0111-KDIB1-1.4010.389.2026.2.RH

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 7 sierpnia 2026 r. (wpływ tego samego dnia).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A Sp. z o.o. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (zwanego dalej: „CIT”) i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”). Rok podatkowy Spółki trwa od 1 września do 31 sierpnia.

Spółka należy do międzynarodowej Grupy B, (…). Spółka prowadzi działalność handlową w zakresie sprzedaży i dystrybucji (…) należących do Grupy B zarówno na terytorium Polski, jak i na terytorium Litwy, Łotwy oraz Estonii, gdzie posiada wyodrębnione jednostki organizacyjne stanowiące oddziały samobilansujące się (dalej: „Oddziały”), tj.:

- C (…);

- D (…);

- E (…).

Każdy z Oddziałów jest wyodrębnioną organizacyjnie jednostką zobowiązaną w państwie swojej siedziby do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania odrębnego sprawozdania finansowego zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju siedziby danego Oddziału. Na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2026 r. poz. 552 ze zm., dalej: „ustawa o rachunkowości”) Spółka nie jest zobligowana do prowadzenia w Polsce ksiąg rachunkowych w zakresie działalności prowadzonej przez zagraniczne Oddziały. Spółka prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości wyłącznie w odniesieniu do działalności realizowanej na terytorium Polski.

W zakresie oddziałów położonych na terytorium Litwy i Estonii, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską z tymi krajami, dochód osiągany za pośrednictwem tych oddziałów podlega rozliczeniu w Polsce z zastosowaniem tzw. metody proporcjonalnego odliczenia. Spółka jest zatem uprawniona do pomniejszenia podatku dochodowego od osób prawnych należnego w Polsce o podatek dochodowy zapłacony przez te oddziały w tych państwach. W rocznym zeznaniu CIT Spółka dokonuje odliczenia zapłaconego podatku dochodowego przez oddziały na Litwie i Estonii od podatku dochodowego od osób prawnych należnego w Polsce.

Odmienna metoda unikania podwójnego opodatkowania ma zastosowanie w odniesieniu do działalności prowadzonej przez oddział zlokalizowany na terytorium Łotwy. Na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką Łotewską, stosuje się tzw. metodę wyłączenia z progresją. W konsekwencji dochody osiągane za pośrednictwem łotewskiego oddziału, które zgodnie z tą umową podlegają opodatkowaniu w Łotwie, korzystają w Polsce ze zwolnienia z opodatkowania. Spółka ujmuje zatem dochód tego oddziału w rocznym zeznaniu CIT jako wolny od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT osiągane poza RP.

Niezależnie od tego, że Oddziały stanowią wyodrębnione jednostki organizacyjne i prowadzą odrębne księgi rachunkowe, Spółka w deklaracji rocznej CIT-8 ujmuje dane dotyczące poszczególnych Oddziałów w sposób wynikający z obowiązujących przepisów ustawy o CIT oraz właściwych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Spółka w roku finansowym 2024/2025 przekroczyła 50 milionów euro przychodów.

Pytania

 1. Czy Wnioskodawca zobowiązany jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej?

 2. Czy dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2025 poz. 1828 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”) § 2 ust. 1 pkt 1-4, obejmują zapisy odnoszące się do zdarzeń występujących w Oddziałach Spółki, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości?

             

Państwa stanowisko w sprawie

 

    1. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Księgi rachunkowe zagranicznych Oddziałów są prowadzone zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju siedziby danego Oddziału, w konsekwencji nie są objęte obowiązkiem przesyłania ksiąg rachunkowych na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT.

    2. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uwzględniania w swoich księgach rachunkowych i przesyłania do organów podatkowych dodatkowych danych, o których mowa w Rozporządzeniu w § 2 ust. 1 pkt 1-4 w zakresie zapisów, które dotyczą zagranicznych Oddziałów, które nie muszą być i nie są ujmowane w księgach rachunkowych prowadzonych przez Spółkę w Polsce (ale są ujmowane w księgach rachunkowych prowadzonych za granicą).

Spółka jest zobowiązana do przesyłania ksiąg rachunkowych, prowadzonych w Polsce na podstawie ustawy o rachunkowości, w zakresie wynikającym z obowiązujących przepisów prawa krajowego, w tym Rozporządzenia, tj. w odniesieniu do tych zapisów księgowych, do których ewidencjonowania jest zobowiązana przez te przepisy.

