Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego

Na podstawie art. 14b, art. 14c i art. 14j §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 lipca 2026r. (data wpływu do urzędu) spółki X z siedzibą X o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn.zm. dalej: UPiOL),

organ podatkowy uznaje stanowisko Wnioskodawcy, w myśl którego

dla budynków mieszkalnych lub ich części (w tym lokali mieszkalnych), które stanowią dla Wnioskodawcy towar handlowy – nie jest właściwe zastosowanie stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – za nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14 lipca 2026 r., do organu podatkowego wpłynął wniosek spółki X z siedzibą X w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku od nieruchomości, w zakresie ustalenia, czy w stosunku do budynków/lokali mieszkalnych, stanowiących dla Wnioskodawcy towar handlowy, które po zakupie są remontowane, a następnie sprzedawane, właściwe jest zastosowanie stawki w podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b UPiOL.

Wnioskodawca przedstawił następujący opis stanu faktycznego i ocenę prawną

I.    Stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę

Wnioskodawca jest polskim przedsiębiorcą opodatkowanym od całości dochodów w Polsce. Prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie od 2019 r. Podstawowym zakresem działalności gospodarczej jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny użytek, sklasyfikowaną wg Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 68.1.- działalność związana z obsługą nieruchomości. Jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa lokale mieszkalne, po przeprowadzeniu remontu odsprzedaje je. Stanowią zatem – te zakupione i następnie remontowane lokale – w przypadku Wnioskodawcy, towar handlowy. Zadeklarował on w stosunku do tychże lokali stawkę podatku od nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a jak dla budynków mieszkalnych.

W dniu 5 maja 2026 r. Wnioskodawca został wezwany przez właściwy organ podatkowy do złożenia wyjaśnień w sprawie wykorzystywania posiadanych lokali mieszkalnych i do ewentualnej korekty złożonych deklaracji wg wzoru DN-1. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że właściwie zgłosił do podatkowania budynki mieszkalne bowiem budynki te nabył jako mieszkalne i po przeprowadzeniu remontu, odsprzedaje je nadal jako mieszkalne, tzn. bez zmiany ich przeznaczenia. Budynki te niewątpliwie są związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, ale nie mają charakteru inwestycyjnego, gospodarczego lub służącego najmowi.

II.   Pytania Wnioskodawcy

Czy w stosunku do budynków/lokali mieszkalnych, stanowiących dla Wnioskodawcy towar handlowy, właściwe jest zastosowanie stawki w podatku od nieruchomości na podstawie art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

III. Stanowisko Wnioskodawcy

W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, nieprawidłowe jest zastosowanie stawki podwyższonej w podatku od nieruchomości (jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) w stosunku do lokali/budynków mieszkalnych stanowiących dla niego towar handlowy.

IV.       Uzasadnienie przedstawione przez Wnioskodawcę

Zgodnie z art. 2 ust.1 UPiOL opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:

1.   grunty

2.   budynki lub ich części – powierzchnie użytkowe

3.   dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 4-6 – wartość o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodne z art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, w którym ustawodawca postanowił, że do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.

Przepis art. 5 ust. 1 UPiOL upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały, wysokości stawek podatku od nieruchomości, zastrzegając ich górne granice. Ogłoszone w uchwale rady gminy stawki podatku od nieruchomości obowiązują powierzchnie na danym obszarze gminy.

Przepis art. 5 ust. 1lit. a UPiOL ustala zasadę, że budynki o charakterze mieszkalnym, w tym również będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek jak dla budynków lub ich części mieszkalnych. Przepis art. 5 ust.1 lit. b UPiOL na zasadzie wyjątku, ustala stawkę podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 35,53 zł od 1 m² powierzchni użytkowej.

Przytoczone regulacje w opinii Wnioskodawcy należy interpretować tak, że art. 1a ust. 2a pkt 1 UPiOL ustawodawca wyłączył budynki mieszkalne oraz grunty związana tymi budynkami z definicji „gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej”. Kwestia „związania z działalnością gospodarczą” spornych lokali mieszkalnych definitywnie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zaistniałego w sprawie sporu, bowiem zastosowanie wyższej stawki podatku do lokali mieszkalnych uzależnione jest od „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w uchwale NSA z 21 października 2024 r. (sygn. III FPS 2/24). NSA potwierdził bowiem, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 2a UPiOL, nie pozwala na odnoszenie pojęcia „związane z działalnością gospodarczą” do budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, nawet gdyby znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, którego aktywność dotyczy wyłącznie prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 UPiOL. W konsekwencji, dla zastosowania w takim przypadku do budynków mieszkalnych lub ich części wyższej stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b UPiOL przesądzające i wyłączne znaczenie będzie miała okoliczność ich „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”. Zdaniem NSA, wyrażonym w uzasadnieniu uchwały z 21 października 2024 r. z zajęciem budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej będziemy mieli do czynienia w dwóch przypadkach:

„Po pierwsze, gdy w obrębie (wewnątrz) jego powierzchni wykonywane są faktycznie działania wypełniające definicję działalności gospodarczej z art. 1a ust.1 pkt 4 UPiOL w związku z art.3 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 .r. poz.236 z późn. zm.).

