0115-KDWT.4011.306.2026.3.DS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków mających na celu dostosowanie lokalu mieszkalnego do innego rodzaju działalności gospodarczej jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 31 sierpnia 2026 r. i 6 października 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Przychody z tej działalności opodatkowuje na zasadach ogólnych i prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wnioskodawczyni jest również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przedmiot działalności Wnioskodawczyni obejmuje m.in. świadczenie usług krótkoterminowego zakwaterowania oraz najmu krótkoterminowego lokali mieszkalnych, w szczególności na rzecz gości korzystających z rezerwacji dokonywanych przez platformy internetowe, takie jak (...) lub analogiczne serwisy rezerwacyjne, jak również bezpośrednio przez kontakt z Wnioskodawczynią. Rozważaną opcją jest również oddanie lokalu w zarząd najmem poprzez profesjonalnego operatora nieruchomości jak np. firma (...). Wnioskodawczyni od 2024 roku wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej lokal mieszkalny nr 1, położony w A przy ul. B1, dalej jako „Lokal”. Lokal stanowi współwłasność Wnioskodawczyni oraz członków jej najbliższej rodziny. Wnioskodawczyni posiada udział wynoszący 4/6 w prawie własności Lokalu. Pozostałe udziały należą do jej synów, a każdemu z nich przypada udział w wysokości 1/6. Wnioskodawczyni do dnia (…) stycznia 2025r., posiadała tytuł prawny do lokalu. Obecnie, Wnioskodawczyni posiada tytuł prawny do gospodarczego korzystania z udziałów własnych oraz starszego z synów, łącznie 5/6 udziałów w prawie własności. Co do pozostałej 1/6 udziału małoletniego syna, Wnioskodawczyni jest w trakcie uzyskiwania tytułu prawnego umożliwiającego gospodarcze korzystanie. (...) 2026 r. Wnioskodawczyni złożyła do Sądu wniosek, który dotyczył zezwolenia Wnioskodawczyni na samodzielne dokonanie czynności prawnej w imieniu małoletniego tj. zawarcia umowy nieodpłatnego użyczenia jego udziału (1/6) na rzecz Wnioskodawczyni, w celu przeznaczenia lokalu na wynajem w ramach prowadzonej działalności. Na rozprawie (...) 2026 r. Sąd Rodzinny nie przychylił się do powyższego wniosku, wskazując, że czynność ta nie przynosi bezpośredniej korzyści majątkowej dziecku. W związku z powyższym, Wnioskodawczyni złożyła do Sądu Rodzinnego nowy wniosek o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, polegającej na zawarciu odpłatnej umowy najmu 1/6 udziału małoletniego syna na rzecz firmy Wnioskodawczyni (za rynkową stawką czynszu) oraz o ustanowienie reprezentanta dziecka (na podstawie art. 99 KRO) w celu zawarcia i podpisania tej umowy. Czynność zostanie dokonana z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, po uzyskaniu stosownego zezwolenia sądu opiekuńczego oraz przy udziale reprezentanta dziecka.

W dacie rozpoczęcia wykorzystywania go w działalności gospodarczej Lokal był kompletny i zdatny do używania. Posiadał wszystkie podstawowe elementy konstrukcyjne, techniczne i funkcjonalne niezbędne do korzystania z niego zgodnie z jego przeznaczeniem mieszkalnym, w szczególności dostęp do mediów, sprawne podstawowe instalacje, możliwość korzystania z pomieszczeń mieszkalnych, kuchni/aneksu kuchennego oraz łazienki. Lokal nie wymagał przeprowadzenia prac warunkujących dopiero jego przyjęcie do używania jako składnika majątku. Możliwe było jego faktyczne i prawne użytkowanie. Do stycznia 2026 lokal był wykorzystywany na potrzeby biurowe prowadzonej działalności gospodarczej. W listopadzie 2025 roku Wnioskodawczyni podjęła decyzję o wykorzystaniu lokalu na wynajem krótkoterminowy. Przychody z udostępniania Lokalu będą zaliczane przez Wnioskodawczynię do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Umowy z gośćmi będą zawierane przez Wnioskodawczynię we własnym imieniu i na własny rachunek, ewentualnie za pośrednictwem platform rezerwacyjnych lub profesjonalnego operatora obsługującego najem krótkoterminowy. W każdym wariancie ekonomicznym beneficjentem przychodów z Lokalu będzie Wnioskodawczyni, a przychody te będą stanowić przychody z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Lokal nie został i nie zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawczyni, ponieważ jest lokalem mieszkalnym, do którego zastosowanie znajduje art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni nie dokonuje i nie będzie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od Lokalu.

Od stycznia 2026 roku Wnioskodawczyni ponosi wydatki związane z odświeżeniem lokalu w stanie umożliwiającym udostępnianie gościom. Wydatki na odświeżenie lokalu wynikają z normalnej eksploatacji Lokalu, zużycia jego elementów, konieczności usuwania drobnych awarii, szkód eksploatacyjnych oraz utrzymania standardu wymaganego przy świadczeniu usług krótkoterminowego zakwaterowania. Wnioskodawczyni ponosi wydatki na:

1.  zakup materiałów służących do bieżących prac odtworzeniowych, konserwacyjnych i naprawczych, takich jak farby, grunty, masy szpachlowe, silikony, kleje, fugi, drobne elementy instalacyjne, elementy mocujące, środki czyszczące, środki konserwujące oraz inne materiały zużywane przy bieżących naprawach;

2.  zakup usług naprawczych, konserwacyjnych i remontowych wykonywanych w Lokalu po rozpoczęciu jego wykorzystywania w działalności gospodarczej;

3.  zakup drobnych narzędzi, akcesoriów i materiałów pomocniczych wykorzystywanych przy bieżących naprawach, takich jak wałki, pędzle, kuwety, folie malarskie, wiertła, tarcze ścierne, gąbki, środki czyszczące, drobne elektronarzędzia i narzędzia ręczne, których jednostkowa wartość nie przekracza 10 000 zł;

4.  koszty gospodarowania odpadami powstałymi w związku z bieżącymi pracami naprawczymi i odtworzeniowymi;

5.  zakup elementów wyposażenia Lokalu, w tym mebli, sprzętów AGD, tekstyliów, wyposażenia kuchennego, wyposażenia łazienkowego, oświetlenia, elementów dekoracyjnych, środków czystości i innych składników niezbędnych do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania, przy czym wartość jednostkowa poszczególnych składników wyposażenia zasadniczo nie przekracza 10 000 zł.

