0111-KDIB1-3.4010.545.2026.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) (dalej: „(…)”, „Spółka” oraz „Wnioskodawczyni”) jest spółką prawa handlowego z siedzibą w (…) wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (…).

Wnioskodawczyni posiada osobowość prawną i jako polski rezydent podlega na terytorium Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”).

Działalność Spółki koncentruje się na kompleksowej realizacji prac dla (…). Obejmuje ona w szczególności (…). (…) posiada również doświadczenie w zakresie (…).

Istotnym obszarem działalności Spółki jest (…). Usługi te uzupełniane są (…).

Wnioskodawczyni realizuje także zaawansowane projekty modernizacyjne i inwestycyjne związane z (…). Obejmują one m.in. modernizacje (…). Do zakresu kompetencji (…) należą również (…).

Ważnym kierunkiem rozwoju są ponadto nowoczesne rozwiązania związane z (…).

Do najważniejszych zrealizowanych przez Spółkę projektów w (…) r. należy zaliczyć (…).

Ponadto, (…) współpracuje z krajowymi placówkami naukowymi, jak (…) czy (…) w zakresie możliwości zastosowania innowacyjnych rozwiązań w branży (…), które będą stanowiły odpowiedź na rosnące wymogi (…).

B. Realizacja kontraktu w ramach konsorcjum oraz ugodowe rozliczenie roszczeń związanych z realizacją inwestycji

Wnioskodawczyni (…) r. zawarła wraz z (…) (dalej: „(…)”) umowę konsorcjum, na podstawie której strony zobowiązały się do wspólnego ubiegania się o udzielenie zamówienia publicznego oraz wspólnej realizacji inwestycji pn. „(…)” (dalej: „Kontrakt” oraz „Inwestycja”) prowadzonego przez (…) (dalej: „Zamawiający”).

Uzgodniono również powierzenie Wnioskodawczyni funkcji lidera konsorcjum odpowiedzialnego za reprezentowanie konsorcjum w relacjach z Zamawiającym.

(…) r. Zamawiający poinformował (…) oraz (…) o wyborze złożonej przez nich wspólnej oferty jako najkorzystniejszej. (…) r., strony konsorcjum zawarły z (…) umowę nr (…) na realizację inwestycji, po czym przystąpiono do realizacji Kontraktu.

W trakcie realizacji inwestycji doszło do opóźnienia w dotrzymaniu terminu zakończenia etapu III. W konsekwencji, (…) oraz (…) (…) r. (dalej: „Porozumienie 1”) oraz (…) r. (dalej: „Porozumienie 2”) zawarły z Zamawiającym porozumienia, które regulowały wzajemne prawa i obowiązki, a przede wszystkim roszczenia związane z realizacją inwestycji.

Ostatecznie etap III oraz zarazem cały przedmiot umowy zostały odebrane (…) r., czego dowodem jest Protokół Odbioru Końcowego Robót z tego samego dnia.

W związku z realizacją Umowy Kontrahent wystawił na Spółkę dwie noty obciążeniowe, odnoszące się do różnych nieprawidłowości występujących na etapie realizacji kontraktu, w tym okoliczności związanych z opóźnieniem jego realizacji.

Kary umowne zostały naliczone z następujących tytułów:

·      niedotrzymania terminu zakończenia Kontraktu za okres od (…) r. do (…) r., zgodnie z § (…) Umowy z (…) r. wraz z późniejszymi zmianami, w kwocie (…) zł, udokumentowanego notą obciążeniową nr (…);

·      nieosiągnięcia wymaganej średniodobowej mocy (…) na poziomie (…) w okresie od (…) r. do (…) r. ((…) dni), na podstawie Porozumienia nr 2 oraz postanowień Umowy, w kwocie (…) zł, udokumentowanego notą obciążeniową nr (…).

Łączna wartość roszczeń z tytułu kar umownych dochodzonych przez zamawiającego przekroczyła (…) zł.

(…) oraz (…) nie podzielali stanowiska Zamawiającego co do zasadności naliczonej kary umownej. W szczególności wskazywali, że opóźnienie w realizacji inwestycji było następstwem okoliczności, za które nie ponosili odpowiedzialności, a tym samym brak było podstaw do przypisania im odpowiedzialności kontraktowej skutkującej obowiązkiem zapłaty kary umownej. W konsekwencji, pomiędzy stronami powstał spór dotyczący zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonych przez Zamawiającego roszczeń.

W celu polubownego rozwiązania sporu zdecydowano o skierowaniu sprawy do mediacji prowadzonej przed (…) przy (…). W związku z tym zawarto porozumienie o poddaniu sporu mediacji, a następnie Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego obejmującego zarówno spór dotyczący naliczonej kary umownej jak również pozostałe roszczenia wynikające z realizacji Kontraktu oraz wcześniejszych porozumień zawartych pomiędzy stronami.