Jednocześnie podatnik nie jest natomiast zobowiązany do uzupełniania ksiąg rachunkowych o dodatkowe dane w stosunku do zapisów, których z uwagi na brak ustawowego obowiązku prowadzenia w Polsce ksiąg rachunkowych w szerszym zakresie – nie ma obowiązku w tych księgach ujmować ani ewidencjonować.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do ustalenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.

Ustawa o CIT nie ustanawia zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej i odsyła w tym zakresie do odrębnych przepisów, tj. m.in. przepisów ustawy o rachunkowości oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2026 r., podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do końca siódmego miesiąca po zakończeniu roku podatkowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Natomiast w świetle art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

Zatem w odniesieniu do obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej oraz stosując pojęcie „ksiąg Rachunkowych” ustawa podatkowa referuje w tym zakresie do odrębnych przepisów, przede wszystkim do ustawy o rachunkowości. Z kolei w kwestiach technicznych dot. przesyłania ksiąg należy stosować przepis z art. 193a § 2 i 3 Ordynacji podatkowej.

Jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o rachunkowości, należy uznać, że do kręgu podmiotów zobowiązanych do prowadzenia ksiąg rachunkowych należą w szczególności spółki handlowe, inne jednostki organizacyjne oraz oddziały przedsiębiorców zagranicznych, o ile posiadają siedzibę bądź miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W rezultacie ustawa o rachunkowości nie nakłada obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z jej przepisami na wyodrębnione jednostki organizacyjne mające siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności na zagraniczne oddziały. Przepis z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości odnosi się wyłącznie do oddziałów i przedstawicielstw zagranicznych podmiotów, które prowadzą działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, oddziały przedsiębiorców zagranicznych w Polsce są co do zasady zobligowane do samodzielnego prowadzenia własnych ksiąg rachunkowych. Analogiczne wymogi funkcjonują w innych jurysdykcjach, w konsekwencji czego oddziały polskich spółek działające za granicą muszą prowadzić ewidencję rachunkową zgodnie z regulacjami państwa, w którym znajduje się siedziba danego oddziału.

Jednocześnie, zagraniczne oddziały polskich spółek zobowiązane są do zapewnienia jednostce macierzystej w Polsce informacji niezbędnych do ujęcia ich danych w łącznym sprawozdaniu finansowym. Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o rachunkowości, jednostka w której skład wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio:

1) aktywa i fundusze wydzielone;

2) wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;

3) przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);

4) wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).

Stosownie zaś do art. 51 ust. 2 ustawy o rachunkowości, do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”, jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

Powyższe przepisy potwierdzają, że ustawodawca traktuje zagraniczne oddziały jako jednostki prowadzące własną ewidencję księgową oraz sporządzające własne sprawozdania finansowe zgodnie z przepisami państwa ich położenia. Dopiero na etapie sporządzania sprawozdania finansowego jednostki macierzystej następuje włączenie danych wynikających ze sprawozdań tych oddziałów do sprawozdania Spółki.

Sam mechanizm przewidziany w art. 51 ustawy o rachunkowości opiera się zatem na założeniu istnienia odrębnych sprawozdań finansowych sporządzanych przez zagraniczne oddziały, tzw. oddziały samobilansujące się jak w opisanym zdarzeniu przyszłym. Gdyby bowiem ustawodawca zakładał prowadzenie jednej, wspólnej ewidencji rachunkowej obejmującej jednocześnie Spółkę i jej zagraniczne Oddziały, regulacja dotycząca włączania danych ze sprawozdań oddziałów do sprawozdania jednostki macierzystej byłaby zbędna. Konieczność dokonania przeliczenia danych finansowych Oddziałów oraz ich uwzględnienia w łącznym sprawozdaniu finansowym potwierdza więc, że księgi rachunkowe zagranicznych oddziałów samobilansujących się są prowadzone odrębnie od ksiąg Spółki i zgodnie z regulacjami obowiązującymi w państwie prowadzenia działalności przez dany oddział.

