Przejdź do treści

0115-KDIT1.4011.700.2026.1.MR

Koszty uzyskania przychodu - waluta wirtualna.

Sygnatura
0115-KDIT1.4011.700.2026.1.MR
Data wydania
Organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status
Aktualna

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. (...) 2018 r. Wnioskodawca dokonał przelewu kwoty (...) zł na rachunek bankowy X. w celu nabycia walut wirtualnych za pośrednictwem funkcjonującej wówczas platformy X. W tytule przelewu wskazano „inwestycje w kryptowaluty”. Przekazanie środków nie stanowiło darowizny, pożyczki, lokaty ani zapłaty za towary lub usługi niezwiązane z walutami wirtualnymi. Kwota 400.000 zł została rzeczywiście przeznaczona przez Wnioskodawcę na nabycie walut wirtualnych.

Wnioskodawca posiada dokumentację potwierdzającą zarówno dokonanie przelewu, jak i dokonywanie transakcji na platformie. Waluty będące przedmiotem wniosku stanowią waluty wirtualne w rozumieniu art. 5a pkt 33a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Na potrzeby wniosku należy zatem przyjąć jako element przedstawionego stanu faktycznego, że Wnioskodawca rzeczywiście poniósł i jest w stanie udokumentować wydatek w wysokości (...) zł bezpośrednio na nabycie walut wirtualnych.

Wydatek został poniesiony przed dniem 1 stycznia 2019 r. i nie został przed tym dniem odliczony od przychodów. Po zmianach organizacyjnych platforma, z której korzystał Wnioskodawca, funkcjonowała następnie pod marką Y.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. nowych zasad opodatkowania walut wirtualnych, koszty poniesione i nieodliczone przez Wnioskodawcę przed wejściem w życie nowych regulacji podlegały regulacji art. 23 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw. Wnioskodawca nie wykazał jednak przedmiotowych kosztów w zeznaniu PIT-38 za 2019 r.

W latach 2019-2022 Wnioskodawca nie osiągał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w rozumieniu art. 17 ust. 1f ustawy o PIT. Przy takim założeniu, gdyby koszty w wysokości (...) zł zostały prawidłowo wykazane w rozliczeniu za 2019 r., przy braku przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w tym roku powstałaby nadwyżka kosztów uzyskania przychodów nad przychodami w wysokości (...) zł.

Zgodnie z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT nadwyżka ta powiększałaby koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych poniesione w następnym roku podatkowym. Wobec braku przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w 2020 r. koszty tego roku, powiększone o nadwyżkę z roku poprzedniego, ponownie przewyższałyby przychody o (...) zł. Powstała w ten sposób nadwyżka powiększałaby następnie koszty roku 2021.

Analogiczny mechanizm znajdowałby zastosowanie w latach 2021 i 2022. Wnioskodawca nie wykazywał jednak przedmiotowych kosztów ani wynikającej z nich nadwyżki w zeznaniach PIT-38 za kolejne lata. (...) 2023 r. na rachunek bankowy Wnioskodawcy wpłynęła od Z. kwota (...) zł. Wypłata ta pozostawała związana z inwestycją w waluty wirtualne prowadzoną za pośrednictwem platformy funkcjonującej wcześniej pod marką X, a następnie Z.

Na potrzeby wniosku Wnioskodawca przyjmuje, że cała kwota (...) zł stanowi przychód z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 17 ust. 1f ustawy o PIT. Przedmiotem wniosku nie jest ustalenie, czy przedstawione przez Wnioskodawcę dowody są wystarczające do wykazania poniesienia wydatku w wysokości (...) zł, ani czy kwota otrzymana w 2023 r. rzeczywiście pozostaje związana z wcześniejszą inwestycją. Okoliczności te są elementem przedstawionego stanu faktycznego. Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest natomiast skutek prawny niewykazania kosztów historycznych w zeznaniu za 2019 r. oraz niewykazywania w kolejnych latach nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodami. W szczególności wątpliwość dotyczy tego, czy uchybienie obowiązkowi deklaracyjnemu prowadzi, mimo braku przepisu ustanawiającego wprost taki skutek, do definitywnej utraty możliwości uwzględnienia przedmiotowej nadwyżki przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów w roku 2023. Wątpliwość nie dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca powinien był składać odpowiednie zeznania PIT-38, lecz tego, jaki materialnoprawny skutek wywołuje niedochowanie tego obowiązku. Wątpliwość obejmuje również sposób prawidłowego ujawnienia istniejącej nadwyżki w rozliczeniach dotyczących lat, w odniesieniu do których nie upłynął jeszcze okres przedawnienia. Wnioskodawca nie złożył zeznań PIT-38 za lata 2019-2022, a w zeznaniu za 2023 r. nie wykazał ani przychodu w wysokości (...) zł, ani kosztów nabycia walut wirtualnych w wysokości (...) zł. Nie wystąpiły przy tym zdarzenia powodujące zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2019 r.

