0111-KDIB1-3.4010.520.2026.2.ZK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

X P.S.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT, obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Przeważającym przedmiotem działalności Spółki, wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, jest (…). Spółka prowadzi działalność w sektorze (…). Wnioskodawca powstał w wyniku połączenia Z sp. z o.o. (dalej: „Z”) oraz Y sp. z o.o. sp.k. (dalej: „Y”), zwanych dalej łącznie „Spółkami Łączącymi się”.

Zgodnie z planem połączenia uzgodnionym (...) 2026 r. (dalej: „Plan Połączenia”), zarząd Z, działający w imieniu Z, a także w imieniu Y, w której Z pełniła funkcję komplementariusza, przyjął Plan Połączenia sporządzony na podstawie art. 498 i art. 499 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (dalej: „KSH”). Na podstawie Planu Połączenia oraz uchwał podjętych przez wspólników Spółek Łączących się (…) 2026 r., z dniem wpisania połączenia do Krajowego Rejestru Sądowego, doszło do połączenia Z i Y w trybie określonym w art. 492 § 1 pkt 2 KSH, tj. przez zawiązanie nowej spółki kapitałowej, na którą przeszedł cały majątek Spółek Łączących się w zamian za akcje nowej spółki. W wyniku połączenia powstał Wnioskodawca jako prosta spółka akcyjna.

Połączenie zostało rozliczone metodą łączenia udziałów w rozumieniu art. 44c ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Wnioskodawca został utworzony bezpośrednio w wyniku połączenia. Przed dniem połączenia nie istniał jako odrębny podmiot ani jako podatnik podatku dochodowego, nie prowadził działalności gospodarczej, nie posiadał własnego majątku ani własnej historii podatkowej oraz nie osiągał przychodów ani dochodów.

Całość majątku, praw i obowiązków Wnioskodawcy pochodzi od Spółek Łączących się. Z dniem połączenia Wnioskodawca przejął składniki majątkowe, prawa, zobowiązania, umowy, realizowane projekty oraz ryzyka gospodarcze związane z działalnością prowadzoną wcześniej przez Z i Y. Przed połączeniem zasadnicza działalność operacyjna była prowadzona przez Z i obejmowała w szczególności (…).

Specyfika działalności (…) prowadzonej przez Z polegała na realizacji (…) projektów (…). Cykl realizacji takiego projektu rozpoczyna się od (…). Następnie obejmuje w szczególności (…).

Realizacja projektu (…) wymaga zatem ponoszenia znacznych nakładów finansowych na długo przed osiągnięciem odpowiadających im przychodów podatkowych. Zasadniczy wynik ekonomiczny i podatkowy projektu ujawnia się dopiero w miarę zakończenia inwestycji i (…). Do tego momentu ponoszone wydatki oraz koszty funkcjonowania przedsiębiorstwa mogą wpływać na powstawanie strat podatkowych, mimo że są bezpośrednio związane z przygotowaniem i realizacją inwestycji mających w przyszłości generować przychody. Minimalny okres realizacji projektu (…).

W konsekwencji, straty podatkowe poniesione przez Z nie wynikały z działalności oderwanej od działalności kontynuowanej obecnie przez Wnioskodawcę, lecz stanowiły naturalny rezultat początkowych i pośrednich etapów tych samych, wieloletnich przedsięwzięć (…). Wnioskodawca jako następca Spółek Łączących się, przejął projekty znajdujące się na różnych etapach realizacji wraz z dotyczącymi ich aktywami, prawami, zobowiązaniami, umowami, nakładami i ryzykami gospodarczymi, a następnie kontynuuje ich realizację w celu osiągnięcia przychodów, których wypracowaniu służyły koszty poniesione przed połączeniem.

To Z poniosła również zasadniczą część strat podatkowych objętych niniejszym wnioskiem. Z pełniła jednocześnie funkcję komplementariusza Y, a Spółki Łączące się funkcjonowały w ramach powiązanej struktury organizacyjnej i gospodarczej.

