0113-KDIPT2-3.4011.528.2026.3.SJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe a w części prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·      nieprawidłowe – w zakresie pytania nr 1;

·      prawidłowe – w zakresie pytania nr 3.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest zarejestrowanym oddziałem zagranicznej spółki X (dalej: Centrala) mającej siedzibę na terytorium Holandii. Wnioskodawca został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd ...

W rozumieniu polskich przepisów ustawy o CIT oraz Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodu z dnia 13 lutego 2002 r., dalej UPO, Wnioskodawca (polski Oddział) stanowi zakład podatkowy. W związku z powyższym, dochody osiągane na terytorium Polski poprzez Wnioskodawcę (polski Oddział), opodatkowane są w Polsce.

Wnioskodawca zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę, pełniąc tym samym funkcję płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: u.p.d.o.f.). Wybranym grupom pracowników, w szczególności kadrze menedżerskiej, Spółka udostępnia samochody służbowe do celów związanych z wykonywaną pracą, zezwalając jednocześnie na ich wykorzystywanie do celów prywatnych.

Wnioskodawca planuje sukcesywną wymianę dotychczasowych pojazdów spalinowych na samochody o napędzie wyłącznie elektrycznym (tzw. pojazdy typu BEV – Battery Electric Vehicle) w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Z uwagi na specyfikę napędu elektrycznego, w tym relatywnie długi czas ładowania baterii, Spółka dąży do zapewnienia pracownikom maksymalnej efektywności i mobilności. W celu uniknięcia konieczności ładowania pojazdów w godzinach pracy na stacjach publicznych, co generowałoby wyższe koszty i ograniczało czas wykonywania obowiązków służbowych, Wnioskodawca zamierza wdrożyć system rozliczeń umożliwiający ładowanie pojazdów w miejscach zamieszkania pracowników przy wykorzystaniu ich prywatnej infrastruktury energetycznej.

Planowany model rozliczeń (Model 2) opiera się na dwóch uzupełniających się elementach. Po pierwsze, pracownicy zostaną wyposażeni w karty hybrydowe (paliwowo-energetyczne) z określonym miesięcznym limitem kwotowym (np. do 300 zł), przeznaczonym na zakup płynów eksploatacyjnych, drobnych akcesoriów samochodowych oraz na okazjonalne ładowanie awaryjne na publicznych stacjach ładowania. Po drugie, pracownikom korzystającym z prywatnych przyłączy energetycznych w celach ładowania mienia pracodawcy, Wnioskodawca będzie wypłacać miesięczny ryczałt stanowiący zwrot ekonomicznego kosztu zakupionej przez pracownika energii elektrycznej.

Świadczenie to ma charakter restytucyjny i służy wyłącznie zwrotowi wydatku poniesionego przez pracownika w interesie Wnioskodawcy w celu utrzymania powierzonego mu samochodu w stanie gotowości do jazdy. Wysokość miesięcznego ryczałtu będzie ustalana w oparciu o obiektywne, ujednolicone parametry rynkowe i techniczne, zgodnie ze stałym wzorem określonym w wewnętrznych regulacjach Spółki.

Kalkulacja obejmować będzie:

·      średnie zużycie energii danego modelu pojazdu, przyjmowane na podstawie parametrów technicznych producenta (norma WLTP wyrażona w kWh/100 km);

·      limit kilometrów wynikający z polityki flotowej Spółki lub zawartych umów leasingowych;

·      uśrednioną stawkę za 1 kWh energii elektrycznej, odzwierciedlającą rynkowe koszty zakupu energii w różnych taryfach, co eliminuje konieczność comiesięcznego dokumentowania przez pracownika rodzaju stosowanej taryfy.

Przykładowo, dla pojazdu X o zużyciu ok. 20 kWh/100 km (WLTP), przy limicie 1 700 km miesięcznie i średniej cenie energii 1,93 zł/kWh, kwota zryczałtowanego zwrotu wyniesie ok. 656 zł 67 gr.

