0112-KDIL2-1.4011.789.2026.1.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (dalej jako PGL LP) działa na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 663 ze zm.), zwanej dalej „UL” oraz nadanego z delegacji art. 44 tej ustawy Statutu. PGL LP zarządza lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i w ramach sprawowanego zarządu prowadzi gospodarkę leśną, gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną, a także prowadzi ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustala jego wartość (art. 4 ust.1 i 3 UL).

Stosownie do art. 32 ust. 2 UL, w skład PGL LP wchodzą następujące jednostki organizacyjne:

1)  Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych;

2)  regionalne dyrekcje Lasów Państwowych;

3)  nadleśnictwa;

4)  inne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

W ramach struktury PGL LP, nadleśnictwa, w tym Nadleśnictwo A, zwane dalej „Nadleśnictwem” lub „Wnioskodawcą”, powadzą samodzielną gospodarkę leśną, opartą na planie urządzenia lasu. Nadleśnictwem kieruje nadleśniczy do kompetencji, którego należy zgodnie z art. 35 ust. 1 UL:

1)  reprezentowanie Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania;

2)  kierowanie nadleśnictwem jako podstawową jednostką organizacyjną Lasów Państwowych;

3)  bezpośrednie zarządzanie lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych;

4)  inicjowanie, koordynowanie oraz nadzorowanie działalności pracowników nadleśnictwa;

5)  ustalanie organizacji nadleśnictwa, w tym podział na leśnictwa zapewniający leśniczym prawidłowe wykonywanie zadań gospodarczych, oraz zatrudnianie i zwalnianie pracowników nadleśnictwa;

6)  organizowanie ochrony mienia i zwalczania szkodnictwa leśnego.

Jak wynika z powyższego, w sprawach związanych z zatrudnieniem pracowników właściwy jest nadleśniczy jako kierownik jednostki, a co za tym idzie Wnioskodawca spełnia definicję pracodawcy, o którym mowa w art. 3 ustawy Kodeks pracy, jest bowiem jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, która zatrudnia pracowników.

Na mocy art. 45 UL ust. 1 UL w Lasach Państwowych utworzono Służbę Leśną, do której zalicza się pracowników zajmujących się

1)  sprawami zarządu lasami będącymi w zarządzie Lasów Państwowych;

2)  prowadzeniem gospodarki leśnej i ochroną lasów;

3)  zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa leśnego i ochrony przyrody oraz wykonywaniem innych zadań w zakresie ochrony mienia;

4)  sprawami nadzoru, o którym mowa w art. 5, w razie powierzenia takiego nadzoru.

Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach w Służbie Leśnej muszą spełniać określone wymogi ustawowe. Jednocześnie w myśl art. 46 ust. 1 UL pracownikom tym przysługują zastrzeżone uprawnienia i przywileje a także szczególna ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariuszy. Jednym z tych uprawnień jest wymienione w pkt 2) powołanego przepisu otrzymywanie bezpłatnego mieszkania, jeżeli stanowisko oraz charakter pracy związane są z koniecznością zamieszkania w miejscu jej wykonywania. Z delegacji art. 46 ust. 4 UL wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk w Służbie Leśnej, na których zatrudnionym pracownikom przysługuje bezpłatne mieszkanie albo równoważnik pieniężny, oraz sposobu i trybu przyznawania i zwalniania tych mieszkań (Dz.U. z 2009 r. nr 221 poz. 1751), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia, bezpłatne mieszkanie albo równoważnik pieniężny przyznaje się po złożeniu wniosku odpowiednio przez:

-     leśniczego – do nadleśniczego;

-     nadleśniczego – do dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia leśniczy, któremu przyznano bezpłatne mieszkanie, zawiera z nadleśniczym umowę, która określa prawa i obowiązki stron w zakresie korzystania z bezpłatnego mieszkania, jego eksploatacji, modernizacji, napraw i remontów oraz sposób, termin wnoszenia i wysokość opłat eksploatacyjnych. Otrzymywane świadczenie rzeczowe w formie mieszkania podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w kwocie określonej jako „wartość czynszu” obliczonej według zasad ustalania wysokości stawki czynszu za korzystanie z lokali mieszkalnych, budynków gospodarczych i garaży Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (Załącznik do Zarządzenia DGLP)

W świetle powołanych przepisów wartość świadczenia z tytułu korzystania przez leśniczych z bezpłatnych mieszkań służbowych uwzględniane są jako przychód ze stosunku pracy, od którego pobiera się zaliczki na PIT zgodnie z obowiązkami płatnika.

