0111-KDIB1-2.4010.418.2026.4.EJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo pismem z 16 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą położoną na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i jest polskim rezydentem podatkowym. Podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa CIT”).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w (…). Wnioskodawca należy do grupy podmiotów powiązanych kapitałowo i organizacyjnie, w skład której wchodzą spółki specjalizujące się w działalności na różnych etapach, w tym między innymi w zakresie działalności (…) (dalej: „Grupa”).

Jedna ze spółek celowych należących do Grupy, będąca polską spółką kapitałową z siedzibą położoną na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i będąca polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (dalej: „Spółka”), zrealizowała inwestycję (…) polegającą na (…), w ramach której zawierała z nabywcami (…) (dalej: „Nabywcy”) umowy (…), a następnie umowy przenoszące własność lokali (dalej: „Umowy dot. Lokali”).

Na podstawie zawartych Umów dot. Lokali, Nabywcom przysługują względem Spółki uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne i prawne przedmiotów tych umów, na zasadach wynikających z właściwych przepisów prawa oraz treści Umów dot. Lokali. Uprawnienia te mogą obejmować w szczególności roszczenia związane z ujawnieniem się wad lokali, części wspólnych budynku lub innych elementów objętych odpowiedzialnością Spółki.

Zdarzenie Przyszłe 1:

Grupa zamierza zapewnić Nabywcom możliwość korzystania z uprawnień z tytułu rękojmi również w przypadku zakończenia działalności Spółki i jej likwidacji oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców.

W tym celu Wnioskodawca oraz Spółka zamierzają zawrzeć umowę, na podstawie której Wnioskodawca przejmie zobowiązania Spółki i wyłączną odpowiedzialność wobec Spółki za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z Umów dot. Lokali, związanych z rękojmią za wady fizyczne i prawne przedmiotów objętych Umowami dot. Lokali, a tym samym przejmie cały ekonomiczny ciężar realizacji tych roszczeń (dalej jako: „Umowa”).

Na moment zawarcia Umowy nie wszystkie potencjalne roszczenia Nabywców będą znane, skonkretyzowane czy wymagalne. Część z nich może powstać dopiero w przyszłości, jeżeli w okresie odpowiedzialności z tytułu rękojmi ujawnią się określone wady fizyczne lub prawne. Powstanie obowiązku wykonania świadczenia przez Wnioskodawcę wobec Nabywców, będzie zatem uzależnione od wystąpienia w przyszłości określonych zdarzeń, w szczególności od zgłoszenia przez Nabywców roszczeń objętych zakresem rękojmi.

Przejęcie zobowiązań nastąpi za wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy od Spółki.

Wynagrodzenie to zostanie ustalone w oparciu o szacowaną wartość potencjalnych roszczeń z tytułu rękojmi, które mogą zostać zgłoszone przez Nabywców w przyszłości (dalej: „Wynagrodzenie”). Jednocześnie jest możliwe, że wartość potencjalnych roszczeń z tytułu rękojmi przekroczy albo będzie niższa niż wysokość Wynagrodzenia.

Na podstawie Umowy Wnioskodawca w zamian za otrzymane Wynagrodzenie, będzie jedynym podmiotem odpowiedzialnym za zaspokajanie roszczeń Nabywców z tytułu rękojmi. Wnioskodawca będzie ponosił wyłączną odpowiedzialność ekonomiczną za wykonanie zobowiązań objętych Umową. Oznacza to, że Wnioskodawca przejmie cały ciężar związany z realizacją roszczeń Nabywców wynikających z rękojmi, niezależnie od tego, kiedy oraz któremu podmiotowi roszczenia te zostaną zgłoszone.

Zdarzenie przyszłe 2:

Po zawarciu Umowy, w przypadku wystąpienia przez Nabywców z roszczeniem z tytułu rękojmi, Wnioskodawca będzie rozpatrywał zgłoszone roszczenia i podejmował działania zmierzające do ich zaspokojenia. W zależności od charakteru zgłoszonego roszczenia, rodzaju wady oraz ustaleń dokonanych z Nabywcą, Wnioskodawca może w szczególności przystąpić do usunięcia wady, zlecić wykonanie odpowiednich prac naprawczych albo wypłacić nabywcy lokalu ekwiwalent pieniężny.

Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w związku z realizacją przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi mogą obejmować w szczególności koszty prac naprawczych, koszty materiałów, koszty usług podwykonawców, koszty ekspertyz technicznych, koszty obsługi zgłoszeń oraz kwoty wypłacane nabywcom lokali tytułem ekwiwalentu pieniężnego (dalej jako: „Wydatki”). Sumaryczna kwota ponoszonych w przyszłości przez Wnioskodawcę Wydatków może przekraczać, być niższa lub równa wysokości otrzymanego Wynagrodzenia. Wydatki mogą zostać poniesione przez Wnioskodawcę w terminach obowiązywania rękojmi, tj. nawet po 5 latach od wydania Nabywcom lokali i zawarcia przez Wnioskodawcę Umowy.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:

   - w ramach planowanej Umowy Wnioskodawca nie będzie podejmował czynności zmierzających do odzyskiwania należności, nie będzie również nabywał ani sprzedawał żadnych wierzytelności. Wnioskodawca nie będzie świadczył żadnych usług doradztwa. Nie będzie również świadczył usług w zakresie leasingu;

   - celem zawarcia Umowy nie będzie odzyskanie należności. Celem Umowy będzie wyłącznie przejęcie przez Wnioskodawcę zobowiązań Spółki wobec Nabywców lokali wynikających z rękojmi oraz przejęcie ekonomicznego i organizacyjnego ciężaru ich ewentualnej realizacji.

W ramach Umowy Wnioskodawca przejmie odpowiedzialność ekonomiczną za zaspokajanie roszczeń Nabywców. Jeżeli Nabywca zgłosi roszczenie objęte zakresem Umowy, Wnioskodawca będzie je rozpatrywał i, zależnie od jego charakteru, może w szczególności usunąć wadę, zlecić wykonanie prac naprawczych albo wypłacić Nabywcy ekwiwalent pieniężny. Wnioskodawca nie będzie natomiast dochodził zapłaty ani odzyskiwał jakichkolwiek należności na rzecz Spółki, czy innych osób.

Pytania

 

Zdarzenie przyszłe 1:

 1) Czy całość Wynagrodzenia za przejęcie przez Wnioskodawcę zobowiązań i odpowiedzialności za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi, będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3)

 2) Czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód z tytułu Wynagrodzenia za przejęcie przez Wnioskodawcę zobowiązań i odpowiedzialności za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi w dacie zawarcia Umowy? (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)

Zdarzenie przyszłe 2:

 3) Czy Wnioskodawca może zaliczyć Wydatki poniesione w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi do kosztów uzyskania przychodu? (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)

 4) Czy Wydatki, które zostaną poniesione w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi, będą stanowiły koszty bezpośrednio związane z przychodem w postaci Wynagrodzenia i powinny być potrącane zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4b-4c ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 6)

 5) Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 6 będzie twierdząca, to czy Wnioskodawca będzie uprawniony do potrącenia Wydatków w roku podatkowym, w którym zostaną one poniesione, jeżeli zostaną poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 7)

 

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, całość Wynagrodzenia należnego z tytułu przejęcia przez Wnioskodawcę zobowiązań i odpowiedzialności za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi, będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu Wynagrodzenia powinien zostać rozpoznany w dacie zawarcia Umowy, jako dacie wykonania usługi polegającej na przejęciu tych zobowiązań zgodnie z art. 12 ust 3a ustawy o CIT.

Ad 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, Wydatki ponoszone w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi wobec Nabywców, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Ad 4.

Zdaniem Wnioskodawcy, Wydatki ponoszone w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi będą stanowiły koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodem w postaci Wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy z tytułu zawarcia Umowy. W konsekwencji Wydatki te powinny być potrącane zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ust. 4 oraz ust. 4b–4c ustawy o CIT.

Ad 5.

