INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b § 1, art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku X. z dnia 22 lipca 2026 r. (wpływ do Urzędu Miasta Siedlce dnia 27 lipca 2026 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości, dotyczącego ustalenia podmiotu zobowiązanego do składania deklaracji na podatek od nieruchomości oraz zapłaty podatku od budowli w postaci myjni samochodowej znajdującej się na nieruchomości będącej przedmiotem umowy dzierżawy, Prezydent Miasta Siedlce stwierdza, że:

stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Stan faktyczny przedstawiony we wniosku

W dniu 22 lipca 2026 r. (wpływ do Urzędu Miasta Siedlce dnia 27 lipca 2026 r.) do organu podatkowego wpłynął wniosek X. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest dzierżawcą części nieruchomości położonej w (…), obejmującej część działek ewidencyjnych nr (…) dla których prowadzona jest księga wieczysta nr (…).

Na mocy porozumienia trójstronnego z dnia 18 grudnia 2025 r. Wnioskodawca wstąpił w prawa i obowiązki wynikające z umowy dzierżawy z dnia 18 października 2019 r. Wydzierżawiającym jest właściciel nieruchomości, natomiast przedmiotem dzierżawy jest część nieruchomości o powierzchni (…).

Na dzierżawionym gruncie znajduje się samoobsługowa myjnia samochodowa, której właścicielem – według oświadczenia Wnioskodawcy – jest Wnioskodawca.

Wnioskodawca wskazał, że będzie wykorzystywał nieruchomość w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji samoobsługowej myjni samochodowej wraz z przyłączami i infrastrukturą. Według Wnioskodawcy myjnia stanowi odrębną od nieruchomości gruntowej budowlę, która jest połączona z gruntem wyłącznie dla przemijającego użytku i nie stanowi części składowej nieruchomości.

Zgodnie z postanowieniami umowy dzierżawy Wnioskodawca jest zobowiązany do przekazywania wydzierżawiającemu informacji niezbędnych do prawidłowego sporządzenia deklaracji na podatek od nieruchomości. Po zakończeniu umowy dzierżawy Wnioskodawca jest zobowiązany do usunięcia na własny koszt zamontowanej myjni wraz ze związanymi z nią instalacjami, z wyjątkami określonymi w umowie, oraz do przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego.

Wnioskodawca wskazał również, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na zmianę umowy dzierżawy w zakresie obowiązku podatkowego dotyczącego budowli w postaci myjni samochodowej. Właściciel gruntu stoi na stanowisku, że myjnia samochodowa posadowiona na gruncie stanowi część składową nieruchomości na podstawie art. 47 i 48 Kodeksu cywilnego.

Wnioskodawca wskazał ponadto, że deklaracja DN-I dotycząca przedmiotowej myjni została złożona zarówno przez właściciela nieruchomości gruntowej, jak i przez Wnioskodawcę jako właściciela myjni.

Wnioskodawca powołał się na wyroki sądów administracyjnych dotyczące kwalifikacji myjni samochodowych dla celów podatku od nieruchomości, w szczególności na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2024 r., sygn. III FSK 300/22, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. I SA/GI 80/19.

Stanowisko Wnioskodawcy

Wnioskodawca uważa, że jest jedynym podmiotem zobowiązanym do składania deklaracji DN-I i zapłaty podatku od nieruchomości w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej. W ocenie Wnioskodawcy myjnia samochodowa nie stanowi części składowej gruntu, ponieważ została z nim połączona jedynie dla przemijającego użytku, o którym mowa w art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego.

Wnioskodawca podkreśla, że jest właścicielem myjni, natomiast właścicielem gruntu jest wydzierżawiający. W jego ocenie w sprawie występują zatem dwa odrębne przedmioty opodatkowania: grunt będący własnością wydzierżawiającego oraz budowla w postaci myjni będąca własnością Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy wydzierżawiający pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie gruntu, natomiast Wnioskodawca jest podatnikiem w zakresie budowli.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że myjnia samochodowa wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Ocena prawna wniosku i stanowiska organu podatkowego

Stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn, zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W przypadku nieruchomości lub obiektów budowlanych stanowiących własność prywatną zasadnicze znaczenie dla ustalenia podatnika ma zatem tytuł własności.

Należy jednak zauważyć, że dla ustalenia, kto jest właścicielem obiektu znajdującego się na cudzym gruncie, konieczne jest zastosowanie przepisów prawa cywilnego dotyczących części składowych rzeczy. Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 795 t.j.) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności, jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stosownie do art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi natomiast, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.

