0115-KDST2-2.4011.617.2026.3.AJZ

 Interpretacja indywidualna

  – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z zawarciem ugody z bankiem. Uzupełnili Państwo wniosek – w odpowiedzi na wezwania – pismami z dnia 1 września oraz 5 października 2026 r. (daty wpływu).

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

A A

(...)

2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B A

(...)

Opis zdarzenia przyszłego

A i B A („Wnioskodawcy”) są polskimi rezydentami podatkowymi podlegającymi nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy PIT.

Wnioskodawcy są małżeństwem i nie korzystają ze wspólnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o PIT.

Wnioskodawcy zawarli z C S.A. („Bank”) w dniu 5 maja 2006 r. umowę kredytu hipotecznego denominowanego w CHF w łącznej kwocie 1 175 090,00 CHF na okres 300 miesięcy („Umowa Kredytu”). Zgodnie z umową, kredyt ten miał być przeznaczony na zakup domu przy ul. X 1 w V oraz spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego w dniu 23 października 2003 r. D S.A. (obecnie E S.A.) w celu sfinansowania nabycia dotychczasowego mieszkania Wnioskodawców.

Kredyt został wypłacony Wnioskodawcom w dniu 16 maja 2006 r. w trzech transzach wyrażonych pierwotnie w CHF, z których każda została przeliczona na PLN, a następnie na EUR i w tej walucie została wypłacona. Pierwsza transza odpowiadająca kwocie 923 420,46 CHF została wypłacona bezpośrednio na rachunek dotychczasowych właścicieli domu przy ul. X 1 tytułem zapłaty ceny za zakupioną nieruchomość. Druga rata odpowiadająca kwocie 198 014,02 CHF została przeznaczona na spłatę kredytu hipotecznego w D S.A. i wpłacona bezpośrednio na rachunek bankowy Wnioskodawców w tym banku. Trzecia rata odpowiadająca kwocie 44 797,95 CHF została wypłacona na rachunek bankowy Wnioskodawców i przeznaczona na wykończenie zakupionego domu.

Przy wypłacie pierwszej transzy kredytu, z wypłaconej kwoty została pobrana prowizja przygotowawcza w wysokości 2 350,18 CHF oraz opłata stanowiąca koszt ubezpieczenia niskiego wkładu własnego w wysokości 6 507,39 CHF. Zgodnie z Umową Kredytu, prowizja przygotowawcza przysługiwała Bankowi za przyznanie Wnioskodawcom kredytu.

Wnioskodawcy zamieszkują w zakupionym za środki z Kredytu domu przy ul. X 1 nieprzerwanie od 2006 r.

Wobec tego, 82,6% kwoty kredytu (tj. 970 568,59/1 175 090) zostało przeznaczone na sfinansowanie jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. zakup i wykończenie domu położonego przy ul. X 1 w V, a także zapłatę prowizji za udzielenie kredytu. Pozostała kwota została przeznaczona na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu hipotecznego oraz pokrycie opłaty ubezpieczenia niskiego wkładu własnego.

W dniu 29 lutego 2024 r. Wnioskodawcy wytoczyli powództwo przeciwko Bankowi o ustalenie nieważności Kredytu i zapłatę spełnionych na jego podstawie świadczeń.

W dniu 4 maja 2026 r. Wnioskodawcy oraz Bank uzgodnili treść ugody, która przewidywała

(i)           całkowite umorzenie pozostałej Wnioskodawcom do spłaty kwoty kapitału kredytu,

(ii)          ostateczne uregulowanie roszczeń stron poprzez zapłatę przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwoty uzgodnionej w ugodzie tytułem zwrotu nadpłaconych przez Wnioskodawców rat kapitałowo-odsetkowych, a także

(iii)         cofnięcie przez Wnioskodawców pozwu w postępowaniu przed sądem i zrzeczenie się roszczeń wobec Banku.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku warunki ugody z Bankiem zostały już ustalone, jednakże ugoda nie została jeszcze podpisana.

Wnioskodawcy dotychczas nie korzystali z zaniechania poboru podatku.

Uzupełnienie I (pismo z 1 września 2026 r.)

