0111-KDIB1-2.4010.391.2026.2.EKB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 2 września 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

X (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). Spółka posiada siedzibę w Polsce i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Spółka prowadzi swoje księgi zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości (Dz.U. z 2026 r., poz. 522 ze zm.). Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.

Spółka prowadzi działalność zarówno na terenie Polski, jak i za granicą, poprzez położone tam oddziały Spółki.

Zagraniczne oddziały Spółki to wyodrębnione jednostki organizacyjne stanowiące oddziały samobilansujące. Spółka posiada obecnie 5 oddziałów zagranicznych: (…). Wskazane oddziały ujawnione są w Krajowym Rejestrze Sądowym.

(…) Spółka posiada zakłady podatkowe w rozumieniu odpowiednio: konwencji między Rzecząpospolitą Polską a (…).

Oddział we (…), oddział w (…) oraz oddział w (…) sporządzają samodzielne sprawozdania finansowe, odrębne od sprawozdania finansowego Spółki, i korzystają z oddzielnego systemu finansowo-księgowego, w którym rejestrowane są wszystkie dotyczące ich zdarzenia. Księgi rachunkowe wskazanych trzech oddziałów prowadzone są zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju ich położenia.

Oddziały nie są odrębnymi od Spółki podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) w Polsce. Opodatkowanie dochodów poszczególnych oddziałów w Polsce uzależnione jest od metody unikania podwójnego opodatkowania obowiązującej na podstawie umowy z danym krajem. W przypadku (…) jest to metoda wyłączenia z progresją, a w przypadku (…) metoda odliczenia proporcjonalnego. Uwzględniając powyższe, Spółka ujmuje w rozliczeniach podatkowych dane dotyczące poszczególnych oddziałów w sposób jaki wynika z obowiązujących przepisów ustawy o CIT oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, niezależnie od tego, że oddziały stanowią wyodrębnione jednostki organizacyjnie i prowadzą odrębnie księgi rachunkowe. Na podstawie prowadzonych ewidencji, rejestrów, zestawień, Spółka posiada dane niezbędne do określenia przychodów, kosztów, dochodu/straty, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku, z uwzględnieniem danych dotyczących poszczególnych oddziałów.

Z uwagi na zakończenie prowadzonych w przeszłości projektów działalność oddziałów na (…) oraz w (…) jest obecnie szczątkowa. Spółka obecnie nie posiada w tych krajach zakładów podatkowych w rozumieniu odpowiednich umów międzynarodowych w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Oddziały te obecnie przygotowują zerowe sprawozdania finansowe lub sprawozdania z minimalną ilością danych.

Pierwszym rokiem podatkowym, za który Spółka będzie obowiązana przesłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej (dalej zbiorczo: „JPK_CIT”), będzie rok 2026.

Pytanie

Czy Spółka obowiązana jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie jest obowiązana przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy o CIT zawiera w tym zakresie odesłanie do odrębnych przepisów (są to przepisu ustawy o rachunkowości).

Zgodnie z ust. 1c podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do końca siódmego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Tym samym podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 1c ustawy o CIT:

·      są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,

·      są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać je właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego.

Techniczne aspekty prowadzenia i przesyłania tych ksiąg regulują przepisy Ordynacji podatkowej oraz przepisów wykonawczych.

W myśl przepisu art. 193a § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ podatkowy może żądać przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Zgodnie natomiast z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

Jak już zostało wskazane powyżej ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych, lecz w tym zakresie odsyła do odrębnych przepisów. Przepisami tymi są przepisy ustawy o rachunkowości. W ocenie Wnioskodawcy prawidłowe określenie obowiązków Spółki w zakresie przesyłania plików JPK_CIT, musi uwzględniać właściwą wykładnię przepisów ustawy o rachunkowości w powiązaniu z przepisami ustawy o CIT.

I tak zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1, pkt 5 oraz pkt 6 ustawy o rachunkowości przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego; jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek, o których mowa w pkt 1 i 2; oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 89, 619, 621 i 1794).

