0115-KDST2-2.4011.619.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z zawarciem ugody z Bankiem. Wniosek został uzupełniony 20 sierpnia 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani osobą fizyczną podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Była Pani jedynym kredytobiorcą kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego, zawartego z Bankiem X.

Mieszkanie zostało zakupione z zamiarem przeznaczenia go na cele mieszkaniowe syna. Z uwagi na wystąpienie problemów zdrowotnych, które uniemożliwiły synowi natychmiastowe zamieszkanie w lokalu, mieszkanie było czasowo wynajmowane od lutego 2006 r. do końca marca 2007 r. Przychody z najmu były rozliczane w formie ryczałtu PIT-28. Od 1 kwietnia 2007 r. mieszkanie zostało przeznaczone wyłącznie na cele mieszkaniowe syna.

Na podstawie umowy kredytowej wpłaciła Pani na rzecz Banku łącznie 225.370,03 zł oraz 3,02 CHF, czym całkowicie spłaciła Pani kredyt.

W toku postępowania sądowego sąd zasądził na Pani rzecz kwotę 113.378,80 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 grudnia 2021 r.

Przed zakończeniem postępowania strony zawarły ugodę (dnia 22 maja 2026 r.), zgodnie z którą Bank X zobowiązał się wypłacić Pani 147 050 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie. Ponadto Bank zwrócił Pani 1000 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej oraz 10.800 zł tytułem zwrotu zastępstwa procesowego.

Kwoty te zostały przekazane na rachunek kancelarii prawnej prowadzącej Pani sprawę. Kancelaria potrąciła należne wynagrodzenie oraz koszty wynikające z umowy, a pozostałą kwotę 139.131 zł przekazała na Pani rachunek bankowy.

Bank zaznaczył w ugodzie, że nie wystawi informacji PIT-11.

Nieruchomość zakupiona z kredytu była wynajmowana przez 14 miesięcy, a następnie była wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe Pani syna.

W związku z powyższym, ma Pani wątpliwości co do skutków podatkowych otrzymanych świadczeń.

Uzupełnienie

Kredyt został zaciągnięty 5 stycznia 2006 r.

Kwota kredytu to 110.000 zł.

Kredyt został spłacony w całości w 2019 r. kwota spłaconego kredytu to 225.380,20 zł.

Zgodnie z ugodą Bank przelał kwotę 147.050 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie.

Niezależnie od ww. kwoty Bank pokrył koszty zastępstwa procesowego klienta w wysokości 10.800 zł oraz opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.000 zł, kwoty te zostały przelane bezpośrednio do Pani kancelarii prawnej, która prowadziła sprawę sądową.

Kwota 113.378,80 zł, którą zasądził sąd na Pani rzecz tytułem zwrotu świadczenia nienależnego zawiera się w kwocie 147.050,00 zł, jaką ostatecznie przelał Bank. Kwoty 113.378,80 zł oraz 147.050 zł nie stanowią dwóch odrębnych zwrotów świadczenia nienależnego i nie powinny być sumowane.

Na podstawie ugody Bank zobowiązał się do zapłaty kwoty 147.050 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie. Kwota 147.050 zł stanowi zatem kwotę wynikającą z późniejszego ugodowego rozliczenia roszczeń.

Nie dysponuje Pani dokumentem, który pozwalałby Pani jednoznacznie przypisać konkretną część kwoty 147.050 zł do zwrotu świadczenia nienależnego, a konkretną część do odsetek, ale w świetle wyroku sądu kwota 113.378,80 zł stanowi zwrot świadczenia nienależnego, fakt ten pozwala na domniemanie, że pozostała część kwoty, tj. 33.671,20 zł stanowi część odsetek ustawowych za opóźnienie, takie rozliczenie wynika z zestawienia kwoty zasądzonej przez sąd z kwotą wypłaconą przez Bank na podstawie ugody.

W świetle wyroku sądu cała kwota 113.378,80 zł stanowi wypłatę zwrotu świadczenia nienależnego.

Kwota 147.050 zł zawiera w sobie część odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności. Ugoda nie przewiduje wypłaty ekwiwalentu w miejsce odsetek, ani nie określa odrębnego świadczenia o takim charakterze.