Pytania

1.  Czy art. 23 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 22 ust. 14-16 oraz art. 30b ust. 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować w ten sposób, że niewykazanie w zeznaniu PIT-38 za 2019 r. kosztów uzyskania przychodów poniesionych i nieodliczonych przed dniem 1 stycznia 2019 r., a następnie niewykazywanie w zeznaniach za kolejne lata wynikającej z nich nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodami z odpłatnego zbycia walut wirtualnych, powoduje definitywną materialnoprawną utratę możliwości uwzględnienia tej nadwyżki w kolejnych latach podatkowych?

2.  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie nr 1, czy w przedstawionym stanie faktycznym koszty w wysokości (...) zł, które zgodnie z art. 23 ustawy nowelizującej powinny zostać wykazane w zeznaniu za 2019 r., prowadziły, przy braku przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w latach 2019-2022, do powstania nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodami, która zgodnie z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT sukcesywnie powiększała koszty kolejnych lat podatkowych, a w konsekwencji nadwyżka za 2022 r. w wysokości (...) zł może powiększyć koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy za 2023 r., pomimo że koszty i wynikająca z nich nadwyżka nie zostały uprzednio wykazane w zeznaniach PIT-38 za lata 2019-2022?

3.  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie nr 1, czy w sytuacji, w której upłynął okres przedawnienia odnoszący się do rozliczenia podatkowego za 2019 r., lecz nie upłynął okres przedawnienia odnoszący się do kolejnych lat podatkowych, Wnioskodawca jest uprawniony do ujawnienia nadwyżki kosztów uzyskania przychodów powstałej w 2019 r. jako kwoty powiększającej koszty uzyskania przychodów roku 2020, a następnie do wykazania wynikającej z niej nadwyżki w rozliczeniach za kolejne nieprzedawnione lata podatkowe, stosownie do art. 22 ust. 16 ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, niewykazanie kosztów w zeznaniu PIT-38 za 2019 r. oraz niewykazywanie wynikającej z nich nadwyżki w zeznaniach za kolejne lata nie powoduje, wobec braku wyraźnej podstawy ustawowej, definitywnego materialnoprawnego wygaśnięcia nadwyżki kosztów uzyskania przychodów. Ani art. 23 ustawy nowelizującej, ani art. 22 ust. 16, ani art. 30b ust. 6a ustawy o PIT nie przewidują sankcji polegającej na definitywnej utracie prawa do uwzględnienia rzeczywiście poniesionych kosztów lub wynikającej z nich nadwyżki wskutek niewykazania ich w zeznaniu podatkowym.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, przy założeniu braku przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w latach 2019-2022, koszty w wysokości (...) zł, które podlegały wykazaniu w zeznaniu za 2019 r. na podstawie art. 23 ustawy nowelizującej, prowadziły do powstania za 2019 r. nadwyżki kosztów nad przychodami w wysokości (...) zł. Nadwyżka ta na podstawie art. 22 ust. 16 ustawy o PIT powiększała koszty roku 2020. Wobec braku przychodów w 2020 r. powstawała ponownie nadwyżka w wysokości (...) zł, która powiększała koszty roku 2021. Analogiczny mechanizm znajdował zastosowanie w latach 2021 i 2022. W rezultacie nadwyżka kosztów za 2022 r. w wysokości (...) zł powinna powiększyć koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy w 2023 r. Przy przychodzie z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w wysokości (...) zł oznacza to brak dochodu podlegającego opodatkowaniu za 2023 r. oraz powstanie nadwyżki kosztów nad przychodami w wysokości (...) zł.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy, upływ okresu przedawnienia odnoszącego się do rozliczenia za 2019 r. nie powoduje wygaśnięcia skutku materialnoprawnego, który na podstawie art. 22 ust. 16 ustawy o PIT oddziałuje na wysokość kosztów roku następnego. W konsekwencji, jeżeli nadwyżka kosztów za 2019 r. powstała z mocy przepisów prawa materialnego i zgodnie z art. 22 ust. 16 powiększyła koszty roku 2020, Wnioskodawca powinien być uprawniony do ujawnienia tej wartości w rozliczeniu za 2020 r., a następnie do wykazywania wynikającej z niej nadwyżki w kolejnych, nieprzedawnionych latach podatkowych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Opodatkowaniu podlega dochód z odpłatnego zbycia walut wirtualnych

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT przychodami z kapitałów pieniężnych są przychody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej. Zgodnie z art. 17 ust. 1f ustawy o PIT przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna albo regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.

Zgodnie z art. 30b ust. 1a ustawy o PIT od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu. Stosownie natomiast do art. 30b ust. 1b ustawy dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica pomiędzy sumą przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16 ustawy o PIT.

Konstrukcja wskazanych regulacji przesądza zatem, że przedmiotem opodatkowania jest dochód, a nie sam przychód uzyskany z odpłatnego zbycia walut wirtualnych. Dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania konieczne jest tym samym nie tylko określenie wysokości przychodu osiągniętego w danym roku, lecz również prawidłowe ustalenie kosztów uzyskania przychodów zgodnie ze szczególnym mechanizmem przewidzianym w art. 22 ust. 14-16 ustawy o PIT.