W toku postępowania mediacyjnego uczestnicy konsorcjum jak i Zamawiający przedstawili wzajemne stanowiska dotyczące rozliczeń wynikających z realizacji Inwestycji. Przedmiotem sporu były w szczególności kwestie związane z odpowiedzialnością za opóźnienie realizacji, zasadnością naliczonych kar umownych, wynagrodzeniem za wykonane prace dodatkowe, kosztami związanymi z wydłużeniem okresu realizacji przedsięwzięcia, a także innymi wydatkami poniesionymi przez strony w związku z wykonywaniem kontraktu.

Zamawiający kwestionował zasadność roszczeń zgłaszanych przez wykonawcę oraz podnosił brak podstaw do ich uwzględnienia, natomiast wykonawca nie zgadzał się z naliczonymi karami umownym oraz negował swoją odpowiedzialność za powstałe opóźnienia w realizacji inwestycji.

W związki z powyższym uczestnicy sporu podjęli negocjacje mające na celu wypracowanie kompleksowego sposobu zakończenia sporu i wzajemnego rozliczenia wszystkich roszczeń związanych z realizacją kontraktu.

W wyniku przeprowadzonych negocjacji uzgodniono warunki ugody, na podstawie której doszło do kompleksowego rozliczenia wzajemnych roszczeń związanych z realizacją Kontraktu. Uzgodnienia obejmowały zarówno roszczenia zamawiającego z tytułu naliczonych kar umownych, jak również roszczenia wykonawcy dotyczące wykonanych prac dodatkowych oraz innych należności związanych z realizacją inwestycji. Strony przyjęły wzajemne ustępstwa, których celem było definitywne zakończenie sporu i uniknięcie dalszych postępowań sądowych.

Konsorcjum zobowiązało się do zapłaty na rzecz Zamawiającego kwoty (…) zł tytułem ugodowego zakończenia sporu.

Kwota ta miała stanowić pełne rozliczenie roszczeń Zamawiającego wynikających z:

a)  noty obciążeniowej nr (…) z (…) r.

b)  noty obciążeniowej nr (…) z (…) r.

- a także wszelkich innych roszczeń Zamawiającego (istniejących i przyszłych) dotyczących opóźnienia w wykonaniu Etapu III.

Jednocześnie, Zamawiający zrzekł się pozostałych roszczeń wobec wykonawcy przekraczających kwotę ustaloną w ugodzie oraz zobowiązał się do ich niedochodzenia w przyszłości. Ponadto, strony uzgodniły wydłużenie okresu gwarancji i jakości o dodatkowe 12 miesięcy ponad okres wynikający z Kontraktu. Ostatecznie ugoda doprowadziła do definitywnego zakończenia sporu oraz wzajemnego zrzeczenia się roszczeń objętych postępowaniem mediacyjnym.

(…) wraz z (…) uzgodniły, że ciężar ekonomiczny kwoty (…) zł zapłaconej na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody zostanie podzielony pomiędzy uczestników konsorcjum.

Uwzględniając fakt, że zobowiązanie wynikające z ugody zostało zaspokojone z kaucji pieniężnej uprzednio wpłaconej przez Wnioskodawczynię, strony ustaliły zasady wzajemnych rozliczeń mających na celu zapewnienie poniesienia przez każdego z uczestników konsorcjum kosztu odpowiadającego ustalonemu udziałowi w kwocie ugody. W tym celu przewidziano odpowiednie rozliczenia pomiędzy uczestnikami konsorcjum, w tym również potrącenie wzajemnych wierzytelności.

Zgodnie z dokonanymi ustaleniami Wnioskodawczyni jako lider konsorcjum, poniosła koszt w wysokości (…) zł, natomiast (…), jako członek konsorcjum, poniósł koszt w wysokości (…) zł.

W konsekwencji zawartej ugody oraz późniejszego porozumienia pomiędzy uczestnikami konsorcjum doszło do ostatecznego uregulowania zasad podziału ciężaru ekonomicznego kosztów związanych z ugodowym zakończeniem sporu z Zamawiającym.

Pytania

1.  Czy kwota zapłacona przez Wnioskodawczynię w związku z karami umownymi naliczonymi przez Zamawiającego z tytułów opisanych w stanie faktycznym, w następstwie okoliczności niezawinionych i niezależnych od Wnioskodawczyni, podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT?

