FB.300.2.2026/3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO

Na podstawie art. 14b, art. 14c oraz art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 08 lipca 2026 r. (data wpływu do Urzędu Miasta i Gminy w Kępnie – 14 lipca 2026 r.), uzupełnionego w dniu 26 sierpnia 2026 r. (opłata), o wydanie interpretacji indywidualnej/podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości, postanawiam

uznać stanowiska Wnioskodawcy wyrażone w złożonym wniosku za nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 08 lipca 2026 r. (data wpływu do Urzędu Miasta i Gminy w Kępnie – 14 lipca 2026 r.) Wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej/podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości.

W dniu 26 sierpnia 2026 r. Wnioskodawca uzupełnił braki ww. wniosku.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono dwa stany faktyczne i dwa pytania:

We wniosku Wnioskodawca wskazał, iż jest podmiotem podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz (…). Do jego obowiązków należy m.in.: (…).

W ramach zarządzania ruchem na drogach (…) Wnioskodawca na podstawie trwałego zarządu posiada magazyn soli (…) w miejscu właściwym dla wskazanego organu podatkowego, który jest wykorzystywany na potrzeby zimowego utrzymania dróg. Tego typu działalność, polegająca na usuwaniu śniegu oraz zapewnieniu odpowiedniego stanu przejezdności dróg publicznych, stanowi ustawowy obowiązek Wnioskodawcy jako zarządcy drogi publicznej wynikający z ustawy o drogach publicznych, a w szczególności z art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, wchodzący w zakres zarządzania drogami (…). Zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy utrzymanie drogi oznacza wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym zakresie także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej.

Budynek zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w stanie prawnym obowiązujący od 1 stycznia 2025 r. – to obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Powyższa zmiana, w ocenie Wnioskodawcy, w sposób znaczący zmienia kwestie związane z kwalifikacją obiektów podlegających podatkowi od nieruchomości – magazynu na sól drogową, zlokalizowanego na terenie (…).

Wnioskodawca podniósł także, że magazyny soli są rozmieszczone w (…) na terenach należących do (…). Stanowią one zamknięte i zadaszone, duże obiekty wolnostojące, zapewniające ochronę soli przed zawilgoceniem.

Magazyny stanowią miejsce do składowania soli, jako materiału wykorzystywanego do zimowego utrzymania nawierzchni jezdni (…). Muszą zatem chronić składowaną w niej sól przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi poprzez zapewnienie zadaszenia oraz ścian osłonowych (odpornych na korozję chlorku sodu, uderzenia sprzętem ciężkim oraz wytrzymujące oddziaływanie spiętrzonej pryzmy soli). Konstrukcja magazynu zapewnia ochronę soli przed wodą gruntową, w tym podciąganiem kapilarnym poprzez odpowiedni układ posadzki i warstw izolacji. Dodatkowo, magazyny wyposażone są w instalację wytwornicy solanki.

Wnioskodawca wskazał także, że główną właściwością magazynu soli jest jego pojemność, tj. jaką ilość soli drogowej można przechowywać w danym magazynie. Magazyn soli w (…) ma następujące parametry:

–    powierzchnia użytkowa – (…) m kw.

–    pojemność (wg. projektu) – (…) Mg

Zdjęcia magazynu soli stanowią załączniki do wniosku.

Magazyn soli w (…) postawiony jest w formie (…).

Magazyn soli w trakcie trwania umowy na zimowe utrzymanie ruchu (…) będzie użyczany przedsiębiorcy, z którym podpisywana będzie umowa na zimowe utrzymanie dróg.

PYTANIA WNIOSKODAWCY:

1.  Czy magazyn na sól drogową zlokalizowany na terenie (…) stanowi budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.?

2.  Kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości w przypadku użyczenia magazynu soli?

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY ODNOŚNIE PKT 1:

Przed wejściem w życie 1 stycznia 2025 r. zmiany u.p.o.l., magazyn na sól drogową kwalifikowany był jako budynek zgodnie z uprzednio obowiązującą definicją ustawową: budynek – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (poprzednie brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 1).