Nabycie walut wirtualnych

Zgodnie z art. 22 ust. 14 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej są udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na jej nabycie oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej. Art. 22 ust. 15 stanowi natomiast, że koszty te są potrącane w roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca faktycznie i definitywnie poniósł w 2018 r. wydatek w wysokości (...) zł bezpośrednio na nabycie walut wirtualnych.

Szczególna regulacja kosztów poniesionych przed 1 stycznia 2019 r.

Wydatek Wnioskodawcy został poniesiony w 2018 r., a więc jeszcze przed wejściem w życie szczególnego modelu podatkowego dotyczącego walut wirtualnych. Sytuację podatników, którzy ponieśli takie wydatki przed zmianą przepisów, ustawodawca uregulował w art. 23 ustawy z dnia 23 października 2018 r. Przepis ten stanowi, że koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14 ustawy o PIT, poniesione i nieodliczone od przychodów przed dniem wejścia w życie ustawy podatnik wykazuje w zeznaniu składanym za 2019 r. Regulacja ta potwierdza przede wszystkim, że wydatki poniesione przed 1 stycznia 2019 r. nie utraciły znaczenia podatkowego wskutek wejścia w życie nowego reżimu opodatkowania walut wirtualnych. Ustawodawca zdecydował się ustanowić szczególny mechanizm pozwalający na wprowadzenie tych kosztów do nowego systemu poprzez ich wykazanie w rozliczeniu za 2019 r. Spór nie dotyczy więc tego, w którym roku Wnioskodawca powinien był wykazać koszty historyczne, lecz tego, czy niewykazanie powoduje ich definitywne materialnoprawne unicestwienie.

Przedmiotem mechanizmu z art. 22 ust. 16 jest nadwyżka kosztów, a nie bezpośrednie „przenoszenie kosztu z 2018 r.”

Wnioskodawca podkreśla, że jego stanowisko nie polega na twierdzeniu, iż wydatek poniesiony w 2018 r. może zostać bezpośrednio i z pominięciem lat pośrednich zaliczony do kosztów uzyskania przychodów roku 2023. Mechanizm przewidziany przez ustawodawcę ma inny charakter. Po pierwsze, koszty poniesione i nieodliczone przed 1 stycznia 2019 r. podlegały wykazaniu za 2019 r. na podstawie art. 23 ustawy nowelizującej. Po drugie, jeżeli koszty te przewyższały przychody osiągnięte w 2019 r., powstawała nadwyżka kosztów uzyskania przychodów nad przychodami. Po trzecie, zgodnie z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT ta nadwyżka powiększa koszty uzyskania przychodów w następnym roku podatkowym. Przedmiotem wniosku jest zatem ustalenie, czy niewykazanie poszczególnych etapów powyższego mechanizmu w odpowiednich zeznaniach podatkowych powoduje jego materialnoprawne unicestwienie.

Literalne brzmienie art. 22 ust. 16 ustawy o PIT

Zgodnie z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT: „Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym”.

Literalne brzmienie przepisu ma istotne znaczenie. Ustawodawca posługuje się sformułowaniem „nadwyżka (...) powiększa koszty”. Nie stanowi natomiast, że nadwyżka: „może powiększyć koszty”, „podlega przeniesieniu na wniosek podatnika”, „powiększa koszty pod warunkiem wykazania jej w zeznaniu”, ani że „w przypadku niewykazania w zeznaniu wygasa”.

Brzmienie przepisu wskazuje zatem na skutek następujący na podstawie normy prawa materialnego wskutek wystąpienia określonego układu kosztów i przychodów. Jeżeli intencją ustawodawcy byłoby uzależnienie wystąpienia tego skutku od dokonania przez podatnika określonej czynności deklaracyjnej, warunek taki powinien zostać ustanowiony wprost.

Art. 30b ust. 6a ustanawia obowiązek deklaracyjny, lecz nie określa sankcji wygaśnięcia nadwyżki Wnioskodawca nie kwestionuje znaczenia art. 30b ust. 6a ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w danym roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych. Przepis niewątpliwie ustanawia zatem obowiązek wykazywania kosztów w zeznaniu PIT-38 także za rok bez przychodów.

Nie określa jednak materialnoprawnej sankcji niedochowania tego obowiązku. W szczególności nie stanowi, że niewykazane koszty albo niewykazana nadwyżka wygasają, tracą status kosztu podatkowego, nie mogą powiększyć kosztów następnego roku, ani że termin złożenia zeznania ma charakter terminu zawitego dla zachowania prawa do dalszego rozliczenia nadwyżki. Zdaniem Wnioskodawcy należy zatem odróżnić obowiązek zadeklarowania określonej wartości od materialnoprawnego istnienia tej wartości wynikającego z przepisów ustawy.

Deklaratoryjny, a nie konstytutywny charakter wykazania nadwyżki w zeznaniu PIT-38.

Zdaniem Wnioskodawcy zeznanie podatkowe w zakresie objętym wnioskiem nie kreuje kosztu ani nadwyżki kosztów, lecz służy ujawnieniu skutków wynikających z przepisów prawa materialnego. Wydatek w wysokości (...) zł został rzeczywiście poniesiony w 2018 r. Art. 23 ustawy nowelizującej określił sposób wprowadzenia tego kosztu do nowego reżimu podatkowego. W przypadku braku przychodów za 2019 r. zastosowanie art. 23 w zw. z art. 22 ust. 16 prowadziło do powstania nadwyżki kosztów nad przychodami.

Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby nadanie zeznaniu PIT-38 charakteru konstytutywnego, tj. przyjęcie, że dopiero złożenie zeznania powoduje powstanie nadwyżki oraz możliwość zastosowania art. 22 ust. 16. Żaden z analizowanych przepisów takiego charakteru zeznaniu jednak wprost nie nadaje.

Brak przepisu ustanawiającego materialnoprawną sankcję utraty nadwyżki

Szczególne znaczenie ma to, że zarówno art. 23 ustawy nowelizującej, jak i art. 22 ust. 16 oraz art. 30b ust. 6a ustawy o PIT milczą w zakresie materialnoprawnej sankcji niewykazania kosztów lub nadwyżki w odpowiednim zeznaniu. Ustawodawca mógł wprost przewidzieć, że niewykazanie kosztów historycznych w zeznaniu za 2019 r. skutkuje utratą prawa do ich dalszego rozliczenia. Mógł również zastrzec, że nadwyżka kosztów powiększa koszty następnego roku wyłącznie pod warunkiem jej terminowego wykazania w zeznaniu. Mógł wreszcie ustanowić szczególny termin materialnoprawny, po którego upływie prawo do rozliczenia nadwyżki wygasa. Żadnego z powyższych rozwiązań ustawodawca nie wprowadził.

Zdaniem Wnioskodawcy niedopuszczalne jest zatem konstruowanie tak daleko idącej sankcji wyłącznie w drodze wykładni rozszerzającej.

Brak maksymalnego okresu rozliczania nadwyżki – praktyka interpretacyjna Dyrektora KIS

W praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przyjmuje się, że regulacje dotyczące rozliczania kosztów związanych z walutami wirtualnymi nie ustanawiają maksymalnego terminu, w którym nadwyżka kosztów powinna zostać ostatecznie rozliczona. W interpretacji indywidualnej z 8 czerwca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.249.2022.1.SJ, podatnik zapytał wprost, czy koszty nabycia walut wirtualnych mogą być rozliczane nie tylko w roku ich poniesienia i w roku następnym, lecz również w dalszych latach podatkowych, bez ograniczenia czasowego.

Podatnik wskazywał, że nadwyżka kosztów w roku X powiększa koszty roku X+1, a jeżeli w roku X+1 ponownie powstaje nadwyżka, powiększa ona koszty roku X+2, i analogicznie w kolejnych latach. Dyrektor KIS uznał przedstawione stanowisko za prawidłowe.

Powyższe potwierdza, że konstrukcja art. 22 ust. 16 ma charakter wieloletni, a ustawa nie ustanawia szczególnego materialnoprawnego terminu, po którego upływie niewykorzystana nadwyżka kosztów wygasa.

Potwierdzenie braku ograniczenia czasowego w aktualnej praktyce interpretacyjnej

Analogiczne stanowisko jest prezentowane również w aktualnej praktyce interpretacyjnej. W interpretacji indywidualnej z 22 maja 2026 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.204.2026.1.TR, Dyrektor KIS wskazał, że regulacje dotyczące rozliczania kosztów uzyskania przychodów związanych z walutami wirtualnymi nie zawierają ograniczenia co do maksymalnego terminu ich rozliczenia. Organ przyjął jednocześnie, że nadwyżka kosztów jednego roku powiększa koszty następnego roku, a jeżeli także w tym roku koszty przewyższają przychody, nowo powstała nadwyżka jest następnie rozliczana w jeszcze kolejnym roku.

Podobną wykładnię przedstawiono w interpretacji indywidualnej z 3 kwietnia 2026 r., nr 0115-KDIT1 4011.125.2026.2.MR. W interpretacji tej Dyrektor KIS ponownie wskazał, że przepisy nie zawierają ograniczenia maksymalnego okresu rozliczania kosztów walut wirtualnych oraz że nadwyżka kosztów po przejściu do kolejnego roku jest traktowana w sposób tożsamy do kosztów ponoszonych na bieżąco.

Stan faktyczny wskazanych interpretacji nie jest tożsamy z niniejszą sprawą, ponieważ dotyczył m.in. wydatków poniesionych przed uzyskaniem polskiej rezydencji podatkowej. Interpretacje mają jednak znaczenie dla wykładni samej konstrukcji art. 22 ust. 16. Potwierdzają bowiem, że mechanizm przewidziany w tym przepisie nie polega na jednorazowym odliczeniu, lecz na sukcesywnym powiększaniu kosztów kolejnych lat o powstałą wcześniej nadwyżkę.

Znaczenie przedawnienia rozliczenia za 2019 r.

