0111-KDIB2-1.4010.515.2026.2.BJ
W zakresie ustalenia: 1. czy płatności z tytułu Licencji na Oprogramowanie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X, Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e ustawy o CIT, 2. czy płatności z tytułu Usług są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X, Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e ustawy o CIT.
- Sygnatura
- 0111-KDIB2-1.4010.515.2026.2.BJ
- Rodzaj dokumentu
- Interpretacja indywidualna
- Data wydania
- Organ
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
- Status
- Aktualna
Interpretacja indywidualna
– stanowisko częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia (PURDE) wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
1. czy płatności z tytułu Licencji na Oprogramowanie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X, Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e ustawy o CIT,
2. czy płatności z tytułu Usług są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X, Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e ustawy o CIT.
Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 25 września 2026 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.515.2026.1.BJ, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 16 października 2026 r.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (polski rezydent podatkowy). Spółka prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie faktoringu.
Wnioskodawca działa w ramach międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa”) zajmującej się finansowaniem specjalistycznym. Jedynym wspólnikiem Spółki jest X (dalej: „X”), podmiot będący włoskim rezydentem podatkowym. Tym samym X pozostaje podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.
X nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład zagraniczny w rozumieniu art. 4a pkt 11 u.p.d.o.p. w zw. z art. 5 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania z dnia 21 czerwca 1985 r.
Zgodnie z decyzją Grupy, zdecydowano się na centralizację świadczenia określonych usług w ramach zarządzania i koordynacji działalności spółek zależnych. W tym celu, zastępując wcześniej istniejącą umowę (objętą interpretacją indywidualną z 8 maja 2024 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.61.2024.2.DP), Spółka zawarła 13 stycznia 2026 r. dwie umowy z X na świadczenie określonych usług:
1) pierwsza z nich dotyczyła zarządzania, rozwoju oraz dostarczania oprogramowania i rozwiązań informatycznych, zarządzania ładem (…) oraz strategią zmian,
2) druga umowa obejmowała usługi komunikacyjne i marketingowe, organizacyjne, usługi związane z prywatnością oraz bezpieczeństwem, zamówienia i zarządzanie kosztami, usługi operacyjne, HR, planowania strategicznego czy usługi związane z rynkami kapitałowymi.
Przedmiotem analizy w niniejszym wniosku jest jedynie pierwsza z omawianych umów, dotycząca usług informatycznych (dalej określana jako: „Umowa (....)”).
Zgodnie z Umową (....), X zobowiązało się do świadczenia na rzecz Spółki usług opisanych w załączniku do umowy z wymaganą zawodową starannością, z organizacją niezbędnych środków i narzędzi na własne ryzyko. Usługi wykonywane przez X mają być świadczone na terenie (....), nawet gdyby określone czynności miały być wykonywane przez podwykonawców. Ponadto, X oświadczyło i zobowiązało się do:
- posiadania kompetencji, zdolności i uprawnień wymaganych przepisami prawa do wykonywania zleconych usług w sposób profesjonalny i rzetelny,
- niezwłocznego informowania Spółki o każdym zdarzeniu mogącym mieć wpływ na skuteczne i zgodne z obowiązującymi przepisami świadczenie usług,
- niezwłocznego zgłoszenia wystąpienia incydentów naruszenia bezpieczeństwa, także w celu umożliwienia szybkiego uruchomienia odpowiedniego zarządzania lub procedur awaryjnych,
- jeżeli jest to konieczne i wymagane, do współpracy z właściwym organem nadzorczym w zakresie świadczenia usług, zgodnie z obowiązującymi w danym czasie przepisami prawa,
- przekazania niezbędnej dokumentacji w przypadku prowadzenia kontroli podatkowych,
- przedstawienia niezbędnych dokumentów mających znaczenie dla regulacji podatkowych (w tym w szczególności certyfikatów rezydencji podatkowej) w czasie wyznaczonym przez Spółkę.
Jak oświadczono, osoby wykonujące usługi w imieniu X mają być głównie (ale nie wyłącznie) zatrudnione przez X na podstawie umowy o pracę albo umowy o współpracę. W związku z tym, X zobowiązało się do prowadzenia działalności zgodnie z wszelkimi regulacjami związanymi z usługami realizowanymi przez jej pracowników, w tym związanych z płatnością wynagrodzenia czy płatnością za ubezpieczenia i składki społeczne. Jednocześnie, X zostało upoważnione przez Spółkę do wykorzystywania podwykonawców wyłącznie w celu świadczenia określonych usług.
Z drugiej strony, Spółka zobowiązała się do zachowania niezbędnej wiedzy, aby móc skutecznie kontrolować świadczone usługi oraz do zarządzania ryzykiem związanym z ich outsourcingiem (obsługą zewnętrzną), jak również do udzielania odpowiedzi na prośby X podejmowane w celu realizacji usług. Strony umowy oświadczyły, że wysokość wynagrodzenia została ustalona na poziomie rynkowym, uwzględniającym efekt synergii związany ze świadczeniem wewnątrzgrupowych usług.
W Umowie (....) przewidziano wprost, że wszelkie efekty świadczenia usług przez X na rzecz Spółki (w tym w szczególności oprogramowania, usługi zarządcze, dokumentacja, metodologie) pozostają własnością X, do których Spółka nie rości żadnych praw. Ponadto, programy komputerowe licencjonowane przez X pozostają własnością licencjodawcy.
Zgodnie z załącznikiem do Umowy (....), sposób ustalania wynagrodzenia należnego X jest odmienny dla świadczonych usług oraz odmienny dla udostępnianych aplikacji. Dla świadczonych usług, wynagrodzenie jest kalkulowane zgodnie z grupowym podejściem w oparciu o model przewidujący kilka wskaźników. Jednocześnie, kwoty kosztów obliczone (....) (z góry) za pomocą tego modelu mogą zostać skorygowane po zakończeniu roku, tak aby odzwierciedlały rzeczywiste działania zrealizowane w ciągu roku.
Koszty udostępniania Wnioskodawcy aplikacji są z kolei ustalane w oparciu o dwie metodologie stosowane w odniesieniu do aktywnych aplikacji oraz usług faktycznie wykorzystywanych przez Spółkę:
1) w przypadku infrastruktury IT oraz systemów: całkowity koszt faktycznie wykorzystanych usług IT przez Wnioskodawcę jest mnożony przez procent liczby usług udostępnionych Wnioskodawcy w stosunku do całkowitej liczby usług w Centrum Danych X,
2) stacje robocze, podstawowe oprogramowanie oraz oprogramowanie do zarządzania i aplikacji: koszt stacji roboczych/oprogramowania jest mnożony przez procent liczby pracowników Wnioskodawcy w stosunku do całkowitej liczby pracowników Grupy, którzy korzystają z tej usługi.
Szczególny zakres usług realizowanych na mocy Umowy (....) został przewidziany w załączniku do niej. W załączniku wskazano, że zespół (…) jest odpowiedzialny za definiowanie kierunku rozwoju oraz zarządzanie usługami informatycznymi na poziomie Grupy, pełniąc te role zarówno dla X, jak i dla Wnioskodawcy. Zespół ten zajmuje się również obsługą wniosków o wprowadzenie zmian mających wpływ na system informatyczny, określa i monitoruje plan operacyjny projektów mających wpływ na system informatyczny oraz ustala i zarządza budżetem informatycznym.
W oparciu o treść załącznika do Umowy (....), Wnioskodawca poniżej przedstawia szersze wyjaśnienie jakie usługi są realizowane na jej podstawie.
1. Usługi wsparcia informatycznego (zarządzanie ładem ICT)
Te usługi są realizowane przez dedykowany departament wspierający grupowego dyrektora ds. informatyki przez wykonywanie następujących czynności:
- działanie jako „centrum zarządzania” ICT, odpowiedzialnego za planowanie i monitorowanie zmian w systemach IT. Podkreślono przy tym, że przy tej funkcji duży nacisk jest położony na kwestie o charakterze strategicznym i między działowym, sprzyjając nawiązywaniu współpracy między zespołami, kontrolowaniu budżetu, sporządzaniu raportów zarządczych czy monitorowaniu bieżącego zarządzania,
- zarządzanie przekrojowymi projektami z zakresu IT oraz zapewnianie okresowego przeglądu całego budżetu IT,
- kierowanie działaniami w zakresie zarządzania technologiami informacyjno-komunikacyjnymi (ICT) w całym departamencie oraz zapewnienie okresowego monitorowania jego wyników; pełni również funkcje związane z zarządzaniem dostawcami ICT oraz zarządzaniem danymi.
2. Zarządzanie oraz rozwój oprogramowania, a także zapewnianie innych programów
W tym zakresie X świadczy następujące usługi:
- zarządzanie oprogramowaniem oraz obszarami funkcjonalnymi procesów ICT w celu maksymalizacji efektywności zmian rutynowych, świadczenia wsparcia funkcjonalnego, wsparcia w definiowaniu wymagań biznesowych, prowadzenia analiz, prac rozwojowych oraz testów, a także zarządzanie dostawcami usług ICT oraz procesami zakupowymi;
- zapewnienie, iż rozwiązania informatyczne są rozwijane przez zasoby wewnętrzne lub przy udziale zewnętrznych dostawców usług;
- koordynowanie i zarządzanie dostawcami odpowiedzialnymi za utrzymanie oraz modyfikację rozwiązań informatycznych, zarządzanie zmianami w oprogramowaniu wspierającym agregację oraz przetwarzanie danych w ramach rozwiązań typu data (....);
- dostarczanie użytkownikom końcowym rozwiązań informatycznych wraz z powiązanymi usługami wsparcia.