Stwierdzono, że w 2025 r. wskutek błędnego zastosowania stawek czynszu przez Wnioskodawcę pracownikom objęto opodatkowaniem czynsz w zaniżonej wysokości. Nieprawidłowość wynikała wyłącznie z błędu kalkulacyjnego po stronie Wnioskodawcy. Pracownicy nie mieli wpływu na sposób ustalenia wysokości czynszu ani nie posiadali wiedzy o jego nieprawidłowym naliczeniu. Powstała wątpliwość, czy pracownicy powinni mieć skorygowany przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po ponownym skalkulowaniu stawek czynszu.

Pytania

1)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym zaniżenie czynszu za mieszkania służbowe, wynikające wyłącznie z błędnego ustalenia jego wysokości przez Wnioskodawcę, powoduje powstanie po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

2)  Czy w związku z ujawnieniem w 2026 r. błędnego ustalenia wartości świadczenia za 2025 r. Wnioskodawca ma obowiązek skorygowania przychodu pracowników za 2025 r.?

3)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym obowiązek dokonania korekt deklaracji podatkowych oraz poboru i wpłaty zaległych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych spoczywa na Wnioskodawcy jako płatniku?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  Zaniżenie wartości czynszu za mieszkania funkcyjne w 2025 r., wynikające z błędnego ustalenia wysokości czynszu przez Wnioskodawcę, spowodowało zaniżenie wartości nieodpłatnego świadczenia stanowiącego przychód pracowników ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2.  W przypadku stwierdzenia, że w 2025 r. wartość nieodpłatnego świadczenia została ustalona nieprawidłowo, Wnioskodawca jest zobowiązany do skorygowania przychodu pracowników za 2025 r., a w konsekwencji do skorygowania informacji podatkowych sporządzonych za ten rok oraz innych deklaracji, do których sporządzenia był zobowiązany jako płatnik.

3.  Obowiązki związane z poborem i wpłatą zaliczek na podatek dochodowy oraz dokonaniem korekt dokumentów podatkowych spoczywają na Wnioskodawcy jako płatniku, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz Ordynacji podatkowej. Ustalono, że w 2025 r. przy ustalaniu wysokości czynszu zastosowano błędne stawki, skutkiem czego wartość nieodpłatnego świadczenia przypisanego pracownikom była niższa od wartości wynikającej z obowiązujących przepisów. Tym samym w 2025 r. wykazano zaniżony przychód pracowników, a pobrane zaliczki na podatek dochodowy zostały obliczone od nieprawidłowej podstawy. W ocenie Wnioskodawcy korekta wysokości czynszu nie kreuje nowego przychodu w 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zakłady pracy są zobowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od uzyskiwanych przez pracowników przychodów ze stosunku pracy. Obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania oraz sporządzenia informacji podatkowych spoczywa zatem na płatniku. W sytuacji gdy zaniżenie przychodu nastąpiło wyłącznie wskutek błędu płatnika, obowiązek uregulowania zaległego podatku oraz odsetek powinien obciążać płatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z treścią ww. przepisu:

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:

Na mocy art. 11 ust. 2b ww. ustawy:

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z art. 12 ust. 3 ww. ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiekolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 38 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 39 ust. 1 ww. ustawy:

W przedmiotowej sprawie, zasadnym jest odniesienie do przepisów ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 663 ze zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1-4 ustawy o lasach:

Z ww. przepisów wynika m.in., że pracownikom Służby Leśnej przysługuje prawo do bezpłatnego mieszkania, jeżeli stanowisko oraz charakter pracy są związane z koniecznością zamieszkania w miejscu jej wykonywania, a w przypadku braku takich mieszkań – równoważnik pieniężny. Ponadto ustawodawca przewidział, że szczegółowy katalog stanowisk uprawniających do tego świadczenia oraz zasady jego przyznawania określa minister właściwy do spraw środowiska w drodze rozporządzenia.