Wnioskodawca dostrzega również problem związany z upływem okresu przedawnienia dotyczącego rozliczenia za 2019 r. Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe co do zasady przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy założeniu braku zdarzeń zawieszających lub przerywających bieg terminu okres dotyczący zobowiązania za 2019 r. upłynął co do zasady z końcem 2025 r. Przedmiotem wniosku nie jest jednak żądanie ponownego ustalenia zobowiązania podatkowego za 2019 r. Wnioskodawca zmierza do prawidłowego określenia kosztów uzyskania przychodów w roku 2023 oraz do ustalenia sposobu ujawnienia nadwyżki w rozliczeniach dotyczących kolejnych lat podatkowych.

Art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej reguluje instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego Nie stanowi natomiast, że wraz z przedawnieniem zobowiązania za określony rok unicestwieniu ulegają wszystkie materialnoprawne skutki zdarzeń tego roku, które na podstawie szczególnego przepisu oddziałują na wysokość kosztów w roku następnym. W przypadku walut wirtualnych takie międzyokresowe oddziaływanie zostało wyraźnie ustanowione w art. 22 ust. 16 ustawy o PIT.

Możliwość ujawnienia nadwyżki w rozliczeniu za pierwszy nieprzedawniony rok

Jeżeli przyjąć, zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że zeznanie PIT-38 ma w analizowanym zakresie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, konsekwencją powinno być dopuszczenie możliwości ujawnienia w rozliczeniu za 2020 r. skutku, który powstał wcześniej z mocy prawa. Wnioskodawca nie twierdzi w takim przypadku, że koszt z 2018 r. został poniesiony w 2020 r. Twierdzi natomiast, że koszty poniesione w 2018 r. podlegały na podstawie art. 23 ustawy nowelizującej wykazaniu za 2019 r. i przy braku przychodów w 2019 r. powstała nadwyżka kosztów nad przychodami, a zgodnie z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT ta nadwyżka powiększyła koszty uzyskania przychodów roku 2020.

Wartość, która powinna zostać wykazana w rozliczeniu za 2020 r. nie jest zatem „kosztem poniesionym w 2018 r. wykazywanym po raz pierwszy w 2020 r.”, lecz skutkiem działania art. 22 ust. 16 polegającym na powiększeniu kosztów 2020 r. o nadwyżkę z roku poprzedniego.

Złożenie zeznania albo dokonanie korekty rozliczenia za rok nieprzedawniony nie kreowałoby zatem historycznego kosztu z mocą wsteczną. Służyłoby wyłącznie ujawnieniu w deklaracji skutku wynikającego – zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy – bezpośrednio z przepisu prawa materialnego.

Systemowe znaczenie możliwości uwzględniania kosztów historycznych

Za stanowiskiem Wnioskodawcy pomocniczo przemawia również aktualna praktyka interpretacyjna dotycząca podatników, którzy ponieśli wydatki na nabycie walut wirtualnych przed objęciem ich polskim nieograniczonym obowiązkiem podatkowym.

Przykładowo w Interpretacji z 22 maja 2026 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.204.2026.1.TR Dyrektor KIS zaakceptował możliwość wykazania kosztów historycznych poniesionych w okresie wcześniejszej zagranicznej rezydencji w pierwszym polskim zeznaniu PIT-38. Podobnie w Interpretacji z 3 kwietnia 2026 r., nr 0115-KDIT1.4011.125.2026.2.MR organ dopuścił uwzględnienie nierozliczonych wydatków na nabycie walut wirtualnych poniesionych w okresie amerykańskiej rezydencji podatkowej.

Wnioskodawca ma świadomość, że sytuacje te różnią się od niniejszej sprawy tym, że podatnicy nie byli wcześniej zobowiązani do wykazywania tych kosztów w polskich zeznaniach. Interpretacje mają jednak znaczenie dla oceny materialnoprawnego charakteru kosztu. Pokazują bowiem, że historyczne poniesienie wydatku nie wyklucza samo przez się jego późniejszego uwzględnienia w systemie rozliczenia walut wirtualnych, jeżeli koszt spełnia przesłanki materialne I przepisy pozwalają na jego uwzględnienie.

Niedopuszczalność tworzenia dodatkowej sankcji materialnoprawnej w drodze wykładni

Przyjęcie stanowiska przeciwnego do stanowiska Wnioskodawcy prowadziłoby w istocie do ustanowienia niewyrażonej wprost w ustawie sankcji podatkowej. Podatnik, który rzeczywiście poniósł udokumentowane wydatki na nabycie walut wirtualnych, traciłby definitywnie możliwość ich ekonomicznego uwzględnienia wyłącznie dlatego, że nie wykonał prawidłowo obowiązku deklaracyjnego. W niniejszej sprawie konsekwencją byłoby uznanie, że Wnioskodawca osiągnął w 2023 r. dochód odpowiadający całej kwocie (...) zł, pomimo że wcześniej przeznaczył na nabycie przedmiotowych walut wirtualnych (...) zł.

Tymczasem przy prawidłowym zastosowaniu mechanizmu art. 23 ustawy nowelizującej oraz art. 22 ust. 16 ustawy o PIT wysokość rozliczenia za 2023 r. przedstawiałaby się następująco:

•      przychód z odpłatnego zbycia walut wirtualnych - (...) zł;

•      koszty uzyskania przychodów w 2023 r. powiększone o nadwyżkę z 2022 r. - (...) zł;

•      dochód do opodatkowania - 0 zł;

•      nadwyżka kosztów nad przychodami za 2023 r. - (...) zł.