Zdaniem Wnioskodawcy fakt, iż ustawodawca nie wskazał oddziału zagranicznego w art. 2 ust. 1 ustawy o rachunkowości powoduje brak spełnienia dyspozycji z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, a w rezultacie brakiem obowiązkowego przesyłania struktury JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR w zakresie Oddziałów prowadzących działalność poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej.

Spółka nie ma obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych dla Oddziałów w Polsce a przepisy innych ustaw, do których odwołuje się ustawa o CIT, nakładają na nią jedynie obowiązek sporządzania łącznego sprawozdania finansowego, obejmującego zagregowane dane bilansowe oraz z rachunku zysków i strat dotyczące tych jednostek. W konsekwencji wyłącznie w odniesieniu do tych danych Spółka jest zobowiązana, na podstawie odrębnych przepisów, do prowadzenia właściwej sprawozdawczości oraz ich ewidencjonowania dla celów rachunkowych.

Należy podkreślić, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. podatnicy prowadzący księgi rachunkowe mają obowiązek prowadzić księgi rachunkowe przy użyciu programów komputerowych i przesyłać je w formie jednolitego pliku kontrolnego w strukturach JPK_KT_PD oraz JPK_ST_KR. Wobec tego obowiązkiem podatników, w tym Spółki jest, aby przesyłać księgi rachunkowe w odpowiedniej strukturze i terminie wynikającym z ustawy i aktów wykonawczych.

Jednakże zdaniem Spółki obowiązek sprawozdawczy nadal dotyczy wyłącznie ksiąg rachunkowych prowadzonych zgodnie z ustawą o rachunkowości, tj. Spółki (jednostki macierzystej), ponieważ księgi rachunkowe Oddziałów nie są prowadzone zgodnie z ustawą o rachunkowości z uwagi na brak takiego obowiązku.

Zgodnie z przepisami ustawy o CIT, Spółka jako podatnik ma obowiązek prowadzić ewidencję rachunkową w sposób, który pozwoli na ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości i dla celów podatkowych, gdyż art. 9 tej ustawy zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Wskazana regulacja odnosi się także do zbiorczych danych uwzględniających dane Oddziałów, które wpływają na podstawę opodatkowania i podatek dochodowy od osób prawnych Spółki. W tym zakresie prowadzona ewidencja rachunkowa przez Spółkę posiada wystarczające dane, aby ustalić oraz uwzględnić wyniki z działalności prowadzonej przez zagraniczne Oddziały Spółki, które mogą wpływać na rozliczenia podatku dochodowego w Polsce, które należy uwzględnić w rocznym zeznaniu CIT.

Reasumując, jeżeli Spółka, zgodnie z zasadami ustawy o rachunkowości ma obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej w odniesień do jednostki macierzystej, bez zagranicznych oddziałów samobilansujących, wówczas należy stwierdzić, że na podstawie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT Spółka obowiązana jest do przesyłania jedynie ksiąg rachunkowych prowadzonych przez siebie na podstawie ustawy o rachunkowości. Spółka nie będzie natomiast zobowiązana do przesyłania ksiąg rachunkowych prowadzonych przez zagraniczne Oddziały na podstawie przepisów obowiązujących w miejscu prowadzenia przez nie działalności gospodarczej.

Odmienne stanowisko, zdaniem Wnioskodawcy byłoby sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisów art. 9 ust. 1 i 1c ustawy o CIT oraz ustawy o rachunkowości.

Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że struktura pliku JPK_KR_PD jest spójna z zasadami prowadzenia ksiąg rachunkowych w oparciu o polską ustawę o rachunkowości. Ustawodawca nie przewidział struktur dla ksiąg rachunkowych prowadzonych zgodnie z przepisami obowiązującymi w innych krajach.

 

Wnioskodawca pragnie wskazać, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, iż „księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem księgi obejmujące działalność zagranicznych oddziałów samobilansujących nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, to nie podlegają one również obowiązkowi uzupełnienia o dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych” w poniższych interpretacjach indywidualnych:

- Znak: 0111-KDIB2-1.4010.585.2025.2.AJ, wydana dnia 15 kwietnia 2026 roku,

- Znak: 0111-KDIB1-2.4010.34.2026.2.EKB, wydana dnia 2 kwietnia 2026 roku.