Powyższe wydatki zostały poniesione w szczególności na:

·      usługi (dokumentowane fakturami od podmiotów zwolnionych z VAT, a w przypadku usług wywozu odpadów - fakturami VAT), opisane na dokumentach m.in. jako: „Renowacja powłok ściennych: usuwanie tapet i przygotowanie podłoża; Prace naprawcze i porządkowe: usunięcie usterek hydraulicznych oraz utylizacja odpadów”, „Wymiana instalacji wodno-kanalizacyjnej; Renowacja powłok ściennych: usuwanie płytek i przygotowanie podłoża”, „Malowanie ścian i sufitów, uzupełnienie spoin, wymiana okładzin ściennych i podłogowych w łazience w ramach bieżącego remontu lokalu”, a także „kontener na odpady/odbiór odpadów”;

·      materiały budowlane: kleje, fugi, gładzie, beton, tynki, płyty k-g, klej gipsowy, taśma uszczelniająca, folia w płynie, wkręty, narożniki, profile do zabudowy, taśmy z włókna szklanego, płótno, siatka, masa szpachlowa, silikon, rury, kolanka, trójniki, złączki, przedłużki, zawory, uszczelki, stelaż WC, odpływ, panele, podkłady, płytki gresowe, farby, grunty, przewody, osprzęt elektryczny (puszki, pokrywki), worki na odpady, piana uszczelniająca, klamki do okien, środek czyszczący;

·      narzędzia i akcesoria: wałki, pędzle, kuwety malarskie i wkłady, folia malarska, wiertła, tarcza ścierna, gąbka ścierna, parownica czyszcząca, żarówka;

·      Wnioskodawczyni planuje również w ramach przygotowań zakup wyposażenia ruchomego i stałego (m.in. meble, biały montaż, AGD, środki czystości).

Prace wykonywane w Lokalu nie mają charakteru przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji ani modernizacji. Nie prowadzą do zmiany układu funkcjonalnego Lokalu, zwiększenia jego powierzchni, zmiany kubatury, zmiany przeznaczenia ani istotnego podwyższenia wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia rozpoczęcia wykorzystywania Lokalu w działalności gospodarczej. Lokal zachowuje funkcję mieszkalną i jest wykorzystywany w tej funkcji do świadczenia usług zakwaterowania. Celem ponoszonych wydatków nie jest także przystosowanie Lokalu do pierwszego użytkowania w działalności gospodarczej. Lokal był już kompletny i zdatny używany w działalności gospodarczej przed poniesieniem wydatków objętych wnioskiem. Wydatki te mają charakter bieżący i odtworzeniowy. Ich celem jest przywrócenie lub utrzymanie pierwotnego stanu technicznego oraz użytkowego poszczególnych elementów Lokalu, które ulegają zużyciu w wyniku eksploatacji. Wnioskodawczyni nie dokonuje prac, które skutkowałyby powstaniem nowego środka trwałego albo ulepszeniem środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wymiana określonych elementów na nowe wynika wyłącznie z naturalnego zużycia, awarii, uszkodzenia lub konieczności zachowania standardu użytkowego Lokalu. Zastosowanie dostępnych obecnie materiałów i rozwiązań technicznych wynika z aktualnej oferty rynkowej oraz powszechnego postępu technologicznego, a nie z zamiaru modernizacji Lokalu. Przykładowo, prace mogą obejmować odmalowanie ścian, uzupełnienie ubytków tynku, wymianę zużytych lub uszkodzonych fragmentów okładzin ściennych albo podłogowych, naprawę lub wymianę drobnych elementów instalacji, usunięcie usterek hydraulicznych lub elektrycznych, wymianę zużytego silikonu, naprawę lub wymianę uszkodzonych elementów białego montażu, naprawę mebli albo wymianę elementów wyposażenia zniszczonych lub zużytych wskutek eksploatacji. Wydatki na wyposażenie Lokalu dotyczą odrębnych od Lokalu składników majątku. Składniki te nie stanowią elementów konstrukcyjnych Lokalu. Są nabywane w celu umożliwienia świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania w odpowiednim standardzie. Wnioskodawczyni będzie ujmować wydatki na nabycie składników wyposażenia zgodnie z ich wartością jednostkową oraz przewidywanym okresem używania, w szczególności jako koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, jeżeli wartość początkowa danego składnika nie przekroczy 10 000 zł i spełnione będą warunki wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki są dokumentowane fakturami, rachunkami, notami księgowymi, paragonami z NIP Wnioskodawczyni lub innymi dowodami księgowymi spełniającymi wymogi przepisów o prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Dokumenty te pozwalają określić strony zdarzenia gospodarczego, datę, przedmiot, wartość wydatku oraz jego związek z Lokalem wykorzystywanym w działalności gospodarczej. Ciężar ekonomiczny wskazanych wydatków ponosi Wnioskodawczyni. Wydatki nie są i nie będą zwracane Wnioskodawczyni przez inne osoby, w szczególności przez pozostałych współwłaścicieli Lokalu, gości ani operatora obsługującego najem. Wydatki są ponoszone z majątku Wnioskodawczyni albo ze środków obrotowych prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni ponosi wydatki w celu osiągania przychodów z działalności gospodarczej, jak również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła tych przychodów. Bez ponoszenia bieżących kosztów napraw, konserwacji, utrzymania, mediów oraz wymiany wyposażenia Lokal nie mógłby być udostępniany gościom w standardzie umożliwiającym uzyskiwanie przychodów z najmu krótkoterminowego. Wydatki mają zatem bezpośredni lub pośredni związek z przychodami z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie zalicza i nie będzie zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatków o charakterze osobistym, prywatnym ani wydatków dotyczących części Lokalu wykorzystywanej do celów innych niż działalność gospodarcza. Lokal jest przeznaczony wyłącznie do działalności gospodarczej w zakresie najmu krótkoterminowego / usług zakwaterowania.

Uzupełnienie wniosku

W zakresie stanu faktycznego wniosek dotyczy 2026 roku, w którym to poniesiono i dokumentowano opisane we wniosku wydatki na prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne (zrealizowane w okresie od (…) stycznia 2026 r. do (…) lipca 2026 r.).

Okres lat 2024–2025 został przywołany w treści wniosku wyłącznie w celach informacyjnych, jako tło historyczne sposobu korzystania z lokalu. W zakresie zdarzenia przyszłego wniosek dotyczy pozostałej części 2026 roku oraz okresu, w którym kontynuowane będą opisane we wniosku prace demontażowe, montażowe i odtworzeniowe związane z wymianą pionów przez Wspólnotę Mieszkaniową, a także okresu bezpośrednio po nich, w którym świadczone będą usługi krótkoterminowego zakwaterowania.