Ponadto, zespół ICT zapewnia Wnioskodawcy usługi informatyczne, rozwiązania oraz produkty, zarówno z wykorzystaniem zasobów własnych, jak i poprzez zewnętrzne firmy, które to mogą podzielone na następujące grupy:
1) usługi dla użytkowników, na co składają się: stacje robocze (telefony, komputery, systemy dla organizacji wideokonferencji, drukarki czy skanery), podstawowe oprogramowania (e-maile, narzędzia biurowe czy systemy operacyjne), oprogramowania zabezpieczające ((....)) czy help desk,
2) usługi infrastrukturalne takie jak centrum danych (serwery, sieć, bazy danych), usługi w zakresie centrów danych w chmurze, bazy danych oraz zabezpieczenie usług sieciowych czy łączność centrów danych,
3) usługi w zakresie rozwiązań architektonicznych wykorzystywane do ujednolicenia podejścia do rozwoju opartego na (....) oraz do scentralizowanego zarządzania takimi aspektami jak monitorowanie i logowanie, pomiar i zastosowanie w zarządzaniu wydajnością czy dostęp do podstawowych usług bankowych oraz innych usług wewnątrzgrupowych,
4) usługi IT polegające na świadczeniu usług Service Desk (zarządzania prośbami oraz kierowanie ich do specjalistów), obsłudze infrastruktury w celu zarządzania hybrydowym centrum danych w chmurze wielochmurowej oraz świadczenie wszystkich usług infrastrukturalnych (serwery, maszyny, bazy danych, magazyny), działania sieciowe dotyczące zarządzania siecią baz danych oraz wszystkimi biurami/oddziałami oraz działania związane z bezpieczeństwem w celu przeciwdziałania i zarządzania alarmami bezpieczeństwa.
Łącznie wszystkie wyżej opisywane usługi są dalej opisywane jako: „Usługi”.
W konsekwencji, w ramach ww. usług, X udziela Spółce dostępu do niezbędnego oprogramowania w postaci niewyłącznych i nietransferowalnych licencji na wykorzystanie oprogramowania (dalej: „Oprogramowania”) albo nabywa we własnym imieniu od podmiotów trzecich (będących podmiotami niepowiązanymi) licencje na wykorzystanie oprogramowania, a następnie udziela Spółce sublicencji na jego użytkowanie (dalej: „Licencje”). Zgodnie z załącznikiem do Umowy (....), Wnioskodawca może korzystać z dostarczanych przez X programów takich jak (....) (system operacyjny umożliwiający obsługę (....)), (....) (system księgowy), (....) (system do zgłaszania błędów technicznych), (....) (portal Grupy) oraz wiele innych. Wnioskodawca pragnie dodatkowo wskazać, że w przyszłości nie jest wykluczone korzystanie również z innych programów dostarczanych przez X. Wnioskodawca jest uprawniony do korzystania z oprogramowania na własny użytek (na określonej liczbie stanowisk, przez określoną liczbę użytkowników), w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, na warunkach ustalonych z X.
Choć nie wynika to już bezpośrednio z postanowień Umowy (....), Spółka nie nabywa praw do zwielokrotniania oprogramowania w całości lub w części, dokonywania tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w oprogramowaniach czy ich rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, oprogramowania lub jego kopii. Do wprowadzenia istotnych zmian niezbędne jest uzyskanie zgody przedstawiciela Wnioskodawcy. Usługi mają więc charakter wykonawczy, techniczny i utrzymaniowy, związane są bowiem z zapewnieniem dostępu do odpowiednich systemów i infrastruktury oraz zapewnieniem ich prawidłowego działania. W rezultacie, Spółka jest jedynie użytkownikiem końcowym („end-user”) oprogramowania, posiadającym wyłącznie prawo do jego wykorzystywania na potrzeby własnej działalności gospodarczej bez prawa do dalszego udzielania dostępu do oprogramowania czy wprowadzania w nim jakichkolwiek zmian.
Dodatkowe uwagi związane z zakresem usług świadczonych przez X na podstawie Umowy (....)
Na marginesie od przepisów Umowy (....), Wnioskodawca pragnie podkreślić, że usługi dotyczące zapewnienia infrastruktury informatycznej, tj. sprzętu informatycznego (ang. hardware), nie oznaczają, że X wynajmuje/dzierżawi Wnioskodawcy sprzęt informatyczny. Jak wskazano wyżej, usługi świadczone przez X dotyczą wyłącznie zapewnienia prawidłowego funkcjonowania infrastruktury informatycznej, w tym sprzętu informatycznego. Sam sprzęt informatyczny nie jest jednak przedmiotem wynajmu lub dzierżawy od X .
Dodatkowo, należy podkreślić, że struktura środowiska IT Spółki, z wykorzystaniem której realizowane są usługi chmurowe, podlega bieżącym zmianom i modyfikacjom. Historycznie większa część infrastruktury informatycznej była zlokalizowana w Polsce, w tym serwery oraz dedykowane przestrzenie dyskowe wykorzystywane do przechowywania i przetwarzania danych. Obecnie za dostarczanie oraz utrzymanie infrastruktury sprzętowej (hardware) odpowiada X. Na terytorium Polski pozostają wyłącznie elementy lokalnej infrastruktury sieciowej, obejmujące w szczególności (....), (....).
Równolegle X realizuje program transformacji i modernizacji środowiska IT polegający na stopniowej migracji zasobów informatycznych do środowiska chmurowego (....). Proces ten obejmuje przenoszenie danych oraz aplikacji z infrastruktury własnej X do infrastruktury chmurowej udostępnianej przez zewnętrznego dostawcę usług chmurowych. Na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, część oprogramowania oraz związanych z nim zasobów została już przeniesiona do środowiska (....), podczas gdy część nadal funkcjonuje na serwerach zlokalizowanych we Włoszech. Zgodnie z przyjętym harmonogramem, zakończenie procesu migracji planowane jest na koniec 2026 r. Wdrażane zmiany podyktowane są przede wszystkim optymalizacją kosztów funkcjonowania infrastruktury IT, zwiększeniem efektywności operacyjnej, standaryzacją procesów zarządzania środowiskiem informatycznym oraz zapewnieniem większej elastyczności i skalowalności wykorzystywanych zasobów technologicznych.
Wnioskodawca pragnie również dodatkowo wyjaśnić, że elementem Usług nie są usługi hostingu. Usługi hostingu polegają na udostępnieniu określonej przestrzeni dyskowej, która jest wykorzystywana przez usługobiorcę samodzielnie, we własnym zakresie, w zależności od jego bieżących potrzeb. Zakres usług nabywanych przez Spółkę obejmuje natomiast jedynie korzystanie z udostępnionych funkcjonalności i danych dostępnych w aplikacjach korporacyjnych X, które są elementem udostępnionego oprogramowania na jej rzecz. Oprogramowanie nie pozwala na swobodne wykorzystanie przestrzeni dyskowej przez Wnioskodawcę. Dla celów swobodnego przechowywania i przetwarzania danych, Wnioskodawca wykorzystuje udostępniane przez X aplikacje. Nie pozwalają one na swobodne wykorzystanie przestrzeni dyskowej. Tym samym nabywane Usługi nie obejmują usług najmu całkowitej powierzchni dyskowej, tj. usług hostingu.
Ponadto, Wnioskodawca pragnie wskazać, że X nie wykonuje na jego rzecz usług przetwarzania danych. Na podstawie Umowy (....), Wnioskodawca jest uprawniony do korzystania z udostępnionych funkcjonalności i danych dostępnych w aplikacjach korporacyjnych X, które są elementem udostępnionego oprogramowania na jej rzecz, natomiast X nie wykonuje czynności związanych z przetwarzaniem danych. Wnioskodawca przyjmuje, że zakres zwrotu przetwarzania danych powinien odnosić się do definicji słownikowej, zgodnie z którą przetwarzanie oznacza „1. Przekształcić coś twórczo 2. Zmienić coś, nadając inny kształt, wygląd 3. Opracować zebrane dane informacje itp., wykorzystując technikę komputerową (https://sjp.pwn.pl/slowniki/przetwarzanie.html, dostęp z 26 sierpnia 2026 r.). W tym kontekście nie dochodzi po stronie X do wykonywania czynności przetwarzania danych. Zdarzają się sytuacje, że z przyczyn bezpieczeństwa (za które X jest odpowiedzialna) przez dostawcę oprogramowania są zapisywane kopie danych (tzw. backup). Natomiast tworzenie tzw. backup nie powoduje ingerencji w dane Wnioskodawcy (zmiany, modyfikacji, porządkowania itp.). W związku z tym, X nie dokonuje czynności przetwarzania danych Wnioskodawcy.
Przyczyny zawarcia nowej Umowy (....)
Wnioskodawca podkreśla, że opisywana w przedmiotowym wniosku Umowa (....) zastąpiła wcześniej obowiązującą umowę (....) zawartą pomiędzy Spółką, a X. Jak już wspomniano powyżej, w reżimie obowiązywania poprzedniej Umowy (....) została wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z 2 lutego 2024 r. pod znakiem sprawy 0111-KDIB1-2.4010.61.2024.2.DP. W tej interpretacji organ podatkowy potwierdził prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy, który zadał identyczne pytania oraz przedstawił identyczne stanowisko jak w niniejszym Wniosku.
Wnioskodawca podkreśla, że fakt podpisania nowej Umowy (....) oraz zmiana opisu niektórych świadczeń nie wynikało ze zmiany zakresu lub typu usług świadczonych na jego rzecz, lecz z odmiennego sposobu organizacji i funkcjonowania jednostek organizacyjnych X zaangażowanych w świadczenie usług. Zmiany te wynikały choćby z konieczności dostosowania się do wymogów nałożonych na podmioty bankowe przez (....), zmian technologicznych czy koniecznego rozwoju w zakresie cyberbezpieczeństwa.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym, Wnioskodawca powziął wątpliwości czy wyżej opisana indywidualna interpretacja wciąż go chroni, w związku z czym postanowił wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że przedmiotem niniejszego wniosku nie jest potwierdzenie czy X prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą oraz potwierdzenie posiadania przez X statusu rzeczywistego właściciela w rozumieniu art. 4a pkt 29 u.p.d.o.p. Ponadto, Wnioskodawca oświadcza, że usługi świadczone w ramach Umowy (....) są i będą dokonane wyłącznie z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, a głównym lub jednym z głównych celów tej transakcji nie jest uniknięcie lub uchylenie się od opodatkowania. W konsekwencji należy przyjąć, że w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 14b § 2a i § 5b o.p.
W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 16 października 2026 r. wskazali Państwo, że:
W ramach żadnej z Usług opisanych we wniosku nie są świadczone na rzecz Wnioskodawcy usługi doradcze.
Usługi świadczone przez X mają charakter techniczny i wykonawczy, polegając na zapewnieniu Wnioskodawcy wsparcia w określonych obszarach IT, w szczególności w zakresie zapewnienia prawidłowego działania programów komputerowych oraz infrastruktury informatycznej niezbędnej do prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. X nie świadczy natomiast na rzecz Wnioskodawcy usług polegających na udzielaniu porad dotyczących prowadzonej przez niego działalności ani sposobu korzystania z Usług opisanych we wniosku.