Wartość nieodpłatnego udostępnienia mieszkania służbowego stanowi dla pracownika Służby Leśnej zatrudnionego na stanowisku leśniczego przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu – jako nieodpłatne świadczenie – zakwalifikowane do przychodów określonych w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Państwo – jako płatnik – powinni obliczyć, pobrać i wpłacić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z bezpłatnym udostępnieniem pracownikowi mieszkania.

W opisie wniosku wskazali Państwo, że leśniczy, któremu przyznano bezpłatne mieszkanie, zawiera z nadleśniczym umowę, która określa prawa i obowiązki stron w zakresie korzystania z bezpłatnego mieszkania, jego eksploatacji, modernizacji, napraw i remontów oraz sposób, termin wnoszenia i wysokość opłat eksploatacyjnych. Otrzymywane świadczenie rzeczowe w formie nieodpłatnego udostępnienia mieszkania podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w kwocie określonej jako „wartość czynszu” obliczonej według zasad ustalania wysokości stawki czynszu za korzystanie z lokali mieszkalnych, budynków gospodarczych i garaży Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. W 2025 r. zastosowali Państwo błędne stawki czynszu, dlatego opodatkowaniem został objęty czynsz w zaniżonej wysokości. Nieprawidłowość wynikała wyłącznie z błędu kalkulacyjnego po Państwa stronie. Wobec powyższego powzięli Państwo wątpliwość, czy powinni Państwo skorygować pracownikom przychód ze stosunku pracy po ponownym skalkulowaniu stawek czynszu.

Z powołanych powyżej przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że do obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych należy:

-     obliczenie podatku,

-     pobranie od podatnika podatku,

-     wpłacenie podatku we właściwym terminie organowi podatkowemu,

-     sporządzenie we właściwej formie informacji o wysokości osiągniętych dochodów i przekazanie jej podatnikowi oraz organowi podatkowemu.

Zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa:

Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika, że:

Treść art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazuje zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Może więc ona dotyczyć m. in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź dochodu, wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Zatem generalnie, jeżeli płatnik nie sporządził stosownych informacji PIT-11 lub też sporządził je nieprawidłowo to będzie on zobowiązany do ich wystawienia/skorygowania by wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ww. przepisów.

Co istotne, obowiązkiem płatnika jest wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym i pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek oraz o faktycznie odprowadzonych składkach na ubezpieczenie społeczne i/lub zdrowotne.

Informacja PIT-11 czy też jej korekta winna odzwierciedlać bowiem stan faktyczny. Jak sama nazwa wskazuje, informacja PIT-11 jest informacją o pobranych (a nie należnych) zaliczkach na podatek dochodowy. Zatem fakt niepobrania i nieuiszczenia zaliczki na podatek nie może znaleźć odzwierciedlenia w informacji PIT-11 czy też jej korekcie.

W analizowanej sprawie, w związku z nieprawidłowym ustaleniem wartości nieodpłatnego świadczenia związanego z przyznaniem bezpłatnego mieszkania, nastąpiło zaniżenie podstawy opodatkowania – co skutkowało tym, że w wystawionych PIT-11 została wykazana nieprawidłowa wartość przychodu. Wartość, o którą został zaniżony przychód pracownika z tytułu nieodpłatnego świadczenia związanego z przyznaniem bezpłatnego mieszkania stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten należy doliczyć do przychodów ze stosunku pracy uzyskanych w 2025 r.

Oznacza to, że za 2025 r. powinni Państwo sporządzić oraz doręczyć pracownikom oraz właściwym organom podatkowym imienne informacje PIT-11, zawierające kwoty: przychodu, kosztów uzyskania przychodów, dochodu oraz faktycznie pobrane zaliczki na podatek dochodowy w 2025 r. Obowiązkiem płatnika jest bowiem wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym i faktycznie pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek. Zatem są Państwo obowiązani do skorygowania PIT-11 za 2025 r.

