0115-KDIT3.4011.720.2026.1.RS

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości kontynuowania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Przedmiotem Pana wniosku jest:

·      Możliwość kontynuowania amortyzacji podatkowej budynku nabytego i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. – zdarzenie przyszłe.

·      Możliwość kontynuowania amortyzacji podatkowej budynku nabytego i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. za lata 2022, 2023, 2024, 2025, 2026 – stan faktyczny.

 A A (zwany dalej „Wnioskodawcą”), prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą X, polegającą na prowadzeniu usług pomocy społecznej z zakwaterowaniem PKD 87.30.Z.

Wnioskodawca jest właścicielem budynku zbiorowego zamieszkania wybudowanego i wykorzystywanego bezpośrednio w prowadzonej działalności gospodarczej jako dom seniora PKOB 1130.

Przedmiotowy budynek został wybudowany i przyjęty do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Budynek został zaklasyfikowany w Klasyfikacji Środków Trwałych do rodzaju KŚT 110 – Budynki mieszkalne. Kategoria ta obejmuje między innymi domy opieki społecznej bez opieki medycznej oraz budynki zbiorowego zamieszkania dla ludzi starszych. Odpowiednikiem w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jest w tym zakresie w szczególności klasa PKOB 1130 – Budynki zbiorowego zamieszkania.

Po przyjęciu budynku do ewidencji środków trwałych Wnioskodawca, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozpoczął dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej. Odpisy amortyzacyjne były przez Wnioskodawcę zaliczane do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Tym samym proces podatkowej amortyzacji przedmiotowego budynku został rozpoczęty przed dniem 1 stycznia 2022 r., tj. w stanie prawnym, w którym przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidywały możliwość amortyzowania tego rodzaju środka trwałego i zaliczania dokonanych zgodnie z ustawą odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

W związku ze zmianą przepisów dokonaną ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, w szczególności wprowadzeniem art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych [powinno być: fizycznych – przypis organu] oraz regulacji przejściowej zawartej w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, powstała wątpliwość dotycząca możliwości kontynuowania przez Spółkę [powinno być: Wnioskodawcę - przypis organu] amortyzacji podatkowej przedmiotowego budynku po dniu 31 grudnia 2022 r.

Wnioskodawca wnosi zatem o potwierdzenie, że w odniesieniu do budynku nabytego, przyjętego do ewidencji środków trwałych i amortyzowanego przed 1 stycznia 2022 r. zachował prawo do kontynuowania amortyzacji podatkowej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Pytanie

Czy Wnioskodawca, w odniesieniu do opisanego budynku wybudowanego i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r., którego amortyzację podatkową rozpoczął przed tą datą, jest uprawniony do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na przedstawione pytanie powinna być twierdząca. Wnioskodawca jest uprawniony do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. amortyzacji podatkowej przedmiotowego budynku oraz zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego. Pozbawienie Wnioskodawcy możliwości kontynuowania procesu amortyzacji rozpoczętego przed 1 stycznia 2022 r. prowadziłoby do naruszenia wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasad demokratycznego państwa prawnego, w szczególności: zasady ochrony praw nabytych, zasady ochrony interesów w toku, zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasady bezpieczeństwa i pewności prawa. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie przede wszystkim w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, jak również w wyroku NSA z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23. Szczególne znaczenie ma ponadto stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone już po wydaniu pierwszego z powyższych wyroków, w interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW, w której – w wyniku ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej NSA – zaakceptowano możliwość kontynuowania amortyzacji nieruchomości nabytych przed 1 stycznia 2022 r. aż do ich pełnego zamortyzowania.

1. Stan prawny obowiązujący w chwili rozpoczęcia amortyzacji. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidywały możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od podlegających amortyzacji budynków stanowiących środki trwałe podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 6 [powinno być: art. 22 ust. 8 – przypis organu] ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane zgodnie z przepisami ustawy, z uwzględnieniem ustawowych wyłączeń. Wnioskodawca wybudował przedmiotowy budynek, wprowadził go do ewidencji środków trwałych i rozpoczął jego amortyzację w okresie, w którym obowiązujące przepisy pozwalały na podatkowe rozliczanie wartości przedmiotowego środka trwałego poprzez odpisy amortyzacyjne. Rozpoczęty został zatem wieloletni proces podatkowego rozliczania poniesionego przez Wnioskodawcę wydatku inwestycyjnego.

