0114-KDWP.4011.435.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 17 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wynajmuje na cele mieszkaniowe siedem lokali mieszkalnych, które zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Wszystkie wskazane lokale mieszkalne zostały nabyte przez Wnioskodawcę przed dniem 1 stycznia 2022 r. i przed tą datą zostały przyjęte do używania oraz wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej.

W stosunku do wszystkich siedmiu lokali Wnioskodawca rozpoczął dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przed dniem 1 stycznia 2022 r., zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązującymi w tym okresie. Na dzień 31 grudnia 2022 r. amortyzacja wskazanych lokali nie została zakończona i żaden z opisanych lokali nie został do tego dnia w pełni zamortyzowany.

Lokale są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na ich odpłatnym wynajmowaniu, a uzyskiwane z tego tytułu przychody Wnioskodawca zalicza do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

W związku ze zmianą przepisów dotyczących amortyzacji nieruchomości mieszkalnych Wnioskodawca nie zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od opisanych lokali za okres od dnia 1 stycznia 2023 r.

Wnioskodawca zamierza, w przypadku potwierdzenia prawidłowości jego stanowiska w interpretacji indywidualnej, uwzględnić odpisy amortyzacyjne dotyczące opisanych lokali za lata 2023, 2024, 2025 i 2026 r. poprzez dokonanie odpowiednich rozliczeń zgodnie z przepisami prawa podatkowego oraz kontynuować amortyzację przedmiotowych lokali, a co za tym idzie zaliczanie odpisów amortyzacyjnych w koszty uzyskania przychodów z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, aż do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku wskazane lokale nie zostały w pełni zamortyzowane.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca, w odniesieniu do opisanych siedmiu lokali mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r., jest uprawniony do kontynuowania amortyzacji podatkowej po dniu 31 grudnia 2022 r. oraz do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych przypadających na lata 2023-2026, mimo wynikającego z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., wyłączenia z amortyzacji podatkowej lokali mieszkalnych?

2.  Czy Wnioskodawca, w odniesieniu do opisanych siedmiu lokali mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz amortyzowanych przed dniem 1 stycznia 2022 r., będzie uprawniony w latach następujących po roku 2026 do kontynuowania amortyzacji podatkowej oraz zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej aż do pełnego zamortyzowania poszczególnych lokali, na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r., mimo wynikającego z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., wyłączenia z amortyzacji podatkowej lokali mieszkalnych?

ana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na oba przedstawione we wniosku pytania powinna być twierdząca.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w odniesieniu do opisanych siedmiu lokali mieszkalnych, które zostały nabyte, wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz których amortyzację rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2022 r., zachował on prawo do kontynuowania amortyzacji podatkowej po dniu 31 grudnia 2022 r. oraz zaliczania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów aż do pełnego zamortyzowania poszczególnych lokali.

W konsekwencji Wnioskodawca jest uprawniony zarówno do uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dotyczących lat 2023-2026, których dotychczas nie zaliczał do kosztów uzyskania przychodów, poprzez dokonanie stosownych rozliczeń zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jak również do kontynuowania amortyzacji podatkowej w latach następnych aż do pełnego zamortyzowania poszczególnych lokali, o ile wcześniej nie wystąpi inne zdarzenie skutkujące zakończeniem amortyzacji danego środka trwałego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane zgodnie z przepisami art. 22a-22o tej ustawy.

Na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2022 r. lokale mieszkalne spełniające ustawowe warunki mogły podlegać amortyzacji podatkowej. Wnioskodawca nabył wszystkie siedem lokali przed dniem 1 stycznia 2022 r., przed tym dniem wprowadził je do ewidencji środków trwałych oraz rozpoczął dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Tym samym rozpoczął realizację przewidzianego przepisami prawa podatkowego procesu amortyzacji przed wejściem w życie przepisów ograniczających możliwość amortyzacji lokali mieszkalnych.

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw zmieniono m.in. art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyłączając możliwość amortyzacji określonych nieruchomości o charakterze mieszkalnym.

Jednocześnie w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej przewidziano, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych oraz określonych praw do nieruchomości mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Zdaniem Wnioskodawcy zastosowanie powyższej regulacji w taki sposób, który pozbawiałby podatnika od dnia 1 stycznia 2023 r. prawa do kontynuowania rozpoczętej zgodnie z prawem amortyzacji środków trwałych nabytych i amortyzowanych przed wejściem w życie nowych regulacji, prowadziłoby do naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wywodzonych z niej zasad ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

W chwili nabywania opisanych lokali oraz rozpoczynania ich amortyzacji Wnioskodawca działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Obowiązujące wówczas regulacje umożliwiały mu dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w okresie wynikającym z przyjętych zasad amortyzacji. Decyzje gospodarcze dotyczące nabycia nieruchomości oraz ich wykorzystywania w działalności gospodarczej były zatem podejmowane przy uwzględnieniu obowiązującego wówczas systemu podatkowego.

