0111-KDIB1-2.4010.408.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 31 sierpnia 2026 r.– w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług (…). Spółka jest osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), podlegającym obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

W ramach tej działalności Spółka świadczy usługi (…) na rzecz kontrahenta z siedzibą w (...) (dalej: „Kontrahent”), niebędącego polskim rezydentem podatkowym i nieposiadającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu.

Usługi (…) świadczone są na podstawie umowy „(…)”. Zgodnie z wewnętrznymi przepisami prawa podatkowego obowiązującymi w Królestwie Arabii Saudyjskiej, płatności dokonywane przez saudyjskich rezydentów podatkowych na rzecz nierezydentów z tytułu usług (…) (do której to kategorii zaliczane są świadczone przez Spółkę usługi (…)) podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła (withholding tax) według stawki 5%. Kontrahent, regulując należności wynikające z faktur wystawianych przez Spółkę, potrąca od kwoty należności 5% tytułem tego podatku i przekazuje Spółce wynagrodzenie pomniejszone o potrąconą kwotę.

Potrącenie tych kwot reguluje Umowa. Zgodnie z art. (…) Umowy w przypadku, gdy Konsultant nie jest zarejestrowany w Królestwie Arabii Saudyjskiej, ponosi on odpowiedzialność za uiszczenie takich podatków, w tym między innymi podatku u źródła („WHT”). Konsultant przyjmuje do wiadomości, że zgodnie z obowiązującym prawem spółka (…) ma obowiązek potrącić z każdej raty Wynagrodzenia kwotę równą stawce podatkowej mającej zastosowanie do niniejszej Umowy zgodnie z obowiązującymi przepisami w Królestwie Arabii Saudyjskiej oraz wpłacić potrąconą kwotę w imieniu Konsultanta do Generalnego Urzędu ds. Zakat i Podatków Królestwa Arabii Saudyjskiej”.

Spółka nie jest w stanie uzyskać od Kontrahenta ani od saudyjskiego organu podatkowego (Zakat, Tax and Customs Authority – ZATCA) jakiegokolwiek zaświadczenia, certyfikatu ani innego dokumentu potwierdzającego pobór lub zapłatę podatku u źródła – w Arabii Saudyjskiej nie jest bowiem przyjętą praktyką administracyjną ani rynkową wystawianie tego rodzaju potwierdzeń na rzecz zagranicznych usługodawców otrzymujących płatności pomniejszone o ten podatek, a Kontrahent nie udostępnia Spółce żadnej dokumentacji dotyczącej rozliczenia potrąconego podatku z ZATCA.

Spółka jest natomiast w stanie w sposób jednoznaczny i weryfikowalny powiązać każdą wystawioną na rzecz Kontrahenta fakturę z odpowiadającą jej płatnością otrzymaną od Kontrahenta na rachunek bankowy Spółki. Z prowadzonej przez Spółkę dokumentacji księgowej (faktury oraz wyciągi bankowe) wynika, że kwota każdej otrzymanej płatności odpowiada konsekwentnie 95% kwoty wynikającej z danej faktury, tj. jest pomniejszona dokładnie o 5% – co odpowiada stawce podatku u źródła nakładanego na mocy saudyjskiego prawa podatkowego (Income Tax Law, art. 68, w brzmieniu obowiązującym od września 2023 r.) na płatności z tytułu usług (…), do której to kategorii zaliczane są usługi (…) świadczone przez Spółkę. Prawidłowość i stałość tej proporcji Spółka jest w stanie wykazać dla każdej z wystawionych faktur.

Przychód należny z tytułu wynagrodzenia za usługi (…) świadczone na rzecz Kontrahenta Spółka rozpoznaje dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z zasadami ogólnymi wynikającymi z art. 12 ust. 3-3c ustawy o CIT, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym usługa została wykonana albo wystawiono fakturę (w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpiło wcześniej), niezależnie od dnia faktycznego otrzymania zapłaty od Kontrahenta.

W uzupełnieniu wniosku podali Państwo dane identyfikujące podmiot zagraniczny posiadający siedzibę na terytorium Arabii Saudyjskiej.

Pytania

1.  Czy Spółka jest uprawniona, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ustawą o CIT kwoty podatku potrąconego przez Kontrahenta w Arabii Saudyjskiej od wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu świadczonych usług (…)?