2. Zmiana zasad amortyzacji. Na mocy ustawy z dnia 29 października 2021 r. do art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodany został pkt 2, zgodnie z którym amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Jednocześnie ustawodawca ustanowił przepis przejściowy – art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej. Na jego podstawie podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogli, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wskazanych nieruchomości i praw nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Literalne zastosowanie powyższej regulacji prowadziłoby do pozbawienia Wnioskodawcy od 1 stycznia 2023 r. prawa do kontynuowania procesu amortyzacji rozpoczętego zgodnie z prawem w poprzednim stanie prawnym. Zdaniem Wnioskodawcy, taki skutek regulacji należy jednak ocenić z uwzględnieniem norm i zasad konstytucyjnych.

3. Amortyzacja jako proces wieloletni i interes w toku. Amortyzacja środka trwałego jest ze swojej istoty procesem rozłożonym w czasie. Podatnik dokonujący inwestycji w środek trwały podejmuje decyzję gospodarczą w konkretnym otoczeniu prawnym, uwzględniając między innymi możliwość stopniowego podatkowego rozliczenia wartości inwestycji poprzez odpisy amortyzacyjne. W chwili wybudowania budynku przez Wnioskodawcę obowiązujące przepisy pozwalały na jego amortyzację. Możliwość ta stanowiła element istniejącego wówczas systemu podatkowego i mogła być racjonalnie uwzględniana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej. Wnioskodawca nie tylko wybudował środek trwały w okresie obowiązywania tych regulacji, ale również wprowadził go do ewidencji i faktycznie rozpoczął jego amortyzację. W konsekwencji mamy do czynienia nie z oczekiwaniem dotyczącym przyszłego przedsięwzięcia, lecz z rozpoczętym i niezakończonym procesem rozliczenia inwestycji, czyli interesem w toku. Pozbawienie Wnioskodawcy możliwości dokończenia tego procesu oznaczałoby zmianę konsekwencji podatkowych inwestycji już po jej dokonaniu.

4. Ochrona praw nabytych, interesów w toku i zaufania do państwa. Z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika zasada demokratycznego państwa prawnego. W orzecznictwie konstytucyjnym z zasady tej wyprowadzane są między innymi zasada ochrony praw nabytych, zasada ochrony interesów w toku oraz zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Podatnik powinien mieć możliwość racjonalnego planowania działalności gospodarczej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Ma to szczególne znaczenie w przypadku przedsięwzięć i inwestycji wieloletnich. Ustawodawca ma prawo zmieniać regulacje podatkowe, w tym ograniczać możliwość amortyzacji określonych kategorii środków trwałych w odniesieniu do inwestycji podejmowanych po zmianie prawa. Odmiennej oceny wymaga jednak ingerencja w proces podatkowego rozliczania inwestycji już dokonanej i rozpoczętej zgodnie z obowiązującym wcześniej prawem. W przypadku Wnioskodawcy zmiana regulacji nastąpiła już po: nabyciu budynku, poniesieniu wydatku inwestycyjnego, wprowadzeniu budynku do ewidencji środków trwałych, rozpoczęciu wykorzystywania budynku w działalności gospodarczej, rozpoczęciu jego podatkowej amortyzacji. Odebranie prawa do kontynuowania amortyzacji oznaczałoby zatem zmianę reguł podatkowych w trakcie realizacji rozpoczętego wcześniej procesu.

5. Wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r., sygn. II FSK 490/23. Kluczowe znaczenie dla przedstawionego zagadnienia ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23. Sprawa dotyczyła możliwości kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed zmianą przepisów. NSA wskazał na konieczność uwzględnienia przy wykładni przepisów podatkowych zasad wynikających z Konstytucji RP, w tym ochrony praw nabytych, interesów w toku oraz zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Istotą problemu jest bowiem sytuacja podatnika, który dokonał inwestycji i rozpoczął jej podatkowe rozliczanie w określonym stanie prawnym, a następnie – wskutek zmiany przepisów – zostałby pozbawiony możliwości dokończenia rozpoczętego procesu. NSA odniósł się również do możliwości dokonywania przez sądy administracyjne tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności. Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności indywidualnej interpretacji podatkowej, nie może abstrahować od norm konstytucyjnych. W procesie wykładni prawa powinien uwzględnić hierarchię źródeł prawa i wynikające z Konstytucji gwarancje ochrony jednostki. Stanowisko to ma bezpośrednie znaczenie dla sytuacji Wnioskodawcy, ponieważ również w przypadku wnioskodawcy proces amortyzacji został rozpoczęty przed zmianą prawa i miał charakter procesu wieloletniego.

6. Wyrok NSA z 26 marca 2026 r., sygn. II FSK 785/23. Powyższy kierunek wykładni został następnie wzmocniony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23. Orzeczenie potwierdza znaczenie konstytucyjnej oceny art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej. W sytuacji, w której zastosowanie przepisu prowadzi do ingerencji w proces amortyzacji rozpoczęty przed zmianą prawa, nie można ograniczać się wyłącznie do literalnej wykładni regulacji przejściowej, pomijając podnoszone przez podatnika zarzuty konstytucyjne. Dla niniejszej sprawy szczególne znaczenie ma fakt, że problem dotyczy tego samego mechanizmu prawnego – pozbawienia podatnika możliwości kontynuowania po 31 grudnia 2022 r. procesu amortyzacji rozpoczętego przed 1 stycznia 2022 r.

7. Interpretacja Dyrektora KIS z 3 lipca 2026 r. Szczególnie istotna dla oceny stanowiska Wnioskodawcy jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW. Interpretacja została wydana po wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, przy ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez NSA. Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko podatnika dotyczące możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości nabytych przed 1 stycznia 2022 r. na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. aż do momentu ich pełnego zamortyzowania. Wnioskodawca ma świadomość, że wskazana interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie i sama w sobie nie stanowi źródła prawa ani nie wywołuje skutków ochronnych wobec Wnioskodawcy. Ma ona jednak istotne znaczenie dla wykładni omawianych regulacji, ponieważ przedstawia aktualne stanowisko organu interpretacyjnego zajęte po uwzględnieniu oceny prawnej NSA. Przepis art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej odnosi się bowiem wprost zarówno do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatników podatku dochodowego od osób prawnych. Konstytucyjny problem ochrony praw nabytych i interesów w toku ma zatem analogiczny charakter w odniesieniu do wszystkich podatników – PIT i CIT.

8. Zastosowanie powyższej argumentacji do spółki. W ocenie Wnioskodawcy, jego sytuacja spełnia wszystkie zasadnicze przesłanki uzasadniające ochronę rozpoczętego procesu amortyzacji. Przedmiotowy budynek: został nabyty przed 1 stycznia 2022 r., został przed tą datą przyjęty do ewidencji środków trwałych, przed tą datą rozpoczęto jego amortyzację, był i pozostaje wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca nie domaga się zastosowania przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2021 r. do inwestycji dokonanej po zmianie prawa. Przeciwnie – przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie możliwość dokończenia procesu amortyzacji rozpoczętego zgodnie z prawem przed wejściem w życie nowych regulacji. Rozróżnienie to ma zasadnicze znaczenie. W chwili podejmowania i realizowania inwestycji Wnioskodawca działał zgodnie z obowiązującym prawem i miał podstawy do uwzględnienia możliwości amortyzacji budynku przy ocenie podatkowych i ekonomicznych skutków przedsięwzięcia.