W konsekwencji usługi doradcze nie stanowią elementu żadnej z Usług kompleksowych świadczonych na rzecz Wnioskodawcy przez X.
Zgodnie z informacjami wskazanymi we wniosku, sprzęt informatyczny wykorzystywany przez Wnioskodawcę nie jest przedmiotem wynajmu, leasingu czy dzierżawy od X, co dotyczy zarówno urządzeń wykorzystywanych przez Wnioskodawcę, takich jak telefony, komputery, systemy do organizacji wideokonferencji, drukarki i skanery, jak i elementów infrastruktury centrum danych, w tym serwerów. Podkreślenia wymaga, że usługi świadczone przez X dotyczą wyłącznie zapewnienia prawidłowego funkcjonowania infrastruktury informatycznej, w tym sprzętu informatycznego, a nie przeniesienia na Wnioskodawcę praw do infrastruktury informatycznej.
Następnie Wnioskodawca wskazuje, że nabywane Oprogramowanie jest wykorzystywane w prowadzonej działalności w szczególności do realizowania procesów księgowych, operacyjnych lub innych biznesowych (przykładem jest system księgowy).
Odnośnie ostatniego podpunktu tego pytania Wnioskodawca wskazuje zgodnie z informacjami przedstawionymi we wniosku, że X nie świadczy na jego rzecz usługi hostingu, rozumianej jako udostępnienie określonej przestrzeni dyskowej, która jest wykorzystywana przez usługobiorcę samodzielnie, we własnym zakresie, w zależności od jego bieżących potrzeb. Na rzecz Wnioskodawcy są natomiast udostępniane aplikacje, które choć pozwalają na przechowywanie i przetwarzanie danych, zasadniczo nie pozwalają na swobodne zarządzanie tą przestrzenią dyskową (Wnioskodawca może zamieszać pliki w tej przestrzeni, natomiast pozostałe formy ingerencji jak zmiany dostępu, przydzielanie uprawnień pozostają po stronie X).
Specyficznym wyjątkiem od tej sytuacji są dwa programy (…) znajdujące się na serwerach X i które są udostępniane Wnioskodawcy, stanowiące 0,37% łącznej przestrzeni dyskowej Grupy. Korzystanie z tej przestrzeni dyskowej polega zatem na wykorzystywaniu aplikacji udostępnianych przez X zgodnie z ich przeznaczeniem jako pochodna użycia tego oprogramowania (przykładowo (....) służy do ewidencji czasu pracy). Jest to jednak tylko część z programów udostępnianych Wnioskodawcy (inne nie zajmują dedykowanej przestrzeni dyskowej albo stanowią program działający na zasadzie Software-as-a-Service).
W związku z tym, choć Wnioskodawca ma do dyspozycji określoną pojemność przestrzeni dyskowej na serwerach komputerowych X związaną z opisywanymi programami, stanowi to jedynie pewien wycinek udostępnianych mu programów.
Wnioskodawca wskazuje, że nie ma prawa do kopiowania, powielania, modyfikowania czy rozpowszechniania Oprogramowania, jak również do dokonywania tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w Oprogramowaniu. W związku z tym skonkludowano, że Wnioskodawca jest jedynie użytkownikiem końcowym („end-user”) oprogramowania, posiadającym wyłącznie prawo do jego wykorzystywania na potrzeby własnej działalności gospodarczej bez prawa do dalszego udzielania dostępu do oprogramowania czy wprowadzania w nim jakichkolwiek zmian.
Odnotowania wymaga, że w praktyce pojawiają się sytuacje, w których w Oprogramowaniu używanym przez Wnioskodawcę (takim jak system księgowy) są okresowo dokonywane pewne niezbędne zmiany. Takie zmiany nie stanowią jednak ingerencji w kod źródłowy Oprogramowania, lecz dozwolone przez producenta działanie, mające na celu dostosowanie fabrycznych ustawień do potrzeb klienta (konfiguracja ustawień). Przykładem takich zmian może być choćby zmiana systemu księgowego w zakresie funkcjonalności (...), aby dostosować ją do nowych wymogów podatkowych. Funkcjonalność JPK była już jednak wbudowana w system księgowy, a Wnioskodawca jedynie skonfigurował raport (...) do specyfiki prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że konfiguracja odbyła się bez zmian w kodzie źródłowym.
W odniesieniu do zakresu praw i uprawnień przysługujących Wnioskodawcy do Oprogramowania należy wskazać, że Wnioskodawca jest uprawniony wyłącznie do korzystania z Oprogramowania na własny użytek, w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, na warunkach ustalonych z X. Oprogramowanie może być wykorzystywane na określonej liczbie stanowisk oraz przez określoną liczbę użytkowników i jest faktycznie wykorzystywane wyłącznie przez zasoby ludzkie Wnioskodawcy.
Uprawnienie Wnioskodawcy sprowadza się zatem do użytkowania udostępnionego mu Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem oraz korzystania z funkcjonalności oferowanych przez to Oprogramowanie w zakresie niezbędnym do prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Jak wskazano we wniosku, Wnioskodawca może korzystać z dostarczanych przez X programów, takich jak (....) (system operacyjny umożliwiający obsługę faktoringu), (....) (system księgowy), (....) (system do zgłaszania błędów technicznych), (...) (portal Grupy) oraz wiele innych. Odnotowania przy tym wymaga, że to zestawienie nie jest zamknięte; w przyszłości nie jest wykluczone korzystanie również z innych programów dostarczanych przez X. Wnioskodawca nabywa jedynie egzemplarze Oprogramowania lub dostęp do Oprogramowania na użytek własny i nie nabywa w związku z tym autorskich praw majątkowych do Oprogramowania.
Jak wskazano wyżej, w szczególności Spółce nie przysługuje prawo do zwielokrotniania Oprogramowania w całości lub w części, jego tłumaczenia, przystosowywania, modyfikowania, przetwarzania ani rozpowszechniania. Nie dochodzi tym samym do przeniesienia na Wnioskodawcę praw autorskich do rozporządzania Oprogramowaniem na polach eksploatacji właściwych dla programu komputerowego.
Zakres uprawnień Wnioskodawcy ogranicza się zatem do korzystania z Oprogramowania jako użytkownik końcowy, na potrzeby własnej działalności gospodarczej i zgodnie z przeznaczeniem Oprogramowania.
Licencje na Oprogramowanie nabywane przez Wnioskodawcę mają wyłącznie charakter licencji użytkownika końcowego (tzw. end-user) i nie obejmują żadnych dodatkowych uprawnień w zakresie praw autorskich do Oprogramowania. Wnioskodawca jest uprawniony wyłącznie do korzystania z Oprogramowania na własny użytek, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, na określonej liczbie stanowisk i przez określoną liczbę użytkowników.
Wnioskodawca nie nabywa praw do zwielokrotniania Oprogramowania w całości lub w części, jego tłumaczenia, przystosowywania, modyfikowania ani rozpowszechniania, ani do oddawania Oprogramowania lub jego kopii w użyczenie lub najem.
Pytania
1. Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, płatności z tytułu Licencji na Oprogramowanie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X , Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e u.p.d.o.p.?
2. Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, płatności z tytułu Usług są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a u.p.d.o.p., a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X , Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e u.p.d.o.p.?
Państwa stanowisko w sprawie
1. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym płatności z tytułu Licencji na Oprogramowanie nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a w konsekwencji dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X , Spółka nie będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e u.p.d.o.p.
2. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym płatności z tytułu Usług nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a u.p.d.o.p., a w konsekwencji dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X , Spółka nie będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e u.p.d.o.p.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
Uwagi ogólne
Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym podlegają przychody z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how). Ponadto, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym podlegają przychody z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.
W obu powyższych przypadkach stawkę zryczałtowanego podatku dochodowego ustala się na poziomie 20% wartości przychodów.
Następnie, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
Z kolei stosownie do treści art. 26 ust. 2e u.p.d.o.p., jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Ad 1
Przepisy prawa podatkowego nie precyzują co należy rozumieć przez przychody z praw autorskich, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W ocenie Wnioskodawcy, w związku z tym, że pojęcie praw autorskich określone jest w regulacjach ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24, dalej: „u.p.a.p.p.”), dokonując interpretacji pojęcia przychodu z praw autorskich należy uwzględnić treść powyższych regulacji.
W związku z powyższym, zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.p.a.p.p., przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), przy czym w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe), plastyczne, fotograficzne, lutnicze, wzornictwa przemysłowego, architektoniczne, architektoniczno- urbanistyczne i urbanistyczne, muzyczne i słowno-muzyczne, sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne czy audiowizualne (w tym filmowe).
Jak przewiduje art. 17 u.p.a.p.p., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
Zgodnie z art. 41 tej ustawy, przejście autorskich praw majątkowych jest możliwe w dwóch w przypadkach, tj. mogą one przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy, a nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu (licencja) obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.
Jak wskazano w art. 50 u.p.a.p.p., odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu – wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową;
2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono – wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;
3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 – publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych zostały zawarte w rozdziale 7 u.p.a.p.p. Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 u.p.a.p.p., programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, a ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażania.
Z kolei zgodnie z art. 74 ust. 4 u.p.a.p.p., autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego, w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;
2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.
W konsekwencji, dla uznania danego przychodu za przychód z praw autorskich w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. istotne jest, czy dana transakcja powoduje przeniesienie praw autorskich do oprogramowania na wskazanych powyżej polach eksploatacji.
W analizowanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie nabywa autorskich praw majątkowych do programu komputerowego, w szczególności nie nabywa prawa do jego zwielokrotnienia, tłumaczenia, przystosowywania, zmiany, modyfikacji, przetwarzania ani rozpowszechniania. Wnioskodawca nabywa jedynie egzemplarze czy też dostępy do Oprogramowania na użytek własny, które może wykorzystywać na warunkach ustalonych z X.
W związku z powyższym nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich do rozporządzania programem komputerowym na polach eksploatacji wymienionych w art. 50 lub art. 74 ust 4 u.p.a.p.p., a jedynie prawa do wykorzystania programu komputerowego na potrzeby własnej działalności gospodarczej. Powyższą sytuację można porównać do nabycia książki przez konsumenta. W takim przypadku konsument nie nabywa prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych do książki, a jedynie prawo do używania konkretnego egzemplarza. Analogicznie, nabywca licencji użytkownika końcowego nabywa wyłącznie prawo do użytkowania danego oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem.