Obie umowy kredytowe zostały zawarte z bankami podlegającymi nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i uprawnionymi do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Umowa kredytu z dnia 5 maja 2006 r. została zawarta z C Spółka Akcyjna z siedzibą w V (obecnie C S.A.), KRS: (...). Bank ten prowadzi działalność na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, a nadzór nad nim sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego (w dacie zawarcia ww. umowy nadzór sprawowała Komisja Nadzoru Bankowego).

Umowa kredytu z dnia 23 października 2003 r. została zawarta z D S.A. z siedzibą we Z (obecnie E S.A. z siedzibą w V), KRS: (...). Bank ten prowadzi działalność na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe,  a nadzór nad nim sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego (w dacie zawarcia ww. umowy nadzór sprawowała Komisja Nadzoru Bankowego).

Kredyt na kwotę 1 175 090 CHF to kredyt mieszkaniowy z elementem refinansowym. Kredyt w kwocie 1 175 090 CHF został przeznaczony na dwa cele:

(i)           zakup domu na rynku wtórnym przy ul. X 1 w V oraz

(ii)          spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego przez A i B A w dniu  23 października 2003 r. w D S.A.

Kredyt ten jest więc kredytem o charakterze mieszanym: w części (tj. 82,6%) kredytem na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej (tj. zakup nieruchomości na rynku wtórnym), a w części (tj. 17,4%) kredytem refinansującym (spłacającym) wcześniejsze zobowiązanie hipoteczne.

Umowa kredytu hipotecznego z 2003 r. została zawarta z D S.A. przez A i B A. Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy, kredyt ten był denominowany w USD, a jego kwota wynosiła 178 000 USD, tj. ok. 699 540 PLN według kursu średniego NBP z dnia zawarcia tej umowy, tj. z dnia 23 października 2003 r.

Zgodnie z umową kredytu zawartą w 2006 r. z C S.A. odpowiedzialność za spłatę kredytu do pełnej wysokości spoczywa solidarnie na wszystkich kredytobiorcach, tj. na A i B A (którzy pozostają ponadto w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej).

Zgodnie z ustalonymi warunkami ugody, umorzenie kwoty kredytu hipotecznego przez C S.A. będzie dotyczyło wszystkich współkredytobiorców, tj. A i B A i będzie skutkowało wygaśnięciem ich zobowiązania wobec C S.A.

Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy kredyt z 2003 r. zaciągnięty w D S.A. był w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. na zakup i wykończenie mieszkania przy ul. Q 2 w V.

Kredyt z 2006 r. zaciągnięty w C S.A. był w ok. 82,6% przeznaczony na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w pozostałym zakresie (tj. ok. 17,4%) był przeznaczony na spłatę ww. kredytu zaciągniętego w 2003 r. w D S.A.

Oba kredyty były kredytami hipotecznymi zabezpieczonymi hipotekami na nieruchomościach.

Kredyt z 2003 r. zaciągnięty w D S.A. był zabezpieczony dwiema hipotekami ustanowionymi na lokalu stanowiącym odrębną nieruchomość przy ul. Q 2 w V (...):

(i)           hipoteką umowną zwykłą na sumę 178 000,00 USD, oraz

(ii)          hipoteką umowną kaucyjną na sumę 16 996,00 USD.

Kredyt z 2006 r. zaciągnięty w C S.A. był zabezpieczony dwiema hipotekami kaucyjnymi:

(i)           hipoteką kaucyjną na sumę 1 133 122,00 CHF, ustanowioną na nieruchomości przy  ul. X 1 w V (...), oraz

(ii)          hipoteką kaucyjną na sumę 629.513,00 CHF, ustanowioną na lokalu stanowiącym odrębną nieruchomość przy ul. Q 2 w V (...).

Kredyt z 2006 r. zaciągnięty w C S.A. został udzielony w kwocie 1 175 090 CHF. Zgodnie z kursem sprzedaży CHF obowiązującym w C S.A. w dniu 16 maja  2006 r., tj. w dniu wypłaty kredytu, kwota ta odpowiadała 2 922 213,81 PLN.