9. Klasyfikacja przedmiotowego budynku. Przedmiotowy budynek jest budynkiem zbiorowego zamieszkania wykorzystywanym do prowadzenia domu seniora. Budynek został zaklasyfikowany do rodzaju KŚT 110 – Budynki mieszkalne. Rodzaj ten obejmuje między innymi domy opieki społecznej bez opieki medycznej oraz budynki zbiorowego zamieszkania dla ludzi starszych. Odpowiednikiem w PKOB jest w szczególności klasa 1130 – Budynki zbiorowego zamieszkania. Tym samym problem prawny będący przedmiotem niniejszego wniosku pozostaje bezpośrednio związany z wprowadzeniem art. 22c pkt 2 ustawy o PIT i regulacją przejściową zawartą w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej.

10. Konstytucyjna ochrona rozpoczętego procesu amortyzacji. Zdaniem Wnioskodawcy, art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej nie powinien być interpretowany w sposób prowadzący do definitywnego pozbawienia Wnioskodawcy od 1 stycznia 2023 r. możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego nabytego i amortyzowanego przed 1 stycznia 2022 r. Taka wykładnia prowadziłaby bowiem do ingerencji w interes w toku oraz do naruszenia uzasadnionego zaufania podatnika do obowiązującego prawa. Wnioskodawca, dokonując inwestycji, miał podstawy zakładać, że rozpoczęty zgodnie z prawem proces podatkowego rozliczenia wartości środka trwałego będzie mógł zostać zakończony zgodnie z regułami obowiązującymi w chwili jego rozpoczęcia. Wprowadzenie nowych zasad wobec inwestycji podejmowanych od 1 stycznia 2022 r. nie budzi w tym zakresie takich samych zastrzeżeń. Istota problemu konstytucyjnego dotyczy natomiast zastosowania nowych zasad do inwestycji już dokonanych oraz procesów amortyzacji rozpoczętych przed zmianą prawa.

11. Zasada pewności i bezpieczeństwa prawa. Stabilność prawa podatkowego ma szczególne znaczenie w przypadku działalności gospodarczej wymagającej dokonywania wieloletnich inwestycji. Możliwość amortyzowania środka trwałego wpływa na ekonomiczne skutki inwestycji i wysokość obciążeń podatkowych w kolejnych latach. Podatnik podejmujący decyzję inwestycyjną powinien mieć możliwość racjonalnego przewidywania skutków prawnych i podatkowych swojego działania. Gdyby ustawodawca mógł w trakcie rozpoczętego procesu amortyzacji całkowicie pozbawić podatnika możliwości jego kontynuowania, podważałoby to możliwość racjonalnego planowania długoterminowych inwestycji. Dlatego w ocenie Wnioskodawcy art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej powinien być interpretowany z uwzględnieniem konstytucyjnych standardów ochrony praw nabytych, interesów w toku oraz zaufania jednostki do państwa.

12. Podsumowanie i konkluzja. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 2 Konstytucji RP oraz aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zachował prawo do kontynuowania amortyzacji przedmiotowego budynku na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. Za stanowiskiem tym przemawiają w szczególności: nabycie budynku przed 1 stycznia 2022 r., wprowadzenie budynku do ewidencji środków trwałych przed tą datą, rozpoczęcie jego amortyzacji przed zmianą przepisów, wieloletni charakter procesu amortyzacji, ochrona praw nabytych i interesów w toku wynikająca z art. 2 Konstytucji RP, zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasada pewności i bezpieczeństwa prawa, stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23, aktualne stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone po uwzględnieniu wyroku NSA w interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r., nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW.

W konsekwencji  A A prowadzący działalność pod nazwą X jest uprawniony do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych od opisanego budynku i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego. Odmienna wykładnia prowadziłaby do zastosowania nowych, mniej korzystnych zasad podatkowych do procesu amortyzacji rozpoczętego przed zmianą prawa i naruszałaby wynikające z art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wnioskodawca wnosi o uznanie przedstawionego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.).

