0112-KDWL.4011.161.2026.2.DK

Możliwość skorzystania z tzw. ulgi na złe długi.

Sygnatura: 0112-KDWL.4011.161.2026.2.DK
Rodzaj dokumentu: Interpretacja indywidualna
Data wydania: 15 października 2026
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status: Aktualna

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 17 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 16 września 2026 r. (wpływ 16 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Forma opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej: skala podatkowa. Status VAT: czynny podatnik VAT, mały podatnik stosujący metodę kasową.

Od (…) 2026 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmie samochodów zastępczych osobom poszkodowanym w kolizjach i wypadkach komunikacyjnych.

Od (…) 2026 r. jest Pani czynnym podatnikiem VAT i małym podatnikiem. Wybrała Pani metodę kasową rozliczania VAT (art. 21 ustawy o VAT).

Z poszkodowanym zawiera Pani umowę najmu pojazdu zastępczego oraz umowę cesji wierzytelności przysługującej mu wobec zakładu ubezpieczeń z tytułu zwrotu kosztów najmu. Na podstawie cesji staje się Pani cesjonariuszem. Wystawia Pani fakturę VAT wskazującą jako dłużnika towarzystwo ubezpieczeniowe.

Towarzystwa często kwestionują wysokość kosztów i płacą tylko część należności. Pozostałą część dochodzi Pani sądownie (proces może trwać wiele miesięcy).

Dla celów PIT rozpoznaje Pani przychody należne niezależnie od faktycznej zapłaty. Wierzytelności te spełniają warunki art. 26i ustawy o PIT (nie są przedawnione, dłużnik nie jest w upadłości, restrukturyzacji ani likwidacji). Nie zalicza ich Pani do kosztów uzyskania przychodów ani nie zbywa.

Model działalności jest zbliżony do stanu faktycznego z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 7 sierpnia 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.370.2025.5.MGR.

W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie – wskazała Pani poniższe informacje.

a) Czy transakcje handlowe, których dotyczą wskazane we wniosku wierzytelności, zawarte zostały w ramach działalności wierzyciela (Pani) oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?

Odp. Tak. Transakcje handlowe (umowy najmu pojazdu zastępczego), których dotyczą wskazane we wniosku wierzytelności, zostały zawarte w ramach Pani działalności gospodarczej. Po zawarciu umowy cesji wierzytelności dłużnikiem staje się towarzystwo ubezpieczeniowe prowadzące działalność gospodarczą, z której dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wierzytelności objęte wnioskiem wynikają zatem z działalności obu stron (Pani jako wierzyciela oraz towarzystwa ubezpieczeniowego jako dłużnika po cesji).

b) Czy nieuregulowane przez dłużnika wierzytelności zaliczyła Pani uprzednio na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do przychodów należnych?

Odp. Tak. Nieuregulowane wierzytelności zostały uprzednio zaliczone przez Wnioskodawcę na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do przychodów należnych.

c) Czy wierzytelności, o których mowa we wniosku, dotyczą nieotrzymanego wynagrodzenia za dostawę towarów lub wykonanie usługi w transakcjach handlowych, a więc świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom?

Odp. Tak. Wierzytelności, o których mowa we wniosku, dotyczą nieotrzymanego wynagrodzenia za wykonanie usługi najmu pojazdu zastępczego. Po cesji wierzytelności stają się one świadczeniami pieniężnymi przysługującymi mi wobec towarzystwa ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

d) Czy wierzytelności dotyczą transakcji handlowych dokonywanych między podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Odp. Nie. Wierzytelności nie dotyczą transakcji handlowych dokonywanych między podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytania

1. Czy w opisanym stanie faktycznym może Pani na podstawie art. 26i ustawy o PIT skorzystać z ulgi na złe długi w odniesieniu do nieuregulowanej wierzytelności z tytułu najmu pojazdu zastępczego, jeżeli została ona zaliczona do przychodów należnych, upłynęło 90 dni od terminu płatności i spełnione są pozostałe warunki art. 26i?

2. Czy w przypadku częściowego uregulowania wierzytelności ulga na złe długi przysługuje wyłącznie w odniesieniu do nieuregulowanej części, o ile spełnione są pozostałe warunki art. 26i?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem odpowiedzi na oba pytania są twierdzące.

Zgodnie z art. 26i ustawy o PIT podstawa opodatkowania może zostać zmniejszona o wartość wierzytelności zaliczonej do przychodów należnych, która nie została uregulowana lub zbyta. Wierzytelność wynika z wykonanej usługi i została rozpoznana jako przychód należny. Ulga służy właśnie skorygowaniu opodatkowania przychodu, który nie został faktycznie otrzymany.

Przy częściowej zapłacie ulga dotyczy wyłącznie nieuregulowanej części wierzytelności.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 7 sierpnia 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.370.2025.5.MGR. w której organ uznał, że przy spełnieniu warunków art. 26i ust. 10 ustawy o PIT podatnik prowadzący analogiczną działalność może skorzystać z odliczenia.

Wnosi Pani o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani poniższe własne stanowisko.