Jedynymi właścicielami nieruchomości położonej przy ul. X 1 w V są A  i B A.

A i B A pozostają również jedynymi właścicielami lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość przy ul. Q 2 w V, której zakup został sfinansowany ze środków pochodzących z kredytu zaciągniętego przez A i B A w 2003 r. w D S.A. (który to kredyt został w części spłacony ze środków pochodzących z kredytu zaciągniętego w 2006 r. w C S.A.).

Wysokość kwoty umorzonego na mocy ugody zobowiązania A i B A wynikającego z kredytu zaciągniętego w 2006 r. (tj. zwolnienia A i B A z długu przez C S.A.) będzie wynikała z pozostałego do spłaty na dzień zawarcia ugody salda kredytu zaciągniętego w 2006 r., tj. wszelkich wierzytelności C S.A. wynikających z kapitału kredytu pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych lub karnych lub innych kosztów.

Kwota umorzonego na mocy ugody zobowiązania A i B A wynikającego z kredytu zaciągniętego w 2006 r. (tj. zwolnienia A i B A z długu przez C S.A.) będzie obejmowała wszelkie wierzytelności C S.A. z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty oraz odsetek umownych lub karnych lub innych kosztów, w tym zadłużenie z tytułu kapitału kredytu pozostałego do spłaty wraz z odsetkami umownymi lub karnymi lub innymi kosztami, a także dalsze zadłużenie z tytułu odsetek umownych lub odsetek karnych lub innych kosztów naliczonych do dnia zawarcia ugody. Kwota umorzenia będzie więc obejmować także inne koszty, których poniesienie było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego.

Jednocześnie, na mocy ugody C S.A zapłaci na rzecz A i B A kwotę, która zostanie uzgodniona w treści ugody tytułem zwrotu nadpłaconych przez A i B A rat kapitałowo-odsetkowych.

Stronami ugody będą C S.A. z siedzibą w V (następca prawny C S.A.) jako kredytodawca oraz A A i B A jako kredytobiorcy.

Saldo zadłużenia A i B A na rzecz C S.A. z tytułu kredytu zaciągniętego w 2006 r., podlegające umorzeniu na mocy przyszłej ugody wynosi obecnie ok. 337 559 CHF, tj. ok. 1 512 264,32 PLN według kursu sprzedaży CHF obowiązującego w C S.A. w dniu 28 sierpnia 2026 r. Dokładna wartość umorzonej wierzytelności wyrażona w PLN będzie zależała od wysokości kursu sprzedaży CHF obowiązującego w C S.A. w dniu zawarcia ugody.

Uzupełnienie II (pismo z 5 października 2026 r.)

Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy, na podstawie opisanej ugody umorzone zostaną wszystkie istniejące zobowiązania A i B A wobec C S.A. z tytułu umowy kredytu z dnia 5 maja 2006 r., tj. zobowiązania wynikające z

(i)           kapitału kredytu pozostałego do spłaty na dzień zawarcia ugody (niezapadłego oraz zapadłego, ale niespłaconego) oraz

(ii)          odsetek umownych zapadłych, ale niespłaconych na dzień zawarcia ugody.

Na dzień 5 października 2026 r., ww. zadłużenie wynosi ok. 337 559 CHF (w tym: z tytułu kapitału zapadłego 3 916,96 CHF, z tytułu kapitału niezapadłego 332 943 CHF, z tytułu odsetek zapadłych 698,44 CHF), tj. ok. 1 614 274,65 PLN według kursu sprzedaży CHF obowiązującego w C S.A. w dniu 5 października 2026 r. Dokładna wartość umorzonej wierzytelności wyrażona w PLN będzie zależała od wysokości kursu sprzedaży CHF obowiązującego w C S.A. w dniu zawarcia ugody.

Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy, na dzień sporządzenia niniejszego pisma brak jest jakichkolwiek innych zobowiązań A i B A wobec C S.A. wynikających z umowy kredytu z dnia 5 maja 2006 r., a tym samym brak jest jakichkolwiek innych zobowiązań, które miałyby podlegać umorzeniu na mocy opisanej ugody. W konsekwencji umorzeniem na podstawie ugody nie zostaną objęte prowizje, opłaty, których poniesienie było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, opłaty za usługi dodatkowe ani koszty ubezpieczeń, jak również odsetki karne, gdyż według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy zobowiązania takie na dzień złożenia niniejszego pisma nie istnieją.