Zdaniem Wnioskodawcy użyte w art. 15 ust. 4c ustawy o CIT sformułowanie „w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie” należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono również rok podatkowy późniejszy niż rok bezpośrednio następujący po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe. W konsekwencji Wydatki poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 ustawy o CIT, powinny być potrącane w roku podatkowym w którym Wnioskodawca poniósł Wydatki.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Ad 1.

W zamian za przejęcie zobowiązań Spółki oraz związanego z nimi ryzyka ekonomicznego Wnioskodawca otrzyma Wynagrodzenie. Tym samym po stronie Wnioskodawcy powstanie trwałe i definitywne przysporzenie majątkowe w wysokości całości Wynagrodzenia.

Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że wysokość Wynagrodzenia zostanie ustalona w oparciu o szacowany ekonomiczny ciężar przejmowanych zobowiązań. Nie ma również znaczenia, czy wartość roszczeń faktycznie zgłoszonych i zaspokojonych w przyszłości przez Wnioskodawcę będzie niższa, równa albo wyższa od kwoty Wynagrodzenia. Okoliczności te dotyczą ekonomicznego ryzyka przyjętego przez Wnioskodawcę oraz ewentualnych kosztów realizacji przejętych zobowiązań, lecz nie wpływają na przychodowy charakter całości Wynagrodzenia.

W konsekwencji cała kwota Wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy od Spółki będzie stanowiła przychód Wnioskodawcy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ad 2.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą uważa się także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.

O przychodzie należnym można mówić wtedy, gdy podatnikowi przysługuje roszczenie o jego otrzymanie.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 3, uważa się zasadniczo dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego albo wykonania usługi lub częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym Wynagrodzenie będzie należne Wnioskodawcy z tytułu wykonania świadczenia polegającego na przejęciu zobowiązań Spółki z tytułu rękojmi. Usługa ta zostanie wykonana w momencie zawarcia Umowy, ponieważ w tej dacie Wnioskodawca zobowiąże się do przejęcia określonych zobowiązań Spółki oraz związanego z nimi ryzyka ekonomicznego. W tym momencie po stronie Wnioskodawcy powstanie również roszczenie o zapłatę Wynagrodzenia.

Bez znaczenia dla momentu rozpoznania przychodu pozostaje okoliczność, że przejęte zobowiązania będą miały charakter przyszły i warunkowy, a faktyczna realizacja roszczeń Nabywców może nastąpić dopiero w kolejnych okresach. Wynagrodzenie będzie bowiem należne Wnioskodawcy za samo przejęcie zobowiązań oraz ryzyka ich realizacji, a nie za późniejsze zaspokajanie poszczególnych roszczeń Nabywców.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu Wynagrodzenia za przejęcie zobowiązań Spółki z tytułu rękojmi powinien zostać rozpoznany w dacie zawarcia Umowy, jako dacie wykonania usługi przejęcia zobowiązań, chyba że przed tą datą dojdzie do wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Ad 3.

Aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien zostać poniesiony przez podatnika, mieć charakter definitywny, pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, być właściwie udokumentowany oraz nie podlegać wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca uzyska przychód w postaci Wynagrodzenia należnego od Spółki z tytułu przejęcia zobowiązań z tytułu rękojmi. Jednocześnie Wnioskodawca, przejmując te zobowiązania, przyjmie na siebie obowiązek ich realizacji w przypadku zgłoszenia przez Nabywców roszczeń objętych zakresem Umowy. Wydatki ponoszone w celu zaspokojenia tych roszczeń będą zatem pozostawały w związku z przychodem uzyskanym przez Wnioskodawcę z tytułu Wynagrodzenia. Wydatki zostaną poniesione przez samego Wnioskodawcę, będą miały charakter definitywny i będą pozostawać w ścisłym związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

Bez znaczenia dla możliwości zaliczenia Wydatków do kosztów uzyskania przychodów powinien pozostawać ich konkretny rodzaj, o ile będą one ponoszone w celu wykonania przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi. Dotyczy to w szczególności kosztów prac naprawczych, kosztów materiałów, kosztów usług podwykonawców, kosztów ekspertyz technicznych, kosztów obsługi zgłoszeń, jak również kwot wypłacanych Nabywcom tytułem ekwiwalentu pieniężnego albo innego rozliczenia roszczeń.