Zastosowanie modelu ryczałtowego wynika z dążenia do uproszczenia procedur administracyjnych oraz braku technicznych i bezkosztowych możliwości precyzyjnego oddzielenia energii zużytej na cele prywatne pracownika od energii wykorzystanej do naładowania pojazdu służbowego w domowej instalacji bez montażu odrębnych, kosztownych systemów pomiarowych.

Wnioskodawca zakłada, że wypłacany ryczałt będzie miał charakter stały dla danej grupy pojazdów i nie będzie każdorazowo weryfikowany względem rzeczywistych rachunków za energię przedstawianych przez pracownika (brak mechanizmu wyrównywania nadpłat lub niedopłat).

Uzupełnienie wniosku

Karta jest udostępniona pracownikowi na czas użytkowania samochodu.

Karta przypisana jest do konkretnego samochodu służbowego, na karcie znajduje się tylko numer rejestracyjny. Pracownik otrzymuje karty na czas dysponowania danym samochodem.

Oprócz Polityki korzystania z samochodów, pracowników obowiązuje Regulamin korzystania z karty od dostawcy oraz wewnętrzny regulamin korzystania z karty, który określa zakres wydatków, które pracownik może ponosić w ramach karty.

Wydatki ograniczają się do eksploatacji i utrzymania pojazdu w odpowiednim stanie technicznym, czyli do:

·      zakupu paliwa na terenie kraju,

·      zakupu paliwa i pokrycia opłat autostradowych w czasie odbywania zagranicznej podróży służbowej,

·      zakupu płynów eksploatacyjnych (np. płyn do spryskiwaczy, dolewki oleju) i drobnych akcesoriów (np. kamizelka odblaskowa, żarówki, pióra wycieraczek),

·      odkurzanie / mycie pojazdu

Faktury lub inne dokumenty potwierdzające dokonanie zakupów wystawiane są na spółkę X przez firmy leasingowe.

Technicznie jest możliwe by za pomocą karty pracownik nabył towary lub usługi niezwiązane bezpośrednio z eksploatacją samochodu, w szczególności artykuły spożywcze, napoje, prasę, produkty higieniczne lub inne towary dostępne w punktach sprzedaży, w których honorowana jest karta, jednak każda faktura (rozbicie w formie ....) przechodzi przez akceptację merytoryczną działu zarządzającą flotą oraz działu finansów. W przypadku naruszenia, tj. dokonania zakupu wykraczającego poza zakres opisany w Regulaminie, pracownik jest zobowiązany do pokrycia nieuprawnionych kosztów.

Rzeczy zakupione przez pracownika stanowią element wyposażenia samochodu służbowego, a więc właścicielem jest X.

Do każdej faktury otrzymują Państwo szczegółową rozpiskę wszystkich wydatków w formie excel z danego miesiąca, aby zweryfikować i odpowiednio przypisać koszty do MPK/centrów kosztu.

Pracownik nie otrzymuje zwrotu kosztu limitu. Nie przewidują Państwo potrzeby każdorazowego wydania założonej kwoty.

Karta jest aktywna wyłącznie w okresie pozostawania pracownika w stosunku pracy i posiadania przez niego samochodu służbowego. W przypadku zagubienia/przetrzymania karty przez nieuprawnionego pracownika, mają Państwo możliwość jej blokady w aplikacji leasingowej.

Pytania

1.  Czy w świetle planowanego Modelu 2, wypłacany pracownikom miesięczny ryczałt stanowiący zwrot kosztów energii elektrycznej zużytej do ładowania służbowego samochodu elektrycznego (BEV) w miejscu zamieszkania pracownika, mieści się w kwocie zryczałtowanego przychodu z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, o której mowa w art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b u.p.d.o.f., a w konsekwencji, czy wypłata ta nie generuje po stronie pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, co zwalnia Wnioskodawcę z obowiązków płatnika w zakresie obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy?