Jednocześnie, na mocy ugody C S.A zapłaci na rzecz A i B A kwotę, która zostanie uzgodniona w treści ugody tytułem zwrotu nadpłaconych przez A i B A rat kapitałowo-odsetkowych.

Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.

Niniejsza odpowiedź doprecyzowuje, a w zakresie wskazanym powyżej modyfikuje opis zdarzenia przyszłego przedstawiony w poprzednim uzupełnieniu – piśmie z dnia 1 września 2026 r. Przyczyną modyfikacji jest to, że w piśmie z dnia 1 września 2026 r. Wnioskodawca wskazał wszystkie potencjalne zobowiązania A i B A wobec C S.A., które według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy obejmie treść ugody, niezależnie od ich rzeczywistego istnienia. W piśmie z dnia 1 września 2026 r. w udzielonych odpowiedziach opisano zatem zakres umorzenia zobowiązań A i B A przez pryzmat treści przyszłej ugody, a nie przez pryzmat katalogu rzeczywiście istniejących zobowiązań. Sformułowanie „inne koszty” użyte w piśmie z dnia 1 września 2026 r. nie odnosiło się więc do żadnych konkretnych, istniejących zobowiązań A i B A. Modyfikacja nie zmienia przy tym istoty zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, w którym wskazano, że ugoda przewiduje całkowite umorzenie pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu.

Mając na uwadze obowiązek wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego, wynikający z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm.), Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie wierzytelności objętych umorzeniem na podstawie ugody wiążący jest wyłącznie opis przedstawiony w niniejszej odpowiedzi, który zastępuje odmienne sformułowania zawarte w piśmie z dnia 1 września 2026 r. odnoszące się tych wierzytelności. Wnioskodawca wnosi o wydanie interpretacji indywidualnej z uwzględnieniem opisu zdarzenia przyszłego w brzmieniu wynikającym z niniejszej odpowiedzi.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, znajdzie zastosowanie do umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego proporcjonalnie – tj. w części odpowiadającej udziałowi kwoty kredytu przeznaczonej na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, w przedstawionym stanie faktycznym zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, znajdzie zastosowanie do umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego proporcjonalnie – tj. w części odpowiadającej udziałowi kwoty kredytu przeznaczonej na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu, zgodnie z § 1 ust. 3 Rozporządzenia.

Uzasadnienie stanowiska.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy PIT:

„Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.”

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy PIT:

„Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.”

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

„Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.”

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT: źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

„Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.”

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Umorzenie kredytu.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

„Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.”

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zatem kwotę umorzenia należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy PIT.

Zaniechanie poboru podatku.

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672) („Rozporządzenie”), zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej.

W zakresie „inwestycji mieszkaniowej” Rozporządzenie odwołuje się w § 1 ust. 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 3 do wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT. W związku z tym, „realizację jednej inwestycji mieszkaniowej” należy rozumieć zgodnie z ww. przepisem ustawy PIT. Co istotne, przepis ten nie odnosi się do spłaty kredytu mieszkaniowego (tego rodzaju wydatek został przewidziany przez ustawodawcę w art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy PIT, do którego jednak Rozporządzenie w ogóle nie odsyła), ale jedynie do wydatków przeznaczonych na bezpośrednie nabycie nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowe. Tym samym, „realizacją inwestycji mieszkaniowej” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia nie jest spłata kredytu mieszkaniowego. Taką inwestycją są wyłącznie wydatki wskazane w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT, w tym nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem (lit. a).

Niezależnie od powyższego, kredyt spełnia przesłanki uznania go za „kredyt mieszkaniowy” w rozumieniu § 3 Rozporządzenia, ponieważ został udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r.  (w 2006 r.) przez bank podlegający nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego (§ 3 pkt 1), był zabezpieczony hipoteką ustanowioną na nieruchomości przy ul. X 1 w V  (§ 3 pkt 2) oraz został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT  (§ 3 pkt 3). Ponieważ stroną Umowy Kredytu są dwie osoby fizyczne, to – stosownie do § 1 ust. 7 Rozporządzenia – zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do każdego ze współkredytobiorców spełniającego warunek z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b, a więc do obojga Wnioskodawców.

