0111-KDWB.4015.112.2026.1.BB
Wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką
- Sygnatura
- 0111-KDWB.4015.112.2026.1.BB
- Rodzaj dokumentu
- Interpretacja indywidualna
- Data wydania
- Organ
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
- Status
- Aktualna
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką w udziale wynoszącym ½ (jedna druga) części stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego. Drugim współwłaścicielem w udziale ½ jest były partner Wnioskodawczyni. Współwłaściciele nie są ze sobą spokrewnieni ani nie pozostają w związku małżeńskim (III grupa podatkowa w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn). Dla tej nieruchomości położonej w (…), Sąd Rejonowy w (…) prowadzi KW nr (…).
Nabycie powyższej nieruchomości, które nastąpiło w (…), zostało sfinansowane ze środków pochodzących z kredytu hipotecznego zaciągniętego w (…) wspólnie przez oboje współwłaścicieli (…)). W celu zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z ww. umowy ustanowiono na nieruchomości hipotekę kaucyjną do wysokości (…) zł na rzecz (…) z siedzibą w (…) oddział bankowości detalicznej (...). Obecnie kapitał pozostały do spłaty wynosi około (…) zł.
Współwłaściciele planują zawrzeć w formie aktu notarialnego umowę nieodpłatnego zniesienia współwłasności tej nieruchomości. W wyniku tej umowy Wnioskodawczyni nabędzie udział należący do byłego partnera, stając się jedynym właścicielem nieruchomości. Zniesienie współwłasności zostanie dokonane bez jakichkolwiek spłat i dopłat na rzecz drugiego współwłaściciela. Obciążenie hipoteczne pozostanie ustanowione na nieruchomości.
Wnioskodawczyni aktualnie zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości wraz ze wspólnym małoletnim dzieckiem współwłaścicieli. Wyłącznie Wnioskodawczyni ponosi bieżące koszty związane z utrzymaniem nieruchomości oraz koszty związane ze spłatą kredytu hipotecznego, którym zabezpieczona jest przedmiotowa nieruchomość.
Wnioskodawczyni zamierza również formalnie przejąć ekonomiczny ciężar spłaty pozostałego zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego. Współwłaściciele zamierzają podjąć działania zmierzające do uzyskania od banku zgody na zwolnienie drugiego współkredytobiorcy z obowiązku spłaty kredytu i pozostawienie Wnioskodawczyni jako jedynego kredytobiorcy, jeżeli bank wyrazi na to zgodę. Ewentualne zwolnienie drugiego współkredytobiorcy ze zobowiązania wobec banku będzie wymagało odrębnej zgody banku i nie nastąpi automatycznie w związku ze zniesieniem współwłasności. W przypadku, gdy bank nie wyrazi zgody na zwolnienie drugiego współkredytobiorcy ze zobowiązania kredytowego, Wnioskodawczyni zobowiązuje się wobec drugiego współwłaściciela do samodzielnego ponoszenia ciężaru spłaty całego pozostałego zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego.
Aktualna wartość rynkowa nieruchomości to (…) zł, a zatem wartość rynkowa przejmowanego przez Wnioskodawczynię udziału (½ nieruchomości) wynosi (…) zł.
Pytanie
Czy w okolicznościach opisanych powyżej, w przypadku nieodpłatnego zniesienia współwłasności nieruchomości, w wyniku którego Wnioskodawczyni nabędzie bez spłat i dopłat udział ½ należący do byłego partnera (osoby obcej zaliczanej do III grupy podatkowej), przy ustalaniu podstawy opodatkowania od spadków i darowizn, wartość rynkowa nabytego przez Wnioskodawczynię w wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności prawa powinna zostać pomniejszona o ujawnioną w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości sumę hipoteki, którą obciążona jest nieruchomość proporcjonalnie do nabywanego udziału w nieruchomości (czyli w ½ części, tj. w przedstawionym przypadku o kwotę (…) zł), co zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi dług i ciężar obniżający podstawę opodatkowania?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, tj. planowanym nieodpłatnym zniesieniu współwłasności nieruchomości, w wyniku którego Wnioskodawczyni nabędzie bez spłat i dopłat udział wynoszący ½ w nieruchomości, należący obecnie do byłego partnera (osoby obcej zaliczanej do III grupy podatkowej), podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn należy ustalić jako wartość rynkową nabytego udziału, pomniejszoną o przypadającą na nabywany udział część długów i ciężarów związanych z nieruchomością, w szczególności obciążenie hipoteczne, tj. w przedstawionym przypadku o kwotę (…) zł.
Wobec powyższego, skoro dokonana zostanie czynność prawna dotycząca zniesienia współwłasności nieruchomości bez spłat i dopłat, to nabycie udziału w nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podstawę opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 cyt. ustawy.