2.  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 – w rozliczeniu za który rok podatkowy Spółka powinna dokonać opisanego odliczenia: czy poprzez korektę zeznania CIT-8 za rok podatkowy, w którym Spółka rozpoznała przychód należny z tytułu wynagrodzenia za usługi (…), czy też jednorazowo, na bieżąco, w zeznaniu CIT-8 składanym za rok podatkowy, w którym Spółka posiadała dowód zapłaty wynagrodzenia w kwocie uwzględniającej potrącenie podatku u źródła w Arabii Saudyjskiej?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej.

Ad pytanie 1.

Zdaniem Spółki, przysługuje jej prawo do odliczenia od polskiego podatku dochodowego kwoty podatku potrąconego w Arabii Saudyjskiej, na zasadach i w granicach wynikających z art. 20 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1 tej ustawy, osiągają dochody poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, dochody te łączy się z dochodami osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie – przy czym odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku polskiego, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany za granicą (limit, o którym mowa również w art. 20 ust. 6 ustawy o CIT).

W ocenie Spółki powyższe przesłanki są w opisanym stanie faktycznym spełnione:

 i.       Spółka jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (art. 3 ust. 1 ustawy o CIT);

ii.      wynagrodzenie należne Spółce od Kontrahenta stanowi dochód osiągnięty poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

iii.       dochód ten podlega w Arabii Saudyjskiej opodatkowaniu na mocy przepisów wewnętrznych tego państwa (podatek u źródła w wysokości 5%).

Art. 20 ust. 1 updop nie zawiera żadnych wymagań formalnych co do rodzaju dokumentu potwierdzającego zapłatę podatku za granicą, a w szczególności nie uzależnia prawa do odliczenia od posiadania potwierdzenia wpłaty podatku przez zagranicznego płatnika na rachunek zagranicznego organu podatkowego.

Dodatkowo, w realiach transgranicznego WHT należy wyraźnie odróżnić dwie odrębne role prawne:

•      Wnioskodawca (polska spółka) jest podatnikiem w rozumieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej – to na nim ciąży obowiązek podatkowy i to on ponosi ekonomiczny ciężar podatku, gdyż wynagrodzenie jest mu wypłacane przez zagranicznego kontrahenta już po potrąceniu kwoty odpowiadającej podatkowi u źródła.

•      Zagraniczny kontrahent jest wyłącznie płatnikiem zobowiązanym do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku do właściwego zagranicznego organu podatkowego.

Żaden przepis updop, Ordynacji podatkowej ani właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) nie nakłada na podatnika (odbiorcę należności) obowiązku posiadania dokumentu potwierdzającego, że zagraniczny płatnik faktycznie odprowadził pobrany podatek do organu podatkowego swojego państwa.

Art. 20 ust. 1 updop posługuje się pojęciem podatku „zapłaconego w obcym państwie” – przy czym zapłata ta dokonywana jest przez płatnika w imieniu podatnika i podatnik nie ma żadnego prawnego wpływu na jej wykonanie ani żadnych instrumentów prawnych, by żądać od zagranicznego płatnika lub zagranicznego organu podatkowego dokumentów poświadczających wygaśnięcie zobowiązania podatkowego płatnika. Dlatego też nie można utożsamiać tych dwóch ról ani przenosić na podatnika odpowiedzialności (lub obowiązków dokumentacyjnych) należących do płatnika.

Stanowisko to potwierdził wprost Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II FSK 110/24) stwierdzając, że „organ w sposób nieuprawniony i nieznajdujący oparcia w przepisach nakłada na spółkę obowiązek posiadania dokumentów potwierdzających wygaśnięcie zobowiązania podatkowego innego podmiotu, tj. płatnika”.

Odnosząc się do zakresu dokumentacji niezbędnej do wykazania, że podatek za granicą został zapłacony, Spółka wskazuje , że w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA uznał w nim za bezpodstawne żądanie od podatnika (niebędącego płatnikiem) dokumentów potwierdzających, że zagraniczny kontrahent (płatnik) dokonał wpłaty potrąconego podatku na rachunek właściwego zagranicznego organu podatkowego. NSA wskazał, że polski podatnik nie dysponuje prawnymi instrumentami umożliwiającymi wyegzekwowanie takiego dokumentu od kontrahenta ani uzyskanie go bezpośrednio od obcej administracji podatkowej.

Dla udokumentowania prawa do odliczenia w trybie art. 20 ust. 1 updop wystarczające są dokumenty wykazujące sam fakt potrącenia podatku przez zagranicznego płatnika od należności przysługującej wnioskodawcy, tj. w szczególności:

•      faktura lub rozliczenie kontraktowe wskazujące kwotę wynagrodzenia brutto i potrąconego podatku,

•      wyciąg bankowy dokumentujący wpłynięcie wynagrodzenia netto (tj. wynagrodzenia pomniejszonego o kwotę WHT),

•      umowa która wyraźnie potwierdza, że usługobiorca potrąca podatek.