Aktualnie należy jednak zwrócić uwagę na wyłączenie jakim posługuje się ustawodawca w treści art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.: budynek – obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Dokonując interpretacji powyższej definicji, mamy aktualnie do czynienia z dwoma charakterystycznymi przesłankami, które powinny zostać spełnione, aby uznać że budynkiem według u.p.o.l. nie jest obiekt: - w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, - którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Magazyn na sól drogową spełnia obie te przesłanki – tj. gromadzone są w nim materiały sypkie (sól drogowa), a podstawowym parametrem jest pojemność (określona w tonach – Mg).

Zgodnie z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, magazyn na sól drogową nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Wnioskodawca podniósł dalej, że skoro magazyn na sól drogową od 1 stycznia 2025 r. nie będzie w rozumieniu u.p.o.l. budynkiem, to przy ocenie jego charakteru należy zwrócić uwagę na nowe brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., zgodnie z którym budowlą jest a) obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. W załączniku nr 4, pod pozycją 6 opisane są obiekty: w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. 4 (tj. „zbiornik wody surowej, hala technologiczna, zbiornik retencyjny wody uzdatnionej, odstojnik wód popłucznych – wchodzące w skład stacji uzdatniania wody”) i poz. 5 (tj. “stacja zlewna, przepompownia ścieków oczyszczonych, osadnik wstępny, osadnik wtórny, reaktor biologiczny, komora tlenowa, komora rozdziału, komora niedotleniona, komora beztlenowa, zagęszczacz grawitacyjny, instalacja do odwadniania osadów, instalacja do odgazowywania, stacja zagęszczania osadu nadmiernego, stacja dozowania kwasu octowego, zbiornik wyrównawczy cieczy nadosadowej, przepompownia osadu recyrkulowanego i nadmiernego, komora predenitryfikacji – wchodzące w skład oczyszczalni ścieków”).

Według Wnioskodawcy magazyn na sól drogową spełnia ww. definicję i stanowi budowlę w rozumieniu u.p.o.l. jednocześnie wskazuje, ze kwestia kwalifikacji (jako budynku lub budowli) magazynu na sól drogową ma wpływ na zastosowanie innej stawki podatku od nieruchomości zgodnie z u.p.o.l.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY ODNOŚNIE PKT 2:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)  właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)   posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)  użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)  posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)  wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)  jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Wnioskodawca wskazał, iż jest (…) organem (…) właściwym w sprawach dróg (…), do którego należy wykonywanie zadań zarządcy dróg (…)  w zakresie dróg (…). (…).

Zdaniem Wnioskodawcy okoliczność, iż jednostka budżetowa w obrocie prawnym nie występuje jako samodzielny uczestnik tego obrotu, nie oznacza jednocześnie, że w świetle ustaw podatkowych nie może posiadać statusu samodzielnego podatnika. Ustalenie prawnopodatkowej podmiotowości jednostki budżetowej winno nastąpić przede wszystkim po dokonaniu właściwej wykładni przepisów ustawy podatkowej. Jedynie posiłkowo można uwzględnić definicje pojęć wypracowane, na gruncie innych gałęzi prawa, w tym prawa prywatnego, jeżeli nie zostały one dookreślone w prawie podatkowym. Nie zawsze jednak mechanizmy funkcjonujące np. w prawie cywilnym mogą być wprost przekładane na rozstrzyganie kwestii podatkowych. Posługiwanie się pojęciami ukształtowanymi w innych gałęziach prawa nie może prowadzić do ustaleń pozostających i w sprzeczności z istotą obowiązku podatkowego.

Takie uregulowanie oznacza, iż podatnikiem będzie podmiot, któremu właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie (z uwzględnieniem ww. wyjątku) na podstawie umowy albo innego tytułu prawnego, a zatem, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale od posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego. Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca wymieniając ogólnie umowę lub inny tytuł prawny, jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości, nie wskazał ich rodzaju.