2.  Czy na gruncie przepisów u.p.d.o.f., dopuszczalne jest ustalanie wysokości ryczałtowego zwrotu kosztów ładowania w oparciu o obiektywne parametry techniczne pojazdu (średnie zużycie energii według normy WLTP), miesięczny limit kilometrów oraz uśrednioną stawkę rynkową za 1 kWh energii elektrycznej, bez konieczności dokumentowania przez pracownika każdej faktycznie zużytej jednostki energii fakturami zakupowymi oraz bez stosowania mechanizmu korekty ewentualnych różnic między kwotą ryczałtu a kosztami rzeczywistymi?

3.  Czy udostępnienie pracownikom kart paliwowo-energetycznych (tzw. kart hybrydowych) z określonym miesięcznym limitem kwotowym, przeznaczonym na zakup materiałów eksploatacyjnych, drobnych akcesoriów oraz okazjonalne ładowanie na stacjach publicznych, stanowi element kosztów ogólnego użytkowania pojazdu służbowego mieszczący się w zryczałtowanej kwocie przychodu określonej w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f., co skutkuje brakiem powstania dodatkowego przychodu po stronie pracownika z tytułu faktycznego wykorzystania środków z tej karty?

Niniejsza interpretacja dotyczy odpowiedzi na pytanie nr 1 i nr 3. W zakresie pytania nr 2 wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wypłacany pracownikom miesięczny ryczałt stanowiący zwrot kosztów energii elektrycznej zużytej do ładowania służbowego samochodu elektrycznego (BEV) w miejscu zamieszkania pracownika, w całości mieści się w kwocie zryczałtowanego przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości: 250 zł miesięcznie – dla samochodów stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Ustawodawca wprowadzając tę regulację, dążył do maksymalnego uproszczenia zasad ustalania przychodu, co potwierdza Minister Finansów w Interpretacji Ogólnej z dnia 11 września 2020 r. (DD3.8201.1.2020), wskazując, że ustawodawca dla uproszczenia sposobu obliczania wartości tego nieodpłatnego (bądź częściowo odpłatnego) świadczenia wprowadził zryczałtowaną formę określania jego wartości”, ponieważ określanie go na zasadach ogólnych „stwarzało problemy z prawidłowym ustalaniem przychodu z tego tytułu”.

W ocenie Wnioskodawcy, przyjęcie modelu ryczałtowego zwrotu kosztów energii w ramach Modelu 2 jest w pełni zgodne z intencją ustawodawcy, gdyż każda próba odrębnego opodatkowania tych kwot niweczyłaby sens zryczałtowanej formy określania przychodu. Kluczowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że koszty ładowania w domu mieszczą się w ustawowym ryczałcie 250 zł, jest zakwalifikowanie energii elektrycznej jako bezpośredniego odpowiednika paliwa w pojazdach z napędem tradycyjnym. Jak podkreślono w Interpretacji Ogólnej Ministra Finansów, ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym. Stanowisko to zostało doprecyzowane w najnowszej praktyce organu interpretacyjnego, m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2025 r. (0114-KDIP3-2.4011.217.2025.3.JM), gdzie wskazano, iż wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika. Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna, olej napędowy, czy energia elektryczna. Skoro prąd jest jedynym czynnikiem napędowym pojazdów BEV, to jego zapewnienie przez pracodawcę – niezależnie od formy technicznej i miejsca poboru – stanowi element kosztów eksploatacyjnych objętych ryczałtem.