Wyrok NSA z 14 grudnia 2022 r., II FSK 1226/20 – ochrona kosztów poniesionych przed zmianą przepisów.

Istotne znaczenie dla niniejszej sprawy ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II FSK 1226/20. Sprawa dotyczyła podatnika, który dokonywał transakcji dotyczących walut wirtualnych w 2018 r. i poniósł w tym zakresie stratę, tj. nadwyżkę kosztów nad przychodami, wykazaną według zasad obowiązujących przed zmianą stanu prawnego. Problem dotyczył możliwości uwzględnienia kosztów poniesionych przed 1 stycznia 2019 r. w nowym systemie opodatkowania walut wirtualnych. NSA zaakceptował możliwość objęcia takich kosztów mechanizmem przewidzianym w art. 23 ustawy nowelizującej. Sąd zwrócił przy tym uwagę na konieczność ochrony interesów prawnych podatnika pozostających w toku w chwili zmiany przepisów. W następstwie prawomocnego rozstrzygnięcia Dyrektor KIS wydał 22 maja 2023 r. interpretację nr 0113-KDIPT2-3.4011.312.2019.10.SJ, w której – uwzględniając wyrok WSA oraz wyrok NSA II FSK 1226/20 – uznał stanowisko podatnika w zakresie kosztów historycznych za prawidłowe.

Wnioskodawca ma świadomość, że wskazane orzeczenie nie dotyczyło bezpośrednio skutków niewykazania kosztów w zeznaniu PIT-38 za 2019 r. Ma ono jednak zasadnicze znaczenie dla ustalenia funkcji art. 23 ustawy nowelizującej. Przepis ten ma służyć zachowaniu podatkowego znaczenia kosztów prawidłowo poniesionych przed zmianą reżimu podatkowego, nie zaś ich unicestwieniu wskutek wejścia w życie nowych regulacji.

Interpretacja z 25 czerwca 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011 492.2025.1.KF

Wnioskodawcy znana jest interpretacja indywidualna z 25 czerwca 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.492.2025.1.KF, której stan faktyczny wykazuje istotne podobieństwa do niniejszej sprawy. Podatniczka dokonywała transakcji dotyczących walut wirtualnych w 2018 r., następnie przez kilka lat nie dokonywała transakcji, a później ponownie podjęła aktywność dotyczącą walut wirtualnych. Podatniczka chciała uwzględnić koszty historyczne z 2018 r. dopiero w późniejszym zeznaniu, bez wcześniejszego wykazania ich w PIT-38 za 2019 r.

Dyrektor KIS uznał jej stanowisko za nieprawidłowe, wskazując m.in., że koszty poniesione przed 2019 r. powinny zostać wykazane w zeznaniu za 2019 r., a PIT-38 należy składać także w kolejnych latach w celu zachowania ciągłości rozliczania kosztów.

Wnioskodawca nie kwestionuje pierwszej z powyższych tez. Stanowisko Wnioskodawcy nie polega na twierdzeniu, że podatnik może dowolnie wybrać rok, w którym po raz pierwszy wykaże koszt poniesiony w 2018 r. Koszt ten niewątpliwie podlegał wykazaniu za 2019 r. na podstawie art. 23 ustawy nowelizującej. Wnioskodawca formułuje jednak inne zagadnienie prawne. Pytanie dotyczy tego, czy niewykazanie kosztu w odpowiednim zeznaniu wywołuje dodatkowy skutek w postaci definitywnego materialnoprawnego wygaśnięcia nadwyżki kosztów. Z art. 23 ustawy nowelizującej taki skutek wprost nie wynika. Nie wynika on również z art. 22 ust. 16 ani art. 30b ust. 6a ustawy o PIT.

Interpretacja z 16 czerwca 2026 r., nr 0115-KDIT1.4011.420.2026.2.AS

Wnioskodawcy znana jest również interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 16 czerwca 2026 r., nr 0115-KDIT1 4011.420.2026.2.AS. W sprawie tej podatnik poniósł w 2019 r. wydatki na nabycie walut wirtualnych w wysokości 110.000 zł, lecz z uwagi na brak wiedzy o obowiązku wykazywania samych kosztów nie złożył PIT-38 za 2019 r. Dyrektor KIS uznał, że zeznanie powinno być składane także w kolejnych latach, nawet jeśli podatnik nie dokonywał w nich obrotu walutami wirtualnymi, oraz stwierdził, że aby koszty mogły być „przeniesione”, należy złożyć odpowiednie zeznanie.

Wnioskodawca wskazuje jednak, że stan faktyczny tej interpretacji różni się od niniejszej sprawy. Koszty tamtego podatnika zostały poniesione już w 2019 r., a więc po wejściu w życie obecnego reżimu prawnego oraz w okresie, w którym podatnik był od początku objęty obowiązkiem wynikającym z art. 30b ust. 6a ustawy o PIT.

Wnioskodawca poniósł natomiast wydatek w 2018 r., tj. przed wprowadzeniem obecnego systemu, a możliwość wprowadzenia jego historycznego kosztu do tego systemu wynika ze szczególnego przepisu przejściowego – art. 23 ustawy nowelizującej.