Wnioskodawczyni doprecyzowała, że w 2024 roku działalność gospodarcza była opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (ryczałt). Od 1 stycznia 2025 roku, w 2026 roku oraz w latach kolejnych działalność jest i będzie opodatkowana na zasadach ogólnych (według skali podatkowej PIT), z prowadzeniem podatkowej księgi przychodów i rozchodów (PKPiR).

W latach 2024–2025 lokal mieszkalny położony przy ul. B1 w A był faktycznie wykorzystywany przez Wnioskodawczynię zarówno na cele prywatne, jak i w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ze względu na charakter prowadzonej działalności, wykonywanej w dużej mierze w formule mobilnej i zdalnej, w lokalu nie została wyodrębniona odrębna powierzchnia przeznaczona wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, taka jak osobny gabinet czy biuro. Nie oznacza to jednak, że lokal nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni regularnie wykonywała w lokalu czynności związane z prowadzoną działalnością, w szczególności bieżące czynności biurowe i administracyjne (dla przykładu: przygotowywanie dokumentów, korespondencji, ofert, kontakt mailowy z klientami, prowadzenie rozmów online, praca na komputerze, analiza dokumentacji, przechowywanie bieżących dokumentów). Czynności te były wykonywane przede wszystkim w pokoju dziennym (salonie), przy znajdującym się tam stole, który w czasie wykonywania tych czynności pełnił funkcję miejsca pracy.

Sposób korzystania z lokalu miał zatem charakter mieszany. Nie było możliwe przypisanie działalności gospodarczej określonej, stale wyodrębnionej powierzchni lokalu, ponieważ te same pomieszczenia były wykorzystywane w różnych porach zarówno na potrzeby działalności gospodarczej, jak i na cele prywatne.

Pozostałe pomieszczenia oraz lokal poza okresami wykonywania w nim czynności związanych z działalnością gospodarczą służyły zasadniczo celom prywatnym Wnioskodawczyni. W konsekwencji należy wskazać, że lokal był od 2024 r. faktycznie wykorzystywany w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, przy czym wykorzystanie to nie polegało na trwałym wyłączeniu określonego pomieszczenia z funkcji mieszkalnej, lecz na funkcjonalnym wykorzystywaniu części lokalu do wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą.

Brak formalnego wyodrębnienia określonej powierzchni lokalu wyłącznie na cele działalności gospodarczej nie zmienia faktu jego rzeczywistego wykorzystania w prowadzonej działalności.

Lokal mieszkalny był wykorzystywany przez Wnioskodawczynię na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej od 2024 r., przy czym – z uwagi na charakter działalności wykonywanej częściowo w sposób mobilny i zdalny – nie oznaczało to codziennego ani stałego wykonywania czynności w lokalu.

W okresie od 2024 r. do zawieszenia działalności gospodarczej w listopadzie 2025 r. – Wnioskodawczyni wykorzystywała lokal do wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą, w szczególności czynności biurowych, administracyjnych i organizacyjnych. Czynności te były wykonywane stosownie do bieżących potrzeb prowadzonej działalności. Pomiędzy poszczególnymi okresami wykonywania pracy w lokalu występowały okresy, w których czynności te nie były wykonywane, co wynikało ze specyfiki i mobilnego charakteru działalności Wnioskodawczyni. Okoliczność, że czynności związane z działalnością nie były wykonywane w lokalu każdego dnia, nie oznaczała zmiany sposobu jego wykorzystywania ani zerwania jego funkcjonalnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W okresie formalnego zawieszenia działalności gospodarczej, tj. od listopada 2025 r. do (…) stycznia 2026 r. – Wnioskodawczyni nie wykonywała w lokalu bieżącej działalności operacyjnej ani nie świadczyła usług. W lokalu podejmowane były natomiast czynności administracyjne, organizacyjne i formalnoprawne dopuszczalne w okresie zawieszenia, związane z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów oraz przygotowaniem działalności do jej wznowienia.

Po wznowieniu działalności gospodarczej w styczniu 2026 r.– oraz rozszerzeniu jej zakresu o działalność w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania, sposób wykorzystywania lokalu uległ zmianie. Od tego momentu cały lokal został funkcjonalnie przeznaczony na potrzeby działalności gospodarczej i rozpoczęto jego przygotowanie do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania.

W okresie od 2024 r. do listopada 2025 r. Wnioskodawczyni wykorzystywała lokal do wykonywania czynności biurowych, administracyjnych i organizacyjnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ze względu na charakter działalności, wykonywanej również w formule mobilnej i zdalnej, lokal stanowił jedno z miejsc, w których Wnioskodawczyni realizowała czynności niewymagające osobistej obecności u klienta lub w innym miejscu.

W lokalu Wnioskodawczyni wykonywała w szczególności pracę przy komputerze związaną z bieżącym prowadzeniem działalności, prowadziła i obsługiwała korespondencję elektroniczną, załatwiała sprawy administracyjne i urzędowe związane z działalnością, przygotowywała i analizowała dokumenty oraz wykonywała czynności organizacyjne związane z bieżącym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa. Czynności te wykonywane były przede wszystkim w pokoju dziennym, przy znajdującym się tam stole. W lokalu nie zostało wyodrębnione odrębne pomieszczenie przeznaczone wyłącznie na biuro, ponieważ te same pomieszczenia były wykorzystywane zarówno w działalności gospodarczej, jak i na cele prywatne. Wykorzystanie lokalu do działalności było zatem rzeczywiste i powtarzalne, przy czym częstotliwość wykonywania w nim poszczególnych czynności zależała od bieżących potrzeb Wnioskodawczyni oraz mobilnego charakteru prowadzonej działalności.

W okresie od listopada 2025 r. do (…) stycznia 2026 r. działalność gospodarcza Wnioskodawczyni była formalnie zawieszona. W konsekwencji Wnioskodawczyni nie prowadziła w lokalu bieżącej działalności operacyjnej ani nie świadczyła w nim usług generujących bieżące przychody. Lokal nadal był jednak wykorzystywany do czynności pozostających w związku z prowadzoną działalnością i służących przygotowaniu jej dalszego prowadzenia po okresie zawieszenia. Wnioskodawczyni wykonywała w nim w szczególności czynności administracyjne, organizacyjne i formalnoprawne dopuszczalne w okresie zawieszenia działalności, w tym:

·      przygotowywała dokumentację dotyczącą uregulowania możliwości korzystania z nieruchomości, w tym dokumentację i wniosek do Sądu Rodzinnego w związku z udziałem należącym do małoletniego syna; wniosek został złożony (...) 2026 r.,

·      analizowała możliwości przyszłego wykorzystania lokalu na potrzeby działalności w zakresie krótkoterminowego zakwaterowania,

·      analizowała rynek najmu oraz sposób organizacji planowanej działalności,

·      przygotowywała formalności niezbędne do wznowienia działalności i rozpoczęcia dostosowywania lokalu do nowego sposobu jego wykorzystania,

·      planowała zakres prac remontowych i organizacyjnych koniecznych przed rozpoczęciem świadczenia usług.