Wnioskodawca uważa, że zwrot kosztów energii poniesionych przez pracownika na ładowanie mienia pracodawcy w domowej instalacji elektrycznej nie stanowi dla pracownika odrębnego przychodu, o ile doliczana jest mu kwota ryczałtu za użytkowanie auta. Potwierdza to treść interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 stycznia 2024 r. (0112-KDIL2-1.4011.917.2023.1.DJ), w której organ uznał, że zwrot kosztów poniesionych przez pracowników na ładowanie służbowych samochodów elektrycznych mieści się w ryczałcie określonym w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co istotne, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie z dnia 16 maja 2025 r. (0114-KDIP3-2.4011.217.2025.3.JM), wprost stwierdził, iż zwrot kosztów ładowania pojazdów w miejscach zamieszkania pracowników zawiera się w zryczałtowanym przychodzie pracowników, określanym zgodnie z art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. Wnioskodawca podkreśla, że wypłacana kwota ma charakter restytucyjny, co oznacza, że służy jedynie wyrównaniu uszczerbku w majątku pracownika powstałego na skutek ładowania pojazdu stanowiącego własność pracodawcy, a zatem zwrot wydatku na ładowanie samochodu służbowego w wartościach faktycznie poniesionych przez pracownika, nie stanowi dla niego ww. przychodu.

Zdaniem Wnioskodawcy, zapewnienie energii niezbędnej do poruszania się pojazdem jest obowiązkiem Spółki jako właściciela mienia przekazywanego pracownikowi w stanie gotowym do eksploatacji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r. (II FSK 1185/16) wskazał, że Pracodawca przekazując samochód służbowy, oddaje poszczególnym pracownikom do użytku pojazd gotowy do jazdy zarówno z zapewnionym paliwem, jak i materiałami eksploatacyjnymi. Korzystanie z samochodu służbowego nie jest przecież możliwe bez paliwa. (...) Tylko wówczas możliwe jest jego skuteczne wykorzystywanie, jeżeli samochód jest w pełni przygotowany do eksploatacji.

W opisanym Modelu 2, wypłata ryczałtu za ładowanie w domu służy optymalizacji czasu pracy i mobilności, co leży przede wszystkim w interesie Wnioskodawcy, dążącego do minimalizacji kosztów wynikających z ładowania pojazdów w ogólnodostępnych stacjach ładowania. Ponieważ pracownik nie uzyskuje korzyści w postaci powiększenia aktywów, a jedynie odzyskuje środki wydatkowane na paliwo (energię) do auta służbowego, nie zostaje spełniona przesłanka interesu pracownika zdefiniowana w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (K 7/13).

Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w świetle planowanego Modelu 2 wypłata miesięcznego ryczałtu za ładowanie pojazdu BEV w domu nie generuje po stronie pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. ponad kwotę 250 zł potrącaną z wynagrodzenia podstawie art. 12 ust. 2a tej ustawy. Jak potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 30 marca 2023 r. (0115-KDIT2.4011.86.2023.1.KC), wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika (...) i w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu. Tym samym Spółka jako płatnik jest zwolniona z obowiązków obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od wypłacanych kwot ryczałtowego zwrotu kosztów energii, ponieważ stanowią one integralną część świadczenia kompleksowego, jakim jest udostępnienie samochodu służbowego, za które pracownik jest już opodatkowany ustawową kwotą ryczałtu.

Ad 3

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że udostępnienie pracownikom kart paliwowo-energetycznych (tzw. kart hybrydowych) z określonym miesięcznym limitem kwotowym, przeznaczonym na zakup materiałów eksploatacyjnych, drobnych akcesoriów oraz okazjonalne ładowanie na stacjach publicznych, stanowi integralny element świadczenia polegającego na udostępnieniu samochodu służbowego, którego wartość w całości mieści się w zryczałtowanej kwocie przychodu określonej w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f.