Tym samym opłaty na rzecz X z tytułu otrzymanej Licencji na Oprogramowanie wykorzystywane wyłącznie na własne potrzeby Spółki, nie stanowią przychodów z tytułu praw autorskich, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.
W konsekwencji, stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w zw. z art. 74 ust. 4 u.p.a.p.p. otrzymanie Licencji użytkownika końcowego Oprogramowania nie powinno podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Wnioskodawca nie będzie więc zobowiązany do potrącenia zryczałtowanego podatku dochodowego od analizowanych płatności w rozumieniu art. 26 ust. 1 lub ust. 2e u.p.d.o.p.
Takie stanowisko potwierdził m.in.:
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 31 marca 2026 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.78.2026.1.KW, w której organ stwierdził, że Spółka nabywa od amerykańskiego Dostawcy licencje na wykorzystanie na użytek własny Oprogramowania oraz jej współpracowników (tzw. licencje użytkownika końcowego). W ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę jakiekolwiek majątkowych praw autorskich do ww. Oprogramowania, Spółka nie będzie miała prawa do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian w Oprogramowaniu. Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych. Wobec powyższego płatności dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z siedzibą w Stanach Zjednoczonych nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego;
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 27 stycznia 2026 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.536.2025.3.AK, w której zauważono, że z ugruntowanego w ostatnich latach podejściem organów podatkowych oraz sądów administracyjnych w tym zakresie, wynikało, że należności wypłacane za licencje o charakterze ograniczonym i niewyłącznym które są wykorzystywane wyłącznie na użytek własny (tym samym nie są wykorzystywane w celach komercyjnych, zarobkowych), co do których podmiot nie ma prawa do modyfikacji, kopiowania i rozpowszechniania (w tym udzielania sublicencji) stanowią licencje użytkownika końcowego (typu „end-user”), które w ogóle nie podlegają podatkowi u źródła, a zatem nie ma konieczności gromadzenia certyfikatów rezydencji kontrahentów oraz uwzględniania tego rodzaju należności w informacjach IFT;
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 22 września 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.425.2025.1.PP, zajął stanowisko, że w ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę jakiekolwiek majątkowych praw autorskich do ww. oprogramowania, Spółka nie będzie miała prawa do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian w Oprogramowaniu. Zatem, jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
indywidualnej z 28 lutego 2024 r.,
Znak: 0111-KDIB1-2.4010.606.2023.2.END zauważył, że niezależnie od powyższego,
należy również zauważyć, że łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT
oraz powołanych przepisów prawa autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że opłaty
z tytułu licencji na oprogramowanie komputerowe co do zasady podlegają w Polsce
opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła. Stwierdzić należy,
że obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od
osób prawnych, zgodnie z art. 26
ust. 1 ustawy o CIT dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21
ust. 1 ustawy o CIT. Zaznaczyć należy, że naliczenie lub nie podatku u
źródła w przypadku zakupu licencji na użytkowanie oprogramowania zależy przede wszystkim
od tego, jakie dokładnie prawa uzyskuje Wnioskodawca oraz w jaki sposób
zamierza nabyte oprogramowanie wykorzystać. Jeżeli zakupiona została licencja
na oprogramowanie, czyli produkt, który będzie wykorzystywany zgodnie z
przeznaczeniem użytkownika końcowego (będzie użytkowany wyłącznie na własne
potrzeby bez prawa do odsprzedaży oraz przekazania do używania podmiotom
trzecim praw do korzystania z zakupionego zasobu), podatek u źródła nie będzie
naliczany ani pobierany. W takiej sytuacji nie będą wówczas spełnione
przesłanki uznania należności za taki zakup za podlegającą opodatkowaniu
podatkiem u źródła.
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 czerwca 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.175.2023.1.MC, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, iż wskazany wyżej przepis (art. 21 ust. 1 pkt 1) nie obejmuje swoim zakresem przypadku nabycia Licencji użytkownika końcowego. Zatem pobór podatku u źródła nie dotyczy sytuacji udostępniania „egzemplarza” danego utworu dla własnych potrzeb nabywcy, tj. sytuacji udzielenia Licencji użytkownika końcowego - czyli wyłącznie do korzystania z Oprogramowania we własnym zakresie (tj. w wypadku Wnioskodawcy dla własnych potrzeb Spółki - w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu, zgodnie z umową pomiędzy Spółką, a Dostawcą). Odnosząc powyższe rozważania do opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego należy przypomnieć, iż przedmiotem niniejszego wniosku są Licencje stanowiące w istocie Licencje użytkownika końcowego. Umożliwiają one bowiem ich nabywcy użytkowanie określonego egzemplarza Oprogramowania i podejmowanie w jego zakresie wyłącznie takich działań, jakie są niezbędne do prawidłowego korzystania z Oprogramowania. Powyższą sytuację można porównać do nabycia książki przez konsumenta. W takim przypadku konsument nie nabywa prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych do książki, a jedynie prawo do używania konkretnego egzemplarza. Analogicznie, nabywca licencji użytkownika końcowego nabywa wyłącznie prawo do użytkowania danego oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie sposób zatem postawić znaku równości pomiędzy licencjami sensu stricto, do których odnoszą się przepisy upapp oraz przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a będącymi przedmiotem niniejszego wniosku Licencjami użytkownika końcowego. Ponadto, Wnioskodawca zwraca uwagę, iż uiszczane wynagrodzenie dla zagranicznego Dostawcy za zakup Oprogramowania, nie stanowi zapłaty z tytułu innych świadczeń o podobnym charakterze do tych, które zostały wskazane przez Ustawodawcę w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
Takie wnioskowanie potwierdza również Komentarz do Modelowej Konwencji OECD, zgodnie z którym prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu na potrzeby własne licencjobiorcy (nawet w przypadku kopiowania programu wyłącznie na potrzeby własnej działalności gospodarczej), nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych, stanowiąc natomiast zyski przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 Modelowej Konwencji OECD (pkt 14 Komentarza do art. 12 Konwencji Modelowej OECD).
Ponadto, zgodnie z pkt 14.3 Komentarza do art. 12 Konwencji Modelowej OECD, innym rodzajem transakcji związanej z transferem oprogramowania komputerowego są rzadkie przypadki, w których producent oprogramowania lub programista zgadza się dostarczyć informacje o założeniach i zasadach leżących u podstaw programu, takich jak struktura logiczna, algorytmy lub język czy technika programowania. W takich przypadkach płatności można określić jako opłaty licencyjne w zakresie, w jakim stanowią one wynagrodzenie za korzystanie lub prawo do korzystania z tajnych formuł lub informacji dotyczących doświadczenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, które nie mogą być przedmiotem odrębnych praw autorskich. Kontrastuje to ze zwykłym przypadkiem, w którym kopia (egzemplarz) programu jest nabywana w celu eksploatacji przez użytkownika końcowego.” (tłumaczenie Wnioskodawcy). Zdaniem Wnioskodawcy powyższy fragment Komentarza do Konwencji Modelowej OECD odwołujący się wprost do licencji end-user jednoznacznie potwierdza, że udzielenie licencji użytkownika końcowego nie stanowi podstawy do naliczania opłat licencyjnych.
Należy również odnotować, że zgodnie z obecną linią orzeczniczą organów podatkowych, z licencją typu end-user mamy do czynienia wówczas, gdy nie uprawnia ona do wykorzystywania jej przedmiotu w celach komercyjnych (zarobkowych). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej prezentuje w tym zakresie restrykcyjne podejście (m.in. w interpretacji indywidualnej z 13 października 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.423.2023.2.JKU), uznając, że w sytuacji, gdy oprogramowanie zostało nabyte z zamiarem jego dalszego wykorzystywania w realizacji projektów komercyjnych, przynoszących korzyści finansowe, co do zasady powstaje obowiązek poboru podatku u źródła. Stanowisko to zostało potwierdzone choćby przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 15 lipca 2024 r. (sygn. akt I SA/Gl 1582/23), a następnie utrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2025 r. (sygn. akt II FSK 1598/24), oddalającym skargę kasacyjną wnioskodawcy.
Niemniej, w ocenie Wnioskodawcy, w związku z dokonywaniem płatności za korzystanie z oprogramowania lub aplikacji na podstawie licencji użytkownika końcowego, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., jako że taka sytuacja nie zachodzi wobec niego – jak wykazano wyżej.
Podsumowując, w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w ocenie Wnioskodawcy, nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich do Oprogramowania. W szczególności Wnioskodawca nie nabywa prawa do zwielokrotnienia, modyfikacji czy rozpowszechniania Oprogramowania. Wnioskodawca nabywa jedynie prawo do korzystania z Oprogramowania na potrzeby własne jako ich użytkownik końcowy. Biorąc pod uwagę powyższe, otrzymując płatność ze strony Wnioskodawcy, po stronie X nie dochodzi do powstania przychodu z praw autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.
Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym płatności z tytułu Licencji na Oprogramowanie nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., a w konsekwencji dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X, Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 lub ust. 2e u.p.d.o.p.
Ad 2
Przechodząc do uzasadnienia stanowiska co do drugiego pytania, w ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie X z tytułu świadczonych Usług nie powinno podlegać opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a u.p.d.o.p.
Przede wszystkim, zdaniem Wnioskodawcy powyższe usługi nie mieszczą się w zakresie świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a w szczególności nie stanowią usług doradczych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych ani świadczeń o podobnym charakterze. W ocenie Wnioskodawcy, analizowane usługi wsparcia informatycznego w sposób oczywisty nie mogą zostać uznane za inne niż wskazane powyżej usługi wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., tj. usługi księgowe, badania rynku, prawne, reklamowe, rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń. W związku z tym w dalszej części wniosku Spółka przedstawia analizę i uzasadnienie stanowiska dotyczącego kwalifikacji Usług nabywanych od X jako usług niebędących usługami doradczych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych czy świadczeń o podobnym charakterze.
Ze względu na fakt, że ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób należy rozumieć powyższe pojęcia, w ocenie Wnioskodawcy w związku z brakiem precyzyjnych uregulowań prawnych w u.p.d.o.p., w procesie oceny charakteru określonej usługi należy każdorazowo odwołać się do jej znaczenia językowego (słownikowego).