Tym samym, kredyt A i B A spełnia przesłankę wskazaną w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia. W związku z tym, że kredyt ten został częściowo przeznaczony na spłatę innego kredytu hipotecznego, to zastosowanie znajdzie § 1 ust. 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Powyższa wykładnia przepisów Rozporządzenia została potwierdzona wyrokiem WSA w V z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. III SA/Wa 1648/25. Wyrok ten został wydany na tle bardzo zbliżonego stanu faktycznego (tj. przeznaczenie kredytu w części na zakup mieszkania, w części na spłatę poprzedniego kredytu hipotecznego i w części na cel dowolny kredytobiorcy). Dyrektor KIS w dniu  23 maja 2025 r. wydał niekorzystną dla kredytobiorców interpretację indywidualną, wskazując, że przeznaczenie części kredytu na spłatę innego kredytu przeznaczonego na inne mieszkanie powoduje, że kredyt, którego dotyczy ugoda nie spełnia przesłanki „przeznaczenia na jedną inwestycję mieszkaniową” (a więc Dyrektor KIS przedstawił stanowisko takie jak Bank w niniejszej sprawie). Na skutek skargi kredytobiorców, WSA w V uchylił interpretację, wskazując w uzasadnieniu, że stanowisko kredytobiorcy (zbieżne ze stanowiskiem Wnioskodawców przedstawionym powyżej) jest prawidłowe.

WSA wskazał bowiem, że:

„W ocenie sądu nie można uznać, jak to uczynił Dyrektor KIS, że w związku z tym, że część spornego kredytu (tj. kwota 65 000 zł) została przeznaczona na spłatę kredytu zaciągniętego w 2004 na zakup mieszkania w (...), w sprawie niniejszej kredyt został zaciągnięty na realizację dwóch inwestycji mieszkaniowych. Należy mieć bowiem na uwadze, że w § 1 ust. 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia odwołano się do wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT. W związku z tym, jak się wydaje „realizację inwestycji” należy łączyć z poniesieniem wydatków, o których mowa w powołanym przepisie ustawy o PIT. W okolicznościach niniejszej sprawy są to bez wątpienia wydatki poniesione na zakup mieszkania (...). W podpunkcie b) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT zostało bowiem wymienione nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego (jakim – zgodnie z treścią wniosku - było mieszkanie w (...)).”

„W kontekście powyższego nie można natomiast uznać, że w sprawie mamy do czynienia z realizacją drugiej inwestycji, odnoszącej się do mieszkania w (...). Jak już wyżej powiedziano, co też pozostaje poza sporem w niniejszej sprawie, cześć spornego kredytu w kwocie 65 000 zł skarżący przeznaczył na spłatę kredytu zaciągniętego w roku 2004 na zakup mieszkania w (...). Tego rodzaju wydatek został wymieniony w art. 21 ust. 25 pkt 2 podpunkt a) ustawy o PIT. Przepis ten stanowi o wydatkach poniesionych na spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1. Zatem w sprawie niniejszej zachodzą okoliczności, o których mowa w § 1 ust. 3 rozporządzenia. Sporny kredyt zaciągnięty przez skarżącego został w części (w kwocie 65 000 zł) zaciągnięty na wydatki inne niż określone w art. 25 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT. W tej części został bowiem wydatkowany – jak już powiedziano – na cel, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 2 (lit. a) ustawy o PIT. Na ów „inny” cel został też przeznaczona część kredytu w kwocie 6 500 zł. W takiej sytuacji – zgodnie z regulacją powołanego § 1 ust. 3 rozporządzenia, zaniechanie,  o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. W sprawie niniejszej chodzi o kwoty odpowiednio: 250 000 zł (cześć kredytu dotycząca celu, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT) i 321 500 zł (całkowita kwota zaciągniętego kredytu”.