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości: (...) 250 zł miesięcznie – dla samochodów stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

W ocenie Wnioskodawcy, wprowadzenie powyższej regulacji miało na celu eliminację sporów dotyczących wyceny poszczególnych świadczeń cząstkowych, co potwierdza Minister Finansów w Interpretacji Ogólnej z dnia 11 września 2020 r. (DD3.8201.1.2020), wskazując, iż ustawodawca dla uproszczenia sposobu obliczania wartości tego nieodpłatnego (bądź częściowo odpłatnego) świadczenia wprowadził zryczałtowaną formę określania jego wartości. Przed dniem 1 stycznia 2015 r. ustawa PIT nie zawierała przepisów szczególnych, które regulowałyby zasady ustalania przychodu pracownika z tytułu korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych i przychód ten był określany na zasadach ogólnych. Stwarzało to problemy z prawidłowym ustalaniem przychodu z tego tytułu.

Argumentacja Wnioskodawcy opiera się na utrwalonej linii orzeczniczej oraz praktyce organów podatkowych, zgodnie z którymi kwota ryczałtu obejmuje wszelkie standardowe wydatki niezbędne do sprawnego i bezpiecznego korzystania z pojazdu. W powołanej Interpretacji Ogólnej Minister Finansów stwierdził jednoznacznie, że ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu – musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

Skoro ryczałt konsumuje koszty paliwa, to na zasadzie analogii obejmuje on również energię elektryczną w pojazdach typu BEV oraz materiały eksploatacyjne niezbędne do utrzymania auta w należytym stanie. Potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2018 r. (II FSK 2654/16), w którym Sąd uznał, że ryczałtowo określana wartość analizowanych nieodpłatnych świadczeń obejmuje wszelkie koszty eksploatacji samochodu, w tym paliwo, ale także – tytułem przykładu – płyn do spryskiwaczy. Nie wydaje się natomiast, by można nią było objąć również koszty pozaeksploatacyjne, które nie warunkują samego korzystania z samochodu, jak opłaty autostradowe czy parkingowe. W opisanym Modelu 2 wydatki finansowane kartą hybrydową (płyny, akcesoria, ładowanie publiczne) mieszczą się wprost w kategorii kosztów eksploatacyjnych, a ich finansowanie przez Spółkę nie wykracza poza zakres świadczenia kompleksowego objętego ryczałtem.

Wnioskodawca podkreśla, że zapewnienie pracownikowi samochodu wyposażonego w niezbędne materiały eksploatacyjne i energię (paliwo) jest realizacją obowiązków Spółki jako właściciela mienia i leży przede wszystkim w jej interesie gospodarczym.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r. (II FSK 1185/16), zauważył, iż (..) Pracodawca przekazując samochód służbowy, oddaje poszczególnym pracownikom do użytku pojazd gotowy do jazdy zarówno z zapewnionym paliwem, jak i materiałami eksploatacyjnymi. Korzystanie z samochodu służbowego nie jest przecież możliwe bez paliwa. (...) Tylko wówczas możliwe jest jego skuteczne wykorzystywanie, jeżeli samochód jest w pełni przygotowany do eksploatacji. W świetle powyższego, udostępnienie nielimitowanych lub limitowanych środków na karcie hybrydowej na cele ściśle eksploatacyjne służy zachowaniu substancji samochodu i umożliwieniu jego prawidłowej eksploatacji służbowej, co zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (K 7/13), nie stanowi przysporzenia majątkowego po stronie pracownika, gdyż nie jest spełnione wyłącznie w jego prywatnym interesie. Finansowanie tych drobnych wydatków za pomocą karty hybrydowej w ramach limitu 300 zł stanowi jedynie techniczne uproszczenie procesu zaopatrywania pojazdu w niezbędne materiały, co nie może być utożsamiane z powstaniem dodatkowego przychodu ponad ryczałt PIT.

Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że faktyczne wykorzystanie przez pracowników środków z kart hybrydowych na zakup materiałów eksploatacyjnych, drobnych akcesoriów samochodowych oraz na okazjonalne ładowanie na stacjach publicznych nie generuje dodatkowego przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Skoro świadczenia te mieszczą się w definicji kosztów „utrzymania i ogólnego użytkowania”, ich wartość jest w całości opodatkowana miesięczną kwotą 250 zł potrącaną z wynagrodzenia pracownika na podstawie art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f.