Po połączeniu Wnioskodawca kontynuuje działalność prowadzoną wcześniej przez Spółki Łączące się, w szczególności zasadniczą działalność operacyjną Z. Spółka realizuje przejęte projekty deweloperskie oraz wykorzystuje w tym celu majątek, prawa, umowy i pozostałe zasoby przejęte w ramach połączenia. Przyszłe przychody i dochody Wnioskodawcy będą osiągane w związku z kontynuowaniem działalności prowadzonej przed połączeniem przez Spółki Łączące się. Nie będą one pochodziły z działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę przed połączeniem, ponieważ Wnioskodawca wcześniej nie istniał i nie prowadził żadnej działalności gospodarczej.

Połączenie zostało przeprowadzone z uzasadnionych przyczyn gospodarczych, obejmujących w szczególności uproszczenie struktury organizacyjnej, skoncentrowanie działalności deweloperskiej w jednym podmiocie, usprawnienie zarządzania projektami oraz ograniczenie kosztów administracyjnych. Uzyskanie możliwości rozliczenia strat podatkowych Spółek Łączących się nie stanowiło głównego ani jednego z głównych celów połączenia.

W wyniku połączenia większościowym akcjonariuszem Wnioskodawcy został A B.V. z siedzibą w (…). Przed połączeniem A B.V. bezpośrednio kontrolował Z i Y, a połączenie nie doprowadziło do zasadniczej zmiany podmiotu sprawującego kontrolę nad prowadzoną działalnością.

Przed dniem połączenia zarówno Z, jak i Y poniosły straty podatkowe ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe. Na dzień połączenia straty te nie zostały w całości rozliczone przez Spółki Łączące się. Wnioskodawca zamierza uwzględnić wyłącznie nierozliczoną część strat, w odniesieniu do której nie upłynął pięcioletni okres określony w art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT, z zachowaniem limitów i pozostałych warunków wynikających z tego przepisu.

Dochody, o które Wnioskodawca zamierza obniżyć wskazane straty, będą pochodziły ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe i będą osiągane w związku z kontynuowaniem działalności prowadzonej przed połączeniem przez Spółki Łączące się.

W związku z powyższym, Wnioskodawca jest zainteresowany potwierdzeniem możliwości uwzględnienia w kolejnych latach podatkowych nierozliczonych strat podatkowych poniesionych przez Z i Y.

Pytanie

Czy Wnioskodawca jako osoba prawna zawiązana w wyniku połączenia Z i Y oraz ich następca prawny i gospodarczy, będzie uprawniony do obniżenia dochodu ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe o nierozliczone straty podatkowe poniesione przez Spółki Łączące się, z zachowaniem warunków określonych w art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka jako osoba prawna zawiązana w wyniku połączenia Z i Y oraz ich pełny następca prawny i gospodarczy, będzie uprawniona do obniżenia dochodu ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe o nierozliczone straty podatkowe poniesione przez Spółki Łączące się, z zachowaniem warunków określonych w art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY

a.    Zasady rozliczania strat podatkowych

Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest, co do zasady, dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Stosownie do art. 7 ust. 2 Ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica stanowi stratę ze źródła przychodów.

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT, o wysokość straty ze źródła przychodów poniesionej w roku podatkowym podatnik może:

1.    obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, przy czym kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo

2.    obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000 zł, przy czym nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego okresu, a kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości straty.

Prawo do rozliczenia straty stanowi zatem skonkretyzowane uprawnienie podatkowe, które może zostać zrealizowane w kolejnych latach podatkowych po spełnieniu warunków określonych w art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT.

b.    Sukcesja praw i obowiązków podatkowych

Zgodnie z art. 93 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, osoba prawna zawiązana w wyniku łączenia się osobowych i kapitałowych spółek handlowych wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się spółek. Regulacja ta znajduje bezpośrednie zastosowanie do Wnioskodawcy, który został zawiązany w wyniku połączenia spółki kapitałowej, tj. Z, oraz osobowej spółki handlowej, tj. Y.

Ustawodawca posłużył się określeniem „wszelkie” prawa i obowiązki przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Sukcesja ma zatem charakter generalny i obejmuje całokształt sytuacji podatkowoprawnej Spółek Łączących się, chyba że przepis szczególny w sposób jednoznaczny przewiduje odmienne rozwiązanie.

