0114-KDWP.4011.434.2026.1.PP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 16 grudnia 2025 r. przed Sądem Rejonowym w (…), w sprawie o sygn. akt (…) została zawarta ugoda sądowa pomiędzy powodami: A.A., B.B., a pozwanym (…) w (…). Jeszcze przed zawarciem ugody Sąd w toku postępowania udzielił powodom zabezpieczenia, które nakazało przyjęcie do pracy do czasu prawomocnego wyroku, co spowodowało że powodowie po rozwiązaniu umowy dalej otrzymywali wynagrodzenie. W ugodzie ustalono, że A.A. zostanie wypłacona kwota 180.000 złotych, a B.B. kwota 130.000 złotych. Odszkodowanie wypłacono w kwocie pomniejszonej o podatek pod koniec roku. Po wezwaniu do zapłaty reszty kwoty, powołując się na przedmiotowe zwolnienie pracodawca przelał resztę kwoty. Podatnik nie uwzględnił w podstawie opodatkowania świadczenia wykazanego w informacji PIT-11 wystawionej przez (…), uznając je za świadczenie zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT.

Ponadto wskazał Pan, że:

- nie zna Pan daty uprawomocnienia ugody sądowej;

- był Pan zatrudniony na czas nieokreślony;

- dostał Pan wypowiedzenie z artykułu 52 - dyscyplinarne zwolnienie;

- podstawą prawną pozwu do sądu był art. 264 § 2 kodeksu pracy,

- w pozwie wnioskował Pan o przywrócenie do pracy - o uznanie rozwiązania umowy bez wypowiedzenia za niezgodne z prawem. Wartość przedmiotu sporu to około 330 tys. zł.

- w treści ugody nie wskazano, że rozwiązanie umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązania umowy o pracę. Jednak z treści kontroli PIP oraz w sprawie, o której mowa w ugodzie, tj: (…) oraz w toku sprawy o przywrócenie do pracy (…) wykazano, że został Pan zwolniony z naruszeniem prawa pracy. Okoliczność ta wynika z całokształtu materiału dowodowego sprawy, w szczególności z treści pozwu, postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia, wystąpienia Państwowej Inspekcji Pracy oraz sprawy (…). Ugoda sądowa kończyła istniejący spór dotyczący bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, a nie kreowała nowego stosunku prawnego.

Umowę po zawarciu ugody rozwiązano za porozumieniem stron

Wysokość i zasady ustalania wskazanego we wniosku świadczenia pieniężnego nie wynikały wyłącznie z zawartej ugody i nie zostały ustalone wyłącznie wskutek dokonanych przez strony uzgodnień w oparciu o wzajemne ustępstwa. Ugoda nie stworzyła prawa do odszkodowania. Stanowiła jedynie sposób zakończenia istniejącego sporu dotyczącego roszczeń wynikających z naruszenia prawa pracy. Ponadto kwota wskazana w ugodzie nie została wskazana jako kwota odszkodowania, a jako kwota do wypłaty.

Wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynika z porozumienia zawartego w sądzie. Ugoda nie stworzyła prawa do odszkodowania. Stanowiła jedynie sposób zakończenia istniejącego sporu dotyczącego roszczeń wynikających z naruszenia prawa pracy.