Po drugie, gdy nie jest realizowany cel mieszkaniowy, a budynek mieszkalny (lub jego część) pozostaje w dyspozycji przedsiębiorcy (podatnika podatku od nieruchomości), stanowiąc element jego strategii gospodarczej. Zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b UPiOL będzie zatem uzasadnione również w sytuacji, w której podatnik – przedsiębiorca, wprawdzie wzniósł budynek mieszkalny albo nabył budynek lub jego część, jednak nie dokonuje sprzedaży lokali mieszkalnych ani nie wynajmuje na cele zgodne z przeznaczeniem (trwałe pustostany), NSA wskazał, że za zjawiskiem takim często spotkać się można wówczas, gdy lokale mieszkalne nabywane są (lub realizowane) w celach inwestycyjnych jako forma długoterminowej lokaty środków finansowych w oczekiwaniu na wzrost cen (praktyka znana w działalności m.in. funduszy inwestycyjnych). Budynki takie lub ich części można kwalifikować do kategorii towaru mającego na celu zabezpieczenie na przyszłość źródeł przychodów, którym jest działalność gospodarcza, a brak realizacji funkcji mieszkalnych ma charakter subiektywny, stanowiący efekt decyzji gospodarczych podatnika, element jego strategii ekonomicznej.”.

W konsekwencji należy uznać, że ustawowe terminy „zajęty” i „związany” nie są tożsame i należy je rozróżnić na potrzeby stosowania przepisów UPiOL. Biorąc pod uwagę słownikowe definicje tych pojęć należy przyjąć, że to pierwsze ma węższe znaczenie. W przedstawionym w tej sprawie stanie faktycznym, budynki mieszkalne niewątpliwe mają związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, stanowią dla niego towar handlowy i również niewątpliwie będą wiązać się z osiągnięciem przez niego korzyści gospodarczej. W świetle powyższego rozstrzygnięcia mimo faktycznego związania z działalnością gospodarczą, budynki mieszkalne (lub ich części) nie mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w sensie prawnym w obszarze podatku od nieruchomości (art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a UPiOL).

Idąc dalej za rozumowaniem z uzasadnienia uchwały III FPS 2/24 możliwość zastosowania wobec lokalu mieszkalnego stawki podatku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b UPiOL nie jest uzależniona od „braku zajęcia” tego lokalu na cele mieszkaniowe, ale od „zajęcia” go na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd przypomina, że przez zwrot legislacyjny „zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej” należy rozumieć okoliczność faktyczną polegającą na rzeczywistym (faktycznym) wykorzystywaniu całości albo określonej części budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. fizycznym prowadzeniu w tej części budynku działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 UPiOL.

V.  Podsumowanie zaprezentowane przez Wnioskodawcę

Konkludując w przedstawionym stanie faktycznym sytuacji budynki mieszkalne są co prawda przedmiotem działalności gospodarczej jako towar handlowy, ale w przekonaniu Wnioskodawcy nie wyczerpuje to jeszcze przesłanki „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej” a rozumieniu art.5 ust.1 pkt 2 lit. b UPiOL. W konsekwencji przyjęta przez niego stawka podatku od nieruchomości w złożonych dotychczas deklaracjach wg wzoru DN-1 jest prawidłowa.

Prezydent Miasta Wrocławia rozpatrzył wniosek i dokonał oceny prawnej przepisów prawa: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn.zm.) w istniejącym stanie faktycznym opisanym przez Wnioskodawcę

Wnioskodawca jest polskim przedsiębiorcą opodatkowanym od całości dochodów w Polsce. Prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie od 2019 r. Podstawowym zakresem działalności gospodarczej jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny użytek, sklasyfikowana wg Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 68.1.- działalność związana z obsługą nieruchomości. Jest czynnym podatnikiem VAT.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa lokale mieszkalne, a po przeprowadzeniu remontu odsprzedaje bez zmiany ich przeznaczenia, tj. jako lokale mieszkalne. Według oświadczenia Wnioskodawcy, nie mają one charakteru inwestycyjnego, gospodarczego lub służącego najmowi. Stanowią dla Wnioskodawcy, towar handlowy. Bez wątpienia są zatem związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Budynki mieszane mogą podlegać opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Jako budynki mieszkalne, należy traktować takie budynki, które są w ten sposób sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków.

Jak stanowi art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1792 z późn. zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

W wyroku z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. III FSK 728/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że „organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 169/22).”.