Prawo do rozliczenia straty, wynikające z art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT, jest prawem przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. Co do zasady mieści się zatem w zakresie sukcesji ustanowionej w art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej. Wnioskodawca wstąpił w prawa i obowiązki obu Spółek Łączących się. Przejął ich majątek, zobowiązania, realizowane projekty i ryzyka gospodarcze oraz kontynuuje działalność, w ramach której powstały straty podatkowe.

W ocenie Wnioskodawcy, brak jest systemowego uzasadnienia, aby sukcesja obejmowała zobowiązania podatkowe i pozostałe obciążenia Spółek Łączących się, nie obejmowała natomiast prawa do uwzględnienia podatkowych skutków kosztów i ryzyk poniesionych w ramach tej samej działalności gospodarczej.

c.    Wykładnia art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT

Zgodnie z art. 93e Ordynacji podatkowej, przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 4 Ustawy o CIT, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych – w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę.

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 4 Ustawy o CIT, przy ustalaniu straty nie uwzględnia się przychodów i kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 7 ust. 3 Ustawy o CIT, a w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców – także strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych, z wyjątkiem spółek przekształconych w inne spółki.

Literalna wykładnia wskazanych regulacji może prowadzić do wniosku, że Wnioskodawca, jako spółka zawiązana w wyniku połączenia, nie jest uprawniony do uwzględnienia strat podatkowych poniesionych przez Z i Y. Zdaniem Wnioskodawcy, wykładnia literalna nie może jednak zostać w analizowanej sprawie uznana za wystarczającą. Prowadziłaby bowiem do rezultatu sprzecznego z systemową zasadą sukcesji podatkowej, gospodarczą istotą połączenia przez zawiązanie nowej spółki oraz zasadą neutralności reorganizacji.

Art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, stanowią odstępstwo od generalnej zasady sukcesji podatkowej. Jako przepisy ograniczające uprawnienia podatnika powinny być interpretowane ściśle, z uwzględnieniem ich funkcji oraz charakteru poszczególnych sposobów połączenia. Celem regulacji ograniczających możliwość przejmowania strat jest przede wszystkim przeciwdziałanie sytuacjom, w których istniejący podatnik przejmuje podmiot posiadający nierozliczone straty, aby pomniejszyć o te straty dochody osiągane ze swojej dotychczasowej działalności. Regulacje te mają zatem przeciwdziałać obrotowi stratami oraz wykorzystywaniu przez jednego podatnika strat ekonomicznie poniesionych przez inny, odrębny podmiot.

Cel ten nie uzasadnia jednak definitywnego wygaśnięcia strat w przypadku połączenia przez zawiązanie nowej spółki, w którym nie występuje istniejący wcześniej podatnik nabywający lub przejmujący podmiot stratny.

d.    Szczególny charakter połączenia przez zawiązanie nowej spółki

Dla wykładni art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że Wnioskodawca przed połączeniem nie istniał jako podatnik, nie prowadził własnej działalności oraz nie osiągał własnych przychodów ani dochodów. W analizowanej sprawie nie występuje zatem podmiot, który prowadził wcześniej odrębną działalność, wypracował własne dochody, a następnie przejął spółkę stratną, aby pomniejszyć te dochody o straty innego podatnika.

Wnioskodawca powstał wyłącznie w wyniku połączenia Z i Y. Nie posiadał przed dniem połączenia własnego majątku, odrębnej historii podatkowej ani niezależnego źródła przychodów. Całość jego majątku, praw, zobowiązań, projektów i działalności pochodzi od Spółek Łączących się. Również przyszłe przychody i dochody Wnioskodawcy będą osiągane w związku z kontynuowaniem działalności prowadzonej przed połączeniem przez Z i Y. Nie dochodzi więc do zestawienia strat jednego przedsiębiorstwa z dochodami osiąganymi niezależnie przez inne przedsiębiorstwo.

Zarówno nierozliczone straty, jak i przyszłe dochody, z którymi straty mają zostać skompensowane, wynikają z działalności gospodarczej kontynuowanej przez Wnioskodawcę jako pełnego następcę prawnego i gospodarczego Spółek Łączących się.