Jak wskazano w Interpretacji Ogólnej, przyjęcie odmiennego stanowiska (..) przeczyłoby intencji ustawodawcy dotyczącej uproszczenia rozliczenia z tego tytułu i niweczyłoby sens zryczałtowanej formy określania przychodu.

W konsekwencji na Spółce jako płatniku nie będą ciążyć obowiązki określone w art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. w zakresie obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od rzeczywistych wartości tych zakupów. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2025 r. (0114-KDIP3-2.4011.217.2025.3.JM), gdzie organ potwierdził, że wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika. (...) Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. Zatem dopóki pracownik jest objęty ryczałtem, finansowanie eksploatacji poprzez karty hybrydowe pozostaje neutralne podatkowo dla obu stron stosunku pracy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe a w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

Według art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Stosownie do art. 12 ust. 2a ww. ustawy:

W myśl art. 12 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 12 ust. 3 powołanej ustawy:

Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Z treści wniosku wynika, że wybranym grupom pracowników, w szczególności kadrze menedżerskiej, udostępniacie Państwo samochody służbowe do celów związanych z wykonywaną pracą, zezwalając jednocześnie na ich wykorzystywanie do celów prywatnych. W celu uniknięcia konieczności ładowania pojazdów w godzinach pracy na stacjach publicznych, co generowałoby wyższe koszty i ograniczało czas wykonywania obowiązków służbowych, zamierzacie Państwo wdrożyć system rozliczeń umożliwiający ładowanie pojazdów w miejscach zamieszkania pracowników przy wykorzystaniu ich prywatnej infrastruktury energetycznej. Planowany model rozliczeń (Model 2) opiera się na dwóch uzupełniających się elementach. Po pierwsze, pracownicy zostaną wyposażeni w karty hybrydowe (paliwowo-energetyczne) z określonym miesięcznym limitem kwotowym (np. do 300 zł), przeznaczonym na zakup płynów eksploatacyjnych, drobnych akcesoriów samochodowych oraz na okazjonalne ładowanie awaryjne na publicznych stacjach ładowania. Po drugie, pracownikom korzystającym z prywatnych przyłączy energetycznych w celach ładowania mienia pracodawcy, będziecie Państwo wypłacać miesięczny ryczałt stanowiący zwrot ekonomicznego kosztu zakupionej przez pracownika energii elektrycznej. Świadczenie to ma charakter restytucyjny i służy wyłącznie zwrotowi wydatku poniesionego przez pracownika w Państwa interesie w celu utrzymania powierzonego mu samochodu w stanie gotowości do jazdy. Wysokość miesięcznego ryczałtu będzie ustalana w oparciu o obiektywne, ujednolicone parametry rynkowe i techniczne, zgodnie ze stałym wzorem określonym w Państwa wewnętrznych regulacjach.

Rozwiązanie wynikające z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych reguluje kwestię nieodpłatnego udostępnienia samochodu. Dotyczy więc sytuacji, gdy pracodawca ponosi koszt związany z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, a pracownik nieodpłatnie z niego korzysta.

Wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w tym ryczałtowym przychodzie pracownika. Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna, olej napędowy, czy energia elektryczna. Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy PIT. W przypadku jednak wykorzystywania przez pracownika do celów prywatnych samochodu elektrycznego wartość tego przychodu, niezależnie od mocy silnika, wynosi 250 zł miesięcznie.

Stąd też w sytuacji gdy pracownik ładuje służbowy samochód z napędem elektrycznym korzystając z przydomowej stacji ładowania, to zwrot przez pracodawcę wydatku z tego tytułu nie będzie stanowił dodatkowego przychodu pracownika, w rozumieniu ustawy PIT.