2.  Czy kwota zapłacona przez Wnioskodawczynię w związku z karami umownymi naliczonymi przez Zamawiającego z tytułów opisanych w stanie faktycznym, w następstwie okoliczności niezawinionych i niezależnych od Wnioskodawczyni, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota zapłacona w związku z karami umownymi naliczonymi przez Zamawiającego z tytułów opisanych w stanie faktycznym nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, ponieważ nie dotyczy żadnego z tytułów wprost wymienionych w tym przepisie.

Ad. 2. Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota zapłacona w związku z karami umownymi naliczonymi przez Zamawiającego z tytułów opisanych w stanie faktycznym, wynikającymi z okoliczności niezawinionych i niezależnych od Wnioskodawczyni, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni

Ad. 1. Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota zapłacona w związku z karami umownymi naliczonymi przez Zamawiającego nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”).

Aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

·      wydatek musi być poniesiony przez podatnika,

·      jest on definitywny, czyli nie został podatnikowi zwrócony w jakiejkolwiek formie,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła albo może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

Wnioskodawczyni spełnia wszystkie powyższe warunki, ponieważ przedmiotowy wydatek został przez nią faktycznie poniesiony, ma charakter definitywny i nie został jej zwrócony w jakiejkolwiek formie, a także został właściwie udokumentowany. Obowiązek zapłaty powstał w bezpośrednim związku z realizacją Kontraktu zawartego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i ukierunkowanego na osiągnięcie przychodów. Poniesienie wydatku służyło jednocześnie rozliczeniu zobowiązań wynikających z Kontraktu, ograniczeniu ryzyka dalszych roszczeń Zamawiającego oraz zachowaniu prawidłowych relacji gospodarczych, a zatem pozostawało w związku z osiąganiem przychodów oraz zachowaniem i zabezpieczeniem ich źródła.

W związku z tym kary, przy spełnieniu powyższych przesłanek mogą stanowić koszty podatkowe. W tej sytuacji należy jednak zwrócić uwagę na art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, wyłączający poszczególne kary z uznania ich za koszt podatkowy. Zgodnie z tym przepisem za koszty uzyskania przychodu nie uznaje się kar umownych i odszkodowań wynikających z:

•      wad dostarczonych towarów,

•      wad wykonywanych robót i usług,

•      zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,

•      zwłoki w usunięciu wad towarów,

•      zwłoki w usunięciu wad wykonywanych robót i usług.

Przywołany przepis nie wyłącza z kosztów uzyskania przychodów wszystkich kar umownych i odszkodowań ponoszonych przez podatników w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyłączenie obejmuje wyłącznie kary umowne i odszkodowania należne z tytułów wyraźnie wskazanych w jego treści.

W przedstawionym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z żadną z kategorii kar umownych wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Kary umowne, którymi Zamawiający obciążył konsorcjum, nie zostały bowiem naliczone chociażby z tytułu wad dostarczonych towarów, wad wykonanych robót lub usług.

•      Pierwsza z kar zawarta w nocie obciążeniowej (…) została naliczona z tytułu niedotrzymania terminu zakończenia Kontraktu.

•      Druga kara została natomiast naliczona z tytułu nieosiągnięcia wymaganej średniodobowej mocy (…) na poziomie co najmniej (…) w okresie od (…) r. od (…) r.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że nieosiągnięcie wymaganego poziomu średniodobowej mocy (…) pozostawało przy tym związane z warunkami, w jakich prowadzone były prace (…).

W szczególności, Zamawiający (…).

W konsekwencji, nieosiągnięcie wymaganej średniodobowej mocy (…) nie wynikało z wadliwości robót lub usług wykonanych przez Wnioskodawczynię, lecz było następstwem okoliczności związanych z warunkami prowadzenia prób i optymalizacji instalacji.

Ustalona w Ugodzie kwota odnosi się zarówno do pierwszej, jak i drugiej noty obciążeniowej, pomimo że zakres zdarzeń objętych poszczególnymi notami nie jest tożsamy. Jednocześnie, z treści Ugody wynika, że podstawą wzajemnych rozliczeń Stron pozostają okoliczności związane z opóźnieniem w realizacji kontraktu.

Poniżej załączony ust. (…) Ugody:

Kwota wskazana w ust. (…) odnosi się do całości roszczeń Zamawiającego wynikających z:

a)  Noty obciążeniowej nr (…) z dnia (…) r.,

b)  Noty obciążeniowej nr (…) z dnia (…) r.,

- a także wszelkich innych roszczeń zamawiającego (istniejących i przyszłych) dotyczących opóźnienia w wykonaniu Etapu III w terminie wskazanym w § (…) Umowy.

Przemawia to za uznaniem, że w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia z wadliwością gotowego wyrobu jako takiego, lecz z problemami występującymi na wcześniejszym etapie realizacji, w szczególności podczas testów i (…), wynikającymi z okoliczności leżących po stronie Zamawiającego, które dodatkowo wpłynęły na opóźnienie realizacji całego kontraktu.