Każda z tych kategorii Wydatków będzie służyła realizacji tego samego celu gospodarczego, tj. wykonaniu zobowiązań przejętych przez Wnioskodawcę w ramach Umowy. Skoro przejęcie tych zobowiązań nastąpi za Wynagrodzeniem stanowiącym przychód podatkowy Wnioskodawcy, to Wydatki ponoszone w celu realizacji przejętych zobowiązań będą pozostawały w związku przyczynowym z osiągnięciem tego przychodu.

Należy również wskazać, że wydatki które będzie ponosił Wnioskodawca w wykonaniu przejętych zobowiązań nie będą objęte treścią art. 16 ust. 1 w szczególności zaś art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, który nie ma zastosowania do wydatków w ramach gwarancji czy rękojmi.

W konsekwencji Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na realizację przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi - niezależnie od tego, czy przyjmą formę świadczeń rzeczowych, usługowych czy pieniężnych - będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Ad 4.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji kosztów bezpośrednio związanych z przychodami. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się jednak, że kosztami bezpośrednimi są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów, tj. możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. W analizowanym zdarzeniu przyszłym takim konkretnym przychodem będzie Wynagrodzenie należne Wnioskodawcy od Spółki z tytułu przejęcia zobowiązań z tytułu rękojmi. Wnioskodawca otrzyma Wynagrodzenie właśnie dlatego, że przejmie na siebie ekonomiczny ciężar potencjalnych roszczeń Nabywców. Wydatki ponoszone następnie na realizację tych roszczeń będą więc stanowiły wykonanie zobowiązań, za których przejęcie Wnioskodawca otrzyma Wynagrodzenie.

W konsekwencji pomiędzy Wynagrodzeniem a Wydatkami będzie istniał bezpośredni związek przyczynowy. Gdyby Wnioskodawca nie przejął zobowiązań z tytułu rękojmi, nie uzyskałby Wynagrodzenia, ale również nie byłby zobowiązany do ponoszenia Wydatków na usunięcie wad, wykonanie prac naprawczych, wypłatę ekwiwalentu pieniężnego albo inne formy zaspokojenia roszczeń Nabywców. Wydatki te nie będą zatem ogólnymi kosztami funkcjonowania Wnioskodawcy, lecz kosztami przypisanymi do konkretnego przychodu z tytułu Umowy.

Skoro Wydatki będą bezpośrednio związane z przychodem w postaci Wynagrodzenia, ich moment potrącalności powinien być ustalany na podstawie art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4b–4c ustawy o CIT. Zgodnie z tymi regulacjami koszty bezpośrednio związane z przychodami są co do zasady potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z uwzględnieniem szczególnych zasad dotyczących kosztów poniesionych po zakończeniu tego roku podatkowego.

Ad 5.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami są co do zasady potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Reguła ta podlega jednak modyfikacjom wynikającym z art. 15 ust. 4b i 4c ustawy o CIT, które określają zasady potrącalności kosztów bezpośrednich poniesionych po zakończeniu roku podatkowego, w którym osiągnięto odpowiadające im przychody.

Art. 15 ust. 4c ustawy o CIT odnosi się do kosztów bezpośrednich poniesionych po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego albo złożenia zeznania, o których mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 albo pkt 2 ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, art. 15 ust. 4c ustawy o CIT należy rozumieć w ten sposób, że koszt bezpośredni poniesiony po dniu wskazanym w art. 15 ust. 4b pkt 1 albo pkt 2 ustawy o CIT powinien być potrącony w roku podatkowym, w którym został poniesiony, jeżeli rok ten następuje po roku, za który sporządzane było sprawozdanie finansowe albo składane było zeznanie. Innymi słowy, użyte w art. 15 ust. 4c ustawy o CIT sformułowanie „w roku podatkowym następującym po roku” nie powinno być rozumiane wyłącznie jako rok bezpośrednio kolejny, lecz jako każdy kolejny późniejszy rok podatkowy.