Wnioskodawca podniósł dalej, iż jednostka taka nie traci statusu posiadacza nieruchomości albo obiektów budowlanych jeżeli użyczyła je innemu podmiotowi. Posiadanie stanowi instytucję prawa rzeczowego, oznaczającą stan faktyczny, polegającym na władaniu określoną rzeczą przez posiadacza. Przez władztwo to w literaturze oraz orzecznictwie rozumie się możność władania rzeczą; efektywne w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania; dla istnienia posiadania nie jest bowiem konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz sama możność takiego korzystania. Kodeks cywilny wyróżnia dwie postacie posiadania: posiadanie samoistne oraz posiadanie zależne. Analizowany przypadek nie dotyczy posiadania samoistnego z uwagi na zakres tego prawa, jak też z powodu odrębnego uregulowania opodatkowania posiadaczy samoistnych w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem zależnym jest ten kto faktycznie włada rzeczą jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Podmiot, obejmujący w posiadanie zależnie nieruchomość stanowiącą własność (…) i następnie oddający tę nieruchomość innemu podmiotowi, nie pozbawia się w ten sposób posiadania.

Zdaniem Wnioskodawcy, podatnikiem podatku od nieruchomości w przypadku użyczenia magazynu soli jest nadal Wnioskodawca.

Na zakończenie Wnioskodawca oświadczył pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

 I.      W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego w pkt 1 stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do postanowień art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r.) budynkiem jest obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Zgodnie zaś z postanowieniami art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r.) użyte w ustawie określenie budowla oznacza:

a)  obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,

b)  elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem - wyłącznie w zakresie ich części budowlanych,

c)  urządzenie budowlane - przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,

d)  urządzenie techniczne inne niż wymienione w lit. a-c - wyłącznie w zakresie jego części budowlanych,

e)  fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową

–    wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie.

W myśl art. 4 ust. 1 ww. ustawy, podstawę opodatkowania stanowi:

1)  dla gruntów - powierzchnia;

2)  dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3)  dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Swoistą nowością w definicji pojęcia budynku, jest druga część przepisu, która wyłącza kategorie obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej ustawodawca wykluczając z pojęcia „budynku” obiekty, w których są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, których podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym ich przeznaczenie jest pojemność, wskazał, że rozwiązanie to ma wyeliminować wątpliwości związane z kwalifikowaniem tych obiektów na potrzeby podatku od nieruchomości, jednak jednocześnie intencją ustawodawcy było utrzymanie zasady pierwszeństwa kwalifikacji obiektu jako budynku.

Oznacza to, że najpierw należy ustalić, czy obiekt spełnia definicje budynku, a dopiero w przypadku stwierdzenia, że nie jest budynkiem, można rozważyć jego kwalifikację jako budowlę.