Okoliczność ta jest szczególnie widoczna w odniesieniu do Z. To Z prowadziła przed połączeniem zasadniczą działalność operacyjną i poniosła zasadniczą część strat objętych wnioskiem. Po połączeniu działalność ta, wraz z przejętymi projektami, majątkiem i ryzykami gospodarczymi, jest kontynuowana przez Wnioskodawcę. Za gospodarczą ciągłością reorganizacji przemawia również to, że Z pełniła funkcję komplementariusza Y, a Spółki Łączące się już wcześniej funkcjonowały w ramach powiązanej struktury organizacyjnej i gospodarczej.

Przyszły dochód Wnioskodawcy będzie zatem w zasadniczej części ekonomicznym rezultatem działalności, w ramach której poniesione zostały straty podatkowe. Nie jest to dochód powstały w odrębnym przedsiębiorstwie ani wygenerowany w wyniku działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę przed połączeniem.

Wnioskodawca nie nabył więc podmiotu posiadającego straty i nie wybrał podmiotu stratnego w celu wykorzystania jego wyniku podatkowego do obniżenia własnych, wcześniej osiąganych dochodów. Powstał równocześnie z ustaniem bytu prawnego Z i Y i stanowi ich wspólną kontynuację. Uwzględnienie strat przez Wnioskodawcę nie prowadziłoby do wykorzystania strat przez ekonomicznie odrębny podmiot. Stanowiłoby kontynuację rozliczenia podatkowego działalności, której majątek, zobowiązania, ryzyka oraz przyszłe rezultaty zostały w całości przejęte przez Spółkę i są przez nią kontynuowane w ramach wieloletniego procesu inwestycyjnego, charakterystycznego dla prowadzonej działalności gospodarczej.

Przepisy ograniczające sukcesję strat nie powinny być stosowane jednakowo do istniejącego podatnika, który przejmuje inny podmiot i może wykorzystać jego straty do pomniejszenia dochodów z własnej działalności, oraz do nowej spółki, która nie prowadziła wcześniej żadnej działalności, nie osiągała własnych dochodów i powstała wyłącznie jako wspólny sukcesor spółek łączących się.

W pierwszym przypadku może występować ryzyko przejęcia „cudzej” straty. W drugim przypadku zarówno strata, jak i przyszły dochód pozostają związane z działalnością, majątkiem i ryzykiem gospodarczym przejętymi przez nową spółkę w ramach sukcesji generalnej.

Odmowa prawa do rozliczenia strat prowadziłaby ponadto do asymetrycznego skutku sukcesji. Wnioskodawca odpowiada za zobowiązania podatkowe Spółek Łączących się i ponosi ekonomiczne skutki ryzyk związanych z ich działalnością, lecz byłby pozbawiony prawa do uwzględnienia strat powstałych w ramach tej samej działalności. Taki rezultat wykraczałby poza cel regulacji przeciwdziałających obrotowi stratami. W analizowanej sprawie nie występuje bowiem istniejący wcześniej podatnik, którego własne dochody mogłyby zostać sztucznie obniżone w wyniku przejęcia podmiotów stratnych.

e.    Zróżnicowanie sposobów połączenia

Literalne stosowanie art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, prowadzi także do istotnego zróżnicowania skutków podatkowych dwóch sposobów połączenia przewidzianych w KSH. W przypadku połączenia przez przejęcie spółka przejmująca może, co do zasady, zachować prawo do rozliczenia własnych strat podatkowych, z zastrzeżeniem szczególnych ograniczeń wynikających z Ustawy o CIT.

W przypadku połączenia przez zawiązanie nowej spółki, straty wszystkich spółek uczestniczących w połączeniu miałyby natomiast definitywnie wygasać, mimo że nowo zawiązana spółka przejmuje całość ich działalności, aktywów, zobowiązań i ryzyk gospodarczych.

Oba sposoby połączenia prowadzą gospodarczo do kontynuowania działalności przedsiębiorstw przez jeden podmiot. Różnią się przede wszystkim konstrukcją prawną: w jednym przypadku działalność jest kontynuowana przez istniejącą spółkę przejmującą, natomiast w drugim przez nowego, wspólnego sukcesora.

Różnica ta nie uzasadnia definitywnego pozbawienia nowo zawiązanej spółki prawa do uwzględnienia strat Spółek Łączących się. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której nowa spółka nie osiągała wcześniej własnych dochodów, a przyszły dochód wynika z kontynuowania działalności prowadzonej przez podmiot, który poniósł stratę.