Powyższe znajduje oparcie w otwartym katalogu środków dowodowych obowiązującym w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, zaś art. 181 Ordynacji podatkowej wskazuje przykładowe (niewyczerpujące) rodzaje dowodów, w tym księgi podatkowe, deklaracje oraz dokumenty zgromadzone przez podatnika.

Oznacza to, że fakt potrącenia podatku u źródła przez zagranicznego płatnika może być wykazany za pomocą każdego dowodu spełniającego powyższe kryteria - w szczególności faktury, wyciągu bankowego oraz Umowy - a przepisy nie przewidują w tym zakresie żadnej dowodowej formy szczególnej ani zamkniętego katalogu dokumentów. Żądanie od Spółki jednego, ściśle określonego dokumentu (potwierdzenia wpłaty podatku przez płatnika na rachunek zagranicznego organu podatkowego) jako wyłącznego dopuszczalnego dowodu byłoby sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów i otwartego katalogu środków dowodowych.

Wymóg posiadania potwierdzenia wpłaty podatku przez płatnika na rachunek zagranicznego organu podatkowego stanowi dodatkowe wymaganie formalne nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i tym samym narusza zasadę legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej).

Warto przy tym wskazać, że celem art. 20 ust. 1 updop jest eliminacja podwójnego opodatkowania tego samego dochodu – raz u źródła za granicą, raz w Polsce. Odmowa prawa do odliczenia ze względu na brak dokumentu leżącego wyłącznie w gestii zagranicznego płatnika prowadziłaby do efektywnego podwójnego opodatkowania wnioskodawcy, co jest sprzeczne zarówno z celem ustawy, jak i z zobowiązaniami wynikającymi z właściwej UPO (tu: art. 23 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji, podpisane w Rijadzie dnia 22 lutego 2011 r., Dz.U. 2012 poz. 502, stosowana od 1 stycznia 2013 r.), a pośrednio także z art. 23B Modelowej Konwencji OECD.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca – Spółce przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku potrąconego w Arabii Saudyjskiej od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ustawą o CIT, w granicach limitu określonego w art. 20 ust. 1 i 6 tej ustawy, po przeliczeniu kwot zgodnie z art. 20 ust. 8 ustawy o CIT.

Należy podkreślić, że analogiczne stanowisko odnośnie zbliżonych stanów faktycznych wyrażono m.in. w następujących interpretacjach podatkowych:

Wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 listopada 2022 roku o sygnaturze 0111-KDIB1-2.4010.583.2022.1.AW: Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podatek dochodowy, który zostanie pobrany u źródła (w Arabii Saudyjskiej) od wypłacanego Państwu wynagrodzenia z tytułu świadczenia na rzecz Spółki saudyjskiej usług opisanych we wniosku (tj. wynagrodzenia z tytułu należności licencyjnych, o których mowa w art. 12 Konwencji), podlega odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce do wysokości limitu, obliczonego na podstawie art. 20 u.p.d.o.p. Zaznaczyć należy, że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

Wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 lipca 2021 roku o sygnaturze 0111- KDIB1-2.4010.199.2021.1.AK: Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podatek dochodowy pobrany u źródła w Turcji tj. podatek prawidłowo pobrany za listopad i grudzień 2020 r. jak również kwota podatku zapłaconego określonego we właściwej wysokości, tj. w wysokości obliczanej od właściwie wypłacanej należności (wynikającej z zawartej pomiędzy stronami umowy) za usługi świadczone w okresie od stycznia do października 2020 r. podlega odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce do wysokości limitu, obliczonego na podstawie art. 20 ustawy o CIT. Zaznaczyć należy, że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

Wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 kwietnia 2020 roku o sygnaturze 0114-KDIP2-1.4010.46.2020.2.KS: Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Federacyjnej Republice Brazylii, do wysokości limitu. Zatem, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka będzie uprawniona, na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p., do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych do zapłaty w Polsce, podatku u źródła pobranego w Federacyjnej Republice Brazylii od wynagrodzenia z tytułu świadczenia na rzecz A. usług opisanych w zdarzeniu przyszłym na zasadach wskazanych w tym przepisie jest prawidłowe.

Wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 marca 2025 o sygnaturze 0114-KDIP2-1.4010.79.2023.11.S/JC/MW: Mając na uwadze powyższe oraz opierając się na brzmieniu powołanych przepisów, należy stwierdzić, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym Spółka ma prawo do odliczenia od podatku dochodowego obliczanego zgodnie z polskimi przepisami, opisanego we wniosku podatku zagranicznego, pobranego przez Klientów na terytorium Niemiec.

Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej.

Ad pytanie 2.

Zdaniem Spółki, odliczenia, o którym mowa w pytaniu nr 1, należy dokonać w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym Spółka rozpoznała przychód należny z tytułu wynagrodzenia za usługi (…), od którego potrącono podatek u źródła. Jeżeli natomiast płatność netto (tj. wynagrodzenie pomniejszone o kwotę potrąconego podatku u źródła) wpłynie na rachunek Spółki po upływie terminu do złożenia zeznania CIT-8 za ten rok - a więc dopiero wówczas Spółka dysponuje kompletem dowodów potwierdzających potrącenie podatku (faktura, wyciąg bankowy oraz Umowa) — odliczenia należy dokonać poprzez korektę tego zeznania na podstawie art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa.

Przepis art. 20 ust. 1 ustawy o CIT wiąże odliczenie z „rozliczeniem za rok podatkowy”, w którym dochód osiągnięty za granicą łączy się z dochodem osiąganym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Konstrukcja ta ma charakter ściśle powiązany z konkretnym dochodem i rokiem podatkowym, w którym ten dochód został rozpoznany dla celów polskiego CIT – limit odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 i 6 ustawy o CIT, jest bowiem obliczany jako proporcjonalna część podatku polskiego przypadająca na dany dochód zagraniczny za dany rok. Z treści przepisu nie wynika możliwość jednorazowego rozliczenia odliczenia w roku podatkowym innym niż rok, w którym rozpoznano powiązany z nim dochód – w szczególności w roku, w którym podatnik uzyskał jedynie dokument potwierdzający zapłatę podatku za granicą. Ponieważ Spółka rozpoznaje przychód należny memoriałowo (art. 12 ust. 3-3c ustawy o CIT), tj. co do zasady wcześniej niż otrzymuje zapłatę, dowód potrącenia podatku u źródła (wyciąg bankowy) może powstać już w kolejnym roku podatkowym - w szczególności dla faktur wystawionych pod koniec roku. Nie zmienia to jednak roku, do którego odliczenie należy przypisać.

W konsekwencji, w przypadku gdy płatność netto od Kontrahenta — a tym samym wyciąg bankowy dokumentujący faktyczne potrącenie podatku u źródła — wpłynie do Spółki po terminie złożenia zeznania CIT-8 za rok podatkowy, w którym rozpoznano powiązany z nią przychód, właściwym trybem realizacji prawa do odliczenia jest korekta tego zeznania zgodnie z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, nie zaś jednorazowe ujęcie kwoty odliczenia na bieżąco w zeznaniu za rok podatkowy, w którym Spółka otrzymała zapłatę.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki odliczenie powinno zostać przypisane do roku podatkowego, w którym rozpoznano dochód, którego dotyczy zagraniczny podatek, a w razie potrzeby zrealizowane poprzez korektę zeznania za ten rok.

Uwagi końcowe.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego powyżej w odniesieniu do obu zadanych pytań.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: updop):

Polski normodawca w przepisach ustawy o CIT regulujących problematykę dochodów uzyskiwanych przez podatników posiadających nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce (rezydentów), którzy uzyskują dochody ze źródeł położonych poza terytorium Polski unormował jako jedyną metodę eliminacji podwójnego opodatkowania tzw. metodę zaliczenia zwykłego (proporcjonalnego).

Jak stanowi art. 20 ust. 1 updop:

Zgodnie z art. 20 ust. 6 updop:

Z kolei, jak wynika z art. 22a updop:

Zatem, postanowienia tych umów mają pierwszeństwo w zastosowaniu przed ustawodawstwem krajowym, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Należy mieć na uwadze również art. 22b updop:

Należy podkreślić, że ustawa o CIT nie wskazuje dokładnie, co należy rozumieć pod pojęciami „podstawy prawnej do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa”, o której mowa w art. 22b ustawy o CIT. Pewne wskazówki w tym względzie zawiera ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

W myśl art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej:

W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz podmiotu z siedzibą w (...).

Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie istnieje podstawa prawna do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa w postaci Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, zawartej w Rijadzie dnia 22 lutego 2011 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 502, dalej jako: „UPO”) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Arabię Saudyjską dnia 18 września 2018 r.