Podejmowane w tym okresie czynności nie stanowiły bieżącego świadczenia usług, lecz pozostawały bezpośrednio związane z zabezpieczeniem możliwości dalszego prowadzenia działalności oraz przygotowaniem lokalu do wykorzystania gospodarczego po jej wznowieniu. Czynności te mieściły się w zakresie działań dopuszczalnych w okresie zawieszenia działalności gospodarczej.

Tym samym zarówno przed zawieszeniem działalności, jak i w okresie jej zawieszenia lokal pozostawał funkcjonalnie związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni, przy czym charakter wykonywanych w nim czynności był odmienny i wynikał z aktualnego statusu prowadzonej działalności.

Przedmiotowy lokal nie był jeszcze udostępniany klientom w ramach usług zakwaterowania. Zasadniczy etap prac wykończeniowo-odtworzeniowych został zrealizowany w okresie od (…) stycznia 2026 r. do (…) lipca 2026 r. Z uwagi na zaplanowaną przez Wspólnotę Mieszkaniową na październik 2026 roku wymianę pionów wodnokanalizacyjnych w budynku, konieczne będzie przeprowadzenie kolejnych prac demontażowych, montażowych i odtworzeniowych w rejonie przebiegu pionów i zabudowy rur w łazience oraz w kuchni (w tym czasowy demontaż i ponowny montaż miski WC, mebli łazienkowych oraz mebli kuchennych, rozbiórka i ponowne odtworzenie zabudowy rur, wymiana/naprawa uszkodzonych okładzin ściennych i podłogowych oraz naprawa tynków i malowanie sufitów). Udostępnienie lokalu gościom nastąpi po zakończeniu tych prac oraz po prawomocnym zakończeniu toczącego się postępowania przed Sądem Rodzinnym i podpisaniu umowy najmu 1/6 udziału z reprezentantem małoletniego syna.

W uzupełnieniu wyjaśniono także, że do (...) 2025 r. (data śmierci męża Wnioskodawczyni) lokal objęty był małżeńską wspólnością ustawową. Z chwilą śmierci męża spadek na podstawie ustawy nabyli: Wnioskodawczyni oraz dwaj synowie – po 1/3 części spadku każde z nich. W konsekwencji od dnia (...) 2025 r. struktura współwłasności wynosi:

·      Wnioskodawczyni: udział 4/6 (1/2 z majątku wspólnego + 1/6 z tytułu dziedziczenia),

·      Pełnoletni syn: udział 1/6,

·      Małoletni syn: udział 1/6.

Użyte we wniosku sformułowanie, zgodnie z którym „Wnioskodawczyni do dnia (...).2025 r. posiadała tytuł prawny do lokalu”, a obecnie posiada tytuł prawny do gospodarczego korzystania z udziałów własnych oraz starszego syna (łącznie 5/6 udziałów), natomiast w odniesieniu do 1/6 udziału małoletniego syna jest w trakcie uzyskiwania tytułu prawnego umożliwiającego gospodarcze korzystanie, zostało w uzupełnieniu wniosku wyjaśnione przez Wnioskodawczynię w następujący sposób:

·      Wnioskodawczyni od dnia (...) 2025 r. nieprzerwanie do chwili obecnej i na przyszłość posiada tytuł prawny do nieruchomości i korzysta z niej na podstawie przysługującego jej udziału 4/6 we współwłasności, a od dnia (...) 2026 r. dodatkowo na podstawie umowy bezpłatnego użyczenia udziału 1/6 zawartej z pełnoletnim synem (łącznie od (...) 2026 r. dysponuje 5/6 udziałów).

·      Użyte we wniosku określenie „tytuł prawny do gospodarczego korzystania” odnosiło się wyłącznie do planowanego, przyszłego komercyjnego udostępniania całego lokalu osobom trzecim (gościom) w ramach usług krótkoterminowego zakwaterowania, a nie do samego faktu władania lokalem przez Wnioskodawczynię.

·      Zarówno w 2025 r., jak i po wznowieniu działalności w 2026 r. Wnioskodawczyni włada lokalem i korzysta z niego jako większościowa współwłaścicielka. Do stycznia 2026 r. lokal służył celom prywatnym oraz doraźnym sprawom administracyjnym, natomiast od stycznia 2026 r. został w całości przeznaczony na przygotowanie do najmu krótkoterminowego. Korzystanie to miało charakter faktyczny i nie wiązało się z zawieraniem w imieniu małoletniego syna umów dotyczących jego udziału ani z oddaniem jego udziału osobie trzeciej.

·      W odniesieniu do udziału 1/6 należącego do małoletniego syna, Wnioskodawczyni wystąpiła do Sądu Rodzinnego o zezwolenie na dokonanie czynności prawnej w imieniu dziecka, co jest warunkiem koniecznym do odpłatnego udostępnienia jego udziału osobom trzecim (klientom). Nie oznacza to braku uprawnienia Wnioskodawczyni do dysponowania lokalem w zakresie własnych praw współwłaścicielskich (4/6).

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że od dnia (...) 2025 r. jest nieprzerwanie współwłaścicielką lokalu w udziale 4/6 z mocy prawa (na podstawie art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego), co potwierdza notarialny akt poświadczenia dziedziczenia. Podstawą korzystania z lokalu w całym tym okresie – zarówno przy wcześniejszych czynnościach biurowych, jak i przy obecnych pracach przygotowawczo-remontowych – jest przysługujące Wnioskodawczyni prawo współwłasności (4/6), a od (...) stycznia 2026 r. również umowa użyczenia udziału (1/6) dorosłego syna. Postępowanie sądowe dotyczy wyłącznie formalnego uregulowania prawa do komercyjnego wynajęcia udziału małoletniego syna na rzecz klientów.