Ustanowiona na ww. nieruchomości hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy. Zatem wartość ½ nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny (wynikająca ze współwłasności), nabyta przez Wnioskodawczynię w drodze zniesienia współwłasności, powinna być pomniejszona o ½ część kwoty hipoteki.
Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania nie ma bowiem znaczenia fakt przejęcia przez Wnioskodawczynię kosztów spłaty rat kredytu oraz jaka kwota kredytu pozostała do spłacenia. To hipoteka (w wysokości proporcjonalnej do nabytej wielkości udziału w lokalu mieszkalnym), a nie faktyczna wartość zadłużenia (wierzytelność zabezpieczona hipoteką) stanowi ciężar nabycia.
Wnioskodawczyni wskazuje również, że w aktualnych interpretacjach indywidualnych Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdza możliwość uwzględnienia hipoteki jako ciężaru przy nabyciu udziału w nieruchomości w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności, proporcjonalnie do wielkości nabywanego udziału.
Wnioskodawczyni stoi zatem na stanowisku, że przy wartości rynkowej całej nieruchomości wynoszącej (…) zł oraz przy uwzględnieniu przypadającej na nabywany udział części hipoteki w wysokości (…) zł, podstawę opodatkowania stanowi kwota (…) zł, podlegająca następnie ocenie z uwzględnieniem właściwej dla Wnioskodawczyni grupy podatkowej oraz kwoty wolnej od podatku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: nieodpłatnego zniesienia współwłasności.
Jako, że przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn nie definiują pojęcia „współwłasność”, należy odwołać się do odpowiednich przepisów uregulowanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).
Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Jak stanowi art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas niedłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i 212 Kodeksu cywilnego. W świetle wyżej powołanych przepisów zniesienie współwłasności może nastąpić w drodze umowy między współwłaścicielami albo, w przypadku braku zgody między współwłaścicielami, na podstawie orzeczenia sądu.
W ramach wymienionych trybów ustawodawca przewiduje trzy sposoby zniesienia współwłasności:
1) podział rzeczy wspólnej, czyli np. podzielenie jednej nieruchomości na kilka mniejszych (tzw. podział fizyczny),
2) przyznanie rzeczy jednemu lub niektórym ze współwłaścicieli,
3) sprzedaż rzeczy wspólnej (tzw. podział cywilny).
Zniesienie współwłasności bez spłat i dopłat podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności – z chwilą zawarcia umowy albo ugody lub uprawomocnienia się orzeczenia sądu, jeżeli ich skutkiem jest nieodpłatne zniesienie współwłasności.
Natomiast w myśl art. 7 ust. 6 ww. ustawy:
Przy nabyciu w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej zniesieniem przysługiwał nabywcy.
Z powołanego powyżej przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega jedynie takie zniesienie współwłasności, w następstwie którego podatnik nabywa rzeczy lub prawa w części przekraczającej wartość udziału, który pierwotnie (np. przed zniesieniem współwłasności nieruchomości) mu przysługiwał. Innymi słowy, podatkowi podlega nabycie własności rzeczy (praw majątkowych) lub ich części w zakresie, w jakim nastąpił przyrost wartości nabytych rzeczy (praw majątkowych) w stosunku do wartości posiadanych uprzednio udziałów w tych rzeczach (prawach majątkowych). Jeśli wskutek ww. czynności zniesienia współwłasności nie ulega zmianie wartość nabytych rzeczy (praw majątkowych), opodatkowanie nie ma miejsca.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy:
Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty.
Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega potrąceniu od jego wartości.
„Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn, polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.
Ustalenie podstawy opodatkowania składa się zatem z dwóch etapów. W pierwszym należy określić wartość rzeczy lub praw majątkowych, których dotyczy zniesienie współwłasności, według zasady generalnej wyrażonej w art. 7 ust. 1 ustawy (czysta wartość, ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego). W drugim etapie ustala się udział, jaki przysługiwał dotychczas współwłaścicielowi i jego wartość. Podatkowi podlega bowiem nadwyżka wartości udziału.
Stosownie do treści art. 244 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
§ 1. Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.
§ 2. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.
W świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe i regulują ją odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1066).
W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:
W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).
Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych - w wysokości tych wkładów.
Na podstawie art. 8 ust. 3 cytowanej ustawy:
Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.
Według treści art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.
Ja stanowi art. 14 ust. cytowanej ustawy:
Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
W myśl art. 14 ust. 3 ww. ustawy:
Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
1) do grupy I - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;
2) do grupy II - zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
3) do grupy III - innych nabywców.
Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy od spadków i darowizn:
Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej: 5733 zł - jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
Przy obliczeniu podatku od nabycia tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności ma także zastosowanie zasada kumulacji nabytych od tej samej osoby wartości rzeczy i praw majątkowych w tym roku (w którym ma miejsce zniesienie współwłasności) oraz w okresie 5 lat poprzedzających ten rok, a także odliczenia kwoty wolnej od podatku.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 omawianej ustawy:
Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że jest Pani współwłaścicielką w udziale wynoszącym ½ (jedna druga) części stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego. Drugim współwłaścicielem w udziale ½ jest Pani były partner. Współwłaściciele nie są ze sobą spokrewnieni ani nie pozostają w związku małżeńskim (III grupa podatkowa w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn). Nabycie powyższej nieruchomości, które nastąpiło w (…), zostało sfinansowane ze środków pochodzących z kredytu hipotecznego zaciągniętego w (...) wspólnie przez oboje współwłaścicieli. W celu zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z ww. umowy ustanowiono na nieruchomości hipotekę kaucyjną do wysokości (…) zł na rzecz banku. Obecnie kapitał pozostały do spłaty wynosi około (…) zł. Współwłaściciele planują zawrzeć w formie aktu notarialnego umowę nieodpłatnego zniesienia współwłasności tej nieruchomości. W wyniku tej umowy nabędzie Pani udział należący do byłego partnera, stając się jedynym właścicielem nieruchomości. Zniesienie współwłasności zostanie dokonane bez jakichkolwiek spłat i dopłat na rzecz drugiego współwłaściciela. Obciążenie hipoteczne pozostanie ustanowione na nieruchomości. Współwłaściciele zamierzają podjąć działania zmierzające do uzyskania od banku zgody na zwolnienie drugiego współkredytobiorcy z obowiązku spłaty kredytu i pozostawienie Wnioskodawczyni jako jedynego kredytobiorcy, jeżeli bank wyrazi na to zgodę. Ewentualne zwolnienie drugiego współkredytobiorcy ze zobowiązania wobec banku będzie wymagało odrębnej zgody banku i nie nastąpi automatycznie w związku ze zniesieniem współwłasności. W przypadku, gdy bank nie wyrazi zgody na zwolnienie drugiego współkredytobiorcy ze zobowiązania kredytowego, zobowiązuje się Pani wobec drugiego współwłaściciela do samodzielnego ponoszenia ciężaru spłaty całego pozostałego zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro dokonana zostanie czynność prawna dotycząca zniesienia współwłasności nieruchomości bez spłat i dopłat, to nabycie udziału w nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podstawę opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 i 6 cyt. ustawy.
Ustanowiona na nieruchomości hipoteka w wysokości proporcjonalnej do wielkości udziału przypadającego zbywcy (tj. Pani byłemu partnerowi) przed zniesieniem współwłasności stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy. Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania nie ma znaczenia fakt przejęcia przez Panią kosztów spłaty rat kredytu oraz jaka kwota kredytu pozostała do spłacenia. To hipoteka (w wysokości proporcjonalnej do nabytej wielkości udziału w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość), a nie faktyczna wartość zadłużenia (wierzytelność zabezpieczona hipoteką) stanowi ciężar nabycia.
Ustanowiona na ww. nieruchomości hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy. Zatem wartość ½ części nieruchomości (wynikająca ze współwłasności), nabyta przez Panią w drodze zniesienia współwłasności, powinna być pomniejszona o ½ część kwoty hipoteki.
Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania istotna jest kwota hipoteki, którą została obciążona opisana we wniosku nieruchomość i tym samym przedmiot nabycia, a nie wartość istniejącego zobowiązania, które ta hipoteka zabezpiecza.
Podsumowując, podstawą opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn z tytułu nieodpłatnego zniesienia współwłasności, na podstawie którego nabędzie Pani od drugiego współwłaściciela (tj. Pani byłego partnera) udział wynoszący ½ części nieruchomości, będzie połowa wartości nieruchomości po potrąceniu połowy kwoty hipoteki obciążającej przedmiot umowy, pomniejszona o kwotę wolną od podatku określoną dla III grupy podatkowej, z uwzględnieniem zasady kumulacji określonej w art. 9 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Wobec powyższego Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Przedmiotowa interpretacja - zgodnie ze złożonym wnioskiem, została wydana wyłącznie dla Pani. Stosownie bowiem do art. 14b § 1 w zw. z art. 14r Ordynacji podatkowej - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Nie rozstrzyga ona zatem o skutkach podatkowych powstałych dla drugiego współwłaściciela (Pani byłego partnera).
Wskazać również należy, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie dokonuje wyliczeń podstawy opodatkowania, w związku z czym nie może potwierdzić poprawności dokonanych przez Panią we własnym stanowisku obliczeń.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja jest zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Interpretacja a sytuacja podatnika
Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.