Zdaniem Wnioskodawcy, nie można zrównywać Usług nabywanych od X z usługami doradczymi. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) pojęcie „doradztwo” oznacza „udzielanie fachowych porad”. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika natomiast, że w ramach świadczenia usług w zakresie wsparcia informatycznego X nie doradza Spółce w zakresie prowadzonej przez nią działalności. Dodatkowo, zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy i znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych i najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu (tak np. NSA w wyroku z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13), udzielanie fachowych zaleceń, wskazanie sposobu postępowania w danej sprawie oraz porad (np. prawnych, ekonomicznych czy finansowych). Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradcą jest osoba udzielająca fachowych zaleceń czy porad, wskazówek; ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Usługi doradztwa nie polegają więc na aktywnym działaniu doradcy, skierowanym np. na rozwiązanie problemu lub realizację zaleceń.
Nabywane przez Spółkę Usługi obejmują z kolei działania o charakterze technicznym, wykonawczym (nie doradczym), polegające na zapewnieniu Spółce wsparcia w określonych obszarach IT (w zakresie np. zagwarantowania prawidłowego działania programów komputerowych czy infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej).
Z kolei, „zarządzać” to, zgodnie z definicją słownikową (www.sjp.pwn.pl), „1 «wydać polecenie» 2. «sprawować nad czymś zarząd»”, z kolei „kontrola” to „1. «porównywanie stanu rzeczywistego z przyjętymi normami, wzorcami, wartościami, ze stanem pożądanym i ustalenie ewentualnych odchyleń; przegląd, inspekcja, rewizja 2. «nadzór nad kimś lub nad czymś», 3. pot. «instytucja lub osoba sprawująca nad czymś nadzór»”. Zdaniem Spółki zakres Usług jest bezsprzecznie inny od samego sprawowania zarządu lub kontroli, ponieważ powyższe usługi obejmują czynności o charakterze wykonawczym, technicznym, a nie nadzorczym czy zarządczym. X nie uzyskuje bowiem uprawnień do zarządzania lub sprawowania kontroli nad obszarem działalności gospodarczej, procesem sprzedaży czy też majątkiem Wnioskodawcy. Czynności związane z zapewnieniem prawidłowego i sprawnego funkcjonowania programów komputerowych i infrastruktury informatycznej będą służyć jej aktywnemu wykorzystywaniu przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności, a nie sprawowaniu „zarządu”, ani „kontroli”.
Usługi informatyczne świadczone na rzecz Spółki nie są również podobne do usług przetwarzania danych. Jak wskazano wyżej, przez pojęcie „przetwarzać” zgodnie z definicją słownikową (https://sjp.pwn.pl) należy rozumieć „1. «przekształcić coś twórczo, 2. «zmienić coś, nadając inny kształt, wygląd», 3. «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując technikę komputerową»”. Przetwarzanie danych polega na przekształcaniu treści i postaci danych wejściowych metodą wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników (danych końcowych/wyjściowych). Istotą tych działań jest zatem przetwarzanie danych (określonych informacji) na potrzeby kontrahenta. Takie rozumienie potwierdza również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 lutego 2023 r., Znak: 0114-KDIP3-2.4011.1157.2022.4.JK2, w której organ zajął stanowisko, że przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej (hardware i software). Natomiast przedmiotem usług świadczonych przez X nie jest przekształcanie czy opracowywanie danych. W ramach świadczonych usług X zapewnia prawidłowe działanie programów komputerowych oraz dostęp do infrastruktury informatycznej, w tym udostępnia przestrzeń do przechowywania danych (centra danych) oraz może pozyskiwać dane lub przygotowywać wyciągi tych danych na potrzeby Spółki, nie dokonując na nich wcześniej żadnych operacji, które można by uznać za ich przetwarzanie. Czynności odnoszące się do pracy nad danymi Wnioskodawcy w szerokim znaczeniu (np. związane z procedurami tworzenia kopii zapasowych czy odzyskiwania danych po awarii) mają jedynie charakter odtwórczy i mogą obejmować elementy takie jak porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych. Wobec powyższego, zdaniem Spółki, Usługi nie są podobne do usług przetwarzania danych, bowiem ich celem jest realne wsparcie techniczne o charakterze wykonawczym, a nie przetwarzanie/opracowywanie istniejących zbiorów danych.
Katalog usług niematerialnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. ma w pewnym zakresie charakter otwarty, co oznacza, że oprócz kategorii usług enumeratywnie wymienionych w treści przepisu obejmuje on swoim zakresem także „świadczenia o podobnym charakterze”. W związku z tym, że ustawodawca nie sprecyzował, w jaki sposób należy rozumieć „świadczenia o podobnym charakterze”, w opinii Wnioskodawcy przy interpretacji tego terminu i w procesie oceny charakteru Usług świadczonych przez X należy wesprzeć się stanowiskiem prezentowanym w doktrynie oraz praktyką organów podatkowych, zgodnie z którą za „świadczenia o podobnym charakterze” należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym/faktycznym do świadczeń niematerialnych wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p.
Odnosząc się do praktyki organów podatkowych, Wnioskodawca wskazuje, że przykładowo w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 listopada 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.269.2019.12.EJ, organ podatkowy wskazał za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2369/15, że świadczenia wymienione art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., ale posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. jest objęte jego zakresem, decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w tym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka zawarła Umowę (....), na podstawie której nabywa od X m.in. usługi obejmujące wsparcie informatyczne. Z treści przytoczonego powyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. wynika, że przychody z usług informatycznych nie zostały w tym przepisie literalnie wymienione jako podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce. Co więcej, w opinii Wnioskodawcy, należy także bezsprzecznie uznać, że analizowane usługi wsparcia informatycznego nie będą stanowić także „świadczeń o podobnym charakterze”, ponieważ, jak wspomniano powyżej, aby usługi niematerialne uznać za świadczenia o charakterze podobnym do świadczeń wprost wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., powinny posiadać cechy wskazujące na podobieństwo pod względem prawnym i faktycznym do usług bezpośrednio wymienionych powyższym przepisie. Tymczasem opisane usługi w zakresie wsparcia informatycznego takich cech wskazujących na podobieństwo do usług bezpośrednio wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. nie posiadają (mają bowiem one charakter wykonawczy, techniczny).
Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy usługi wsparcia informatycznego nie powinny zostać uznane za usługi wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. ze względu na istotne różnice funkcjonalne. Usługi nabywane od X pełnią bowiem inną funkcję i służą realizacji innych celów gospodarczych (przede wszystkim zapewnieniu dostępu do niezbędnej infrastruktury informatycznej i jej prawidłowego funkcjonowania, a także prawidłowego działania wykorzystywanych programów komputerowych) niż usługi wymienione w powyższym przepisie, w szczególności usługi doradcze, zarządzania i kontroli czy przetwarzania danych.
Powyższe stanowisko Wnioskodawcy potwierdza ugruntowana linia interpretacyjna w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., m.in.:
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 13 stycznia 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.602.2024.2.MW, potwierdził, że doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Można zatem przyjąć, że usługi doradztwa stanowią usługi zlecone i wykonane przez odpowiednio przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować rozwiązanie badanych problemów, oraz które - w przypadku wyrażenia takiego życzenia przez klienta - pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Odnosząc się do pojęcia "doradzać" na grunt przedmiotowego stanu faktycznego, w ocenie Wnioskodawców, Usługi IT nie można uznać za świadczenia podobne do usług doradczych. W wyniku realizacji Usług IT Spółka uzyskuje konkretny rezultat, a nie rekomendacje co do planowanych przez Spółkę działań. Usługi IT polegają bowiem na podejmowaniu technicznych czynności mających na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania infrastruktury IT, z której korzysta Spółka. Zatem celem tych Usług nie jest wyrażanie opinii w danej sprawie. Innymi słowy, z perspektywy Wnioskodawcy istotą Usług IT jest wdrożenie lub wprowadzenie od strony technicznej danego rozwiązania, a nie udzielenie porady, jak dane rozwiązanie należy wdrożyć.
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 9 września 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.380.2022.2.EJ, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym w świetle powyższych analiz, Usługi Maintenance mające na celu zabezpieczenie właściwego funkcjonowania Oprogramowania i usuwanie błędów w funkcjonowaniu Oprogramowania nie sposób uznać za „świadczenia o podobnym charakterze” do żadnych z usług wymienionych enumeratywnie w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy o CIT. Nie są one bowiem podobne pod względem prawnym, nie wykazują licznych cech wspólnych, ani nie spełniają takich samych przesłanek co świadczenia doradcze, przetwarzania danych oraz inne, enumeratywnie wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p.,
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
indywidualnej z 2 grudnia 2019 r.,
Znak: 0111-KDIB1-2.4010.416.2019.1.AK, w której organ stwierdził, iż z
przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jasno wynika, że w
ramach świadczenia Usług informatycznych nie będą udzielane porady w zakresie prowadzonej
przez Spółkę działalności. Nabywane przez Spółkę Usługi informatyczne będą
polegać bowiem na aktywności o charakterze technicznym, wykonawczym (nie
doradczym), wyrażającej się w zapewnieniu Spółce wsparcia w określonych
obszarach IT. Pojęcie „przetwarzania danych” dotyczy natomiast czynności
mających charakter odtwórczy i obejmuje elementy takie jak porządkowanie,
archiwizowanie, zabezpieczanie oraz udostępnianie zbiorów danych. „Przetwarzać”
zatem to przykładowo „opracować zebrane dane”. Wobec powyższego, zdaniem
Spółki, nabywane Usługi informatyczne nie są podobne do usług przetwarzania
danych bowiem ich celem jest realne wsparcie techniczne o charakterze
wykonawczym, a nie przetwarzanie/opracowywanie istniejących zbiorów danych.
Zakres Usług informatycznych jest bezsprzecznie inny od samego sprawowania
zarządu/kontroli, ponieważ Usługi informatyczne obejmują czynności o
charakterze wykonawczym, technicznym, a nie nadzorczym/zarządczym. Usługi informatyczne
nie zostały literalnie wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Na
gruncie przywołanej regulacji trudno również stwierdzić aby Usługi
informatyczne, o których mowa we wniosku odpowiadały swym charakterem
któremukolwiek świadczeniu wskazanemu w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT
(jako świadczenia o podobnym charakterze).
Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy wynagrodzenie X z tytułu świadczenia Usług nie powinno zostać uznane za przychody z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Wnioskodawca uważa, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie dojdzie do uiszczenia należności z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, gdyż Wnioskodawca będzie korzystał z funkcjonalności znajdujących się w udostępnionych aplikacjach, natomiast nie dojdzie do wynajęcia (dzierżawy/leasingu) sprzętu.
Z kolei zakres usług chmurowych nabywanych od X obejmuje m.in. umożliwienie korzystania z centrum danych. Usługi nie obejmują jednak hostingu, jako że Spółka nie korzysta z udostępnionej na jej rzecz przestrzeni dyskowej, która następnie jest samodzielnie wykorzystywana bezpośrednio przez Wnioskodawcę w toku wykonywanej działalności. Umowa (....) nie obejmuje usługi najmu powierzchni dyskowej.
Tym samym, Spółka korzysta jedynie z funkcji zapewnianych, natomiast nie ma prawa do korzystania z samego urządzenia (centrum danych nie jest bowiem fizycznie udostępniane Spółce). Jak wynika z informacji przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca korzysta jedynie z funkcji zapewnianych przez oprogramowanie i a nie ma prawa do korzystania z samego urządzenia (centrum danych nie jest bowiem fizycznie udostępniane Wnioskodawcy).
Wnioskodawca posiada ograniczoną, własną infrastrukturę informatyczną (na którą składają się urządzenia sieciowe takie jak: firewalle, switche, routery), zlokalizowaną w jego siedzibie, a X udostępnia Wnioskodawcy tylko aplikacje pozwalające na wykorzystanie przestrzeni dyskowej. X odpowiada z kolei za prowadzenie serwera z wyodrębnionymi katalogami dla każdego z oddziałów terenowych, gdzie każdy podmiot posiada katalog, z którego korzystać mogą tylko pracownicy danego podmiotu. Jednocześnie, Wnioskodawca nie zatrudnia informatyka wyznaczonego do tworzenia i utrzymywania struktur w aplikacji (...). Od pracowników Spółki z kolei zależne pozostają m.in. kwestie przyznawania dostępu.
Serwer komputerowy w opisywanym stanie faktycznym nie spełnia więc funkcji przemysłowych oraz nie pozostaje w ścisłym związku z jakimkolwiek urządzeniem przemysłowym biorącym udział w procesie produkcji. Tym bardziej nie ma podstaw, aby przyjmować, że serwer komputerowy mógł być uważany za urządzenie handlowe czy naukowe, o których to urządzeniach mowa jest także w ww. art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji, opisywane Usługi nie powinna być uznawane za korzystanie z urządzeń przemysłowych.
Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy pojęcie „urządzenia przemysłowego” należy rozumieć z wykorzystaniem wykładni literalnej, określającej przede wszystkim funkcję oraz przeznaczenie danego urządzenia. Z orzecznictwa NSA wynika, że za urządzenie przemysłowe można uznać wyłącznie takie urządzenie, które jest przeznaczone do wykorzystania w działalności przemysłowej i pozostaje funkcjonalnie związane z procesem produkcyjnym lub inną działalnością o charakterze przemysłowym.
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone m.in. w wyroku NSA z 15 lipca 2025 r. (sygn. akt II FSK 1361/22), zgodnie z którym „pojęcie „urządzenie przemysłowe” zostało wyłożone przez DKIS nazbyt szeroko. Przy dekodowaniu pojęcia „urządzenie przemysłowe” należy zwrócić uwagę przede wszystkim na jego aspekt funkcjonalny. W wyroku z 18 maja 2018 r. (sygn. akt II FSK 1394/16) Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do interpretacji Komitetu OECD (E/C.18/2016/CRP.8), zgodnie z którą pojęcie „urządzenie” może być używane na różne sposoby (an equipment can be used in a number of ways - pkt 32). Z logicznego punktu widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego możliwościami i funkcjami (the use of an equipment cannot be separated from the use of its capacity and function - pkt 32; the use of an equipment cannot be segregated from its capacity and functions - pkt 35). Wydaje się zatem, że w ten sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt użytkowanego przedmiotu, ale z uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji (capacity). Naczelny Sąd Administracyjny uznał w związku z tym, że „urządzenie przemysłowe” to takie urządzenie, które przeznaczone jest do wykorzystania w przemyśle i jego zastosowanie wiąże się z tą dziedziną. W tym przypadku stwierdzono w odniesieniu do opłat leasingowych za sprzęt komputerowy, że komputer ze swej istoty przeznaczony jest do przetwarzania i porządkowania danych, co umożliwia mu kontrolę nad innymi urządzeniami. Zastosowanie komputera jest bardzo szerokie i nie ogranicza się do przemysłu. Komputer nie spełnia zadań przemysłowych, o ile nie jest powiązany z urządzeniem ściśle przemysłowym, biorącym udział w procesie produkcji. Komputery będące systemami wbudowanymi i sterujące urządzeniami wykorzystywanymi w przemyśle mogą natomiast być częścią składową urządzenia przemysłowego.”
Jednocześnie, NSA podkreślał, że sprzęt komputerowy, ze względu na swój uniwersalny charakter, co do zasady nie stanowi urządzenia przemysłowego. Fakt, że komputer służy do przetwarzania danych lub wykonywania czynności administracyjnych, księgowych czy biurowych, nie przesądza o jego przemysłowym charakterze. Kwalifikacja taka mogłaby być zasadna jedynie w sytuacji, gdy sprzęt komputerowy jest integralnie związany z procesem produkcyjnym, przykładowo służy do sterowania maszynami produkcyjnymi, nadzorowania procesu produkcji lub stanowi element urządzenia wykorzystywanego bezpośrednio w działalności przemysłowej.
Takie stanowisko zaprezentował skład orzekający NSA w wyroku z 2 grudnia 2021 r. (sygn. akt II FSK 1061/21), gdzie wskazał, że nie każda transakcja związana z nabyciem prawa do użytkowania sprzętu komputerowego podlega podatkowi u źródła: „niewątpliwie zdecydowana większość sprzętów komputerowych nie jest przeznaczona do działalności produkcyjnej, tylko pełni funkcję biurową lub administracyjną. Komputer służący do pracy księgowego, czy pracownika administracyjnego nie wypełnia definicji urządzenia przemysłowego, gdyż zakres wykonywanych na nim czynności jest zupełnie odmienny od funkcji produkcyjnych. Mogą się jednak zdarzyć sytuacje, że sprzęt komputerowy będzie ściśle połączony z procesem produkcyjnym. Inaczej zatem będzie trzeba ocenić sprzęt komputerowy, za pomocą którego nadzoruje się proces produkcji lub przetwarzania danych, które następnie przesyłane są na maszyny produkcyjne. Taki komputer może być bowiem zakwalifikowany jako urządzenie przemysłowe. W tym ostatnim przypadku zasadne więc będzie zastosowanie przepisów o podatku u źródła”.
Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 19 października 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 332/23 wskazano, że opłaty za korzystanie ze sprzętu komputerowego można uznać za należność za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego wówczas, gdy płatność ta ma miejsce w związku z wynajęciem (dzierżawą, leasingiem) sprzętu (podobny pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 8 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 2089/20 czy z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2566/20).
Co więcej, jak wskazano w wyroku WSA w Poznaniu z 16 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Po 181/23, płatność z tytułu korzystania ze sprzętu komputerowego może zostać uznana za należność za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego jeżeli płatność ta ma miejsce w związku z wynajęciem sprzętu nie zaś usługą. Do czynników mogących wskazywać na ewentualny najem sprzętu a nie świadczenie usług zalicza się fizyczne posiadanie sprzętu przez klienta, kontrolę klienta nad tym sprzętem oraz to, że dostawca sprzętu nie wykorzystuje go równocześnie do świadczenia usług innym podmiotom niezwiązanym z odbiorcą usługi. W przypadku świadczenia usług przychód z tego tytułu powinien być opodatkowany na zasadach przewidzianych dla takich zdarzeń. W typowej transakcji dostawca usługi: umożliwia dostęp do oprogramowania, utrzymuje je, posiada sprzęt na którym oprogramowanie jest zainstalowane, zapewnia dostęp do sprzętu wielu klientom, jak również posiada prawo do wymiany sprzętu w dowolnym momencie. Klient zaś nie dysponuje władztwem nad oprogramowaniem ani sprzętem, uzyskując jedynie dostęp do niego wraz z innymi klientami.
Dodatkowo należy wskazać także wyrok WSA w Poznaniu z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 89/21 (prawomocny) oraz wyrok WSA w Poznaniu z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 96/21 (prawomocny), zgodnie z którymi usługa udostępnienia miejsca oraz zasobów serwera w postaci wirtualnej przestrzeni pamięci komputerowej wyklucza zakwalifikowanie takiej usługi jako oddania do użytkowania urządzenia przemysłowego.
Wnioskodawca uważa, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie dojdzie do uiszczenia należności z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, gdyż Wnioskodawca będzie korzystał z funkcjonalności znajdujących się w udostępnionych aplikacjach, natomiast nie dojdzie do wynajęcia (dzierżawy/leasingu) sprzętu. Możliwość przechowywania danych czy korzystania z określonej przestrzeni roboczej stanowi bowiem jedynie funkcjonalność niezbędną do prawidłowego działania udostępnianych systemów, która nie może być jednak traktowana jako samodzielne świadczenie w postaci oddania infrastruktury do używania.
Wsparcia dla takiego stanowiska Wnioskodawcy dostarcza również najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące usług świadczonych w modelu Software as a Service (SaaS). Tytułem przykładu, w ustnych motywach wyroku z 29 kwietnia 2026 r. (sygn. akt III SA/Wa 2443/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę na konieczność wyraźnego rozróżnienia pomiędzy korzystaniem z oprogramowania, a korzystaniem z infrastruktury informatycznej. Sąd podkreślił, że istotą usługi SaaS jest uzyskanie dostępu do funkcjonalności oprogramowania, natomiast sama infrastruktura techniczna wykorzystywana przez usługodawcę stanowi jedynie środek służący wykonaniu usługi. W konsekwencji nie można automatycznie utożsamiać korzystania z aplikacji dostępnej w modelu chmurowym z użytkowaniem serwera lub innego urządzenia wykorzystywanego przez dostawcę do świadczenia usługi. Istotne znaczenie ma bowiem ustalenie, co stanowi rzeczywisty przedmiot świadczenia nabywanego przez usługobiorcę.