Punktem wyjścia do przeprowadzenia procesu interpretacyjnego pojęcia budynku, jest wykładnia językowa tekstu prawnego, która stanowi prymat w dziedzinie prawa podatkowego. Zasadą jest, że jeżeli efekt zastosowania wykładni językowej jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, to dalsze narzędzia interpretacyjne nie wymagają zastosowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że definicja budynku zawarta w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter definicji legalnej, a więc należy rozumieć ją tak jak sformułował ją ustawodawca. Celem definicji legalnych jest jednoznaczne określenie znaczenia danego terminu, uzyskanie jasności prawa i poznanie intencji prawodawcy. Aby zachować odpowiednią hierarchię wykładni językowej, w tym miejscu należy poruszyć kwestię orzecznictwa sądowego, powstałego na kanwie poprzednio obowiązujących przepisów. Zdaniem organu podatkowego pojęcia takie jak: wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamenty i dach, należy rozumieć jak w poprzednim stanie prawnym, który doczekał się jednolitej linii orzeczniczej. I tak przegroda budowlana powinna być rozumiana jako element budowlany (drewniany, stalowy, betonowy, żelbetowy itp.) wyznaczający granice budynku. Nie każda przegroda budowlana musi być ścianą, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. Przegrodą budowlaną może być również konstrukcja opierająca się na filarach, słupach czy kolumnach, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana. Natomiast cyt. „(…) dla przypisania podłożu cech fundamentu nie jest konieczne zagłębienie (wkopanie) go w gruncie. Zauważyć bowiem przyjdzie, że fundamenty mogą być wykonywane z bardzo różnych materiałów, takich jak: drewno, beton, kamień itd. Mogą też być w różny sposób wykonane, np. murowane lub układane z elementów prefabrykowanych, monolityczne, płytowe (wylewka betonowa), mogą być również posadowione na różnych poziomach lub mogą być np. typu głębokiego (pale). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że o tym czy dany obiekt posiada fundament nie decyduje ani technika jego wykonania ani sposób zagłębienia go w gruncie, ani nawet (przy obecnym stanie techniki) możliwość przeniesienia obiektu w inne miejsce. Jak powszechnie przyjmuje się, fundamentem (niezdefiniowanym przez ustawodawcę) jest element konstrukcji budowlanej, w jej najniższej części, mający za zadanie przeniesienie ciężaru budowli na grunt. Ma on zapewnić trwałość i stabilność konstrukcji, jej odporność na działanie czynników atmosferycznych” (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 103/20). Z kolei dach to nakrycie budynku, wierzchnia część osłoniętego wnętrza, część budynku ograniczająca go od góry, niezależnie od konstrukcji czy użytych do jego wybudowania materiałów (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 758/10). Natomiast terminy: roboty budowlane i trwały związek z gruntem zostały wyjaśnione przez ustawodawcę w kolejnych definicjach legalnych tj. w art. 1a ust. 1 pkt 2b i 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. A zatem roboty budowlane to prace polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r. poz. 524 ze zm.). Z kolei trwałe związanie z gruntem – to takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce.

Opisując we wniosku magazyny na sól drogową, Wnioskodawca wskazał, że „stanowią one zamknięte i zadaszone, duże obiekty wolnostojące, zapewniające ochronę soli przed zawilgoceniem. Konstrukcja magazynu zapewnia ochronę soli przed wodą gruntową, w tym podciąganiem kapilarnym poprzez odpowiedni układ posadzki i warstw izolacji. Dodatkowo, magazyny wyposażone są w instalację wytwornicy solanki.”.

Magazyn soli zlokalizowany na terenie (…) postawiony jest w formie (…).

Opis ten jednoznacznie wyczerpuje, zdaniem organu podatkowego, znamiona ustawowej definicji budynku tj. wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ((…)), posiada fundamenty ((…)) i dach, jest trwale związany z gruntem, wyposażony jest w instalację wytwornicy solanki.

Do obiektu magazynu soli położonego w (…) nie znajduje zastosowania wyłączenie wyrażone w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707). Organ podatkowy nie kwestionuje przy tym, że w ww. obiekcie są lub mogą być gromadzone materiały sypkie. Spór w swojej istocie sprowadza się do tego, czy podstawowym parametrem technicznym ww. obiektu wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Powierzchnię użytkową ww. magazynu soli da się ustalić. Zgodnie ze stanem faktycznym wskazanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 8 lipca 2026 r. wynosi ona (…) m². Nie jest ona znikoma/iluzoryczna z perspektywy relacji tego wskaźnika do innych parametrów technicznych tego obiektu (wysokości, kubatury). Powierzchnia użytkowa ww. obiektu nie jest nieistotna z uwagi na cel/zadanie gospodarcze jaki ma spełniać obiekt, tj. składowanie i ochrona soli przed zawilgoceniem.

Organ podatkowy nie podziela stanowiska Wnioskodawcy, iż cechą wyróżniającą obiekt magazynu soli jest jego pojemność, a nie powierzchnia użytkowa.