Podsumowując - dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią więc dowód urzędowy tego co zostało w nich zawarte, który co do zasady jest niewzruszalny.

Tym samym, na gruncie ustawy podatkowej UPiOL – art. 1a ust. 2a pkt 1 – budynki mieszkalne są wyłączone ze zbioru budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 2a pkt 1 UPiOL, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.

Budynki mieszalne mogą podlegać opodatkowaniu wyższą stawką podatku wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, na co skazuje art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b UPiOL.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

– od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej 35,53 zł od 1 m² powierzchni użytkowej (kwota obowiązująca w roku 2026, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 1 sierpnia 2025 r., M.P. z 2025 r. poz. 726).

Zagadnienie zajęcia budynku mieszalnego (lub jego części) na prowadzenie działalności gospodarczej zostało szeroko omówione w orzecznictwie sądowo-administracyjnym.

Organ podatkowy jest zobowiązany do stosowania wykładni przepisów prawa zaprezentowanych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż „Budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.)”.

Ponadto Sąd wskazał, że „…w pojęciu "trwałe realizowanie potrzeb mieszkaniowych" należy uwzględnić w szczególności: miejsce zamieszkania najemcy i jego rodziny (aspekt cywilistyczny), a nadto takie sytuacje, jak trwała realizacja w konkretnym lokalu mieszkalnym potrzeb mieszkaniowych przez pracownika najemcy w związku z wykonywaniem zatrudnienia poza miejscem zamieszkania albo wykonywaniem innej aktywności przez osobę faktycznie zajmującą lokal mieszkalny i realizującą tam funkcje mieszkalne, pod warunkiem, że nie ma to charakteru sporadycznego) epizodycznego, a zatem od "przypadku do przypadku". Tak należy rozumieć wyrażenie "trwałe", co nie jest tożsame z określeniem "stałe". W efekcie przez realizację potrzeb mieszkaniowych należy rozmieć rodzaj pobytu osoby fizycznej w lokalu znajdującym się w budynku sklasyfikowanym w tej części w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalny, jaki cechuje się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych tej osoby w mieszkaniu faktycznie zajmowanym w celu zaspokojenia potrzeb domowych, tych rodzinnych, zawodowych i innych w danym okresie, polegającym na nocowaniu, stołowaniu się i wypoczynku.”.

W rezultacie, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały, za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie będą mogły być uznane te części budynku mieszkalnego, które są wykorzystywane (zajęte) na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu.

Zagadnienie trwałego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych zostało również poruszone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. III FSK 324/24. Sąd wskazał, że „…Przy dokonywaniu oceny, czy spełniona została przesłanka "trwałego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych" uwzględniać winno się taki właśnie zamiar stron stosunku prawnego, skonkretyzowany w umowie najmu, a nie faktyczny czas jej trwania. Do nierzadkich należą sytuacje, w których strona korzysta z możliwości wcześniejszego rozwiązania stosunku najmu z uwagi na zaistnienie obiektywnych okoliczności (np. zmiana miejsca pracy, pogorszenie sytuacji finansowej najemcy i in.). Nie zmienia to faktu, że w momencie zawarcia umowy najmu i objęcia lokalu mieszkalnego w posiadanie przez najemcę preferowany przez ustawodawcę cel został zrealizowany.”.

Celem wyjaśnienia pojęcia zajęcia budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej należy zatem każdorazowo ocenić charakter czynności realizowanych w tym budynku (lub jego części).

W stanie faktycznym opisanym w niniejszej sprawie organ doszedł do konkluzji, że nie obejmuje on swoim zakresem okoliczności wynajmowania nieruchomości (budynków lub ich części - w tym lokali mieszkalnych). Lokale te pozostają w posiadaniu Wnioskodawcy do momentu sprzedaży. Jednocześnie wnioskodawca opisuje, że prowadzone prace remontowe, mają na celu przygotowanie nieruchomości do sprzedaży. Opisany stan faktyczny nie uwzględnia zmiany przeznaczenia lokali w ewidencji gruntów i budynków.

W celu precyzyjnego wyjaśnienia okoliczności zajęcia budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej, tutejszy organ wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień, czy remonty w lokalach mieszkalnych przed ich sprzedażą są wykonywane w ramach własnej działalności gospodarczej spółki oraz, czy spółka planuje udostępnić lokale mieszkalne, w celu wykonania prac remontowych, innym przedsiębiorcom.

W odpowiedzi na to wezwanie, Wnioskodawca poinformował, że spółka nie zatrudnia własnych pracowników do prac remontowych, a korzysta z podwykonawców. Koszy remontów stanowią jednak ewidencjonowane koszty uzyskania przychodu.