W związku z wykorzystywaniem lokalu na potrzeby wykonywania czynności biurowych Wnioskodawczyni nie opłacała podatku od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wynikało to ze sposobu faktycznego korzystania z lokalu. W latach 2024–2025 żadna część lokalu nie została wyodrębniona ani przeznaczona wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej. Czynności związane z działalnością były wykonywane przede wszystkim w pokoju dziennym przy znajdującym się tam stole, przy czym zarówno to pomieszczenie, jak i pozostała część lokalu zachowywały jednocześnie funkcję mieszkalną. Nie było zatem możliwe wskazanie określonej powierzchni lokalu, która byłaby trwale wyłączona z funkcji mieszkalnej i zajęta wyłącznie na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tego względu w okresie wykorzystywania lokalu w sposób mieszany Wnioskodawczyni stosowała stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla lokali mieszkalnych.

Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że sposób opodatkowania lokalu podatkiem od nieruchomości nie oznacza, że lokal nie był faktycznie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Przesłanka „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”, właściwa dla podatku od nieruchomości, nie jest tożsama z faktycznym wykorzystywaniem lokalu na potrzeby działalności. W przedmiotowym okresie lokal był rzeczywiście wykorzystywany do wykonywania opisanych we wniosku czynności gospodarczych, lecz równocześnie zachowywał swoją funkcję mieszkalną.

W okresie od 2024 r. do listopada 2025 r. lokal mieszkalny położony przy ul. B1 w A nie był ujawniony w CEIDG jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Wynikało to ze sposobu prowadzenia działalności przez Wnioskodawczynię, która miała charakter w znacznej części mobilny i zdalny. Wnioskodawczyni nie posiadała w lokalu wyodrębnionego, stałego biura ani gabinetu przeznaczonego wyłącznie na działalność gospodarczą, a czynności związane z działalnością były wykonywane w nim stosownie do bieżących potrzeb, w szczególności w zakresie czynności biurowych, administracyjnych i organizacyjnych.

Brak wskazania lokalu w CEIDG jako stałego miejsca prowadzenia działalności nie oznaczał zatem, że lokal nie był faktycznie wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej. Lokal był rzeczywiście wykorzystywany do wykonywania wskazanych wcześniej czynności związanych z działalnością, przy czym nie pełnił w tym okresie funkcji wyodrębnionego i stałego biura przedsiębiorstwa.

Sposób ujawnienia miejsca prowadzenia działalności w CEIDG miał w tym zakresie charakter formalny i odpowiadał modelowi prowadzenia działalności przez Wnioskodawczynię, natomiast faktyczne wykorzystywanie lokalu do czynności związanych z działalnością wynikało z rzeczywistego sposobu jego używania.

Wydatki na czynsz i opłaty eksploatacyjne w latach 2024–2025 nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów (pokrywano je z majątku prywatnego), ze względu na mieszany i pomocniczy charakter korzystania z lokalu w tamtym okresie.

Katalog zamknięty prac przeprowadzonych oraz planowanych w lokalu obejmuje następujące pozycje wraz z okresami ich realizacji:

·         Prace odtworzeniowe:

o  usunięcie zniszczonych, wytartych i porwanych tapet;

o  oczyszczenie, odświeżenie oraz uzupełnienie ubytków tynków na ścianach i sufitach;

o  malowanie ścian i sufitów, tapetowanie ścian;

o  usunięcie zniszczonego pokrycia podłogowego i położenie podkładów pod panele, paneli podłogowych oraz listew przypodłogowych;

o  wymiana zużytych, popękanych i wykruszonych płytek ściennych oraz gresowych;

o  odtworzenie, naprawa i uzupełnienie okładzin ściennych i podłogowych (płytek), odbudowa zabudowy rur oraz naprawa tynków i malowanie sufitów w łazience oraz w kuchni – planowane od października 2026 r. (po wymianie pionów przez Wspólnotę).

·      Prace naprawcze, demontażowe i montażowe:

o  usunięcie awarii, nieszczelności oraz problemów z ograniczoną drożnością instalacji wodno-kanalizacyjnej (wymiana niedrożnych lub nieszczelnych odcinków rur, złączek, zaworów, odpływów i syfonów, w tym usunięcie usterki powstałej podczas demontażu starego osprzętu);

o  wymiana wyeksploatowanego i wykruszającego się osprzętu instalacji elektrycznej (gniazdka, włączniki, puszki) oraz miejscowa wymiana przewodów elektrycznych;

o  wymiana uszkodzonych, popękanych osłonek plastikowych przy zawiasach okiennych;

o  uzupełnienie ubytków i dziur w ścianach powstałych po demontażu zużytych elementów wiszących;

o  czasowy demontaż i ponowny montaż miski ustępowej WC, mebli łazienkowych oraz mebli kuchennych wymuszony koniecznością zapewnienia dostępu do instalacji pionowych – planowany od października 2026 r.

·      Prace konserwacyjne:

o  chemiczne oczyszczenie i wybielenie zżółkniętych ram okiennych środkiem chemicznym;

o  gruntowanie podłoży oraz nałożenie powłok hydroizolacyjnych (folia w płynie) w strefach mokrych;

o  wymiana zużytych uszczelnień, spoin i silikonów sanitarnych;

o  wymiana zużytych elementów białego montażu na nowe standardowe elementy (wymiana wykruszonej umywalki, montaż baterii prysznicowej,

o  wymiana zużytej kabiny prysznicowej z zatartymi rolkami, wymiana zakamienionej miski WC).

Okresy realizacji prac:

·      Prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne (stan faktyczny) zostały zrealizowane sukcesywnie w okresie od 8 stycznia 2026 r. do 31 lipca 2026 r. (w miarę dostaw materiałów i dostępności wykonawców).

·      Prace demontażowe, montażowe i odtworzeniowe związane z zaplanowaną przez Wspólnotę wymianą pionów kanalizacyjnych (zdarzenie przyszłe) zostaną wykonane jesienią 2026 r. (od października 2026 r.).

Wszystkie wyżej wymienione usługi i materiały zostały udokumentowane fakturami/rachunkami (w tym fakturami za kontener i wywóz odpadów poremontowych).

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że użyte we wniosku sformułowanie „lokal był kompletny i zdatny do używania” oznacza, że lokal był technicznie i funkcjonalnie przygotowany do normalnego korzystania zgodnie ze swoim charakterem lokalu mieszkalnego oraz umożliwiał wykonywanie w nim czynności biurowych i administracyjnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Lokal posiadał wszystkie podstawowe elementy pozwalające na jego faktyczne użytkowanie, w szczególności dostęp do mediów, sprawne instalacje oraz wyposażenie umożliwiające normalne korzystanie z lokalu. Z tego względu Wnioskodawczyni mogła wykonywać w nim czynności związane z działalnością gospodarczą, takie jak praca przy komputerze, obsługa korespondencji, przygotowywanie i analiza dokumentacji oraz wykonywanie innych czynności administracyjnych i organizacyjnych.