Tym samym, żadna z przedmiotowych kar umownych nie mieści się w zamkniętym katalogu wyłączeń przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.

Przepis ustanawiający wyjątek od ogólnej zasady rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów, nie może być interpretowany rozszerzające. Niedopuszczalne jest zatem obejmowanie zakresem tego przepisu innych kategorii kar umownych tylko z tego względu, że pozostają one związane z niewykonaniem albo nienależytym wykonaniem zobowiązania.

Kary będące przedmiotem niniejszego wniosku zostały naliczone w związku z niedotrzymaniem terminu realizacji Kontraktu, a nie z wadami przedmiotu świadczenia ani ze zwłoką w usunięciu tych wad.

Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 3 lipca 2025 r., sygn. akt II FSK 1357/22, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) wskazał, że art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT zawiera katalog zamknięty, w którym nie mieści się nienależyte wykonanie zobowiązania polegające na nieterminowym wykonaniu usługi.

Analogiczne stanowisko zaprezentowana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 409/22. NSA podkreślił, że katalog kar umownych wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nie może być interpretowany rozszerzająco. Wyłączenie przewidziane w tym przepisie obejmuje zatem wyłącznie kary umowne należne z tytułów wprost w nim wymienionych.

Pogląd dotyczący zakazu rozszerzającej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, NSA przedstawił również w wyrokach z:

•      14 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK 209/22 oraz

•      7 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 646/21.

Przywołane orzeczenia potwierdzają, że dla zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, decydujące znaczenie ma rzeczywisty tytuł prawny i gospodarczy kary umownej, a nie samo posłużenie się przez strony określeniem „kara umowna”. Jeżeli kara została nałożona za niedotrzymanie terminu realizacji zobowiązania i nie pozostaje w związku z wadami towarów, robót lub usług, nie podlega wyłączeniu na podstawie wskazanego przepisu.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Dla przykładu w interpretacji indywidualnej z 9 kwietnia 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.7.2026.1.BJ, organ stwierdzi:

„Biorąc powyższe pod uwagę, zgodzić należy się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym:

1.  kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie produktów wynikające ze specyfiki branży Wnioskodawcy stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT oraz nie zostały wymienione jako wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT,

2.  kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie produktów w następstwie okoliczności niezależnych od Wnioskodawcy stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT oraz nie zostały wymienione jako wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT”.

Kary umowne objęte przedstawionym stanem faktycznym nie zostały naliczone z tytułu wad dostarczonych towarów, wad wykonanych robót lub usług ani z tytułu zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub usunięciu takich wad. Pierwsza z kar dotyczyła niedotrzymania terminu realizacji Kontraktu, natomiast druga została naliczona w związku z nieosiągnięciem wymaganej średniodobowej mocy (…) na etapie prowadzonych prac (…). Jak wskazano powyżej, nieosiągnięcie wymaganego parametru nie wynikało przy tym z wadliwości wykonanych przez Wnioskodawczynię robót lub usług.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawczyni, żadna z przedmiotowych kar nie mieści się w katalogu określonym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, a tym samym kwota zapłacona w ramach ugodowego rozliczenia tych kar nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie tego przepisu.

Ad. 2 Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Przedmiotowa kwota pozostaje w związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni, ponieważ obowiązek jej zapłaty powstał w ramach realizacji Kontraktu zawartego w celu osiągnięcia przychodów. Wydatek został poniesiony przez Wnioskodawczynię, ma charakter definitywny oraz został właściwie udokumentowany.

Zapłata przedmiotowej kwoty służyła rozliczeniu zobowiązań wynikających z Kontraktu, ograniczeniu ryzyka dalszych roszczeń Zamawiającego oraz zachowaniu prawidłowych relacji gospodarczych. Wydatek ten pozostaje zatem w racjonalnym związku zarówno z przychodami uzyskiwanymi z realizacji Kontraktu, jak i z zachowaniem oraz zabezpieczeniem źródła przychodów Wnioskodawczyni.

Jednocześnie, zapłacone kary umowne wynikały z okoliczności niezawinionych i niezależnych od Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni dochowała należytej staranności i podejmowała działania zmierzające do prawidłowego wykonania zobowiązań. Poniesiony wydatek nie był więc następstwem celowego, nieracjonalnego ani niestarannego działania, lecz stanowił konsekwencję ryzyka gospodarczego związanego z realizacją Kontraktu.

Mając powyższe na uwadze, przedmiotowa kwota spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i może zostać zaliczona przez Wnioskodawczynię do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.