Wnioskodawca pragnie również wskazać iż Dyrektor Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej 27 marca 2025 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.43.2025.1.AS, wskazał, że „w zeznaniach podatkowych CIT-8 dotyczących polskich oddziałów spółek zagranicznych wykazuje się przychody/koszty oraz inne dane dotyczące jedynie oddziałów. I jedynie dla dochodu osiągniętego przez oddział powstaje w Polsce obowiązek podatkowy, dla którego podatnik ma obowiązek prowadzenia stosownej ewidencji księgowej”. Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w interpretacjach z 8 lipca 2025 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.241.2025.1.PK oraz z 2 czerwca 2025 r. Znak: 0114-KDIP2-2.4010.174.2025.1.PK. Z przedstawionego w tych interpretacjach stanowiska wynika, że zdaniem organu podatkowego obowiązek przekazywania ksiąg rachunkowych w formie elektronicznej według struktury JPK_KR_PD obejmuje wyłącznie przychody oddziału działającego w Polsce, a nie całej spółki zagranicznej. Zastosowanie zasady wykładni a contrario prowadzi zatem do wniosku, że analogiczne podejście należy przyjąć wobec zagranicznych oddziałów polskich spółek, tj. brak obowiązku przesyłania szczegółowych zapisów z ksiąg prowadzonych za granicą, a obowiązek raportowania ogranicza się do danych ujmowanych zgodnie z polskimi przepisami oraz informacji mających wpływ na podstawę opodatkowania w Polsce.

Zbieżne stanowisko zaprezentował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 31 października 2023 r., Znak: 0114-KDIP1-2.4012.333.2023.2.GK, odnoszącej się do obowiązku przekazywania organom podatkowym struktur JPK_V7M, JPK_FA oraz JPK_KR przez podatników prowadzących księgi podatkowe oraz sporządzających dowody księgowe w postaci elektronicznej, na potrzeby postępowania podatkowego, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej oraz kontroli celno-skarbowej.

W interpretacji tej organ odnosi się do spółki prowadzącej w Finlandii działalność poprzez zakład podatkowy i zarejestrowanej dla celów VAT w Finlandii, gdzie rozlicza się z podatku należnego z tytułu dokonanych w tym kraju dostaw towarów oraz świadczenia usług, wystawia faktury sprzedaży z fińskim numerem identyfikacji podatkowej, wykazując te faktury w zagranicznych deklaracjach VAT.

Podatnik ten prowadzi także księgi rachunkowe oraz sporządza sprawozdania finansowe zgodnie z przepisami obowiązującymi w Finlandii. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyraził stanowisko, zgodnie z którym nie ma podstaw aby umieszczać faktury sprzedaży wystawione zgodnie z przepisami obowiązującymi w Finlandii w pliku JPK_FA, skoro plik ten służy do weryfikacji rozliczeń dokonywanych zgodnie z polskimi przepisami prawa. Wskazano również, że podatnik nie musi wykazywać dokumentów takich jak faktury sprzedaży w księgach rachunkowych prowadzonych w Polsce, w pliku JPK_KR, skoro podatnik nie ma obowiązku wykazywać w JPK faktur sprzedaży wystawionych w Finlandii i rozliczonych z właściwymi organami podatkowymi w Finlandii, gdzie prowadzone są księgi rachunkowe oraz sporządzane jest sprawozdania finansowe.

Zdaniem Wnioskodawcy, wnioski płynące z powyższej interpretacji zachowują aktualność również na gruncie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT. Struktura JPK_KR_PD stanowi bowiem rozwinięcie dotychczasowej struktury JPK_KR i służy przekazywaniu danych wynikających z ksiąg rachunkowych.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Spółki, będzie ona zobowiązana do uwzględnienia w JPK_KR_PD i JPK_ST_KR zapisów z ksiąg rachunkowych, które prowadzi zgodnie z polskimi przepisami, w tym dodatkowe dane (które – przypis Organu) zgodnie z Rozporządzeniem powinny dotyczyć tych zapisów, które Spółka ujmuje w swoich księgach, bez dodatkowych danych dotyczących zapisów, które nie są prowadzone w księgach rachunkowych Spółki na podstawie ustawy o rachunkowości, a są prowadzone przez Oddziały w ich księgach na podstawie zagranicznych przepisów.