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a)  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b)  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c)  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

Zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

a)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

b)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

c)  inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają:

1)  grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2)  budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,

3)  dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4)  wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,

5)  składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Pana wniosek

Z treści Pana wniosku wynika, że:

·      Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu domu seniora – usług pomocy społecznej z zakwaterowaniem;

·      Jest Pan właścicielem budynku zbiorowego zamieszkania wybudowanego i wykorzystywanego bezpośrednio w prowadzonej działalności gospodarczej;

·      Budynek został zaklasyfikowany w Klasyfikacji Środków Trwałych do rodzaju KŚT 110 – Budynki mieszkalne.

·      Ww. budynek został przyjęty do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Pana wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w sytuacji przedstawionej we wniosku ma Pan po 31 grudnia 2022 r. oraz w latach następnych prawo do kontynuowania zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynku mieszkalnego wprowadzonego przed 1 stycznia 2022 r. do ewidencji środków trwałych, na zasadach obowiązujących w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego.

Z treści przytoczonego powyżej art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że od 1 stycznia 2022 r. amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”). Zmiana ta jednak nie objęła budynków i lokali użytkowych, które nadal podlegają amortyzacji.

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok (2022) mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych, nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

W odniesieniu do Pana stanowiska w zakresie niezgodności art. 71 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z ustawą z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej. Dlatego też ta interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach przedstawionych przez Pana we wniosku oraz w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pana żądania.

Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz treść wniosku, stwierdzam, że co do zasady miał Pan prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych związanych z budynkiem mieszkalnym oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej przez cały 2022 r. na zasadach obowiązujących na dzień 31 grudnia 2021 r. (zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw).

Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: 28 maja 2026 r., sygn. akt II FSK 953/23, z 5 lutego 2026 r., sygn. akt II FSK 625/23, z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II FSK 412/23, z 8 października 2025 r., sygn. akt II FSK 97/23, z 25 września 2025 r., sygn. akt II FSK 33/23, z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 460/25 oraz II FSK 461/25, z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 64/23, z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 1495/22, z 4 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 6/25, z 13 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 119/23.

W świetle powyższego nie mogę zgodzić się z Pana stanowiskiem, zgodnie z którym miał Pan/będzie Pan miał możliwość amortyzacji budynku mieszkalnego w 2023 r., 2024 r., 2025 r., 2026 r i w latach następnych według wszystkich reguł obowiązujących do 31 grudnia 2021 r.

W nawiązaniu do przywołanego przez Pana wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23 jak również wydanej na jego skutek interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r., znak 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW podkreślam, że są to rozstrzygnięcia, które dotyczą konkretnej, indywidualnej sprawy i są wiążące tylko w tej sprawie.

Odnosząc się z kolei do powołanego przez Pana we własnym stanowisku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23, informuję, że sprawa co do istoty poruszanego w nim zagadnienia została na jego skutek ponownie przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 792/22 oddalił skargę i orzekł co do istoty zgodnie z moim stanowiskiem.

Końcowo wskazuję, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lutego 2026 r., sygn. akt 625/23 stwierdził:

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (przykładowo w wyrokach TK z: 14 czerwca 2000 r., sygn. akt P 3/00, OTK z 2000, nr 5, poz. 138; 25 czerwca 2002 r., K 45/01, OTK-A z 2002, nr 4, poz. 46) wskazywano, że bezpieczeństwo prawne może pozostawać w kolizji z innymi wartościami konstytucyjnymi. Czyli jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny „bezpieczeństwo prawne jednostki” nie ma bezwzględnego priorytetu, pierwszeństwa, skoro mogą powstać kolizje z innymi wartościami. Jednostka musi zawsze liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać nie tylko zmiany obowiązującego prawa, ale również niezwłocznego wprowadzenia w życie nowych regulacji prawnych. W szczególności ryzyko związane z wszelką działalnością gospodarczą obejmuje również ryzyko niekorzystnych zmian systemu prawnego (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 3225/19).

Wobec powyższego stanowisko, że jest Pan uprawniony do kontynuowania po dniu 31 grudnia 2022 r. dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tego środka trwałego, uznałem za nieprawidłowe.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.