0113-KDIPT2-3.4011.710.2026.1.MS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2022 r. pracodawca dokonał rozliczenia swoich pracowników - każdemu wystawił PIT-11. Pracodawca dokonał rozliczenia zgodnie z zasadami jakie stosował do tej pory. W 2026 r. pracodawca ustalił, że system kadrowy, za pomocą którego dochodziło do wystawienia PIT-11, nie uwzględnia wszystkich elementów wynagrodzenia i niektóre elementy wynagrodzenia nie były ujęte w tak sporządzonym dokumencie. Lista płac sporządzana przez pracodawcę była sporządzona bez tego składnika, a w oparciu o taką listę płac wystawiono PIT-11. W oparciu o tak wystawione dokumenty pracownicy Wnioskodawcy rozliczyli się z Urzędem Skarbowym i w oparciu o roczne zeznania podatkowe otrzymali zwroty podatku.

W 2026 r. pracodawca dokonał korekty PIT-11, co przyczyniło się do tego, że Urząd Skarbowy zwrócił się do pracowników z wezwaniem do zwrotu nadpłaty podatku oraz odsetek w formie decyzji administracyjnej. Pracownicy Wnioskodawcy pokryli samodzielnie zwrot nadpłaty podatku, jednak mają wątpliwości co do samych odsetek. W ocenie pracowników, pracodawca powinien pokryć zwrot odsetek, które wynikają z aktu administracyjnego, jakim jest decyzja Urzędu Skarbowego i taka należność jest szkodą, odsetki stanowią element odszkodowania.

W ocenie pracowników Wnioskodawcy, jest to odszkodowanie, którego wysokość i zasada ustalenia, wynika z aktu administracyjnego, jakim jest decyzja Urzędu Skarbowego i tym samym korzysta ze zwolnienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

1.    Czy w takim przypadku, odsetki, które pracodawca zapłaci na rzecz swoich pracowników należy traktować jako odszkodowanie, które wynika z aktu administracyjnego jakim jest decyzja Urzędu Skarbowego i tym samym tak korzystają ze zwolnienia i nie są objęte podatkiem dochodowym od osób fizycznych? (Art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

2.    Czy wypłata odsetek, które stanowią szkodę pracowników, przez Pracodawcę na rzecz pracowników, powinna zostać objęta opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych,? Czy odsetki, które zostaną zwrócone przez Pracodawcę swoim pracownikom powinny zostać opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

 Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, zapłata takiego odszkodowania w postaci odsetek przez Pracodawcę na rzecz Pracowników, korzysta ze zwolnienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 9 (winno być: pkt 3) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym należności wypłacane przez pracodawcę na rzecz pracowników nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wysokość tego odszkodowania jest uregulowana i wynika bezpośrednio z aktu administracyjnego, jakim jest decyzja Urzędu Skarbowego, która wymierzyła wysokość odsetek, które w relacji pracownik - pracodawca są szkodą pracownika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 11 ww. ustawy:

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użyty w powyższym przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione w nim kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodami ze stosunku pracy są zatem wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz inne świadczenia, które pracownik otrzymuje od pracodawcy w związku z łączącym ich stosunkiem pracy.

Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się nie tylko wynagrodzenia wynikające bezpośrednio z umowy o pracę, lecz również inne świadczenia otrzymywane od pracodawcy, jeżeli pozostają one w związku ze stosunkiem pracy, niezależnie od podstawy ich wypłaty.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych:

Treść zacytowanego powyżej przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Jednocześnie ustawodawca przewidział w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolnienia przedmiotowe, które znajdują zastosowanie po spełnieniu określonych w tym przepisie warunków.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.

To oznacza, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia zadośćuczynienia i odszkodowania. Nie oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu.

Konieczne staje się więc zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że o odszkodowaniu możemy mówić wyłącznie w przypadku powstania konkretnej szkody, która wywołana została określonym działaniem lub zaniechaniem drugiej strony, której można przypisać odpowiedzialność za jej powstanie.

Odszkodowanie to rodzaj świadczenia, które należy się za wyrządzenie szkody (odpowiednio zadośćuczynienie za doznane krzywdy) od podmiotu, który szkodę wyrządził lub ponosi za nią odpowiedzialność.

Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowiek wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1245):

Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.

Natomiast przepisy ustawy Kodeks pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18^3d, art. 36¹ § 1, art. 45, art. 56, art. 94³ § 3, art. 99, art. 101² Kodeksu pracy).

Jednocześnie ustawodawca wyłączył możliwość zastosowania omawianego zwolnienia od podatku do niektórych świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a-g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyłączenie to dotyczy również odszkodowań otrzymanych na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy lub ugody pozasądowej. Ww. wyłączenie znajduje zastosowanie nawet w sytuacji, gdy wysokość lub zasady ustalania świadczenia wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

Z powołanych przepisów wynika, że nie każde świadczenie mające charakter odszkodowawczy korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Warunkiem zastosowania omawianego zwolnienia jest bowiem nie tylko odszkodowawczy charakter otrzymanego świadczenia, lecz również to, aby jego wysokość lub zasady ustalania wynikały wprost z przepisów lub aktów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Istotne znaczenie ma zatem podstawa, z której wynika wysokość lub zasady ustalania odszkodowania. Dla zastosowania tego zwolnienia konieczne jest spełnienie wszystkich warunków wynikających z powołanego przepisu.