Sformułowanie to nie oznacza natomiast, że już w dacie rozpoczęcia wykorzystywania lokalu do czynności związanych z działalnością gospodarczą lokal był przygotowany do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania lub najmu krótkotrwałego.

W okresie od 2024 r. do listopada 2025 r. lokal nie był wykorzystywany w celu świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania. W tym okresie był wykorzystywany w działalności w zakresie opisanych wcześniej czynności biurowych, administracyjnych i organizacyjnych, przy jednoczesnym zachowaniu funkcji mieszkalnej.

Dopiero po podjęciu decyzji o rozszerzeniu zakresu działalności o usługi krótkoterminowego zakwaterowania oraz po wznowieniu działalności w styczniu 2026 r. rozpoczęto działania zmierzające do dostosowania lokalu do świadczenia tego rodzaju usług, w tym prace remontowe, organizacyjne i wyposażeniowe.

Tym samym należy rozróżnić dwa etapy wykorzystywania lokalu: w pierwszym lokal był kompletny i zdatny do faktycznego wykorzystywania na potrzeby działalności w zakresie czynności biurowo-administracyjnych, natomiast w późniejszym okresie został dodatkowo przygotowany i dostosowany do nowego sposobu jego gospodarczego wykorzystania, tj. świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania.

Późniejsza konieczność dostosowania lokalu do innego rodzaju działalności nie oznacza, że wcześniej lokal nie był zdatny do wykorzystywania w działalności gospodarczej w zakresie, w jakim był faktycznie używany.

Wnioskodawczyni wskazała, że budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, został wybudowany w (…) roku.

Usterki i objawy zużycia ujawniały się sukcesywnie w toku wieloletniej eksploatacji lokalu i istniały na dzień przystąpienia do prac w styczniu 2026 r. Obejmowały one:

·      nieszczelności oraz zmniejszony przepływ (ograniczoną drożność wywołaną wieloletnimi osadami) w instalacji wodno-kanalizacyjnej, w tym usterkę powstałą w styczniu 2026 r. przy demontażu starej armatury;

·      mechaniczne uszkodzenia ceramiki i armatury: wykruszenie krawędzi umywalki,

·      zatarte łożyska rolek jezdnych w kabinie prysznicowej, trwały osad kamienny w misce WC;

·      miejscowe wykruszenia, pęknięcia i ubytki płytek ceramicznych;

·      degradację i zniszczenie wierzchniej warstwy podłogi;

·      przetarcia i naderwania tapet, łuszczenie starych farb, ubytki tynków po demontażu mebli wiszących;

·      kruszenie się plastiku w wyeksploatowanym osprzęcie elektrycznym;

·      degradację osłonek zawiasów okiennych oraz zżółknięcie ram okiennych.

Wszystkie wyżej wymienione usterki zostały usunięte w toku prac realizowanych sukcesywnie w okresie od 8 stycznia 2026 r. do 31 lipca 2026 r.

Wyposażenie lokalu (meble, sprzęt AGD o jednostkowej wartości początkowej nieprzekraczającej 10 000 zł) zostało nabyte przez Wnioskodawczynię, faktury dokumentujące zakup zostały wystawione na firmę Wnioskodawczyni, a nabyte składniki zostały dostarczone, zmontowane, skompletowane i umieszczone w lokalu w okresie od (…) stycznia 2026 r. do (…) lipca 2026 r.

Fizyczne oddanie tego wyposażenia do używania na potrzeby prowadzonej działalności nastąpiło w miesiącu jego montażu i umieszczenia w lokalu, zgodnie z art. 22d ust. 1 ustawy o PIT. Wyposażenie to znajduje się w lokalu i jest przeznaczone do przyszłego świadczenia usług zakwaterowania.

Sprawy toczące się przed Sądem Rodzinnym dotyczą kwestii formalnoprawnego uregulowania relacji majątkowych związanych z udziałem małoletniego syna przed komercyjnym przyjęciem pierwszych gości i nie mają wpływu na fizyczny montaż oraz oddanie do używania stanowiącego własność Wnioskodawczyni wyposażenia.

Wnioskodawczyni przedstawiła sumę wydatków na „prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne” w lokalu przed udostępnieniem go do celów zarobkowych, w rozbiciu na poszczególne lata kalendarzowe:

·      Rok 2026:

Łączna suma wydatków poniesionych oraz planowanych do poniesienia w 2026 r.

wynosi 41 070,67 zł netto (tj. 44 733,88 zł brutto), w tym:

o  wydatki poniesione w okresie od (…) stycznia 2026 r. do (…) lipca 2026 r.

(stan faktyczny): 39 070,67 zł netto (tj. 42 433,88 zł brutto);

o  wydatki planowane do poniesienia do końca 2026 r. (zdarzenie przyszłe): szacunkowo 2 000,00 zł netto (tj. 2 300,00 zł brutto) – prace odtworzeniowo-montażowe w łazience i kuchni związane z planowaną wymianą pionów instalacyjnych przez Wspólnotę Mieszkaniową.

·      Rok 2027 i lata kolejne:

0,00 zł – całość prac poprzedzających udostępnienie lokalu zostanie zakończona w 2026 r.