W rezultacie, połączenie przez zawiązanie nowej spółki byłoby traktowane mniej korzystnie również wtedy, gdy ryzyko wykorzystania „cudzych” strat jest mniejsze niż w przypadku połączenia przez przejęcie. Takie zróżnicowanie występowałoby niezależnie od gospodarczych przyczyn połączenia, ciągłości działalności, zachowania ekonomicznej tożsamości przedsiębiorstwa i braku celu polegającego na nabyciu korzyści podatkowej.

f.     Znaczenie Dyrektywy 2009/133/WE dla wykładni przepisów krajowych

Przedstawiona wykładnia znajduje dodatkowe uzasadnienie w zasadach wynikających z Dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (dalej: „Dyrektywa”).

Dyrektywa uznaje za połączenie również czynność, w wyniku której dwie lub więcej spółek, w momencie ich rozwiązania bez przeprowadzania likwidacji, przekazują ogół swoich aktywów i pasywów na utworzoną przez siebie nową spółkę. Konstrukcja ta odpowiada istocie połączenia przeprowadzonego przez Z i Y.

Zgodnie z art. 1 lit. a Dyrektywy znajduje ona bezpośrednie zastosowanie do reorganizacji, w które zaangażowane są spółki z co najmniej dwóch państw członkowskich. Analizowane połączenie dotyczy natomiast spółek mających siedzibę w Polsce. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że przepisy Dyrektywy oraz wynikające z nich zasady pozostają bez znaczenia dla wykładni krajowych regulacji dotyczących reorganizacji.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że jeżeli ustawodawca krajowy przyjął jednolity sposób uregulowania sytuacji krajowych i transgranicznych w celu zapewnienia ich jednakowego traktowania, wykładnia regulacji unijnych może mieć znaczenie również dla stosowania przepisów krajowych do operacji o charakterze wewnętrznym. Podejście takie zostało przyjęte w szczególności w wyroku TSUE z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-28/95, Leur-Bloem. Trybunał uznał, że może dokonać wykładni przepisów dyrektywy także na potrzeby transakcji krajowej, jeżeli ustawodawca krajowy zdecydował się traktować sytuacje krajowe w taki sam sposób jak sytuacje objęte prawem Unii. Analogiczne podejście zostało przedstawione w wyroku TSUE z 15 stycznia 2002 r. w sprawie C-43/00 oraz w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych, w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2018 r., sygn. II FSK 1299/16.

Polski ustawodawca uregulował podatkowe skutki połączeń krajowych i transgranicznych w ramach tego samego systemu przepisów Ustawy o CIT. Regulacje odnoszące się do podatkowych skutków reorganizacji nie tworzą całkowicie odrębnych reżimów zależnych od tego, czy w połączeniu uczestniczą wyłącznie podmioty polskie, czy także spółki z innych państw członkowskich.

Konsekwentnie, przepisy Ustawy o CIT powinny być zatem interpretowane z uwzględnieniem celów Dyrektywy i systemowego znaczenia przyjętych w niej rozwiązań. Podstawowe znaczenie w tym zakresie mają motywy 2 i 3 Dyrektywy. Zgodnie z motywem 2 reorganizacje nie powinny być hamowane przez ograniczenia, niekorzystne warunki lub zniekształcenia wynikające z przepisów podatkowych państw członkowskich. W odniesieniu do takich operacji konieczne jest zapewnienie reguł podatkowych neutralnych z punktu widzenia konkurencji, tak aby przedsiębiorstwa mogły dostosowywać swoją strukturę do wymagań rynku, zwiększać produktywność i poprawiać swoją konkurencyjność.

Motyw 3 wskazuje natomiast, że regulacje podatkowe dotyczące reorganizacji transgranicznych mogą prowadzić do niekorzystnego traktowania takich operacji w porównaniu z reorganizacjami dotyczącymi spółek tego samego państwa członkowskiego, a usunięcie tych niekorzystnych warunków jest konieczne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Z powyższych motywów wynika ogólna zasada, zgodnie z którą sama reorganizacja nie powinna powodować negatywnych konsekwencji podatkowych, które mogłyby zniechęcać przedsiębiorców do przeprowadzenia gospodarczo uzasadnionych zmian struktury działalności. Neutralność reorganizacji wymaga więc, aby jej skutki podatkowe były oceniane z uwzględnieniem gospodarczej ciągłości przedsiębiorstwa, a nie wyłącznie formalnej zmiany podmiotu prowadzącego działalność.