We wniosku wskazali Państwo, że w 2026 r. system kadrowy, za pomocą którego sporządzane były informacje PIT-11, nie uwzględniał wszystkich elementów wynagrodzenia pracowników. Jak wynika z opisu sprawy, lista płac sporządzana przez Państwa nie obejmowała jednego ze składników wynagrodzenia, a na podstawie tak sporządzonych list płac wystawiono pracownikom informacje PIT-11. Na podstawie tych informacji pracownicy dokonali rozliczeń rocznych podatku dochodowego od osób fizycznych i otrzymali zwroty podatku. W 2026 r. dokonali Państwo korekty informacji PIT-11, w wyniku czego Urząd Skarbowy zobowiązał pracowników do zwrotu nadpłaty podatku wraz z odsetkami, określonymi w decyzjach administracyjnych. Pracownicy samodzielnie dokonali zwrotu należności podatkowych. W Państwa ocenie odsetki stanowią jednak szkodę pracowników, którą powinien pokryć pracodawca. Ponadto wskazali Państwo, że wysokość tego odszkodowania wynika bezpośrednio z aktu administracyjnego, jakim jest decyzja Urzędu Skarbowego, która określiła wysokość odsetek.

W związku z powyższym powzięli Państwo wątpliwość, czy kwoty odpowiadające tym odsetkom, które pracodawca wypłaci pracownikom, będą stanowiły odszkodowanie korzystające ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Należy zauważyć, że użyte w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowanie „aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów” odnosi się do aktów, z których wprost wynika wysokość lub zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia. Sam fakt, że wysokość określonego świadczenia odpowiada kwocie wynikającej z aktu administracyjnego, nie jest wystarczający do zastosowania zwolnienia przewidzianego w tym przepisie.

Natomiast decyzje Urzędu Skarbowego, o których mowa we wniosku, dotyczą obowiązku zwrotu przez pracowników nadpłaty podatku wraz z odsetkami.

W przedstawionej sprawie decyzje Urzędu Skarbowego określają m.in. wysokość odsetek, do których zapłaty zostali zobowiązani pracownicy w związku z rozliczeniem podatku dochodowego od osób fizycznych. Decyzje te nie dotyczą jednak odszkodowania należnego pracownikom od pracodawcy ani nie określają wysokości lub zasad ustalania takiego odszkodowania.

Zatem okoliczność, że kwoty, które zamierzają Państwo wypłacić pracownikom, będą odpowiadały wysokości odsetek określonych w decyzjach Urzędu Skarbowego, nie oznacza, że wysokość lub zasady ustalania tych świadczeń wynikają wprost z aktów administracyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwoty, które zamierzają Państwo wypłacić pracownikom, stanowią odrębne świadczenia wypłacane przez pracodawcę w związku z poniesionymi przez pracowników odsetkami.

Nie zmienia tego okoliczność, że wysokość świadczeń wypłacanych przez Państwa pracownikom będzie odpowiadała wysokości odsetek określonych w decyzjach Urzędu Skarbowego.

Sam fakt, że wysokość tych świadczeń będzie ustalana na podstawie kwot odsetek, które pracownicy byli zobowiązani zapłacić, nie oznacza, że wysokość lub zasady ustalania odszkodowania wynikają wprost z tych decyzji.

Należy również podkreślić, że dla zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest wystarczające samo uznanie wypłacanego świadczenia za odszkodowanie.

Decydujące znaczenie ma bowiem to, czy wysokość świadczenia lub zasady jego ustalania wynikają wprost z przepisów lub aktów wskazanych w tym przepisie.

W przedstawionej sprawie decyzje Urzędu Skarbowego nie stanowią podstawy do ustalenia odszkodowania należnego pracownikom od pracodawcy, lecz dotyczą odsetek, do których zapłaty zostali zobowiązani pracownicy w związku z rozliczeniem podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zatem okoliczność, że wypłata przez Państwa środków pieniężnych ma na celu pokrycie szkody poniesionej przez pracowników w postaci zapłaconych odsetek, nie stanowi wystarczającej podstawy do zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Skoro więc decyzje Urzędu Skarbowego, na które się Państwo powołują, określają wysokość odsetek, do których zapłaty zostali zobowiązani pracownicy, a nie wysokość lub zasady ustalania odszkodowania należnego pracownikom od pracodawcy, to kwoty, które wypłacili Państwo pracownikom w celu pokrycia tych odsetek, nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji wypłacone przez Państwa świadczenie, do którego nie będzie miało zastosowania zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak też żadne inne zwolnienie przedmiotowe, stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem.

Oznacza to, że w związku z wypłatą przez Państwa na rzecz pracowników kwot odpowiadających odsetkom wynikającym z decyzji Urzędu Skarbowego są Państwo zobowiązani, stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy, do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych świadczeń.

Reasumując:

• odsetek, które Państwo zwrócą pracownikom w związku z decyzjami urzędu skarbowego, nie można traktować jako odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z aktu administracyjnego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, kwoty te nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego określonego w tym przepisie,
• kwoty wypłacane przez Państwa pracownikom tytułem zwrotu odsetek, które w ocenie pracowników stanowią poniesioną przez nich szkodę, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy. W związku z ich wypłatą ciążą na Państwu obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 tej ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.