Wysokość szkody pozostawała w bezpośrednim związku z bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy, naruszeniem szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy oraz niewykonaniem przez pracodawcę obowiązków wynikających z przepisów prawa pracy i regulaminu wynagradzania. Świadczenie to miało na celu wyłącznie naprawienie rzeczywistej szkody (damnum emergens) powstałej wskutek bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, naruszenia szczególnej ochrony związkowej, niewykonania obowiązków wynikających z regulaminu wynagradzania oraz innych naruszeń prawa pracy potwierdzonych w toku kontroli Państwowej Inspekcji Pracy. Dodatkowym argumentem przemawiającym za odszkodowawczym charakterem świadczenia jest zachowanie samego pracodawcy jako płatnika. Pomimo początkowego pobrania zaliczki na podatek dochodowy, po otrzymaniu wezwania do zapłaty pracodawca dobrowolnie wypłacił pozostałą część świadczenia odpowiadając na uprzednio potraconemu podatkowi, uznając tym samym, że świadczenie powinno zostać wypłacone w pełnej wysokości. Takie zachowanie stanowi istotny dowód potwierdzający, że sam płatnik ostatecznie zakwalifikował przedmiotowe świadczenie jako mające charakter odszkodowawczy, a nie wynagrodzeniowy. W świetle całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych należy zatem przyjąć, że świadczenie wynikające z ugody sądowej miało charakter globalnie kompensacyjny, obejmując całość skutków bezprawnego działania pracodawcy wobec pracownika. Nie stanowiło ono zapłaty za wykonaną pracę ani rekompensaty utraconych korzyści, lecz służyło naprawieniu rzeczywistej szkody i definitywnemu zakończeniu sporu pracowniczego. Taki charakter świadczenia odpowiada funkcji odszkodowania przewidzianej w art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego w związku z art. 300 Kodeksu pracy oraz pozostaje zgodny z dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który obejmuje odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, z wyłączeniem świadczeń dotyczących utraconych korzyści. Świadczenie określone w ugodzie nie stanowiło prostego odpowiednika jednego roszczenia pracowniczego. Obejmowało kompleksowe zakończenie wszelkich sporów pomiędzy stronami wynikających z bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, w tym roszczeń o przywrócenie do pracy, odszkodowania związane z naruszeniem szczególnej ochrony związkowej, roszczeń wynikających z niewypłacenia odprawy przewidzianej regulaminem wynagradzania oraz innych naruszeń prawa pracy stwierdzonych przez Państwową Inspekcję Pracy. Z tego względu świadczenie miało charakter globalnie kompensacyjny i nie może zostać utożsamione z wynagrodzeniem za pracę ani świadczeniem zastępującym utracone zarobki. Wypłacone świadczenie nie stanowiło rekompensaty utraconego w wyniku rozwiązania umowy o pracę spodziewanego wynagrodzenia za pracę. Świadczenie nie miało zastąpić wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy ani korzyści, które pracownik osiągnąłby w przyszłości. Miało charakter jednorazowej kompensaty szkody rzeczywistej wynikającej z bezprawnego działania pracodawcy.

Pytanie

Czy odszkodowanie jest zwolnione z podatku?

Pana stanowisko w sprawie

Świadczenie zostało przyznane w ugodzie sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w (…) w sprawie z zakresu prawa pracy i pozostaje w bezpośrednim związku z roszczeniami wynikającymi z nieprawidłowego rozwiązania stosunku pracy. Ugoda stanowiła sposób zakończenia sporu pracowniczego i miała charakter kompensacyjny, zastępujący należne pracownikowi odszkodowanie przewidziane przepisami Kodeksu pracy oraz odprawy pracodawcy.

Fakt zwolnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz wymagalność wypłaty odprawy została potwierdzona przez PIP. która w wyniku kontroli u pracodawcy skierowała wniosek o ukaranie pracodawcy karą grzywny. Sąd nakazowy potwierdził wyniki kontroli z PIP i wymierzył karę grzywny. Po odwołaniu pracodawcy do sądu karnego wina pracodawcy została również potwierdzona w sądzie karnym.

W ocenie podatnika świadczenie to nie stanowi wynagrodzeniami ekwiwalentu za pracę, lecz rekompensatę szkody wynikłej z naruszenia przepisów prawa pracy, a zatem korzysta ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT. Od lipca 2024 otrzymywał Pan wynagrodzenie, zatem przyznane odszkodowanie siłą rzeczy nie może dotyczyć świadczeń, które już Pan otrzymał.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródło przychodów

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:

Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Skoro wypłata odszkodowania ma swoje źródło w uprzednio łączącym pracownika i pracodawcę stosunku pracy, to wypłata świadczenia z ugody stanowi dla byłego pracownika przychód ze stosunku pracy.

Pojęcie odszkodowania

Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.

Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia, które ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.

Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 47¹ Kodeksu cywilnego:

Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 47¹ i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.

Stosownie do art. 30 § 1 pkt 1-3 ustawy Kodeks pracy:

Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 183d, art. 361 § 2, art. 45, art. 50, art. 56, art. 943 § 3, art. 99, art. 1012 Kodeksu pracy).

W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1 Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).

Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu charakter kompensacyjno – sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.

Odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Zwolnienie przedmiotowe

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:

1.  otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2.  odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:

a.  ustawy,

b.  przepisów wykonawczych do ustawy,

c.   układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,

3.  wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost wynikać z ww. aktów,

4.  nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

W przywołanym przepisie ustawodawca używa sformułowania „inne odszkodowania lub zadośćuczynienia”. Należy przez to rozumieć te odszkodowania i zadośćuczynienia, które nie zostały wprost wymienione w katalogu zwolnień podatkowych, a więc inne niż te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie przytoczonego przepisu jest jego odszkodowawczy charakter. Wyżej wymienione przepisy zwalniają od podatku jedynie takie odszkodowania, które nie stanowią ekonomicznego przysporzenia ponad stan majątkowy będący w posiadaniu podatnika przed ich wypłatą. Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.

Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3b przesłanek.

Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie – niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.

Możliwość zastosowania zwolnienia do uzyskanego świadczenia na podstawie ugody sądowej

Z treści wniosku wynika, że w dniu 16 grudnia 2025 r. przed Sądem Rejonowym w (…), w sprawie o sygn. akt (…) została zawarta ugoda sądowa pomiędzy powodami: A.A., B.B., a pozwanym (…) w (…). Jeszcze przed zawarciem ugody Sąd w toku postępowania udzielił powodom zabezpieczenia, które nakazało przyjęcie do pracy do czasu prawomocnego wyroku, co spowodowało że powodowie po rozwiązaniu umowy dalej otrzymywali wynagrodzenie. W pozwie wnioskował Pan o przywrócenie do pracy - o uznanie rozwiązania umowy bez wypowiedzenia za niezgodne z prawem. Wartość przedmiotu sporu to około 330 tys. zł. W treści ugody nie wskazano, że rozwiązanie umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązania umowy o pracę. Jednak z treści kontroli PIP oraz w sprawie, o której mowa w ugodzie, tj.: (…) oraz w toku sprawy o przywrócenie do pracy (…) wykazano, że zostałem zwolniony z naruszeniem prawa pracy. Okoliczność ta wynika z całokształtu materiału dowodowego sprawy, w szczególności z treści pozwu, postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia, wystąpienia Państwowej Inspekcji Pracy oraz sprawy (…). Ugoda sądowa kończyła istniejący spór dotyczący bezprawnego rozwiązania stosunku pracy, a nie kreowała nowego stosunku prawnego. Umowę po zawarciu ugody rozwiązano za porozumieniem stron. Wysokość i zasady ustalania wskazanego we wniosku świadczenia pieniężnego nie wynikały wyłącznie z zawartej ugody i nie zostały ustalone wyłącznie wskutek dokonanych przez strony uzgodnień w oparciu o wzajemne ustępstwa. Ugoda nie stworzyła prawa do odszkodowania. Stanowiła jedynie sposób zakończenia istniejącego sporu dotyczącego roszczeń wynikających z naruszenia prawa pracy. Ponadto kwota wskazana w ugodzie nie została wskazana jako kwota odszkodowania, a jako kwota do wypłaty.

Wobec przedstawionego przez Pana stanu faktycznego, zawarta ugoda sądowa będzie ugodą w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:

Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Trudno zatem uznać, że odszkodowanie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, skoro w ugodzie nie wskazano naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy, nie stwierdzono, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy ani też nie wskazano takich przepisów. Odszkodowanie to ma więc zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że – w przedmiotowej sprawie – kwota świadczenia tytułem rozwiązania umowy o pracę, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Do tego świadczenia nie znajduje również zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b powyższej ustawy, które odpowiednio dotyczą odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymanego z tytułu rekompensaty utraconego zarobku (spodziewanej korzyści).

Wskazuję, że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń – nawet jeśli nazywane są przez strony umowy „odszkodowaniem” – nie oznacza, że takie świadczenia mają każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzają do naprawienia szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania, czy też nie.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów, m.in. w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1008/18, w którym Sąd wskazał, że:

Podobne stanowisko można znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2219/16:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego (w omawianym stanie faktycznym stosunku pracy) stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.

Podkreślić również należy, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Skoro w zawartej ugodzie sądowej nie wskazano, że wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub jest dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy, zasadnym jest więc uznanie, że świadczenie wypłacane pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, ma charakter umowny.

Wobec powyższego świadczenie takie nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto, w sytuacji gdy ostatecznie rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem stron (czyli za zgodą pracownika) to otrzymane świadczenie nie może zostać uznane za rekompensatę za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę.

Zatem świadczenie takie nie może również korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro więc świadczenie wynikające z zawartej ugody sądowej nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3a ani art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ustawodawca nie przewidział żadnego innego zwolnienia dla tego typu świadczeń, to stanowi ono przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem jego wypłata ma swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.