Co istotniejsze, również w interpretacji z 16 czerwca 2026 r. Dyrektor KIS wskazał, że regulacje dotyczące rozliczania kosztów walut wirtualnych nie zawierają ograniczenia co do maksymalnego terminu, w jakim koszty powinny zostać rozliczone. Organ wskazał również, że nadwyżka w kolejnym roku jest traktowana w sposób tożsamy do kosztów ponoszonych na bieżąco. Zdaniem Wnioskodawcy pozostaje zatem do rozstrzygnięcia, z jakiego przepisu wynika materialnoprawna sankcja utraty nadwyżki, skoro przepisy regulujące jej powstanie i dalsze rozliczanie takiej sankcji nie przewidują. Sformułowanie zawarte w interpretacji, zgodnie z którym w celu „przeniesienia” kosztów trzeba złożyć zeznanie, wyraża określony rezultat wykładni, nie wskazuje jednak przepisu ustanawiającego konstytutywny charakter złożenia PIT-38.

Rozbieżność pomiędzy obowiązkiem deklaracyjnym a skutkiem materialno-prawnym

Z przedstawionej praktyki interpretacyjnej wynika zatem, że należy rozróżnić dwie kwestie. Pierwszą jest obowiązek wykazywania kosztów i nadwyżki kosztów w kolejnych zeznaniach PIT-38. Wnioskodawca obowiązku tego nie kwestionuje. Drugą jest odpowiedź na pytanie, czy naruszenie tego obowiązku powoduje automatycznie wygaśnięcie samej nadwyżki. Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na drugie pytanie nie może zostać wyprowadzona wyłącznie z istnienia pierwszego obowiązku. Obowiązek deklaracyjny oraz materialnoprawny warunek zachowania określonego prawa podatnika to dwie odrębne konstrukcje. Jeżeli ustawodawca zamierzał powiązać niedochowanie obowiązku deklaracyjnego z utratą prawa materialnego, powinien taki skutek ustanowić w sposób jednoznaczny.

Wnioskodawca nie twierdzi, że koszt poniesiony w 2018 r. może zostać bezpośrednio, z pominięciem mechanizmu ustawowego, zaliczony do kosztów uzyskania przychodów roku 2023. Stanowisko Wnioskodawcy opiera się na twierdzeniu, że należy odróżnić obowiązek deklaracyjny polegający na wykazywaniu kosztów i nadwyżki w zeznaniach PIT-38 od materialnoprawnego skutku określonego w art. 22 ust. 16 ustawy o PIT, zgodnie z którym nadwyżka kosztów nad przychodami powiększa koszty następnego roku podatkowego.

Z żadnego przepisu nie wynika wprost, że niedochowanie pierwszego z tych obowiązków powoduje definitywne wygaśnięcie drugiego skutku. W szczególności ustawodawca nie ustanowił terminu zawitego dla zachowania nadwyżki kosztów, nie przewidział jej wygaśnięcia wskutek niezłożenia zeznania ani nie wskazał, że terminowe złożenie PIT-38 ma charakter konstytutywny dla powstania skutku z art. 22 ust. 16 ustawy o PIT.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy:

1.  niewykazanie kosztów historycznych za 2019 r. oraz nadwyżki kosztów w kolejnych zeznaniach nie powoduje samo przez się definitywnego materialnoprawnego wygaśnięcia tej nadwyżki;

2.  przy założeniu braku przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych w latach 2019-2022 nadwyżka kosztów w wysokości (...) zł sukcesywnie powiększała koszty kolejnych lat podatkowych i ostatecznie powinna powiększyć koszty Wnioskodawcy za 2023 r.;

3.  upływ okresu przedawnienia dotyczącego rozliczenia za 2019 r. nie powoduje wygaśnięcia materialnoprawnego skutku art. 22 ust. 16 oddziałującego na rozliczenie roku następnego, a nadwyżka może zostać ujawniona w rozliczeniu za pierwszy nieprzedawniony rok oraz następnie w kolejnych nieprzedawnionych latach;

4.  przy przychodzie w wysokości (...) zł oraz kosztach roku 2023 powiększonych o nadwyżkę z 2022 r. do kwoty (...) zł Wnioskodawca nie osiągnął w 2023 r. dochodu podlegającego opodatkowaniu z odpłatnego zbycia walut wirtualnych, natomiast powstała nadwyżka kosztów nad przychodami w wysokości (...) zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia odrębne źródła przychodów osób fizycznych. Od tego, z jakiego źródła pochodzą przychody zależą zasady ich opodatkowania.

Źródła przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ustawy. Dany przychód osoby fizycznej jest przypisywany tylko i wyłącznie do jednego określonego źródła przychodów. Aby prawidłowo zakwalifikować przychód do konkretnego źródła przychodów należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z jego powstaniem (uzyskaniem).

Odrębnym źródłem przychodów są także kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy).

Źródło to nie jest jednorodne. Obejmuje m.in. przychody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej (art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W myśl art. 17 ust. 1f ww. ustawy:

Przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.