Dodatkowo, charakter świadczonej usługi wskazuje, że przedmiotem transakcji nie jest oddanie do używania konkretnego urządzenia, lecz zapewnienie dostępu do określonych funkcjonalności informatycznych. Wnioskodawca nie uzyskuje fizycznego ani prawnego władztwa nad serwerami wykorzystywanymi przez usługodawcę. Infrastruktura techniczna pozostaje pod pełną kontrolą X , która odpowiada za utrzymanie serwerów, zarządzanie przestrzenią dyskową oraz organizację wyodrębnionych katalogów dla poszczególnych podmiotów z Grupy. Wnioskodawca korzysta wyłącznie z udostępnionej funkcjonalności systemu, nie posiadając możliwości samodzielnego dysponowania infrastrukturą ani swobodnego wykorzystywania jej zasobów.
Należy także zaznaczyć, że pojęcie „urządzenia przemysłowego” powinno być interpretowane przez pryzmat funkcji oraz rzeczywistego przeznaczenia danego urządzenia. Za urządzenie przemysłowe nie można uznać każdego sprzętu komputerowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, lecz wyłącznie taki sprzęt, który pozostaje funkcjonalnie związany z działalnością przemysłową lub procesem produkcyjnym. W analizowanym stanie faktycznym warunek ten nie jest spełniony. X prowadzi działalność finansową, a nie przemysłową czy produkcyjną, natomiast wykorzystywane przez nią serwery oraz systemy informatyczne służą realizacji funkcji administracyjnych, organizacyjnych, komunikacyjnych i związanych z przetwarzaniem danych. Nie są one wykorzystywane do sterowania urządzeniami produkcyjnymi, nadzorowania procesów technologicznych ani wykonywania czynności bezpośrednio związanych z produkcją. Zgodnie z linią orzeczniczą NSA komputer lub serwer wykorzystywany do takich celów zachowuje swój uniwersalny, biurowy charakter i nie może być utożsamiany z urządzeniem przemysłowym.
W przedstawionej sprawie serwer będący w posiadaniu X nie realizuje funkcji produkcyjnych, nie bierze udziału w procesie przemysłowym, nie steruje urządzeniami produkcyjnymi ani nie pozostaje funkcjonalnie powiązany z działalnością przemysłową. Jego funkcja sprowadza się do przechowywania i udostępniania danych wykorzystywanych w celach organizacyjnych. Okoliczność ta wyklucza możliwość uznania go za urządzenie przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.
Biorąc pod uwagę powyższe, w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym płatności z tytułu Usług nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a w konsekwencji dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X , Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. ust. 2e u.p.d.o.p.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest częściowo prawidłowe a częściowo nieprawidłowe.
Mając powyższe na względzie, w zakresie pytania Nr 1, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstępuję od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny Państwa stanowiska.
Stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT:
Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
- ustala się w wysokości 20% przychodów.
Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2 dotyczą kwestii ustalenia, czy płatności z tytułu Usług są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy dokonując płatności z tego tytułu na rzecz X , Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e ustawy o CIT.
Należy podkreślić, że o tym, czy dane świadczenie należy zakwalifikować do należności opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem determinującym daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności. W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT objęte są usługi: doradcze, księgowe, badania rynku, prawne, reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. Pojęcia ww. usług nie zostały zdefiniowane w powołanej ustawie. Wobec braku w ustawie powyższych definicji należy, zdaniem organu, posiłkowo odwołać się przede wszystkim do wykładni językowej tych pojęć. Analizując przedmiotową sprawę na szczególną uwagę zwrócić należy na świadczenia doradcze, zarządzania i kontroli oraz przetwarzania danych.
Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o CIT termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.
Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, według którego termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne, finansowe i inne (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12).
Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można zatem stwierdzić, że przez „doradztwo” rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.
Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze. Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi.
Działalność doradcza może dotyczyć różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu aspektach.
W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
- przejęcie zadań,
- pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
- pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
- pomoc w rozwiązywaniu problemów,
- pomoc w podejmowaniu decyzji,
- przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
- przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych problemów,
- przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
- identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
- przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,
- dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu
decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Doradcy wskazują
zatem podmiotom gospodarczym działania jakie podmioty te mogą podjąć w celu jak
najlepszego zoptymalizowania prowadzonej działalności. Identyfikują problemy,
oraz służą przy tym posiadaną wiedzą
w celu ich rozwiązania. Niejednokrotnie przejmują również zadania będące
specyfiką prowadzonej działalności (np. w przypadku podmiotu zajmującego się
wytwórstwem, przejmują zadania związane ze sprzedażą produktów podmiotu
itp.).
Zdaniem F. Steele, doradztwo to „wszelkie formy dostarczania pomocy w zakresie realizacji celów, procesu czy struktury zadania lub ewentualnie ciągu zadań, gdzie doradca nie jest faktycznie odpowiedzialny za wykonanie tych zadań, lecz służy pomocą tym, którzy tę odpowiedzialność ponoszą (F. Steele, Consulting for Organizational Change, Amherst, MA, University of Massachusetts Press, 1975, s. 3).
Jak wskazuje Urszula Skurzyńska-Sikora, można wyróżnić charakterystyczne dla doradztwa elementy, a mianowicie:
- niezależna orientacja – słowa takie jak „perspektywa” i „obiektywizm” sygnalizują niezależną pozycję doradcy; doradca nie akceptuje automatycznie problemu i faktów podanych przez klienta, ale niezależnie od klienta formułuje swoją ocenę;
- specjalne kwalifikacje – aby sporządzić niezależną ocenę i stworzyć użyteczne wskazania, doradcy muszą posiadać wyjątkową wprawę i umiejętności; zdolności doradcy wywodzą się nie tylko z praktycznego doświadczenia, lecz także z wysokiego stopnia osobistej integralności; termin „kwalifikacje” w tym przypadku oznacza uznanie przez innych fachowców w tej dziedzinie;
- serwis doradczy – doradztwo stanowi pomoc, a nie ścisłe wykonywanie obowiązków związanych z zarządzaniem; współpraca doradcy z klientem polega na tym, że to właśnie klient ponosi końcową odpowiedzialność za wynajęcie i skorzystanie z pomocy doradcy oraz zaakceptowanie lub odrzucenie jego zaleceń;
- identyfikacja i analiza problemu – jednym z zasadniczych obszarów aktywności doradcy musi być orientacja w problemie; oznacza to, że przekazuje on klientowi to czego ten problem dotyczy, spogląda na ten problem „od wewnątrz” w celu określenia jego stopnia ważności, po czym jeśli jest to niezbędne, na nowo określa ten problem i identyfikuje jego przyczyny;
- rozwiązywanie problemu i wdrożenie rozwiązania (lub nadzorowanie wdrożenia) – jest to bardzo ważny obszar działania; doradca jest wynajmowany w celu doprowadzenia do rozwoju organizacji (a nie po to, by utrzymać istniejący stan rzeczy) (zob. Urszula Skurzyńska-Sikora, Istota, pojęcie i rodzaje doradztwa, Lublin 1997 r., s. 167-168).
Działalność doradcza może dotyczyć różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu aspektach. Najczęściej wyróżnia się dwa podstawowe wymiary doradztwa, a mianowicie:
1. instytucjonalny,
2. funkcjonalny.
Wymiar instytucjonalny przejawia się w świadczeniu usług doradczych na następujących płaszczyznach: indywidualnej, grupowej, organizacji, społeczeństwa. Natomiast wymiar funkcjonalny doradztwa ujmuje te usługi w aspektach; ogólnoekonomicznym, przedsiębiorstwa, technicznym, społecznym, psychologicznym, medycznym i innych.
Zróżnicowanie funkcjonalne rodzajów doradztwa doprowadziło do wykształcenia się różnych rodzajów doradztwa (np. gospodarczego, finansowego, w zakresie zarządzania tzw. doradztwa organizacyjnego itd.) (zob. Urszula Skurzyńska-Sikora, op. cit., s. 164-165).
Doradztwo organizacyjne związane z poszczególnymi sferami działalności przedsiębiorstwa (organizacji) można podzielić natomiast z punku widzenia przedmiotu prac doradczych. Według tego kryterium wyróżniamy m.in. doradztwo w zakresie badań i rozwoju.
Doradztwo to dotyczy przede wszystkim rozwoju przedsiębiorstwa, ale i również rozwoju technik dystrybucji produktów (wyrobów) na danym rynku, oceny stosowanych metod.
Prace doradcze dotyczące rozwoju mają na celu pomoc w adaptowaniu się przedsiębiorstwa do dynamicznych zmian środowiska wewnętrznego i zewnętrznego. Członkowie organizacji, przy pomocy doradców zewnętrznych, pracują nad usunięciem istniejących barier w obrębie postaw, zachowań, procedur, polityki i struktur (zob. Urszula Skurzyńska-Sikora, op. cit., s. 174).
Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować” oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
Z kolei kontrola, to:
1) porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
2) nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na rozwój wydarzeń.
Zarządzanie zatem jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby, decyzji i działań prowadzących – dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów – do osiągnięcia złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie tymi zasobami.
Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania, oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.
W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie ze SJP „przetworzyć” oznacza «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując technikę komputerową». Przetwarzanie danych stanowi przekształcanie treści i postaci danych wejściowych metodą wykonywani systematycznych operacji w celu uzyskania wyników w postaci z góry określonej. Przez przetwarzanie danych zwyczajowo rozumie się bieżącą działalność informatyczną związaną z poddawaniem danych procesom przekształcenia w celu np. zasilania bazy danych, tworzenia raportów, tabel, formularzy np. umów itp. (por.: Greg Wilson ,,Przetwarzanie danych dla programistów”, Wydawnictwo Helion 2006 r.). Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych. Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej (hardware i software).
Zauważyć należy, że o tym, czy dane świadczenie ma charakter usług doradczych, usług zarządzania i kontroli czy usług przetwarzania danych nie decyduje sposób, w jaki strony nazwały to świadczenie w umowie, lecz jego rzeczywisty charakter. Innymi słowy, nie nazwa, lecz zakres świadczenia decyduje o tym jaki ma ono charakter, gdyż ocena prawnego charakteru danego świadczenia powinna nastąpić na podstawie obiektywnej analizy całokształtu okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji.
Powyżej przywołane definicje usług objętych dyspozycją przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT prowadzą do wniosku, że usługi nabywane przez Spółkę nie obejmują swym zakresem świadczeń o których mowa w powyższym przepisie.