Z powyższych przepisów wynika zasada superficies solo cedit, zgodnie z którą rzeczy trwale związane z gruntem dzielą co do zasady los prawny nieruchomości gruntowej. Dla zastosowania wyjątku określonego w art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że strony umowy przewidziały obowiązek demontażu obiektu po zakończeniu stosunku prawnego. Ocena, czy rzecz została połączona z nieruchomością tylko dla przemijającego użytku, wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności konkretnego przypadku, w szczególności sposobu fizycznego połączenia rzeczy z gruntem, charakteru tego połączenia, konstrukcji obiektu, możliwości jego odłączenia i przeniesienia, celu połączenia z gruntem oraz sposobu i przewidywanego okresu korzystania z nieruchomości.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że dla oceny przesłanki „przemijającego użytku” znaczenie ma rzeczywisty charakter związania rzeczy z nieruchomością, a nie tylko formalne postanowienia umowne. W szczególności należy uwzględnić, czy obiekt został wzniesiony z założeniem czasowego wykorzystania nieruchomości, czy też sposób jego wykonania wskazuje na gospodarcze i trwałe związanie z konkretną nieruchomością.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca wskazuje na obowiązek usunięcia myjni po zakończeniu dzierżawy. Okoliczność ta może mieć znaczenie przy ocenie przesłanki z art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego, jednak sama w sobie nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że myjnia nie stanowi części składowej gruntu. Dla dokonania takiej oceny istotny jest bowiem przede wszystkim sposób fizycznego połączenia myjni z nieruchomością. Wnioskodawca powinien zatem szczegółowo opisać sposób fizycznego połączenia myjni samochodowej z gruntem, wskazując, w jaki sposób obiekt został posadowiony na nieruchomości, czy posiada fundamenty lub inne elementy konstrukcyjne związane z gruntem, a jeżeli tak - czy elementy te stanowią integralną część myjni, czy też są odrębnymi elementami infrastruktury lub obiektami pozostającymi na nieruchomości. Należy również wskazać, w jaki sposób poszczególne elementy myjni są zamocowane lub zakotwione do podłoża oraz czy ich demontaż wymaga ingerencji w grunt, w szczególności wykonania robót budowlanych związanych z usunięciem fundamentów, kotew, elementów mocujących lub innych części pozostających w gruncie.

Wnioskodawca powinien ponadto wskazać, jakie elementy pozostają na nieruchomości po całkowitym demontażu myjni oraz czy po jej odłączeniu od gruntu możliwe jest przeniesienie całego obiektu do innej lokalizacji i ponowne jego wykorzystanie zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, bez istotnej zmiany jego konstrukcji lub substancji. W tym zakresie należy opisać również, czy demontaż myjni ma charakter czynności typowej dla zakończenia jej użytkowania w danej lokalizacji, czy też wiąże się z trwałym usunięciem obiektu i wykonaniem robót ingerujących w grunt.

Istotne jest również przedstawienie okresu obowiązywania umowy dzierżawy, a w przypadku przewidzianego w umowie mechanizmu jej przedłużenia - wskazanie jego charakteru. Należy ponadto wyjaśnić, czy sposób zaprojektowania, wykonania i posadowienia myjni, z uwzględnieniem charakteru jej konstrukcji, sposobu połączenia z gruntem oraz planowanego okresu jej użytkowania, wskazuje na zamiar czasowego połączenia obiektu z nieruchomością na okres korzystania z niej na podstawie umowy dzierżawy, czy też na gospodarcze i trwałe związanie obiektu z konkretną nieruchomością. Powyższe okoliczności mają znaczenie dla ustalenia, czy w sprawie znajduje zastosowanie art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego.

Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Organ podatkowy nie jest zatem uprawniony do samodzielnego ustalania okoliczności faktycznych niewskazanych we wniosku ani do zastępowania Wnioskodawcy w przedstawieniu elementów stanu faktycznego niezbędnych do dokonania oceny prawnej.

Kwalifikacja podatkowa myjni samochodowej

Niezależnie od kwestii prawa własności należy wskazać, że od dnia 1 stycznia 2025 r. obowiązuje nowe brzmienie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczących definicji budowli. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez budowlę rozumie się obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, a także określone w tym przepisie kategorie urządzeń i innych obiektów. Zmiana definicji budowli ma istotne znaczenie dla oceny przedstawionego zagadnienia.