Pozbawienie Wnioskodawcy możliwości kontynuowania rozpoczętej amortyzacji przed jej zakończeniem oznaczałoby zmianę skutków podatkowych decyzji gospodarczych podjętych pod rządami wcześniejszych przepisów.

Na wątpliwości konstytucyjne związane z wprowadzanymi zmianami wskazywano również na etapie prac legislacyjnych nad ustawą z dnia 29 października 2021 r., w tym w materiałach legislacyjnych dotyczących ustawy procedowanej jako druk senacki nr 506. Podnoszone w toku prac legislacyjnych zastrzeżenia dotyczące ochrony praw nabytych i interesów w toku potwierdzają, że problem skutków nowych regulacji dla podatników, którzy rozpoczęli amortyzację przed ich wejściem w życie, był dostrzegany już na etapie stanowienia prawa.

Kluczowe znaczenie dla oceny przedstawionego zagadnienia ma również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23. W sprawie dotyczącej możliwości kontynuowania amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych przed dniem 1 stycznia 2022 r. NSA odniósł się do konieczności respektowania konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku.

W następstwie tego orzeczenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu 3 lipca 2026 r. interpretację indywidualną nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S.KW, ponownie rozpatrując sprawę z uwzględnieniem oceny prawnej wynikającej z orzeczenia sądu.

Zdaniem Wnioskodawcy argumentacja wynikająca z powyższego orzecznictwa znajduje zastosowanie również w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym. Wnioskodawca nabył lokale, wprowadził je do ewidencji środków trwałych i rozpoczął ich amortyzację przed dniem 1 stycznia 2022 r., a więc przed wejściem w życie regulacji wyłączających możliwość amortyzacji lokali mieszkalnych.

Prawo do kontynuowania rozpoczętego procesu amortyzacji powinno zatem podlegać ochronie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP.

W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r. oraz art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej nie mogą prowadzić do pozbawienia Wnioskodawcy prawa do kontynuowania amortyzacji podatkowej opisanych lokali, rozpoczętej zgodnie z prawem przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Wnioskodawca jest zatem uprawniony do kontynuowania amortyzacji opisanych lokali mieszkalnych oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów aż do pełnego zamortyzowania poszczególnych lokali. Dotyczy to zarówno odpisów przypadających na lata 2023-2026, jak również odpisów dokonywanych w kolejnych latach aż do zakończenia amortyzacji poszczególnych środków trwałych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z opisu sprawy wynika, że:

·      podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu,

·      prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą,

·      przed dniem 1 stycznia 2022 r. nabył Pan i przed tą datą przyjął Pan do używania oraz wprowadził Pan do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych siedem lokali mieszkalnych;

·      od wskazanych lokali rozpoczął Pan dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.

Pana wątpliwość dotyczy ustalenia, czy może Pan kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od opisanych wyżej lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r., oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej po dniu 31 grudnia 2022 r., aż do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Obowiązujący od 1 stycznia 2022 r. przepis art. 22c pkt 2 ww. ustawy, został zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: ustawa zmieniająca).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy:

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:

Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r.

W treści art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie zaznaczono, iż amortyzacji nie podlegają budynki/lokale mieszkalne służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy. Użycie spójnika „lub" wskazuje, iż hipotezą normy prawnej zawartej w tym przepisie objęte są zarówno nieruchomości wynajmowane, czy też wydzierżawiane jak i te wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej w inny sposób.

Taka wykładnia przepisów art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej w zestawieniu z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zgodna z art. 2 Konstytucji RP. Podkreślić bowiem należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych, aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji.

Reasumując powyższe, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, bez względu na sposób ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że amortyzacja opisanych we wniosku lokali mieszkalnych, nabytych i amortyzowanych w okresie poprzedzającym 1 stycznia 2022 r., nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie odpisy amortyzacyjne nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej.

Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej interpretacji informuję, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się do wyroku, który wskazał Pan na podparcie własnego stanowiska, należy wskazać, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Wymienił Pan wyrok, w którym Sąd zajął stanowisko korzystne dla podatnika, jednak należy wskazać, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25; WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1066/22; WSA w Krakowie z dnia 16 września 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 488/22 oraz 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1160/22; WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/OI 325/22; WSA w Łodzi z dnia 19 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 439/22 oraz 20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22; WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 856/22; z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/GI 1067/22, WSA w Opolu z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt I SA/Op 230/22; WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22; czy też WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 494/22.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.