Pani zdaniem odpowiedź na oba pytania jest twierdząca. W opisanym stanie faktycznym spełnione są warunki zastosowania ulgi na złe długi określone w art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ wierzytelność została uprzednio zaliczona do przychodów należnych, upłynął wymagany okres 90 dni od terminu płatności, a wierzytelność nie została uregulowana. W przypadku częściowego uregulowania należności, uważa Pani że korekta powinna obejmować wyłącznie część wierzytelności pozostałą do zapłaty, ponieważ tylko ta cześć spełnia przesłankę nieuregulowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Zgodnie z art. 26i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawa obliczenia podatku ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 2 lub art. 30ca ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 26e, art. 26ga, art. 26gb, art. 26h-26he i art. 52jb:

1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

W myśl art. 26i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, kwota straty:

1) może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

2) podlega zmniejszeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Stosownie do art. 26i ust. 3 ww. ustawy:

Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku, przysługującego na podstawie ust. 1 pkt 1, jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy obliczenia podatku o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Zmniejszenia podstawy obliczenia podatku w kolejnych latach dokonuje się, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.

W myśl art. 26i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.

Zgodnie z art. 26i ust. 6 omawianej ustawy:

Zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 albo zmniejszenia na podstawie ust. 2 pkt 2 dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane.

W myśl art. 26i ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 3 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica zwiększa podstawę obliczenia podatku.

W myśl art. 26i ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.

Natomiast zgodnie z art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;

3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 26i ust. 11 ww. ustawy:

Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania.

W myśl art. 26i ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wierzytelności odliczone od podstawy obliczenia podatku lub zwiększające kwotę straty na zasadach określonych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 5-7 albo odliczone od przychodów na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 26i ust. 13 ww. ustawy:

Wierzytelności, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku ani nie zwiększają straty, jeżeli zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy lub odpisy.

Natomiast zgodnie z art. 26i ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli uprawnienie albo obowiązek odpowiednio zwiększenia lub zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1, 2 i 4 albo ust. 7 i 8, powstaje po likwidacji działalności, po zmianie zasad ustalania dochodu w odniesieniu do działów specjalnych produkcji rolnej albo po zmianie formy opodatkowania, zmniejszenia albo zwiększenia podstawy obliczenia podatku albo straty dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności, albo za rok podatkowy poprzedzający rok, w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania lub zmiana zasad ustalania dochodu w odniesieniu do działów specjalnych produkcji rolnej.

Jak stanowi art. 26i ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy ust. 1-16 stosuje się odpowiednio w przypadku uregulowania lub zbycia części wierzytelności.

Stosownie do 26i ust. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do transakcji handlowych dokonywanych między podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4.

Zatem ulga na złe długi to możliwość dokonania zmniejszenia przychodów przez wierzyciela w razie nieuregulowania płatności, a jednocześnie obowiązek zwiększenia przychodów po stronie dłużnika. W przypadku podatku dochodowego ulga na złe długi oznacza zatem zmniejszenie oraz odpowiednio zwiększenie podstawy opodatkowania o fakturę, która nie została opłacona po upływie 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze lub w umowie. Wierzyciele mają możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta. Dłużnicy natomiast dokonują zwiększenia podstawy opodatkowania o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania, które nie zostało uregulowane.

Wskazać należy, że w art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca odsyła do art. 4 pkt 1a ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790), zgodnie z którym:

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

świadczenie pieniężne - wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej.

Natomiast, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych:

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

transakcja handlowa - umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ww. ustawy:

Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221, 641 i 803).

Jak wynika z art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skorzystanie z tzw. ulgi na złe długi w podatku dochodowym od osób fizycznych jest możliwe po stronie wierzyciela, gdy:

- dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

- nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono fakturę;

- transakcja została zawarta w ramach działalności wierzyciela i dłużnika, z których dochody są opodatkowane podatkiem dochodowym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że od (...) 2026 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmie samochodów zastępczych osobom poszkodowanym w kolizjach i wypadkach komunikacyjnych. Z poszkodowanym zawiera Pani umowę najmu pojazdu zastępczego oraz umowę cesji wierzytelności przysługującej mu wobec zakładu ubezpieczeń z tytułu zwrotu kosztów najmu. Wystawia Pani fakturę VAT wskazującą jako dłużnika towarzystwo ubezpieczeniowe. Towarzystwa często kwestionują wysokość kosztów i płacą tylko część należności. Pozostałą część dochodzi Pani sądownie (proces może trwać wiele miesięcy).

Ponadto w opisie stanu faktycznego wskazała Pani, że:

- wierzytelności spełniają warunki art. 26i ustawy o PIT (nie są przedawnione, dłużnik nie jest w upadłości, restrukturyzacji ani likwidacji), nie zalicza ich Pani do kosztów uzyskania przychodów ani nie zbywa;

- transakcje handlowe (umowy najmu pojazdu zastępczego), których dotyczą wskazane we wniosku wierzytelności, zostały zawarte w ramach Pani działalności gospodarczej;

- po zawarciu umowy cesji wierzytelności dłużnikiem staje się towarzystwo ubezpieczeniowe prowadzące działalność gospodarczą, z której dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

- nieuregulowane wierzytelności zostały uprzednio zaliczone przez Panią do przychodów należnych;

- wierzytelności, o których mowa we wniosku, dotyczą nieotrzymanego wynagrodzenia za wykonanie usługi najmu pojazdu zastępczego;

- wierzytelności nie dotyczą transakcji handlowych dokonywanych między podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Panią opis stanu faktycznego oraz powyższe przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w stosunku do wskazanych we wniosku nieuregulowanych wierzytelności może Pani skorzystać z tzw. ulgi na złe długi uregulowanej w art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku częściowego uregulowania wierzytelności ulga na złe długi przysługuje wyłącznie w odniesieniu do nieuregulowanej części.

Zatem ma Pani prawo zmniejszenia podstawa obliczenia podatku o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta.

Kwoty, które nie zostały opłacone po 90 dniach od terminu płatności mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 26i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, stwierdzam, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.

Kontakt z biurem