W analizowanej sprawie zastosowanie wyłącznie literalnej wykładni art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, prowadziłoby do definitywnego wygaśnięcia nierozliczonych strat tylko dlatego, że działalność Spółek Łączących się jest kontynuowana przez nowo zawiązaną spółkę, a nie przez jedną ze spółek istniejących przed połączeniem.

Skutek ten powstawałby niezależnie od tego, że:

-      Wnioskodawca przed połączeniem nie istniał i nie osiągał własnych przychodów ani dochodów;

-      całość jego działalności, majątku, praw i zobowiązań pochodzi od Spółek Łączących się;

-      przyszłe dochody Wnioskodawcy będą wynikały z kontynuacji działalności, w ramach której powstały straty;

-      połączenie nie prowadzi do wykorzystania strat przez ekonomicznie odrębne przedsiębiorstwo;

-      reorganizacja została przeprowadzona z uzasadnionych przyczyn gospodarczych.

Definitywne wygaśnięcie strat w takich okolicznościach stanowiłoby negatywny skutek podatkowy wynikający wyłącznie z wyboru jednego z dopuszczalnych sposobów połączenia. Mogłoby ono zniechęcać podatników do przeprowadzania połączeń przez zawiązanie nowej spółki, nawet gdy taki sposób reorganizacji jest uzasadniony względami gospodarczymi i nie wiąże się z ryzykiem obrotu stratami podatkowymi.

Rezultat taki pozostawałby trudny do pogodzenia z wynikającą z motywów Dyrektywy zasadą, zgodnie z którą reorganizacje nie powinny być hamowane przez niekorzystne warunki lub zniekształcenia wynikające z przepisów podatkowych.

Uzupełniająco należy wskazać, że art. 6 Dyrektywy wprost odnosi się do możliwości przejęcia niewykorzystanych strat w związku z połączeniem. Przepis ten pozostawia państwom członkowskim swobodę w zakresie wprowadzenia sukcesji strat i nie stanowi samodzielnej podstawy prawa Wnioskodawcy do ich rozliczenia. Potwierdza jednak, że dalsze rozliczanie strat nie jest zagadnieniem pozostającym poza podatkowym systemem reorganizacji ani uprawnieniem, które ze swojej natury musi wygasać wskutek połączenia.

Znaczenie tej okoliczności potwierdza także wyrok TSUE z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-126/10, Foggia. Trybunał nie uznał samej możliwości przejęcia strat za okoliczność przesądzającą o sztucznym lub podatkowym charakterze połączenia, lecz wskazał na konieczność uwzględnienia całokształtu jego gospodarczych okoliczności.

W konsekwencji, cele Dyrektywy, wynikające przede wszystkim z jej motywów 2 i 3, przemawiają za taką wykładnią art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, która uwzględnia rzeczywistą ciągłość działalności, charakter następstwa prawnego oraz brak ryzyka wykorzystania strat przez odrębnego ekonomicznie podatnika.

W analizowanej sprawie, uwzględnienie strat nie stanowiłoby nabycia cudzej korzyści podatkowej, lecz kontynuację rozliczenia działalności, której aktywa, zobowiązania, ryzyka oraz przyszłe rezultaty gospodarcze zostały w całości przejęte i kontynuowane przez Wnioskodawcę.

g.    Rzeczywista kontynuacja działalności

Za prawem Wnioskodawcy do uwzględnienia strat przemawia również rzeczywista ciągłość działalności gospodarczej. Wnioskodawca przejął całość majątku, zobowiązań, praw, ryzyk i projektów Spółek Łączących się. Nie doszło do wykorzystania strat w ramach nowej działalności, która nie pozostawałaby związana z działalnością prowadzoną przed połączeniem.