Tożsame stanowisko zostało przedstawione także w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 24 października 2025 r., 0112-KDIL2-1.4011.689.2025.2.DJ (a więc interpretacji nowszej niż ta, którą uchylił WSA w przywołanym powyżej Wyroku), w której Dyrektor KIS wskazał, że „(…) skoro inwestycją mieszkaniową, co do której chce Pani skorzystać z zaniechania poboru podatku jest zakup mieszkania przy ul. Y, zaniechanie poboru podatku w związku z umorzeniem przez bank części wierzytelności z tytułu kredytu hipotetycznego zaciągniętego w 2006 r. (tj. kredytu udzielonego na zakup mieszkania przy ul. Y oraz na spłatę poprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. X) przysługuje – jak słusznie Pani wskazała – jedynie do tej części umorzenia wierzytelności, która odpowiada wartości kredytu, jaka służyła pokryciu kosztów zakupu mieszkania przy ul. Y, natomiast nie ma zastosowania do pozostałej części umorzonego długu, dotyczącego spłaty poprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. X.”.

Powyższej oceny nie zmienia orzecznictwo zapadłe na tle kredytów finansujących nabycie dwóch odrębnych nieruchomości, w którym przyjmowano, że kredyt przeznaczony na zakup jednej nieruchomości oraz refinansowanie kredytu zaciągniętego na inną nieruchomość służy realizacji dwóch inwestycji mieszkaniowych. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest odmienny.

Jedyną inwestycją mieszkaniową w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT, do którego odsyłają  § 1 ust. 3 oraz § 3 pkt 3 Rozporządzenia, jest nabycie domu przy ul. X 1. Spłata wcześniej zaciągniętego kredytu hipotecznego stanowi natomiast wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy PIT, do którego Rozporządzenie nie odsyła, a zatem nie jest „realizacją inwestycji mieszkaniowej” w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia. Samo istnienie § 1 ust. 3 Rozporządzenia, regulującego sytuację kredytu zaciągniętego również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy PIT, potwierdza, że domieszka celu pozamieszkaniowego nie wyłącza zastosowania zaniechania, lecz jedynie ogranicza je proporcjonalnie.

Mając na uwadze, że kwota kredytu wynosiła 1 175 090 CHF, przy czym na „realizację inwestycji mieszkaniowej” w postaci zakupu domu na rynku wtórnym została przeznaczona kwota 970 568,59CHF, a pozostała kwota (tj. 204.521,41 CHF) została przeznaczona na spłatę innego kredytu hipotecznego oraz sfinansowanie kosztu ubezpieczenia niskiego wkładu, to – zgodnie z § 1 ust. 3 Rozporządzenia, A i B A będzie przysługiwało zwolnienie podatkowe w zakresie ok. 82,6% zobowiązania umorzonego na mocy ugody (tj. (...)). Co do pozostałej kwoty umorzonego zobowiązania, kwota ta będzie podlegać opodatkowaniu.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które:

·      zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy  i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)  wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „niewymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności  i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów  i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny  (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks cywilny:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy  o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń – na zasadach, które określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.  w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:

1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,  a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego  w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku  z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1) jednego gospodarstwa domowego albo

2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064).

6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

W myśl § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi § 4 cytowanego rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

•      kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;

•      kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

•      kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

•      kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie;

•      kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że 5 maja 2006 r. zawarli Państwo z C S.A. umowę kredytu hipotecznego denominowanego w CHF w łącznej kwocie 1 175 090,00 CHF na okres 300 miesięcy. Kredyt – mieszkaniowy z elementem refinansowym – został przeznaczony na poniższe cele:

–      w 82,6% na zakup domu na rynku wtórnym przy ul. X 1 w V, którego są Państwo jedynymi właścicielami,

–      na pokrycie opłaty ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,

–      na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Państwa w dniu 23 października 2003 r. w D S.A (obecnie E S.A. z siedzibą w V).