Pytania podatkowe

1.  Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawczynię na opisane we wniosku bieżące prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne wykonywane po rozpoczęciu wykorzystywania Lokalu w prowadzonej działalności gospodarczej mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach wynikających z art. 22 ust. 1 oraz art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2.  Z racji iż prace remontowe nadal nie zostały ukończone, czy wydatki poniesione przez Wnioskodawczynię w przyszłości, w zakresie prac odtworzeniowych, naprawczych i konserwacyjnych w Lokalu, będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach wynikających z art. 22 ust. 1 oraz art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, wydatki poniesione na opisane we wniosku prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki te nie są nakładami warunkującymi przyjęcie Lokalu do używania ani wydatkami na jego ulepszenie w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy. W konsekwencji podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia, ustalonej zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga zatem wykazania jego rzeczywistego poniesienia, związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, gospodarczej celowości oraz braku wyłączenia na podstawie art. 23 ustawy. Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym przesłanki te zostały spełnione. Ciężar ekonomiczny wydatków ponosi Wnioskodawczyni, wydatki są właściwie udokumentowane i w żaden sposób nie podlegają zwrotowi. Lokal jest przeznaczony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie krótkoterminowego zakwaterowania, a przychody z jego udostępniania będą stanowiły przychody Wnioskodawczyni z pozarolniczej działalności gospodarczej. Ponoszone nakłady służą utrzymaniu Lokalu w należytym stanie technicznym i użytkowym, usuwaniu następstw jego eksploatacji oraz zabezpieczeniu możliwości dalszego uzyskiwania przychodów. Zasadnicze znaczenie dla kwalifikacji przedmiotowych wydatków ma okoliczność, że Lokal był kompletny i zdatny do używania przed rozpoczęciem opisanych prac. Posiadał niezbędne elementy konstrukcyjne, techniczne i funkcjonalne, dostęp do mediów oraz sprawne podstawowe instalacje. Co więcej, Lokal był już faktycznie wykorzystywany w prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej na cele biurowe. Nie zachodzi zatem sytuacja, w której przeprowadzenie prac warunkowało dopiero możliwość pierwszego przyjęcia Lokalu do używania. Rozpoczęcie wykorzystywania Lokalu do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania nie stanowi ponownego przyjęcia tego samego składnika majątku do używania. Jest zmianą sposobu jego gospodarczego wykorzystania w ramach prowadzonej działalności. Nie można również utożsamiać kompletności i zdatności do używania, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy, z osiągnięciem określonego standardu usługowego. Kryterium to odnosi się do obiektywnej, technicznej i prawnej możliwości korzystania ze składnika majątku zgodnie z jego przeznaczeniem. Konieczność odświeżenia Lokalu, usunięcia usterek lub wymiany zużytych elementów nie pozbawia go cechy kompletności i zdatności do używania. Opisane prace mają charakter remontowy. Zgodnie z prezentowanym w doktrynie podejściem remont polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie robót budowlanych zmierzających do odtworzenia stanu pierwotnego, przy czym dopuszczalne jest zastosowanie wyrobów budowlanych innych niż wykorzystane pierwotnie. Istotą remontu jest przywrócenie dotychczasowego stanu technicznego i użytkowego, w tym przez naprawę lub wymianę zużytych elementów. Ulepszenie prowadzi natomiast do nadania składnikowi majątku nowych cech lub funkcji albo do istotnego zwiększenia jego wartości użytkowej. Prace polegające na malowaniu ścian i sufitów, uzupełnianiu ubytków tynków i spoin, wymianie zużytych okładzin ściennych i podłogowych, naprawie elementów instalacji, usuwaniu usterek hydraulicznych i elektrycznych oraz wymianie zużytych elementów białego montażu zmierzają do odtworzenia dotychczasowego stanu Lokalu. Nie skutkują zmianą jego układu funkcjonalnego, powierzchni, kubatury ani przeznaczenia oraz nie prowadzą do wyposażenia go w nowe funkcje użytkowe. Również wymiana zużytych elementów instalacji wodno-kanalizacyjnej zachowuje charakter remontowy, jeżeli odtwarza istniejącą instalację, bez zmiany jej funkcji i istotnego zwiększenia parametrów użytkowych. Zastosowanie materiałów odpowiadających aktualnym standardom technicznym pozostaje bez wpływu na powyższą kwalifikację, jeżeli jest następstwem dostępności określonych rozwiązań na rynku, a nie zamierzonego zwiększenia wartości użytkowej Lokalu. Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy środek trwały uważa się za ulepszony, jeżeli wydatki poniesione na jego przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację przekraczają w danym roku podatkowym 10 000 zł, a zarazem powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia do używania. Przesłanki te mają charakter łączny. Wysokość poniesionych wydatków nie przesądza zatem samodzielnie o ich kwalifikacji jako ulepszenia. W rozpatrywanym przypadku prace nie mieszczą się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 22g ust. 17 ustawy i nie powodują wzrostu wartości użytkowej Lokalu w rozumieniu tego przepisu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 21 października 2022 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.604.2022.2.KP, w której przyjęto, że wydatki na prace odtworzeniowe związane z utrzymaniem nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej mogą zostać bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od ich wysokości. Analogiczne rozróżnienie remontu i ulepszenia przedstawiono w interpretacji z 12 kwietnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.64.2022.2.EC.

Koszty materiałów pomocniczych, narzędzi zużywanych podczas prac oraz gospodarowania odpadami pozostają funkcjonalnie związane z pracami remontowymi i powinny podlegać takiej samej kwalifikacji podatkowej. Nie stanowią one odrębnego ulepszenia Lokalu, lecz element kosztu przeprowadzenia prac odtworzeniowych.

Art. 22c pkt 2 ustawy wyłącza możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Zakres zastosowania tego przepisu nie obejmuje jednak wydatków na ich bieżącą eksploatację, konserwację i remont. Skoro przedmiotowe wydatki nie zwiększają wartości początkowej Lokalu, zakaz amortyzacji pozostaje bez wpływu na możliwość ich bezpośredniego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji wydatki poniesione na opisane prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne, jak również na związane z nimi materiały pomocnicze, narzędzia i gospodarowanie odpadami, stanowią koszty uzyskania przychodów potrącalne zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy. Stanowisko Wnioskodawczyni dot. pytania drugiego, w zakresie możliwości zaliczenia ponoszonych w przyszłości wydatków jako kosztów uzyskania przychodu, jest tożsame z powyższym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

– pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu

– być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

– nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

– być właściwie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Podkreślenia wymaga, że o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania, że dany wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, tj. w szczególności obowiązek wykazania związku kosztów z działalnością gospodarczą, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Zgodnie z treścią zadanych przez Panią pytań wyznaczających zakres przedmiotowy niniejszej interpretacji, przedmiotem Pani wątpliwości jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej bieżących i przyszłych wydatków ponoszonych przez Panią na prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne wykonywane po rozpoczęciu wykorzystywania lokalu mieszkalnego w prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach wynikających z art. 22 ust. 1 oraz art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego należy rozstrzygnąć, czy będące przedmiotem Pani pytań wydatki spełniają kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 ww. ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet, jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zgodnie ze wskazanym przez Panią art. 22 ust. 6b ww. ustawy:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.

Należy jednak zauważyć, że wydatki na nabycie, wytworzenie i ulepszenie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Jak bowiem wynika z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (…).

Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów:

wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji nie podlegają:

budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Natomiast zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10.000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10.000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Z cytowanego powyżej przepisu wynika więc, że jeżeli środek trwały zostaje ulepszony, powoduje to konieczność powiększenia jego wartości początkowej o sumę wydatków poniesionych w związku z tym ulepszeniem. W efekcie poniesione wydatki nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.

Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:

– przebudowę, czyli zmianę (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na inny,

– rozbudowę, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.,

– rekonstrukcję, tj. odtworzenie zużytych całkowicie lub częściowo składników majątku,

– adaptację, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu nowych cech użytkowych,

– modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Natomiast zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do kosztów uzyskania przychodów mogą być zaliczone wydatki poniesione na remont składnika majątku. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w przepisach prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r. poz. 524):

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym;

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica między nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka trwałego z dnia przyjęcia go do używania.

Remont różni się od nakładów na ulepszenie środków trwałych tym, że zmierza on do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych. Ulepszenie zmierza natomiast do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech użytkowych tego składnika majątkowego. Powyższa konkluzja jest zgodna z wyrokiem z 13 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2925/03, zgodnie z tezą którego:

Różnica między nakładami na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności w drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych.

Poniesione przez podatnika wydatki na remont środków trwałych, a więc odtworzenie (przywrócenie) pierwotnego stanu technicznego i wartości użytkowej oraz inne wydatki, które nie mają charakteru modernizacji, adaptacji, przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji (w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie podlegają zaliczeniu do jego wartości początkowej (nie powiększają jej). Tym samym mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość (decydujące znaczenie ma charakter wydatków).

Ze złożonego wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Od (...) 2025 r. jest Pani współwłaścicielem w udziale 4/6 opisanego we wniosku lokalu mieszkalnego (wcześniej lokal był objęty wspólnością majątkową małżeńską). Wskazuje Pani, że ww. lokal był wykorzystywany przez Panią zarówno na cele prywatne, jak i w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W lokalu nie została wyodrębniona powierzchnia przeznaczona wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej. Czynności związane z działalnością gospodarczą były wykonywane przede wszystkim w pokoju dziennym (salonie), przy znajdującym się tam stole, który w czasie wykonywania tych czynności pełnił funkcję miejsca pracy. Nie opłacała Pani podatku od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Omawiany lokal nie był także ujawniony w CEIDG jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Wydatki na czynsz i opłaty eksploatacyjne w latach 2024 –2025 nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Te same pomieszczenia były wykorzystywane w różnych porach zarówno na potrzeby działalności gospodarczej, jak i na cele prywatne. Pozostałe pomieszczenia oraz lokal poza okresami wykonywania w nim czynności związanych z działalnością gospodarczą służyły zasadniczo celom prywatnym. Wskazała Pani, że lokal był technicznie i funkcjonalnie przygotowany do normalnego korzystania zgodnie ze swoim charakterem lokalu mieszkalnego oraz umożliwiał wykonywanie w nim czynności biurowych i administracyjnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W okresie od 2024 r. do listopada 2025 r. lokal nie był wykorzystywany w celu świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania. W listopadzie 2025 r. zawiesiła Pani działalność gospodarczą. Po podjęciu decyzji o rozszerzeniu zakresu działalności o usługi krótkoterminowego zakwaterowania oraz po wznowieniu działalności w styczniu 2026 r. rozpoczęła Pani działania zmierzające do dostosowania lokalu do świadczenia tego rodzaju usług.

Udostępnienie lokalu gościom nastąpi po zakończeniu tych prac oraz po prawomocnym zakończeniu toczącego się postępowania przed Sądem Rodzinnym.

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że opisane przez Panią „prace odtworzeniowe, naprawcze i konserwacyjne” nie stanowią remontu, który byłby jedynie przywróceniem pierwotnej wartości użytkowej. Jak sama Pani wskazała, lokal mieszkalny jest przez Panią w trakcie 2026 roku dostosowywany (po rozszerzeniu zakresu działalności) do nowego sposobu jego gospodarczego wykorzystywania. Podjęte i planowane przez Panią prace mają zatem na celu przystosowanie mieszkania do pełnienia innych, nowych funkcji (tj. świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania).

Przedstawione przez Panią prace, jako wynikające z konieczności dostosowania lokalu do innego rodzaju działalności należy zakwalifikować jako adaptację, czyli przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony, nadanie mu nowych cech użytkowych.

Jak sama Pani wskazała, to że przed opisanymi we wniosku pracami „lokal był kompletny i zdatny do używania” nie oznaczało, że w dacie rozpoczęcia wykorzystywania lokalu do czynności związanych z działalnością gospodarczą był przygotowany do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania lub najmu krótkotrwałego. Wcześniej wykorzystywanie lokalu do działalności gospodarczej sprowadzało się przede wszystkim do czynności biurowych/administracyjnych organizacyjnych wykonywanych przy stole w pokoju dziennym. Lokal nie mógł jednak być udostępniany gościom w standardzie umożliwiającym uzyskiwanie przychodów z najmu krótkoterminowego. Dopiero po wykonaniu opisanych prac będzie zdatny do nowego sposobu gospodarczego wykorzystania.

Dostosowanie opisanego we wniosku lokalu do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania lub najmu krótkotrwałego przyniesie Pani wymierne efekty w postaci przychodów z działalności gospodarczej, których lokal w stanie z dnia przyjęcia go do działalności nie pozwalał osiągać. Zatem należy uznać, że na skutek podjęcia ww. czynności niewątpliwie nastąpił wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia jego przyjęcia do używania.

Skoro więc suma wydatków związanych z dostosowaniem lokalu mieszkalnego do nowego sposobu jego gospodarczego przekracza 10.000 zł, to należy stwierdzić, że – zgodnie z treścią art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – są to wydatki na ulepszenie lokalu mieszkalnego, które powiększają wartość początkową tego środka trwałego.

Tym samym, nie można zgodzić się z Pani stwierdzeniem, że nie dokonuje Pani prac, które skutkowałyby ulepszeniem środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem prace prowadzące do nadania lokalowi standardu umożliwiającego świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym stanowią ulepszenie środka trwałego, a tym samym znajdują się w zawartym w art. 23 ww. ustawy katalogu wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów. Nie mogą więc zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w Pani działalności gospodarczej na zasadach wynikających z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie, z uwagi na treść z art. 22c pkt 2 ww. ustawy, skoro lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji, to opisane przez Panią wydatki stanowiące ulepszenie, nie będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów także poprzez odpisy amortyzacyjne.

Powyższe dotyczy także wydatków związanych z pracami, które planuje Pani wykonać jesienią 2026 r. (od października 2026 r.) przed oddaniem opisanego we wniosku lokalu na cele krótkotrwałego zakwaterowania (najmu).

Wobec powyższego Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

- stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

- zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Organ podkreśla, że zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wyznaczają pytania przedstawione przez Panią we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko spraw będących przedmiotem Pani zapytań w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i nie dotyczy innych kwestii poruszonych we wniosku. W szczególności przedmiotowa interpertacja nie dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wyposażenie lokalu mieszkalnego.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.