Zgodnie z art. 23 UPO:

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Spółka jest uprawniona, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ustawą o CIT kwoty podatku potrąconego przez Kontrahenta w Arabii Saudyjskiej od wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu świadczonych usług (…).

Powołany art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, ustanawia następujące przesłanki materialne pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:

1)  podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (jest rezydentem);

2)  podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i zagranicą;

3)  dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają opodatkowaniu w tych państwach;

4)  dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT,

5)  podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został faktycznie zapłacony w tych państwach.

Jednym z warunków zastosowania przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o CIT jest okoliczność, że podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został faktycznie zapłacony w tych państwach.

Co istotne dla możliwości zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 20 ust. 1 updop istotne jest, aby podatnik rzeczywiście poniósł ciężar ekonomiczny zagranicznego podatku.

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że podatek dochodowy, który zostanie pobrany u źródła (w Arabii Saudyjskiej) od wypłacanego Państwu wynagrodzenia z tytułu usług (…), co do zasady mógłby podlegać odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce do wysokości limitu, obliczonego na podstawie art. 20 updop.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, który podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Wynagrodzenie należne Spółce od Kontrahenta stanowi dochód osiągnięty poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dochód ten podlega w Arabii Saudyjskiej opodatkowaniu na mocy przepisów wewnętrznych tego państwa.

Jednakże w opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że Spółka nie jest w stanie uzyskać od Kontrahenta ani od saudyjskiego organu podatkowego jakiegokolwiek zaświadczenia, certyfikatu ani innego dokumentu potwierdzającego pobór lub zapłatę podatku u źródła w Arabii Saudyjskiej. Spółka jest natomiast w stanie w sposób jednoznaczny i weryfikowalny powiązać każdą wystawioną na rzecz Kontrahenta fakturę z odpowiadającą jej płatnością otrzymaną od Kontrahenta na rachunek bankowy Spółki.

Należy podkreślić, że w myśl art. 20 ust. 1 updop, odliczeniu podlega podatek zapłacony za granicą. Obowiązkiem podatnika jest zatem odpowiednio udokumentować polskiemu organowi podatkowemu fakt zapłacenia podatku za granicą i jego wysokość.

Fakt zapłaty podatku powinien być wiarygodnie udokumentowany, ponieważ jest to warunek do odliczenia zapłaconego podatku pomimo, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowi wprost jakie dokumenty powinien posiadać podatnik, aby mógł skorzystać z omawianego odliczenia. Nie budzącym wątpliwości potwierdzeniem faktu zapłaty podatku za granicą oraz jego wysokości, jest informacja sporządzona przez stosowny organ administracji podatkowej w państwie źródła lub dokument przelewu na rachunek właściwego miejscowo organu administracji podatkowej podatku u źródła wraz ze wskazaniem wysokości i rodzaju wpłaconego podatku oraz tytułu wpłaty podatku.

Z powyższych unormowań wynika, że dokumentacja księgowa, którą Państwo dysponujecie, jest niewystarczająca w celu udokumentowania prawa do skorzystania z odliczenia, gdyż nie spełnia warunku udokumentowania faktycznej zapłaty podatku w obcym państwie (wpłaty do organu administracji podatkowej w państwie źródła).

Dokumenty księgowe jakimi Państwo dysponujecie świadczą jedynie o fakcie potrącenia podatku przez płatnika, a nie o faktycznej wpłacie podatku do organu administracji podatkowej. Pobranie podatku przez płatnika nie jest tożsame z wpłatą podatku do organu administracji podatkowej.

W świetle powyższego, dokumentacja o której mowa w opisie stanu faktycznego, nie jest wystarczająca do prawidłowego udokumentowania prawa do skorzystania z odliczenia podatku potrąconego u źródła.

Tym samym, Państwa stanowisko zgodnie z którym, Spółce przysługuje prawo do odliczenia od polskiego podatku dochodowego kwoty podatku potrąconego w Arabii Saudyjskiej, należało uznać za nieprawidłowe.

Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Z uwagi na uznanie przez organ Państwa stanowiska w zakresie pytania numer 1 za nieprawidłowe, odpowiedź na zadane przez Państwa pytanie oznaczone we wniosku numerem 2 stała się bezzasadna, bowiem oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi w przypadku uznania Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we własnym stanowisku w sprawie interpretacji indywidualnych wskazać należy, że dotyczą one odmiennych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych. Natomiast interpretacja z 13 marca 2025 r. o sygnaturze 0114-KDIP2-1.4010.79.2023.11.S/JC/MW wydana została w wyniku uwzględnienia wyroku i dotyczy indywidualnej sprawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.