Obie umowy kredytowe zostały zawarte z bankami podlegającymi nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym i uprawnionymi do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Kredyt z 2006 r. zaciągnięty w C S.A. był zabezpieczony dwiema hipotekami kaucyjnymi:

–      hipoteką kaucyjną na sumę 1 133 122,00 CHF, ustanowioną na nieruchomości przy  ul. X 1 w V (...),

–      hipoteką kaucyjną na sumę 629.513,00 CHF, ustanowioną na lokalu stanowiącym odrębną nieruchomość przy ul. Q 2 w V (...).

29 lutego 2024 r. wytoczyli Państwo powództwo przeciwko Bankowi o ustalenie nieważności Kredytu i zapłatę spełnionych na jego podstawie świadczeń. 4 maja 2026 r. uzgodniliście Państwo z Bankiem treść ugody, która przewidywała

–      całkowite umorzenie pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu,

–      ostateczne uregulowanie roszczeń stron poprzez zapłatę przez Bank na rzecz Państwa kwoty uzgodnionej w ugodzie tytułem zwrotu nadpłaconych przez Wnioskodawców rat kapitałowo-odsetkowych,

–      cofnięcie przez Państwa pozwu w postępowaniu przed sądem i zrzeczenie się roszczeń wobec Banku.

Na dzień złożenia wniosku (29 lipca 2026 r.) warunki ugody z Bankiem zostały już ustalone, jednakże ugoda nie została jeszcze podpisana.

Dotychczas nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku.

Na dzień 5 października 2026 r., zadłużenie, które zostanie umorzone na podstawie ugody, wynosiło ok. 337 559 CHF (w tym: z tytułu kapitału zapadłego 3 916,96 CHF, z tytułu kapitału niezapadłego 332 943 CHF, z tytułu odsetek zapadłych 698,44 CHF), tj. ok. 1 614 274,65 PLN według kursu sprzedaży CHF obowiązującego w C S.A. w dniu 5 października 2026 r. Dokładna wartość umorzonej wierzytelności wyrażona w PLN będzie zależała od wysokości kursu sprzedaży CHF obowiązującego w C S.A. w dniu zawarcia ugody. Doprecyzowali Państwo, że umorzeniem na podstawie ugody nie zostaną objęte prowizje, opłaty, których poniesienie było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, opłaty za usługi dodatkowe ani koszty ubezpieczeń, jak również odsetki karne, gdyż według Państwa najlepszej wiedzy zobowiązania takie nie istnieją.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności prawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego w 2026 r. będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Jednocześnie – w przedstawionych okolicznościach sprawy – do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu, o którym mowa we wniosku, w odniesieniu do tej części kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu udzielonego i przeznaczonego na sfinansowanie nabycia domu (budynku mieszkalnego), a więc wydatków poniesionych na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu – jak słusznie Państwo wskazali we własnym stanowisku w sprawie – zastosowanie będzie miało zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Wobec tego, w odniesieniu do ww. części kwoty umorzenia nie będą Państwo zobowiązani do opodatkowania przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast do pozostałej, umorzonej przez Bank kwoty wierzytelności nie będzie miało zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, co oznacza, że będą Państwo zobowiązani do obliczenia oraz zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do tej części przychodu.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie – jak słusznie Państwo wskazali we własnym stanowisku w sprawie – przepis § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym zaniechanie poboru podatku nie ma zastosowania do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Państwa sprawie wydatkami innymi niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są wydatki na spłatę innego kredytu hipotecznego oraz sfinansowanie kosztu ubezpieczenia niskiego wkładu. Tym samym, do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu, o którym mowa we wniosku, w odniesieniu do części kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu udzielonego i przeznaczonego na spłatę innego kredytu hipotecznego oraz sfinansowanie kosztu ubezpieczenia niskiego wkładu, a więc wydatków poniesionych na inne cele, niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu, nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego, wobec czego, w odniesieniu do ww. części kwoty umorzenia będą Państwo zobowiązani do opodatkowania przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanego pytania interpretacyjnego i przedstawionego w tym zakresie własnego stanowiska w sprawie, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych należy zauważyć, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się natomiast do powołanego wyroku, wskazać należy, że rozstrzygnięcie w nim zawarte dotyczy konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie jest wiążący.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowany będący stroną postępowania – (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.