Niezależnie od zastosowanej metody unikania podwójnego opodatkowania, Spółka stoi na stanowisku, że nie jest obowiązana przekazywać na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT ksiąg rachunkowych w zakresie dotyczącym działalności prowadzonej poprzez Oddziały. Stosowane zasady obliczenia podatku dochodowego od osób prawnych są niezależne od rozliczeń rachunkowych i nie wpływają na zakres obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT.

Ad. 2

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1-4 Rozporządzenia, księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c i 1e ustawy o CIT uzupełnia się o dodatkowe dane obejmujące m.in. numer identyfikacji podatkowej kontrahenta (o ile został nadany), numer identyfikujący fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur (o ile został nadany do dnia przekazania księgi - w przypadku faktur wystawionych przez podatnika stanowiących dowód księgowy), znaczniki identyfikujące konta ksiąg rachunkowych (wykazywane według słownika znaczników identyfikujących konta ksiąg dla pozostałych jednostek - określonego w załączniku nr 7 do Rozporządzenia), dane dotyczące środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Należy podkreślić, że z § 2 Rozporządzenia wynika, iż dodatkowe dane określone w ust. 1 pkt 1–4 odnoszą się wyłącznie do zdarzeń i zapisów ujmowanych przez podatnika w jego księgach rachunkowych, które następnie podlegają przekazaniu. W konsekwencji, jeżeli podmiot nie jest zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych w określonym zakresie (w odniesieniu do działalności zagranicznej prowadzonej przez oddziały samobilansujące), nie dokonuje dla tych obszarów zapisów zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o rachunkowości, a tym samym nie jest zobligowany do wprowadzania i przekazywania dodatkowych danych, o których mowa w § 2 Rozporządzenia.

Należy zwrócić uwagę na § 5 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym podatnicy sporządzający sprawozdania finansowe na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy o rachunkowości, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej oraz związanymi z nimi interpretacjami, mogą nie być zobowiązani do uzupełniania ksiąg o dane, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

Powyższe potwierdza, że ustawodawca wprost przewidział sytuacje, w których system znaczników nie znajduje zastosowania ze względu na odmienność systemu rachunkowości. Analogicznie należy ocenić sytuację zagranicznych Oddziałów, których księgi rachunkowe prowadzone są zgodnie z przepisami rachunkowości państwa w którym prowadzą swoją działalność, a nie ustawy o rachunkowości.

W konsekwencji zastosowanie wymogów wynikających z Rozporządzenia, w szczególności dotyczących znaczników identyfikujących konta ksiąg rachunkowych, do ksiąg prowadzonych przez Oddziały byłoby w praktyce niewykonalne oraz nieznajdujące oparcia w przepisach prawa. Skoro brak jest podstawy prawnej do wymagania prowadzenia przez podatnika ewidencji rachunkowej zagranicznych oddziałów według polskiej ustawy o rachunkowości, brak jest również podstaw do konstruowania obowiązków sprawozdawczych w oparciu o założenie dostosowania tych ksiąg do krajowego systemu znaczników.

Należy przy tym podkreślić, że rozporządzenie jako akt wykonawczy nie może kreować obowiązków wykraczających poza zakres wynikający z ustawy, w szczególności z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, odnoszącego się do obowiązku przesyłania właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej.

Inne stanowisko, zdaniem Wnioskodawcy skutkowałoby niedopuszczalnym rozszerzeniem zakresu obowiązków podatkowych na podmioty, które nie spełniają ustawowych przesłanek do ich nałożenia.

Taka interpretacja pozostawałaby w oczywistej sprzeczności z założeniem racjonalnego ustawodawcy oraz z konstytucyjnymi zasadami proporcjonalności i równości wobec prawa. Uwzględnienie zapisów z zagranicznych ksiąg rachunkowych Oddziałów, prowadzonych zgodnie z obcymi przepisami, w obowiązku raportowania według polskiej struktury JPK_KR_PD i JPK_ST_KR zdaniem Spółki rodziłoby konieczność prowadzenia podwójnych ksiąg przez Oddziały, a także poważne wątpliwości interpretacyjne i techniczne co do sposobu praktycznego wykonania takiego obowiązku. Ponadto wiązałoby się z nadmiernym obciążeniem administracyjnym i kosztowym dla podatników, o ile technicznie możliwym.

