0114-KDWP.4011.469.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 19 września 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). W dniu 27 kwietnia 2021 r., tj. przed dniem 1 stycznia 2022 r., nabył Pan na podstawie aktu notarialnego (…) odrębną własność lokalu położonego w (…), określonego w akcie notarialnym jako „lokal użytkowy - Zespół pokojowy nr 94”, wraz z prawami związanymi z jego własnością. Nabycie nastąpiło w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą. W akcie notarialnym jako nabywca wskazany został (…) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (…).

Przedmiotowy lokal jest wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej poprzez jego odpłatny wynajem na cele mieszkaniowe. W dniu 27 kwietnia 2021 r. lokal został wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Począwszy od maja 2021 r. rozpoczął Pan dokonywanie odpisów amortyzacyjnych metodą liniową przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 1,5%. Odpisy amortyzacyjne były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez 20 miesięcy, tj. od maja 2021 r. do grudnia 2022 r. włącznie.

Na dzień 31 grudnia 2022 r. lokal nie został całkowicie zamortyzowany. Od stycznia 2023 r. nadal dokonuje Pan odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego środka trwałego według dotychczasowej metody liniowej i stawki 1,5% rocznie, jednak odpisów tych nie zalicza Pan do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Proces amortyzacji rozpoczęty przed dniem 1 stycznia 2022 r. nie został zakończony i jest nadal kontynuowany w prowadzonej ewidencji.

Pana wątpliwość dotyczy możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od przedmiotowego lokalu po dniu 31 grudnia 2022 r., zgodnie z zasadami amortyzacji przyjętymi przed dniem 1 stycznia 2022 r., aż do momentu całkowitego zamortyzowania środka trwałego.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Nabyty przez Pana w dniu 27 kwietnia 2021 r. na podstawie aktu notarialnego (…) Zespół pokojowy nr 94 jest lokalem użytkowym (usługowym), stanowiącym odrębną nieruchomość. W akcie notarialnym przedmiot nabycia został wprost określony jako „lokal usługowy - zespół pokojowy oznaczony numerem 94”. Wskazane w pierwotnym wniosku określenie tego lokalu jako „lokalu mieszkalnego” wynikało z klasyfikacji przyjętej przy wprowadzaniu lokalu do ewidencji środków trwałych i nie odpowiada określeniu przedmiotu nabycia zawartemu w akcie notarialnym.

W dniu 27 kwietnia 2021 r. lokal został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i ujęty pod symbolem KŚT 122 - lokale mieszkalne. Po ponownej analizie dokumentacji źródłowej uznał Pan, że zastosowanie symbolu KŚT 122 było wynikiem błędnej klasyfikacji środka trwałego. Z uwagi na wynikający z aktu notarialnego użytkowy (usługowy) charakter lokalu przyjmuje Pan, że właściwym rodzajem Klasyfikacji Środków Trwałych jest KŚT 121 - lokale niemieszkalne.

Powyższe nie wynika ze zmiany sposobu użytkowania, przebudowy ani zmiany przedmiotu własności lokalu po jego nabyciu, lecz z ponownej oceny klasyfikacji zastosowanej przy wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji. Lokal jest wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej poprzez jego odpłatny wynajem na cele mieszkaniowe. Budynek, w którym znajduje się lokal, jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Klasyfikuje Pan ten budynek według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych pod symbolem PKOB 1122 -budynki o trzech i więcej mieszkaniach.

W związku z powyższym prostuje Pan opis stanu faktycznego w zakresie określenia przedmiotu nabycia jako lokalu mieszkalnego oraz wyjaśnia rozbieżność dotyczącą symbolu KŚT

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

Czy jest Pan uprawniony, począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r., do kontynuowania amortyzacji opisanego we wniosku lokalu użytkowego stanowiącego odrębną nieruchomość, dla którego przyjmuje Pan właściwy rodzaj KŚT 121 - lokale niemieszkalne, oraz do zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, skoro wyłączenie określone w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy budynków mieszkalnych i lokali mieszkalnych?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