Odmienna wykładnia prowadziłaby do nieracjonalnych wniosków. Gdyby przyjąć, że art. 15 ust. 4c ustawy o CIT odnosi się wyłącznie do roku bezpośrednio następującego po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe albo składane jest zeznanie, przepis ten nie regulowałby skutecznie sytuacji, w której koszt bezpośredni powstaje dopiero w kolejnych, dalszych latach podatkowym. Podatnik musiałby bowiem dokonywać korekty wstecz, w przypadku, w którym tak jak w analizowanym zdarzeniu przyszłym, wydatek zostałby poniesiony po paru latach od dnia uzyskania przychodu bezpośrednio z nim powiązanego.

Stanowisko, zgodnie z którym art. 15 ust. 4c ustawy o CIT może znajdować zastosowanie także do kosztów bezpośrednich ponoszonych po upływie jednego roku lub więcej lat od końca roku podatkowego, w którym osiągnięto odpowiadający im przychód, znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej.

W interpretacji indywidualnej z 28 lipca 2021 r., znak: 0111- KDIB1-2.4010.224.2021.1.SK, Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednich poniesionych po upływie jednego roku lub więcej lat od końca roku podatkowego, w którym podatnik osiągnął i zadeklarował przychód związany z tymi kosztami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad 1.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie m.in., czy całość Wynagrodzenia za przejęcie przez Wnioskodawcę zobowiązań i odpowiedzialności za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi, będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego.

Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii.

I tak, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Jednocześnie, stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.

Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa (ewentualnie zmniejsza pasywa) osoby prawnej. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi jak właściciel.

Z kolei art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, zawiera zamknięty katalog przysporzeń, które nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT:

Z przedstawionego opisu sprawy w zakresie zdarzenia przyszłego 1 wynika, że na podstawie Umowy przejmiecie Państwo od Spółki z Grupy zobowiązania i wyłączną odpowiedzialność wobec Nabywców za zaspokojenie roszczeń wynikających z rękojmi. W zamian za przejęcie tych obowiązków będzie Państwu przysługiwać od Spółki Wynagrodzenie.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że pomiędzy Państwa świadczeniem a otrzymanym Wynagrodzeniem występuje bezpośredni związek. Wynagrodzenie stanowi bowiem ekonomiczny ekwiwalent za przejęcie przez Państwa ciężaru realizacji zobowiązań z tytułu rękojmi.

Bez znaczenia pozostaje dla powstania przychodu pozostaje przy tym okoliczność, że w chwili zawarcia Umowy nie będą znane wszystkie potencjalne roszczenia Nabywców. Z opisu zdarzenia przyszłego 1 wynika bowiem, że Wynagrodzenie zostanie ustalone i będzie należne Państwu już z tytułu zawarcia i wykonania Umowy, podczas gdy późniejsze zgłoszenie roszczeń przez Nabywców będzie stanowiło realizacje zobowiązań przyjętych przez Państwa.

Nie można zatem utożsamiać Wynagrodzenia z kwotami przeznaczonymi na pokrycie konkretnych, już istniejących roszczeń Nabywców. Wynagrodzenie jest Państwa należnością z tytułu przejęcia odpowiedzialności i ryzyka ekonomicznego związanego z roszczeniami.

Również fakt że rzeczywista wartość roszczeń z tytułu rękojmi może w przyszłości okazać się niższa alby wyższa od wysokości Wynagrodzenia, nie wpływa na kwalifikacje podatkową Wynagrodzenia. Ewentualna różnica pomiędzy wysokością Wynagrodzenia a wartością faktycznie zrealizowanych roszczeń stanowi konsekwencje ryzyka gospodarczego przejętego przez Państwa na podstawie Umowy.

W konsekwencji należy uznać, że całość Wynagrodzenia stanowi dla Państwa przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy o CIT.

Zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że całość Wynagrodzenia należnego z tytułu przejęcia przez Wnioskodawcę zobowiązań i odpowiedzialności za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi, będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Tym samym, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Ad 2.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest również ustalenie, czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód z tytułu Wynagrodzenia za przejęcie przez Wnioskodawcę zobowiązań i odpowiedzialności za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z tytułu rękojmi w dacie zawarcia Umowy.

Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ww. ustawy. Na mocy tego przepisu:

Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, niepóźniej niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

 

Regułą jest więc, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń:

     - wydania rzeczy,

 - zbycia prawa majątkowego lub

 - wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi,

nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Tak więc, regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Przy czym przychód powstaje w dacie najwcześniejszego z tych zdarzeń. Zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.

Jednocześnie, w art. 12 ust. 3c-3f ustawy o CIT, ustawodawca przewidział wyjątki od powyższej zasady ogólnej.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT:

W myśl art. 12 ust. 3d ustawy o CIT:

Stosownie natomiast do art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:

W myśl art. 12 ust. 3f ustawy o CIT:

Jak wynika z opisu sprawy, na podstawie Umowy Państwa Spółka będzie otrzymywać wynagrodzenie za przejęcie zobowiązań Spółki i wyłączną odpowiedzialność wobec Spółki za zaspokojenie roszczeń Nabywców wynikających z Umowy dot. lokali. W sprawie nie znajdą zastosowania wyjątki wskazane w art. 12 ust. 3c-3f ustawy o CIT.

Biorąc pod uwagę powyżej powołane uregulowania prawne oraz okoliczności przedstawione w opisie sprawy stwierdzić należy, że przychód z tytułu Wynagrodzenia, powinien zostać rozliczony w dacie wykonania usługi polegającej na przejęciu zobowiązań, (o ile wcześniej nie dojdzie do uregulowania należności lub wystawienia faktury) zgodnie z art. 12 ust. 3a Ustawy o CIT.

W konsekwencji należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że przychód z tytułu Wynagrodzenia powinien zostać rozpoznany w dacie zawarcia Umowy, jako dacie wykonania usługi polegającej na przejęciu tych zobowiązań zgodnie z art. 12 ust 3a ustawy o CIT.

Tym samym, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Ad 3.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie, czy Wnioskodawca może zaliczyć Wydatki poniesione w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi do kosztów uzyskania przychodu.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego 2 wynika, że po zawarciu Umowy, w przypadku wystąpienia przez Nabywców z roszczeniem z tytułu rękojmi, będziecie Państwo rozpatrywać zgłoszone roszczenia i podejmować działania zmierzające do ich zaspokojenia. W zależności od charakteru zgłoszonego roszczenia, rodzaju wady oraz ustaleń dokonanych z Nabywcą, możecie Państwo w szczególności przystąpić do usunięcia wady, zlecić wykonanie odpowiednich prac naprawczych albo wypłacić nabywcy lokalu ekwiwalent pieniężny.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

 

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik);

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

   - został właściwie udokumentowany;

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

 

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

   - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

   - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

 

W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych należy zwrócić uwagę na art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

 

Do kosztów uzyskania przychodów na tej podstawie nie będą mogły zatem zostać zaliczone kary umowne i odszkodowania z tytułu:

-       wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług;

- zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad;

- zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, skoro, jak wskazali Państwo w opisie zdarzenia przyszłego 2, po zawarciu Umowy, w przypadku wystąpienia przez Nabywców z roszczeniem z tytułu rękojmi, będziecie Państwo rozpatrywać zgłoszone roszczenia i podejmować działania zmierzające do ich zaspokojenia to możecie Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jednocześnie wskazać należy, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie będzie miał zastosowania do ww. wydatków ponieważ nie mają one charakteru kar umownych i odszkodowań wskazanych w tym przepisie.

Wobec powyższego należało zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Wydatki ponoszone w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi wobec Nabywców, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Tym samym, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za prawidłowe.

Ad 4.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest również ustalenie, czy Wydatki, które zostaną poniesione w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi, będą stanowiły koszty bezpośrednio związane z przychodem w postaci Wynagrodzenia i powinny być potrącane zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4b-4c ustawy o CIT.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

 1. bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

 2. inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Za koszty bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

 

Stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, niepóźniej jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

 2) złożenia zeznania, niepóźniej jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

        - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Koszty pośrednie stanowić zatem będą wydatki, których nie da się wprost przypisać do konkretnych przychodów, są one jednak gospodarczo uzasadnione i prowadzą do osiągnięcia przychodów.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.

Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że wydatki ponoszone w celu realizacji przyjętych zobowiązań z tytułu rękojmi wobec Nabywców będą stanowiły koszty bezpośrednio związane z przychodami w myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie jest możliwości przypisania wydatków ponoszonych w celu realizacji przyjętych zobowiązań z tytułu rękojmi wobec Nabywców do konkretnych przychodów, tj. Wynagrodzenia. Tym samym, wydatki te będą potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, tj. wraz z momentem osiągnięcia przez Spółkę przychodu w postaci Wynagrodzenia.

Zatem należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Wydatki ponoszone w celu realizacji przejętych zobowiązań z tytułu rękojmi będą stanowiły koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodem w postaci Wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy z tytułu zawarcia Umowy. W konsekwencji Wydatki te powinny być potrącane zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 ust. 4 oraz ust. 4b–4c ustawy o CIT.

Tym samym, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe.

Ad 5.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest także kwestia ustalenia, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do potrącenia Wydatków w roku podatkowym, w którym zostaną one poniesione, jeżeli zostaną poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 ustawy o CIT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę przedstawione wyżej uregulowania prawne w kontekście opisanych we wniosku okoliczności stwierdzić trzeba, że koszty bezpośrednio związane z przychodami, ponoszone w kolejnych latach podatkowych po uzyskaniu odpowiadającego im przychodu, powinny być rozpoznane w momencie poniesienia. Ustawodawca nie ograniczył możliwości zaliczenia kosztów bezpośrednio związanych z przychodami danego roku podatkowego, a poniesionych po jego zakończeniu tylko do roku podatkowego bezpośrednio następującego po nim.

Z literalnej treści powołanego wyżej art. 15 ust. 4c ustawy o CIT wynika, że koszty bezpośrednie, o których w nim mowa, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie. Z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT nie wynika, że koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami należy wyłącznie ujmować w roku następującym bezpośrednio po roku podatkowym, w którym podatnik uzyskał przychód. Przy rozliczaniu kosztów bezpośrednich na zasadzie wyjątku, pozwalającego ująć te koszty w roku następnym w stosunku do tego, w którym wystąpił przychód, ustawodawca nie ograniczył wyłącznie do jednego następnego roku podatkowego, umiejscowionego bezpośrednio po roku, w którym powstał przychód. Przepis ten zawiera otwartą formułę rozliczania kosztów bezpośrednich w czasie, to jest w roku podatkowym następnym, w którym został poniesiony i udokumentowany koszt bezpośredni.

Gdyby ustawodawca uznał za stosowne, aby w trybie art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty rozliczyć wyłącznie w roku podatkowym następującym bezpośrednio po roku, którego dotyczy przychód powiązany z tym kosztem zawarłby w tym przepisie.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że koszty bezpośrednio związane z uzyskanym przez Spółkę przychodem, poniesione po upływie jednego roku lub więcej lat od końca roku podatkowego, w którym Spółka osiągnęła i zadeklarowała przychód związany z tymi kosztami, tj. odnoszące się do danego roku podatkowego, a ponoszone po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, w szczególności koszty ponoszone w kolejnych latach podatkowych, będą stanowiły koszty uzyskania przychodu potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, w którym osiągnięto przychód, tj. w roku poniesienia tych kosztów.

W związku z powyższym, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że użyte w art. 15 ust. 4c ustawy o CIT sformułowanie „w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie” należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono również rok podatkowy późniejszy niż rok bezpośrednio następujący po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe. W konsekwencji Wydatki poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 ustawy o CIT, powinny być potrącane w roku podatkowym w którym Wnioskodawca poniósł Wydatki.

Tym samym, Państwo stanowisko w zakresie pytania nr 5 należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Nadmienić należy, że w zakresie podatku od towarów i usług wydane zostanie/zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.