Treść zawartej ugody nie wskazuje wprost na art. 481 Kodeksu cywilnego jako podstawy prawnej naliczenia odsetek.

Ugoda określa natomiast, że uzgodniona kwota obejmuje zwrot świadczenia nienależnego oraz część odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności. Ugoda nie zawiera zatem szczegółowego wyliczenia odsetek, ani nie wskazuje jednostki redakcyjnej Kodeksu cywilnego, na podstawie której zostały one wyliczone. Należy jednak wskazać, że określenie „odsetki ustawowe za opóźnienie” jest terminem ustawowym odnoszącym się do odsetek, o których mowa w art. 481 Kodeksu cywilnego.

Jednocześnie podkreśla Pani, że nie ma podstaw do twierdzenia, iż ugoda przewidywała inny rodzaj odsetek, ponieważ w jej treści zostały one określone jako odsetki ustawowe za opóźnienie w płatności.

Kwota 113.378,80 zł jest zawarta w kwocie 147.050 zł i kwoty te nie powinny być sumowane. Kwota 147.050 zł obejmuje oprócz zwrotu świadczenia nienależnego także część odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności. Jedynie kwota 113.378,80 zł, która stanowi zwrot świadczenia nienależnego, była wpłacona przez Panią do Banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu przyjętego w ugodzie stały się nienależne Bankowi.

W kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu mieści się jedynie kwota 113.378,80 zł, którą przekazała Pani na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu.

Otrzymana kwota nie stanowi :

–    odszkodowania za poniesioną przez Panią szkodę,

–    wynagrodzenia za zaniechanie dochodzenia roszczeń wobec Banku,

–    zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

–    świadczenia z tytułu kredytu mieszkaniowego związanego z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Kwota wynikająca z ugody została określona przez strony jako zwrot świadczenia nienależnego oraz część odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie. Nie została przyznana z tytułu odszkodowania, zadośćuczynienia ani wynagrodzenia za zaniechanie dochodzenia roszczeń.

Pytania

1.  Czy w opisanym stanie faktycznym kwoty otrzymane na podstawie ugody zawartej z Bankiem X: 147.050 zł oraz 1.000 zł i 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, powodują powstanie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, a jeżeli tak - w jaki sposób należy ustalić podstawę opodatkowania?

2.  Czy kwota 147.050 zł otrzymana na podstawie ugody stanowi w całości przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Jeżeli nie, to czy opodatkowaniu podlega wyłącznie część stanowiąca odsetki ustawowe za opóźnienie?

3.  Czy zwrot kosztów procesu w wysokości 1.000 zł i 10.800 zł podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

4.  Czy fakt, że nieruchomość była wynajmowana przez 14 miesięcy, ma wpływ na ocenę skutków podatkowych otrzymanych świadczeń?

5.  W jaki sposób podatnik ma ustalić ewentualną kwotę podlegającą opodatkowaniu, jeżeli ugoda nie rozdziela wypłaty na poszczególne elementy, a jedynie w toku postępowania sądowego sąd zasądził na Pani rzecz kwotę 113.378,80 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 grudnia 2021 r.?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, kwota stanowiąca zwrot świadczenia nienależnego nie powoduje powstania przychodu podatkowego, ponieważ jest wyłącznie zwrotem środków wcześniej wpłaconych przez Panią na rzecz Banku.

Ugoda nie określa, jaka część kwoty 147.050 zł stanowi zwrot świadczenia nienależnego, a jaka część odsetki ustawowe za opóźnienie, dlatego nie jest Pani w stanie samodzielnie ustalić, czy i w jakiej wysokości powinna Pani wykazać przychód do opodatkowania.

Pani zdaniem, zwrot kosztów procesu również nie powinien stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu, ponieważ ma charakter zwrotu poniesionych kosztów dochodzenia Pani praw.

Ma Pani również wątpliwości, czy czasowy wynajem nieruchomości przez 14 miesięcy wpływa na ocenę skutków podatkowych ugody zawartej z Bankiem.