W ocenie organu podatkowego, w tak przedstawionym przez Stronę stanie faktycznym, w budynkach / lokalach mieszkalnych, nie będą realizowane przez najemcę lub inną osobę podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Natomiast charakter realizowanych czynności, tj. wykonywane prace remontowe, świadczą o zajęciu budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej. Zajęcie to wypełnia przy tym wszystkie przesłanki, których wystąpienie decyduje (w ocenie NSA wyrażonej w uchwale III FPS 2/24) o zastosowaniu najwyższych stawek podatku dla budynku mieszkalnego. Sąd ten w uzasadnieniu uchwały – jak już wyjaśniono wyżej – wskazuje bowiem wprost, że „…z zajęciem budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej wynajmującego będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy w obrębie (wewnątrz) jego powierzchni wykonywane są faktycznie działania wypełniające definicję działalności gospodarczej z art. 1a ust. 1 pkt 4 UPiOL w związku z art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.) lub nie jest realizowany cel mieszkaniowy, a budynek mieszkalny (jego część) pozostaje w dyspozycji przedsiębiorcy (podatnika podatku od nieruchomości), stanowiąc element jego strategii gospodarczej.”.

W ocenie organu podatkowego w analizowanym stanie faktycznym, po pierwsze, podstawowe potrzeby mieszkaniowe nie będą trwale realizowane przez najemcę lub inną osobę, ponieważ lokale po zakupie są remontowane, a następnie sprzedawane. Nie są zatem udostępniane osobom w celu stałego zamieszkiwania.

Po drugie, charakter realizowanych czynności, tj. wykonywane prace remontowe, wypełniają definicję działalności gospodarczej wskazanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, którą zgodnie z wyjaśnieniem wnioskodawcy prowadzić będą wybrani w tym celu podwykonawcy. Bezsporne jest, że przedsiębiorcy ci dokonują zajęcia budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności remontowej.

Po trzecie, podkreślenia wymaga, że budynek mieszkalny oraz znajdujące się w nim lokale pozostają w dyspozycji przedsiębiorcy i stanowią kluczowy składnik majątkowy prowadzonej zarobkowo działalności jako towar handlowy. Podlegają one dalszej sprzedaży, a koszty remontów stanowią ewidencjonowane koszty uzyskania przychodu podatnika będącego przedsiębiorcą.

Wykładania zastosowana w niniejszej interpretacji pozostaje w zgodzie m.in. z wyrokiem wydanym na gruncie tożsamego stanu faktycznego z zaprezentowanym w niniejszej sprawie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2026 r. sygn. akt I SA/Gl 1460/25 sąd ten uwzględnił wykładnię przepisów prawa zgodną z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24). Sąd zauważył, że „Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. (...), będącego w posiadaniu przedsiębiorcy, jednakże niewynajmowanego w celu zaspakajania potrzeb mieszkaniowych z uwagi na prowadzone w nim prace remontowe - stawką przewidzianą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.”.

Sąd stwierdził w podsumowaniu, że „…jeżeli charakter czynności wykonywanych faktycznie w budynku mieszkalnym lub jego części wskazuje, że są realizowane przez najemcę lub inną osobę podstawowe potrzeby mieszkaniowe, w przedstawionym wyżej znaczeniu, tylko taka sytuacja nie mieści się w zakresie pojęciowym zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b UPiOL. Natomiast w spornym lokalu w roku podatkowym 2024, z uwagi na toczące się w tym czasie w lokalu prace remontowe - co pozostaje w sprawie bezsporne - nie były realizowane przez najemcę lub inną osobę podstawowe potrzeby mieszkaniowe.".

Reasumując, budynki mieszkalne lub ich części, które służą prowadzeniu działalności gospodarczej (tj. zajęte są po zakupie na prowadzenie prac remontowych w celu dalszej sprzedaży) oraz nie są jednocześnie zajęte na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych najemców, nie mogą podlegać opodatkowaniu stawką podatku dla budynków lub ich części mieszkalnych.

Dlatego na podstawie przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, obowiązujących przepisów prawa i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, tutejszy organ podatkowy ocenił stanowisko Wnioskodawcy w zakresie, że:

budynki / lokale mieszkalne, stanowiące dla Wnioskodawcy towar handlowy, które po zakupie są remontowane, a następnie sprzedawane i nie zmieniono ich przeznaczenia w ewidencji gruntów i budynków – nie będą opodatkowane z zastosowaniem stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – za nieprawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawno- podatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy, przedstawionego we wniosku, wydana interpretacja nie będzie miała zastosowania.

Pouczenie:

Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Zgodnie z art. 14 na § 1 przepisów art. 14k - 14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119 a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust.5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art.14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art.14 na §2 ordynacji podatkowej).

Na niniejszą interpretację Wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia interpretacji.

Skargę wnosi się za pośrednictwem Prezydenta Wrocławia (art. 53 §1 oraz art. 54 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.)

Niniejszą interpretację Prezydent Miasta przekaże na adres do doręczeń elektronicznych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w celu zamieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.