Ustawa o rachunkowości znajduje zatem zastosowanie m.in. do spółek handlowych posiadających siedzibę działalności w Polsce oraz do oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych działających w Polsce. Przepisy ustawy o rachunkowości nie obligują natomiast do stosowania jej przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych dla wyodrębnionych jednostek organizacyjnych mających siedzibę w innych krajach, czyli np. w stosunku do oddziałów zagranicznych polskich spółek. Taka konstrukcja przepisów ustawy o rachunkowości jest wyrazem racjonalności ustawodawcy, ponieważ oddziały spółek zagranicznych w każdym kraju, dla celów prowadzenia ksiąg rachunkowych są obowiązane do stosowania lokalnych przepisów rachunkowych. Rozszerzenie obowiązku stosowania przepisów polskiej ustawy o rachunkowości na zagraniczne oddziały prowadziłoby do konieczności stosowania podwójnej księgowości – tej z uwzględnieniem polskich przepisów i tej z uwzględnieniem przepisów zagranicznych.

Przepisami ustawy o rachunkowości odnoszącymi się do sytuacji zagranicznych jednostek samobilansujących są przepisy art. 51 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z ust. 1 jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio:

1)  aktywa i fundusze wydzielone;

2)  wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;

3)  przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);

4)  wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).

Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w pkt 2-4, jeżeli nie wpływa to ujemnie na spełnienie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1.

Zgodnie z ust. 2 do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”, jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

Zacytowane przepisy art. 51 ustawy o rachunkowości wskazują na łączenie sprawozdań, co wyklucza wspólne prowadzenie ksiąg rachunkowych przez jednostkę macierzystą i oddział samobilansujący, w oparciu o przepisy ustawy o rachunkowości. W przeciwnym razie nie byłoby potrzeby łączenia sprawozdań, a zatem przepisy art. 51 ustawy o rachunkowości byłyby zbędne.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy jednoznacznie stwierdzić, że literalna wykładnia przepisów ustawy o rachunkowości wskazuje, że oddziały zagraniczne polskich przedsiębiorstw nie stosują przepisów polskiej ustawy o rachunkowości. Wniosek ten należy odczytać w kontekście przepisów ustawy o CIT - skoro przepis art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, odnosi się podmiotów prowadzących księgi rachunkowe i do obowiązku przesyłania tych ksiąg w odpowiedniej formie, zgodnie z przepisami ustawy o CIT oraz przepisami wykonawczymi, to w ocenie Wnioskodawcy chodzi tu wyłącznie o księgi prowadzone w oparciu o polską ustawę o rachunkowości. Wskazuje na to literalne brzmienie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami. Przez odrębne przepisy należy rozumieć polską ustawę o rachunkowości. Tym samym, księgi oddziałów, prowadzone według zagranicznych przepisów jako prowadzone na odrębnych zasadach, niejednokrotnie niezgodnych z ustawą o rachunkowości, nie będą objęte tym obowiązkiem.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie jest obowiązana przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej. Skoro Spółka obowiązana jest do prowadzenia ewidencji rachunkowej na podstawie przepisów o rachunkowości tylko w zakresie własnej działalności, z wyłączeniem oddziałów samobilansujących, należy uznać, że zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT Spółka obowiązana jest do przesyłania jedynie ksiąg rachunkowych prowadzonych przez siebie.

Powyższe potwierdza również sama struktura plików JPK_CIT (w tym w szczególności JPK_KR_PD), która jest zgodna z zasadami prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie polskiej ustawy o rachunkowości.

Spółka wskazuje, że prawidłowość jej stanowiska potwierdzana jest zarówno w orzecznictwie organów podatkowych jak i sądów administracyjnych. Można tu wskazać na:

·      interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 kwietnia 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.34.2026.2.EKB, w której organ wskazał, że: „obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c oraz 1e ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).”;

·      interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 kwietnia 2026 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.585.2025.2.AJ, w której organ wskazał, że: „księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej.”;

·      interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 czerwca 2026 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.278.2026.1.JKU, w której organ wskazał, że: „Spółka nie jest obowiązana przesyłać właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe prowadzone przez Oddział po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej”;

·      wyrok WSA w Opolu z 15 kwietnia 2026 r., sygn. I SA/Op 873/25 (orzeczenie prawomocne).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

W myśl z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej:

Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Art. 9 ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm., dalej: „ur”):

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ur:

W myśl art. 4 ust. 1 ur:

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ur:

Art. 51 ur stanowi, że:

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei, gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości.

Ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości). Spółka (macierzysta) ma obowiązek wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym.

Zgadzam się z Państwem, że Spółka nie jest obowiązana przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Natomiast w odniesieniu do powołanego wyroku sądu administracyjnego, należy zauważyć, że zapadł on w indywidualnej sprawie określonego podmiotu i nie ma mocy wiążącej w sprawie będącej przedmiotem Państwa wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.