Zwrot wydatku na ładowanie samochodu służbowego w wartościach faktycznie poniesionych przez pracownika kosztów, nie stanowi dla niego ww. przychodu, jeśli jednak pracodawca będzie wypłacał ryczałtową kwotę na poczet wydatków na ładowanie tego samochodu, to powinna ona zostać rozliczona i ewentualna nadwyżka ponad poniesiony przez pracownika wydatek na ładowanie powinna albo zostać zwrócona pracodawcy albo zaliczona do przychód pracownika.

Natomiast z opisu sprawy wynika:

Jeśli zatem ww. nadwyżka nie zostanie zwrócona, to płatnik powinien zaliczyć tę nadwyżkę do przychodów pracownika ze stosunku pracy oraz obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Tym samym Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 1 należy uznać za nieprawidłowe.

Odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących wydatków finansowanych kartą hybrydową, wskazuję że ustawodawca w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał wyraźnie, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego (czyli z oddaniem do używania – bezpłatnie – dla celów prywatnych), a nie wszelkimi pochodnymi kosztami związanymi z podróżą samochodem udostępnionym do wykorzystywania w celach prywatnych.

Uwzględniając przedstawione uregulowania prawne stwierdzić należy, że art. 12 ust. 2a ww. ustawy (i inne przepisy podatkowe) określają jedynie skutki podatkowe korzystania z samochodów służbowych dla celów prywatnych. Przepisy te nie nakładają na pracodawcę obowiązku finansowania ponoszonych przez pracownika kosztów związanych z eksploatacją samochodu oraz kosztów paliwa w związku z wykorzystywaniem samochodu do celów prywatnych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 585/17:

W języku potocznym przez wykorzystanie rozumieć należy użycie czegoś w celu osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (za Słownikiem języka polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). W tym przypadku celem, jakiemu służyć ma pojazd, jest cel prywatny pracownika, w szczególności dojazd do miejsca pracy i powrót z miejsca pracy do domu. Wykorzystanie samochodu polegać zatem będzie na przemieszczaniu się nim przez pracownika. Jego użycie wiąże się z koniecznością ponoszenia wydatków eksploatacyjnych (przykładowo płyny, akcesoria).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II FSK 3082/16:

Jak już wcześniej wskazałem, wartość pieniężna nieodpłatnych świadczeń w przypadku wykorzystywania przez pracownika do celów prywatnych samochodu służbowego wynosi 250 zł lub 400 zł. Zatem mając powyższe na uwadze, ryczałtowo określona wartość przedmiotowego, nieodpłatnego świadczenia obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, a w związku z tym również paliwo (benzyna czy energia elektryczna) i koszty eksploatacji takie jak: koszty naprawy, koszty zmiany opon, do których poniesienia pracodawca jest zobowiązany niezależnie od tego czy pracownik będzie wykorzystywał samochód służbowy do celów prywatnych czy też nie.

Mając na względzie przedstawiony opis sprawy, jego uzupełnienie oraz powołane uregulowania prawne, zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że udostępnienie pracownikom kart paliwowo-energetycznych (tzw. kart hybrydowych) z określonym miesięcznym limitem kwotowym, przeznaczonym na zakup materiałów eksploatacyjnych, drobnych akcesoriów oraz okazjonalne ładowanie na stacjach publicznych, stanowi integralny element świadczenia polegającego na udostępnieniu samochodu służbowego, którego wartość w całości mieści się w zryczałtowanej kwocie przychodu określonej w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego (czyli z oddaniem do używania – bezpłatnie – dla celów prywatnych), a nie wszelkimi pochodnymi kosztami związanymi z podróżą samochodem udostępnionym do wykorzystywania w celach prywatnych.

W związku z tym Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 3 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że obok tych wyroków istnieją także orzeczenia odmienne prezentujące stanowisko zbieżne z poglądem organu, jak np. przywołane w niniejszej interpretacji.

Zakres interpretacji określają zadane przez Państwa pytania. Innych kwestii nieobjętych pytaniami nie rozstrzygałem w przedmiotowej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.