Spółka pragnie dodać, iż Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził równoważne stanowisko w interpretacjach indywidualnych wskazanych przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania nr 1 niniejszego Wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

 

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy:

   - Wnioskodawca zobowiązany jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej;

   - dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2025 poz. 1828 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”) § 2 ust. 1 pkt 1-4, obejmują zapisy odnoszące się do zdarzeń występujących w Oddziałach Spółki, które nie są ujmowane w księgach rachunkowych Spółki prowadzonych zgodnie z polską ustawą o rachunkowości.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:

Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

W myśl z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej:

 Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Art. 9 ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:

Rozporządzenie Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1314 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”), określa zakres tych danych oraz sposób ich wykazywania w księgach.

W § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia określono, że:

Zgodnie z § 5 tego Rozporządzenia:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522 ze zm. - dalej: „ur”):

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ur:

W myśl art. 4 ust. 1 ur:

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ur:

Art. 51 ur stanowi, że:

W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości do prowadzenia ksiąg rachunkowych zobowiązane są jednostki mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei, gdy jednostka posiada oddziały znajdujące się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które tam sporządzają sprawozdania finansowe, wówczas do sprawozdania finansowego jednostki macierzystej, włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów oraz rachunków zysków i strat tych oddziałów (zakładów).

Gdy jednostka macierzysta posiada oddziały poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej regulacje ustawy o rachunkowości odnoszą się wyłącznie do sporządzanych przez takie oddziały samodzielnych sprawozdań finansowych i do zasad sporządzania łącznego sprawozdania finansowego przez jednostkę macierzystą oraz włączania do sprawozdania łącznego odpowiednich danych wynikających z bilansów tych oddziałów, natomiast same nie sankcjonują zasad prowadzenia przez takie podmioty ksiąg rachunkowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że ustawa o rachunkowości nie zawiera regulacji, które nakładają obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych dla oddziałów (zakładów) znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą w sposób samodzielny ewidencję (sprawozdania finansowe czy księgi rachunkowe) na potrzeby lokalnych przepisów o rachunkowości.

Przechodząc na grunt prawa podatkowego należy zauważyć, że kluczowym aspektem usankcjonowania obowiązków JPK w odniesieniu do ksiąg rachunkowych prowadzonych przez samobilansujące się zagraniczne oddziały podatników CIT, jest dokonanie prawidłowej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o CIT. Regulacja ta nakłada bowiem na podatników CIT obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa o CIT nie reguluje w sposób autonomiczny zasad prowadzenia rachunkowości dla celów podatkowych. Art. 9 ust. 1 w tym zakresie zawiera odesłanie do odrębnych przepisów. Z perspektywy polskiego systemu prawnego zasady ogólne prowadzenia rachunkowości (w tym ksiąg rachunkowych) określone zostały właśnie w ustawie o rachunkowości.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych i ich przesyłania właściwemu Naczelnikowi urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, nie powinien obejmować zapisów (ksiąg) dotyczących tzw. samobilansujących się oddziałów zagranicznych podatnika (tj. ksiąg prowadzonych samodzielnie przez takie oddziały stosownie do przyjętej u danego podatnika polityki rachunkowości).

W konsekwencji księgi rachunkowe prowadzone dla potrzeb samobilansujących zagranicznych oddziałów nie podlegają przekazaniu w strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem księgi obejmujące działalność zagranicznych oddziałów samobilansujących nie podlegają przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, to nie podlegają one również obowiązkowi uzupełnienia o dodatkowe dane, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 sierpnia 2024 r. w sprawie dodatkowych danych.

Na koniec, przypomnieć należy, że nieobjęcie ksiąg rachunkowych samobilansujących się oddziałów zagranicznych obowiązkami w zakresie JPK na gruncie ustawy o CIT nie zwalnia Spółki (macierzystej) z obowiązku wykazywania danych dotyczących tych oddziałów w prowadzonej przez nią ewidencji rachunkowej (np. pozabilansowej), jeżeli rzutują one na krajowe obowiązki podatkowe takiej jednostki, będącej de facto jednym bytem prawnym. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż podatnicy mają, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby istniała możliwość określenia m.in. wysokości dochodu/straty, podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Obowiązek ten – dla celów podatkowych – istnieje niezależnie od możliwości jakie wynikają z ustawy o rachunkowości w odniesieniu do samobilansujących się zagranicznych oddziałów.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 i Nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.