Wnioskodawca powołuje się w szczególności na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2024 r., sygn. III FSK 300/22, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. I SA/ Gl 80/19. Orzeczenia te zostały jednak wydane na tle stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie obecnej definicji budowli. Nie mogą zatem automatycznie przesądzać o kwalifikacji podatkowej myjni samochodowej w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2025 r. Nie oznacza to, że orzeczenia te nie mają znaczenia dla analizy sprawy. Mogą one być pomocne przy ocenie charakteru technicznego i funkcjonalnego tego rodzaju obiektów, jednak kwalifikacja konkretnego obiektu dla celów podatku od nieruchomości musi zostać dokonana z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w danym okresie podatkowym. W szczególności nie można przyjąć, że każdy element wyposażenia myjni samochodowej automatycznie stanowi budowlę w rozumieniu obecnego art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy. Konieczne jest ustalenie charakteru poszczególnych elementów myjni oraz ich kwalifikacja na podstawie aktualnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym z uwzględnieniem załącznika nr 4 do ustawy.

Skutki podatkowe

Jeżeli w konkretnym stanie faktycznym zostanie ustalone, że myjnia samochodowa stanowi część składową gruntu w rozumieniu art. 47 § 2 i art. 48 Kodeksu cywilnego, właścicielem tego obiektu będzie właściciel nieruchomości gruntowej. W konsekwencji, w zakresie, w jakim obiekt stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatnikiem będzie właściciel gruntu, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jeżeli natomiast zostanie wykazane, że myjnia została połączona z gruntem wyłącznie dla przemijającego użytku w rozumieniu art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego i w związku z tym nie stała się częścią składową nieruchomości, pozostając odrębnym przedmiotem własności Wnioskodawcy, wówczas - w zakresie, w jakim stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości - podatnikiem będzie Wnioskodawca jako jej właściciel.

W konsekwencji o statusie podatnika nie rozstrzyga samo oznaczenie Wnioskodawcy jako właściciela myjni w umowie sprzedaży ani samo zobowiązanie do jej demontażu po zakończeniu dzierżawy. Decydujące znaczenie ma rzeczywisty status cywilnoprawny obiektu wynikający z charakteru jego połączenia z gruntem.

Należy również podkreślić, że postanowienia umowy dzierżawy nie mogą zmieniać ustawowego kręgu podatników określonego w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strony mogą natomiast regulować wzajemne rozliczenia związane z ekonomicznym ciężarem podatku oraz obowiązki informacyjne.

Konkluzja

W świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego brak jest podstaw do przyjęcia, że Wnioskodawca jest – wyłącznie z uwagi na nabycie myjni oraz obowiązek jej usunięcia po zakończeniu dzierżawy – jedynym podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowej myjni.

Przedstawiony stan faktyczny nie zawiera bowiem wystarczających informacji pozwalających na jednoznaczne ustalenie, czy połączenie myjni z gruntem nastąpiło jedynie dla przemijającego użytku, czy też ma charakter powodujący powstanie części składowej nieruchomości.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym jest on bezwarunkowo jedynym podmiotem zobowiązanym do składania deklaracji DN-I i zapłaty podatku od nieruchomości w zakresie myjni samochodowej, należy uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie wskazuje się, że ostateczna ocena podmiotu będącego podatnikiem w zakresie konkretnego obiektu wymaga ustalenia jego statusu cywilnoprawnego oraz niezależnie od tego – prawidłowej kwalifikacji podatkowej poszczególnych elementów myjni na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązujących w odpowiednim okresie podatkowym.

Pouczenie

Interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w zakresie objętym interpretacją.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W przypadku negatywnej oceny stanowiska Wnioskodawcy interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Na podstawie art. 14j § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej przepisy dotyczące interpretacji indywidualnych stosuje się odpowiednio do interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w zakresie podatków i opłat lokalnych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: „p.p.s.a.”).

Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu niniejszej interpretacji, tj. aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a.

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach w przypadku wniesienia jej w postaci papierowej, na adres: Prezydent Miasta Siedlce, Skwer Niepodległości 2, 08-110 Siedlce, stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a.

Skargę można również wnieść w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem adresu do doręczeń elektronicznych organu AE:PL-16545-68366WRDVD-19, zgodnie z art. 54 § 1a p.p.s.a.

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się, zgodnie z art. 47 § 3 p.p.s.a.