Zasadnicza część strat powstała w Z, która prowadziła podstawową działalność operacyjną. Działalność ta jest po połączeniu kontynuowana przez Wnioskodawcę. Przyszłe dochody, od których straty miałyby zostać odliczone, będą osiągane dzięki realizacji przejętych przedsięwzięć deweloperskich oraz wykorzystaniu majątku i praw przejętych od Spółek Łączących się. Ekonomiczny ciężar strat, aktywa, zobowiązania oraz możliwość osiągania przyszłych dochodów pozostają zatem związane z tą samą działalnością gospodarczą, kontynuowaną po połączeniu przez Wnioskodawcę.

Uwzględnienie strat nie prowadziłoby do przeniesienia korzyści podatkowej pomiędzy ekonomicznie odrębnymi przedsiębiorstwami. Stanowiłoby kontynuację rozliczenia wyników działalności przez podmiot, który przejął całość jej prawnych i ekonomicznych skutków.

Podsumowanie

Prawo do rozliczenia straty podatkowej jest prawem przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, które co do zasady podlega sukcesji na podstawie art. 93 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, jako przepisy ograniczające zasadę sukcesji podatkowej, powinny być interpretowane ściśle, z uwzględnieniem ich celu oraz szczególnego charakteru połączenia przez zawiązanie nowej spółki. Wnioskodawca nie istniał przed połączeniem, nie prowadził własnej działalności i nie osiągał własnych przychodów ani dochodów. Nie przejął Spółek Łączących się w celu pomniejszenia dochodów ze swojej dotychczasowej, odrębnej działalności.

Zarówno straty objęte wnioskiem, jak i przyszłe dochody Wnioskodawcy wynikają z działalności gospodarczej kontynuowanej po połączeniu. Zasadnicza część strat została poniesiona przez Z, która prowadziła podstawową działalność operacyjną przejętą i kontynuowaną przez Wnioskodawcę.

Nie dochodzi zatem do przeniesienia strat pomiędzy ekonomicznie odrębnymi podatnikami, lecz do kontynuacji rozliczenia tej samej działalności przez jej pełnego następcę prawnego i gospodarczego.

Definitywne wygaśnięcie strat wyłącznie z powodu wyboru połączenia przez zawiązanie nowej spółki prowadziłoby do asymetrycznego zastosowania zasady sukcesji podatkowej, wykraczałoby poza cel regulacji przeciwdziałających obrotowi stratami, powodowałoby nieuzasadnione zróżnicowanie sposobów połączenia oraz pozostawałoby trudne do pogodzenia z zasadą neutralności reorganizacji i systemowym znaczeniem art. 6 Dyrektywy.

W konsekwencji art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 Ustawy o CIT, powinny być interpretowane w sposób, który nie wyłącza prawa Wnioskodawcy do uwzględnienia nierozliczonych strat Z i Y.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie zatem uprawniona do obniżenia dochodu ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe o nierozliczone straty podatkowe poniesione przez Spółki Łączące się, z zachowaniem terminów, limitów i pozostałych warunków określonych w art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady organizacji i funkcjonowania spółek prawa handlowego oraz problematyka łączenia spółek została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 15 września 2000 r. ustawy Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: „ksh”).

Zgodnie z art. 491 § 1 ksh,

W myśl art. 492 § 1 ksh,

Stosownie do art. 494 § 1 ksh,

W przypadku dokonania połączenia na powyższych zasadach, spółka przejmowana przestaje istnieć, wspólnicy spółki przejmowanej stają się wspólnikami spółki przejmującej oraz wszystkie aktywa i pasywa spółki przejmowanej przechodzą na spółkę przejmującą.

Prawa i obowiązki następców prawnych reguluje także ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”).

W świetle art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej,

Natomiast, stosownie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Jednocześnie, jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2123 dalej: „ustawa nowelizująca”), ustawodawca wprowadził od 1 stycznia 2021 r. ograniczenia w zakresie rozliczania strat podatkowych. Nie oznacza to, że podatnicy nie będą mieli w ogóle możliwości rozliczania strat podatkowych z lat ubiegłych, jednak ustawa nowelizująca wprowadza pewne ograniczenia rozliczania strat podatkowych m.in. w sytuacjach, w których dochodzi do połączenia podmiotów bądź nabycia przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT:

W myśl art. 7 ust. 4 ustawy o CIT:

Powyższa regulacja w bardzo istotny sposób wpływa na konsekwencje podatkowe m.in. transakcji przejęć spółek kapitałowych, ograniczając możliwość rozliczania przez spółkę przejmującą po dokonaniu przejęcia innej spółki strat podatkowych z lat wcześniejszych.

Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że spółka przejmująca spółkę przejmowaną w wyniku łączenia nie może uwzględnić przy ustaleniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania straty spółki przejmowanej.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Państwa Spółka powstała w wyniku połączenia Z sp. z o.o. (dalej: „Z”) oraz Y sp. z o.o. sp.k. (dalej: „Y”), zwanych dalej łącznie „Spółkami Łączącymi się”.

Zgodnie z planem połączenia uzgodnionym (...) 2026 r. (dalej: „Plan Połączenia”), zarząd Z, działający w imieniu Z, a także w imieniu Y, w której Z pełniła funkcję komplementariusza, przyjął Plan Połączenia sporządzony na podstawie art. 498 i art. 499 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (dalej: „KSH”). Na podstawie Planu Połączenia oraz uchwał podjętych przez wspólników Spółek Łączących się 30 czerwca 2026 r., z dniem wpisania połączenia do Krajowego Rejestru Sądowego, doszło do połączenia Z i Y w trybie określonym w art. 492 § 1 pkt 2 KSH, tj. przez zawiązanie nowej spółki kapitałowej, na którą przeszedł cały majątek Spółek Łączących się w zamian za akcje nowej spółki. W wyniku połączenia powstała Państwa Spółka jako prosta spółka akcyjna. Połączenie zostało rozliczone metodą łączenia udziałów w rozumieniu art. 44c ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Państwa Spółka została utworzona bezpośrednio w wyniku połączenia. Przed dniem połączenia Państwa Spółka nie istniała jako odrębny podmiot ani jako podatnik podatku dochodowego, nie prowadziła działalności gospodarczej, nie posiadała własnego majątku ani własnej historii podatkowej oraz nie osiągała przychodów ani dochodów.

Skoro Państwa Spółka została utworzona bezpośrednio w wyniku połączenia to w Państwa sytuacji znajdzie zastosowanie art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT. Powyższe oznacza, że Państwa Spółka jako osoba prawna zawiązana w wyniku połączenia Z i Y nie będzie uprawniona do obniżenia dochodu ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe o nierozliczone straty podatkowe poniesione przez Spółki Łączące się.

Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że spółka przejmująca spółkę przejmowaną w wyniku łączenia nie może uwzględnić przy ustaleniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania straty spółki przejmowanej.

W konsekwencji, nie można się z zgodzić z Państwa stanowiskiem.

Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca jako osoba prawna zawiązana w wyniku połączenia Z i Y oraz ich następca prawny i gospodarczy, będzie uprawniony do obniżenia dochodu ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe o nierozliczone straty podatkowe poniesione przez Spółki Łączące się, z zachowaniem warunków określonych w art. 7 ust. 5 Ustawy o CIT, jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do powołanej przez Państwa, Dyrektywy Rady 2009/133/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, wskazać należy, że Dyrektywa unijna jest unijnym aktem prawnym kierowanym wyłącznie do poszczególnych państw członkowskich, a nie do ich obywateli, czy podmiotów działających na terytorium danego państwa członkowskiego, w związku z czym nie może być ona bezpośrednio stosowana do opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez podmioty gospodarcze działające na terytorium Polski. Dyrektywa unijna nie stanowi ratyfikowanej umowy międzynarodowej, jest środkiem ogólnym wskazującym określone działania, a zatem nie ma ona pierwszeństwa przed obowiązującą w danym kraju ustawą podatkową. Dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie do którego jest kierowana. W odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Wskazać należy, że w ramach instytucji interpretacji indywidualnej Organ nie jest uprawniony do badania zgodności przepisów prawa krajowego z przepisami unijnymi. Należy mieć na uwadze, że Organ działa na podstawie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Dlatego też, wydając interpretacje indywidualną Organ, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, dokonuje interpretacji obowiązujących przepisów prawa podatkowego.

Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, osadzone w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do niego się odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.