Pana zdaniem odpowiedź na zadane pytanie powinna być twierdząca. Przedmiotowy lokal został nabyty w 2021 r. jako odrębna nieruchomość i zgodnie z aktem notarialnym został określony jako „lokal użytkowy - Zespół pokojowy nr 94”. Lokal jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej poprzez jego odpłatny wynajem. Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność podatnika, kompletne i zdatne do użytku środki trwałe o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania m.in. na podstawie umowy najmu. Art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącza z amortyzacji budynki mieszkalne oraz lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wynajmowane albo wydzierżawiane. Przepis ten nie wymienia lokali niemieszkalnych. Klasyfikacja Środków Trwałych rozróżnia rodzaj KŚT 121 - lokale niemieszkalne oraz rodzaj KŚT 122 - lokale mieszkalne. Dokumentacja nabycia przedmiotowego lokalu określa go jako lokal użytkowy (usługowy).

Przyjmuje Pan zatem, że właściwym rodzajem KŚT dla tego środka trwałego jest KŚT 121 - lokale niemieszkalne. Pierwotne ujęcie lokalu w ewidencji pod symbolem KŚT 122 było wynikiem błędnej klasyfikacji dokonanej przy wprowadzaniu środka trwałego do ewidencji, a nie późniejszej zmiany charakteru lokalu. Skoro przedmiotowy lokal jest lokalem użytkowym (niemieszkalnym), Pana zdaniem wyłączenie określone w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajduje do niego zastosowania. W konsekwencji odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej przedmiotowego lokalu, dokonywane zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 8 tej ustawy również począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r. Pana zdaniem sam fakt wykorzystywania lokalu poprzez jego wynajem na cele mieszkaniowe nie powoduje zmiany wynikającego z dokumentacji nabycia charakteru lokalu użytkowego na lokal mieszkalny. Wobec powyższego uważa Pan, że jest uprawniony do kontynuowania amortyzacji przedmiotowego lokalu od dnia 1 stycznia 2023 r. oraz do zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Zasady dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały z art. 22a - 22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23 tej ustawy.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

• stanowią własność lub współwłasność podatnika,
• są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
• przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
• są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: ustawa zmieniająca).

Wskazać należy, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864 ). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.

Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych.

Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślenia wymaga fakt, iż zmiana wprowadzona omawianą wyżej ustawą Polski Ład nie objęła budynków i lokali niemieszkalnych, które nadal podlegają amortyzacji podatkowej i do których przytoczony wyżej art. 22c pkt 2ustawy o PIT nie ma zastosowania.

We wniosku jednoznacznie wskazał Pan, że 27 kwietnia 2021 r. nabył Pan w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lokal użytkowy, który ostatecznie sklasyfikował Pan jako KŚT 121 - „Lokale niemieszkalne”. Z wniosku wynika, że początkowo błędnie przyjął Pan klasyfikację KŚT 122 - „Lokale mieszkalne”. Jak wynika z przedstawionych informacji, zastosowanie KŚT 122 było wynikiem błędu, a właściwą klasyfikacją nabytego lokalu jest KŚT 121 - „Lokale niemieszkalne”. Lokal został wprowadzony do ewidencji środków trwałych a odpisy zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Powziął Pan jednak wątpliwość, czy przysługiwało Panu prawo do kontynuowania amortyzacji wspomnianego lokalu użytkowego oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów w okresie od 1 stycznia 2023 r.

Mając na uwadze powyższe, skoro w uzupełnieniu stanu faktycznego, wskazał Pan, że właściwa klasyfikacja lokalu to KŚT 121 (lokale niemieszkalne) - przysługuje Panu prawo do amortyzacji w rozumieniu art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Należna opłata od wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wynosi 40 zł. 29 sierpnia 2026 r. dokonał Pan wpłaty w wysokości 40 zł, następnie 19 września 2026 r. dokonał Pan kolejnej wpłaty w wysokości 40 zł. W związku z powyższym nienależną opłatę w kwocie 40 zł, stosownie do art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej zwrócimy zgodnie z dyspozycją zawartą we wniosku na rachunek bankowy, z którego jej dokonano.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.