Jak wynika z opisu sprawy usługi mają charakter wykonawczy, techniczny i utrzymaniowy, związane są z zapewnieniem dostępu do odpowiednich systemów i infrastruktury oraz zapewnieniem ich prawidłowego działania zatem nie stanowią one usług doradczych, usług zarządzania i kontroli, czy usług przetwarzania danych, czy też pozostałych usług wymienionych w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Z wniosku wynika bowiem w szczególności, że:
- Nabywane przez Spółkę Usługi obejmują działania o charakterze technicznym, wykonawczym (nie doradczym), polegające na zapewnieniu Spółce wsparcia w określonych obszarach IT (w zakresie np. zagwarantowania prawidłowego działania programów komputerowych czy infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej).
- X nie uzyskuje uprawnień do zarządzania lub sprawowania kontroli nad obszarem działalności gospodarczej, procesem sprzedaży czy też majątkiem Wnioskodawcy. Czynności związane z zapewnieniem prawidłowego i sprawnego funkcjonowania programów komputerowych i infrastruktury informatycznej będą służyć jej aktywnemu wykorzystywaniu przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności, a nie sprawowaniu „zarządu”, ani „kontroli”.
- Przedmiotem usług świadczonych przez X nie jest przekształcanie czy opracowywanie danych. W ramach świadczonych usług X zapewnia prawidłowe działanie programów komputerowych oraz dostęp do infrastruktury informatycznej, w tym udostępnia przestrzeń do przechowywania danych (centra danych) oraz może pozyskiwać dane lub przygotowywać wyciągi tych danych na potrzeby Spółki, nie dokonując na nich wcześniej żadnych operacji, które można by uznać za ich przetwarzanie. Czynności odnoszące się do pracy nad danymi Wnioskodawcy w szerokim znaczeniu (np. związane z procedurami tworzenia kopii zapasowych czy odzyskiwania danych po awarii) mają jedynie charakter odtwórczy i mogą obejmować elementy takie jak porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych.
W rezultacie usługi informatyczne, nabywane przez Państwa od podmiotu zagranicznego, nie mieszczą się w katalogu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
Z Państwa wniosku również wynika, że usługi świadczone przez X dotyczą wyłącznie zapewnienia prawidłowego funkcjonowania infrastruktury informatycznej, w tym sprzętu informatycznego. Sam sprzęt informatyczny nie jest jednak przedmiotem wynajmu lub dzierżawy od X.
Struktura środowiska IT Spółki, z wykorzystaniem której realizowane są usługi chmurowe, podlega bieżącym zmianom i modyfikacjom. Historycznie większa część infrastruktury informatycznej była zlokalizowana w Polsce, w tym serwery oraz dedykowane przestrzenie dyskowe wykorzystywane do przechowywania i przetwarzania danych. Obecnie za dostarczanie oraz utrzymanie infrastruktury sprzętowej (hardware) odpowiada X. Na terytorium Polski pozostają wyłącznie elementy lokalnej infrastruktury sieciowej, obejmujące w szczególności (....), niezbędne do zapewnienia ciągłości i bezpieczeństwa komunikacji sieciowej.
Równolegle X realizuje program transformacji i modernizacji środowiska IT polegający na stopniowej migracji zasobów informatycznych do środowiska chmurowego (....). Proces ten obejmuje przenoszenie danych oraz aplikacji z infrastruktury własnej X do infrastruktury chmurowej udostępnianej przez zewnętrznego dostawcę usług chmurowych. Na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, część oprogramowania oraz związanych z nim zasobów została już przeniesiona do środowiska (....), podczas gdy część nadal funkcjonuje na serwerach zlokalizowanych we Włoszech. Zakończenie procesu migracji planowane jest na koniec 2026 r. Wdrażane zmiany podyktowane są przede wszystkim optymalizacją kosztów funkcjonowania infrastruktury IT, zwiększeniem efektywności operacyjnej, standaryzacją procesów zarządzania środowiskiem informatycznym oraz zapewnieniem większej elastyczności i skalowalności wykorzystywanych zasobów technologicznych.
Zakres usług nabywanych przez Państwa obejmuje korzystanie z udostępnionych funkcjonalności i danych dostępnych w aplikacjach korporacyjnych X, które są elementem udostępnionego oprogramowania na Państwa rzecz. Oprogramowanie nie pozwala na swobodne wykorzystanie przestrzeni dyskowej przez Państwa. Dla celów swobodnego przechowywania i przetwarzania danych, wykorzystujecie Państwo udostępniane przez X aplikacje. Nie pozwalają one na swobodne wykorzystanie przestrzeni dyskowej. Usługi nie obejmują usług najmu całkowitej powierzchni dyskowej, tj. usług hostingu.
W związku z powyższym należy zauważyć, że w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT mieszczą się m.in. przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego. Zatem kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zwrotu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego”, a w szczególności pojęcia „urządzenie przemysłowe”.
Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Według Słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie” oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”. Podobnie według Słownika języka polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe.
Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak: węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach” (por. serwis internetowy wikipedia.org).
Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio – związany z przemysłem, handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.
Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.
Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16):
Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. W wersji anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych, a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej.
Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17:
„(…) Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (…) Poszukując znaczenia tego określenia trzeba mieć na względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń przypisywanych poszczególnym słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę języka, że określone znaczenie przypisywać można zarówno poszczególnym wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań. Każdy wyraz tekstu prawnego może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu zbudowanego z kilku wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów. Znaczenie określonego zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto zdeterminowane sposobem ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B. Brzeziński „Wykładnia prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni określenia „urządzenie przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do tego pojęcia i sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w tym przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot normatywny „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu wtrąconego, informuje adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są także środki transportu (por. NSA z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1933/10). W tej sytuacji, wyjaśniając sens określenia „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście ustawy o CIT, bowiem prowadzić to będzie do błędnych wniosków. Normatywne zaliczenie do urządzeń przemysłowych także środków transportu, i to bez żadnych ograniczeń, wskazuje, że określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć możliwe szeroko, jako wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być wykorzystywane w przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych i użytkowych tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to jest w danym okresie wykorzystywane”.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2416/14:
„(…) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie każdego z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do błędnych wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu, urządzenie handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również uznać odwoływanie się przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do KŚT (Klasyfikacji Środków Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor skargi kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej. Odpowiada temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do urządzeń przemysłowych zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i handlowe (…)”.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1087/21:
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1394/16 i II FSK 1395/16, na gruncie Modelowej Konwencji OECD, sięga się do definicji „urządzenia” zawartej w Oxford Dictionaries. Pojęcie to rozumiane jest jako „przedmioty niezbędne do osiągnięcia konkretnego celu” (E/C.18/2015/CRP.7.page3). Jak wynika z interpretacji Komitetu Ekspertów ds. Współpracy Międzynarodowej w sprawach podatkowych (E/C.18/2016/CRP.8), pojęcie „urządzenie” może być używane na różne sposoby (pkt 32). Z logicznego punktu widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego możliwościami i funkcjami (pkt 32 i pkt 35). W ten sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt użytkowanego przedmiotu, ale z uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji. Należy także zwrócić uwagę, że oprócz występowania pojęcia „urządzenie przemysłowe” w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest ono wprost używane w krajowych ustawach o podatkach dochodowych, tak jak w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.
(…)
W związku z tym należy uznać, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisane urządzenie - serwer centralny (grupowy), w zakresie funkcjonalnym, jest urządzeniem przemysłowym, gdyż jest przeznaczony do działalności gospodarczej.
Wobec powyższego, zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do wniosku, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.
Tym samym, zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa, prowadzą do wniosku, że pojęcie urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego, detalicznego), czy nauki. Tym samym serwery należy uznać za urządzenia przemysłowe.
Jak wynika z opisu sprawy na Państwa rzecz są udostępniane aplikacje, które choć pozwalają na przechowywanie i przetwarzanie danych, zasadniczo nie pozwalają na swobodne zarządzanie tą przestrzenią dyskową (możecie Państwo zamieszać pliki w tej przestrzeni, natomiast pozostałe formy ingerencji jak zmiany dostępu, przydzielanie uprawnień pozostają po stronie X).
Specyficznym wyjątkiem od tej sytuacji są dwa programy (…) znajdujące się na serwerach X i które są Państwu udostępniane, stanowiące 0,37% łącznej przestrzeni dyskowej Grupy. Korzystanie z tej przestrzeni dyskowej polega na wykorzystywaniu aplikacji udostępnianych przez X zgodnie z ich przeznaczeniem jako pochodna użycia tego oprogramowania (przykładowo (…) służy do ewidencji czasu pracy). Jest to jednak tylko część z programów udostępnianych Państwu (inne nie zajmują dedykowanej przestrzeni dyskowej albo stanowią program działający na zasadzie Software-as-a-Service).
Macie Państwo do dyspozycji określoną pojemność przestrzeni dyskowej na serwerach komputerowych X związaną z opisywanymi programami, stanowi to jedynie pewien wycinek udostępnianych mu programów.
Należy zauważyć, że przestrzeń dyskowa co do zasady to rodzaj usługi, która polega na przechowywaniu różnego rodzaju plików na internetowym dysku twardym oraz ich szybką i bezproblemową wymianę.
Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym, jak i wirtualnym stanowi mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch’e oraz firewall’e podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu, wynagrodzenie związane z nabyciem przez Państwa usług informatycznych, które obejmują zapewnienie infrastruktury informatycznej, tj. sprzętu informatycznego (ang. hardware) – gdy Spółka uprawniona jest do zapisywania i gromadzenia na serwerze określonej pojemności plików/dokumentów – mieści się w katalogu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Niewątpliwie bowiem należności za dostęp do określonej objętością serwera w celu zapisywania i gromadzenia określonej liczby plików/dokumentów wykorzystywanych przez Spółkę w prowadzonej działalności, są w istocie należnościami za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.
W konsekwencji jesteście Państwo zobowiązani do pobrania od tej części należności zryczałtowanego podatku dochodowego, na podstawie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
W świetle powyższego, Państwa stanowisko odnośnie pytania Nr 2:
- w zakresie w jakim usługi informatyczne polegają na udostępnianiu Państwu przestrzeni dyskowej do przechowywania danych – jest nieprawidłowe,
- w pozostałym zakresie – jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, wskazać należy, iż dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania Nr 1 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
Interpretacja a sytuacja podatnika
Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.