W tym kontekście organ podatkowy nie podziela stanowiska Wnioskodawcy, jakoby magazyn na sól drogową zlokalizowany (…) stanowił budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 tejże ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego w pkt 1 stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

II.       W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego w pkt 2 stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)  właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)  posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)  użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)  posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)  wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)  jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z treści powołanego wyżej art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wynika, co do zasady, iż podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna, która objęła w posiadanie nieruchomość lub jej część albo obiekt budowlany lub jego część, na podstawie umowy zawartej z właścicielem - Skarbem Państwa lub jednostką samorządu terytorialnego. Takie uregulowanie oznacza, iż podatnikiem będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie na podstawie umowy, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale od posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego.

Drugi z kolei człon przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje, że podatnikiem może być również osoba, której posiadanie wynika „z innego tytułu prawnego”. Przykładem innego tytułu prawnego posiadania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest przekazanie nieruchomości w trwały zarząd jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Przy czym ten ów "inny tytuł prawny" (uprawniający do samodzielnego korzystania z nieruchomości) pochodzić winien także od właściciela.

Wymaga w tym miejscu podniesienia, iż na gruncie obecnie obowiązujących przepisów art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przyjąć należy, że w sytuacji wydzierżawienia lub wynajęcia rzeczy będącej w trwałym zarządzie, podatnikiem podatku od nieruchomości będzie dzierżawca, najemca jako posiadacz zależny nieruchomości na podstawie umowy zawartej z właścicielem w rozumieniu tego przepisu. Powyższy pogląd, za którym opowiada się również organ podatkowy, zdecydowanie dominuje w literaturze przedmiotu, a także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: M. Szymankiewicz, Trwały zarządca podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do posiadanych tytułem trwałego zarządu nieruchomości lub ich części, Finanse Komunalne 9/2012; B. Pahl, Kontrowersje wokół zakresu podmiotowego podatku od nieruchomości, Finanse Komunalne 4/2008; wyrok NSA z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1797/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28.01.2020 r., I SA/Łd 611/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 22.08.2019 r., I SA/Ol 785/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23.10.2018 r., II FSK 2765/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11.01.2018 r., II FSK 3565/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 15.12.2017 r., I SA/Wr 979/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4.04.2017 r., II FSK 487/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6.11.2014 r., III SA/Po 724/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20.09.2013 r., II FSK 2631/11).

Wnioskodawca – (…) jest jednostką organizacyjną, (…), która w obrocie cywilnym nie występuje jako samodzielny uczestnik tego obrotu. (…) nie jest podmiotem żadnych praw cywilnych i wykonuje jedynie uprawnienia płynące z własności (…). Nawet jeżeli decyzje o sposobie wykorzystania powierzonych jej nieruchomości podejmuje samodzielnie, działa w imieniu i na rzecz (…). Również w stosunkach z osobami trzecimi jako trwały zarządca składa oświadczenia woli, ale nie działa w imieniu własnym, lecz w imieniu reprezentowanego. W konsekwencji stroną umów cywilnoprawnych dotyczących nieruchomości, zawieranych przez jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej jest (…), jako właściciel nieruchomości. W związku z tym umowę taką należy traktować jako zawartą z właścicielem.

W stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę, tytuł prawny użyczającego do posiadania nieruchomości pochodził będzie bezpośrednio od właściciela nieruchomości – (…). Tym samym umowa użyczenia - jako zawarta bezpośrednio ze (…) jako właścicielem nieruchomości przenosiła będzie obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości na Biorącego magazyn soli w użyczenie.

Zatem na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 litera „a” ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707), podatnikiem podatku od nieruchomości od magazynu soli będzie Biorący w użyczenie ten budynek, a nie Wnioskodawca - (…).

Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego w pkt 2 stanu faktycznego uznał za nieprawidłowe.

POUCZENIE:

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Na niniejszą interpretację Wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) w terminie 30 dni od dnia doręczenia interpretacji.

Skargę wnosi się za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy Kępno, ul. Ratuszowa 1, 63-600 Kępno (art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.