Przepis art. 17 ust. 1g ww. ustawy stanowi, że:

Przepis ust. 1 pkt 11 stosuje się również do przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Według art. 5a pkt 33a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej oznacza to walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Dochody z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej podlegają opodatkowaniu w trybie art. 30b ustawy.

W myśl art. 30b ust. 1a ustawy:

Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.

Po myśli art. 30b ust. 1b ww. ustawy:

Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 14-16.

Stosownie do art. 30b ust. 6 cyt. ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać uzyskane w roku podatkowym dochody, o których mowa w ust. 1 i 1a, i obliczyć należny podatek dochodowy.

W myśl art. 30b ust. 6a cyt. ustawy:

W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.

Zgodnie z art. 22 ust. 14 ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

W myśl art. 22 ust. 15 ustawy:

Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.

W świetle art. 22 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, tj. udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, potrącane są w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16, który stanowi, że nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się poniesionych wydatków związanych z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.

Zgodnie natomiast z art. 23 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca):

Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14 ustawy zmienianej w art. 1 oraz w art. 15 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 2, poniesione i nieodliczone od przychodów przed dniem wejścia w życie ustawy, podatnik wykazuje odpowiednio w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, składanym za 2019 r. albo w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, składanym za pierwszy rok podatkowy rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2018 r.

W uzasadnieniu do ww. ustawy nowelizującej (Druk sejmowy nr 2860, str. 284) wyjaśniono, że:

(…) Opodatkowaniu podlegał będzie dochód podatnika, czyli będzie możliwe uwzględnienie wydatków związanych z obrotem walutą wirtualną. (…) Przy tej metodzie nie będzie konieczne identyfikowanie konkretnych wydatków z konkretnymi przychodami. Wszystkie koszty jakie podatnik poniesie w danym roku podatkowym, będzie obowiązany wykazać w zeznaniu rocznym, niezależnie od tego, czy w tym samym roku uzyska przychód, czy też nie. Koszty danego roku podatkowego, które przewyższą uzyskane w tym roku przychody, zwiększą koszty podatkowe następnego roku podatkowego.

(…) Art. 22 projektu - przepis reguluje kwestię rozliczania kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, jeżeli te koszty zostały poniesione i nierozliczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takim przypadku podatnik wykazywać będzie te koszty w pierwszym zeznaniu składanym po wejściu w życie ustawy.

Warunkiem odliczenia tych kosztów jest wykazanie ich w zeznaniu rocznym składanym za 2018 r.

W kontekście powyższych wyjaśnień, wydatki na nabycie walut wirtualnych poniesione przed 1 stycznia 2019 r. w ramach transakcji zakupu waluty wirtualnej za środki pieniężne i nieodliczone od przychodów przed 1 stycznia 2019 r. powinny być wykazane w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) składanym za 2019 rok.

Wynika to bezpośrednio z art. 23 ustawy nowelizującej, który wprost nakazuje wykazanie kosztów na nabycie waluty wirtualnej, poniesionych i nieodliczonych od przychodów przed dniem wejścia w życie ustawy, w zeznaniu podatkowym składanym za 2019 rok.

Ponadto złożenie takiego zeznania jest istotne aby w przyszłości móc rozliczyć koszty uzyskania przychodu, bowiem koszty nierozliczone w danym roku podatkowym przechodzą na kolejne lata, ale żeby je „przenieść” należy złożyć rzeczone zeznanie.

Mając na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, że nie złożył Pan zeznania podatkowego za 2019 r. oraz nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów poniesionych i nierozliczonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 14 ustawy, nie będzie Pan miał prawa do rozpoznania tych kosztów w przyszłości w związku z odpłatnym zbyciem waluty wirtualnej. W konsekwencji rozważania odnośnie do kwestii poruszonych w stanowisku do pytania 2 i 3 są niezasadnie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Powołane przez Pana interpretacje i wyroki sądów dotyczą indywidualnych spraw odrębnych podmiotów. Ponadto, jak Pan sam wskazał, rozstrzygnięcia te zostały wydane na tle innego (różniącego się) stanu faktycznego. Niemniej jednak w toku rozważań nad sposobem rozstrzygnięcia wniosku organ miał na względzie także prezentowane w nich stanowiska i argumenty. W przywołanym przez Pana wyroku z 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II FSK 1226/20 NSA podkreślił, że „(…) podatnik ma prawo odliczyć poniesione i nieodliczone koszty uzyskania przychodów wpisane w stratę z walut wirtualnych jako praw majątkowych do końca 2018 r. w kosztach uzyskania przychodów, które ujął w zeznaniu podatkowym składanym za 2019 r., przewidzianym dla walut wirtualnych należących do kapitałów pieniężnych, według obowiązującego w tym roku już znowelizowanego stanu prawnego”.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Źródło: system EUREKA Ministerstwa Finansów (Krajowa Informacja Skarbowa) ↗. Dokument urzędowy — nie stanowi przedmiotu prawa autorskiego (art. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie wnioskodawcę, któremu została wydana, i tylko w zakresie, w jakim stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiada opisowi z wniosku. Dla innych podatników ma charakter informacyjny.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.