W związku z powyższym, zwraca się Pani z prośbą o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej prawidłowy sposób rozliczenia podatku dochodowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)  pieniądze i wartości pieniężne, które:

·      zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·      zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)  wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·      świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·      nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są:

-  inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z treści wniosku wynika, że 5 stycznia 2006 r. zaciągnęła Pani kredyt hipoteczny indeksowany do franka szwajcarskiego na kwotę 110.000,00 zł. Kredyt został przez Panią spłacony w całości w 2019 r. w łącznej wysokości 225.380,20 zł. 22 maja 2026 r. zawarła Pani ugodę z Bankiem, w wyniku której Ban wypłacił Pani kwotę 147.050,00 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz „części odsetek ustawowych za opóźnienie”. Ponadto Bank wypłacił Pani koszty zastępstwa procesowego w wysokości 10.800,00 zł oraz opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.000,00 zł.

Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

§ 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1)  są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2)  świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymanej od Banku kwoty zwrotu, należy ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają charakteru zwrotnego.

Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku wynika, że otrzymana przez Panią kwota zwrotu (tj. wskazana kwota 147.050,00 zł), przekracza różnicę pomiędzy kwotą dokonanych przez Panią wpłat na rzecz Banku (tj. wskazana kwota ok. 225.380,20 zł), a kwotą środków otrzymanych z Banku z tytułu wypłaconego kapitału kredytu (110.000,00 zł). Zatem zwrot środków w kwocie przewyższającej różnicę pomiędzy tymi wartościami powoduje, że nadwyżkę tę (31.669,80 zł), należy traktować jako przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż – wbrew Pani stanowisku – powoduje ona faktyczne przysporzenie majątkowe. Kwota ta nie stanowi zwrotu poniesionych wcześniej przez Panią wydatków. W konsekwencji kwota ta jest Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego. Natomiast – jak słusznie Pani wskazała – otrzymanie zwrotu odpowiadającego kwocie nadwyżki pomiędzy kwotą dokonanych przez Panią wpłat na rzecz Banku, a kwotą środków otrzymanych z Banku z tytułu wypłaconego kapitału kredytu (115.380,20 zł) nie spowodowało po Pani stronie przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego, przy czym nie ma na to wpływu kwestia czasowego wynajmowania mieszkania.

Jednocześnie w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest przesłanek, aby uznać zwrot środków w kwocie przewyższającej różnicę pomiędzy kwotą dokonanych przez Panią wpłat na rzecz Banku, a kwotą środków otrzymanych z Banku z tytułu wypłaconego kapitału kredytu (31.669.80 zł) za „odsetki ustawowe za opóźnienie”. Jak wynika z treści wniosku, postanowienia zawartej ugody nie wskazują na art. 481 Kodeksu cywilnego jako podstawy prawnej naliczenia odsetek. Zatem wbrew Pani twierdzeniom opisana we wniosku kwota, określona jako „odsetki ustawowe za opóźnienie” nie jest kwotą odsetek, ale kwotą odpowiadającą odsetkom, które mogłyby zostać zasądzone na Pani rzecz w przypadku uwzględnienia powództwa i stwierdzenia nieważności umowy przez sąd prawomocnym wyrokiem. W okolicznościach niniejszej sprawy, mimo że zapadł w Pani sprawie wyrok, zrezygnowała Pani z dochodzenia roszczeń wobec Banku na jego podstawie, i zdecydowała się uregulować kwestię rozliczeń z Bankiem w drodze ugody. Zatem wskazane we wniosku „odsetki ustawowe za opóźnienie”, które były przez Panią dochodzone pozwem są przychodem z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468 ze zm.):

§ 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

§ 1¹. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

§ 1². W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek strony, która w toku procesu poniosła szczególnie wysoki wydatek podlegający zwrotowi, sąd może przyznać jej odsetki przewidziane w § 1¹ od kwoty równej temu wydatkowi za czas od dnia jego poniesienia przez stronę do dnia zapłaty.

§ 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie.

§ 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

§ 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego przez Bank na Pani rzecz, w ramach zawartej ugody – jak słusznie Pani wskazała – nie spowodował powstania u Pani przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, w zakresie, w jakim odpowiada faktycznie poniesionym przez Panią wydatkom. Środki te nie stanowiły przysporzenia po Pani stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Panią wydatków – nie jest więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Tym samym dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna podatkowo.

Zatem oceniając całościowo Pani stanowisko w zakresie skutków podatkowych zawartej ugody należało uznać je za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.