W odniesieniu do korekty deklaracji PIT-4R wyjaśniam, że w deklaracji tej powinny być wykazywane należne zaliczki na podatek dochodowy, a zatem takie, które powinny zostać pobrane przez płatnika zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dlatego, w sytuacji zaniżenia przychodu pracowników, a w konsekwencji wykazania w PIT-4R kwoty zaliczek w niewłaściwej wysokości ciąży na Państwu obowiązek dokonania korekt deklaracji PIT-4R wystawionej za 2025 r. i wykazania w niej należnych zaliczek, jakie powinny zostać przez Państwa pobrane od przychodów uzyskanych przez Państwa pracowników na podstawie umowy o pracę.

Końcowo odnosząc się Państwa wątpliwości dotyczących kwestii określenia na kim spoczywa obowiązek wpłaty należnego podatku/zaliczek wskazuję, że zgodnie z art. 26 ustawy Ordynacja podatkowa, co do zasady:

Odpowiedzialność podatnika za niektóre zobowiązania ogranicza jednak art. 26a § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią:

Z kolei, jak stanowi art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Stosownie do art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej:

W myśl art. 30 § 5 Ordynacji podatkowej

Art. 30 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że:

Z powyższych uregulowań wynika, że odpowiedzialność płatnika dotyczy podatku niepobranego lub podatku pobranego, a niewpłaconego. Zobowiązanie płatnika do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie jest oderwane od zobowiązania podatkowego podatnika. Za wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 26a ustawy Ordynacja podatkowa, obciążony podatkiem jest podatnik, a rola płatnika polega na dopełnieniu czynności wskazanych w art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Elementem konstytutywnym odpowiedzialności płatnika jest zawsze niewpłacenie podatku, co wynika z treści art. 30 § 1 ww. ustawy, który stanowi, że płatnik odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony.

Zatem płatnik odpowiada wówczas, gdy należny podatek nie wpłynął w odpowiedniej wysokości i w odpowiednim terminie na rachunek urzędu skarbowego. Ustawodawca ukształtował jednak rolę płatnika, jako pośrednika pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym. Czynności podejmowane przez płatnika, polegające na obliczeniu, pobraniu i wpłaceniu należności mają charakter czynności materialno-technicznych. Dlatego też płatnik pobiera podatek od podatnika i wpłaca go do organu podatkowego pełniąc rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym. Odpowiedzialność płatnika za niepobrany podatek ma na celu zabezpieczenie należności Skarbu Państwa w wysokości tego podatku (z ewentualnymi odsetkami).

Obowiązek płatnika nie jest abstrakcyjny, a stanowi lustrzane odbicie obciążeń podatnika. Jednocześnie, pomimo faktu, że w pierwszej kolejności to płatnik jest obowiązany do zapłaty, to w sytuacji, gdy podatnik składa zeznanie roczne i dokonuje wpłaty należnego podatku – w części niepobranej przez płatnika w formie zaliczek – organ podatkowy nie może żądać wpłaty tych samych kwot od płatnika. Z chwilą zapłaty podatku przez podatnika dojdzie bowiem do wygaśnięcia jego zobowiązania podatkowego. Brak zobowiązania powoduje natomiast, że nie można mówić o odpowiedzialności podatkowej jakiegokolwiek podmiotu, w tym płatnika, za jego zapłatę.

Gdy zatem pracownik w oparciu o otrzymany skorygowany PIT-11 złoży korektę zeznania za 2025 r. i samodzielnie odprowadzi podatek, rola płatnika ograniczy się do korekty deklaracji PIT-4R oraz zapłaty odsetek od różnicy między zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych naliczoną, pobraną i wpłaconą do urzędu skarbowego a zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych, która powinna była być naliczona, pobrana i wpłacona do urzędu skarbowego. Natomiast w sytuacji, gdy podatek nie zostanie uregulowany przez podatnika, nadal będzie istnieć przedmiot odpowiedzialności płatnika, bowiem będzie on odpowiadał za należności z tytułu niepobranego podatku wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.