0114-KDIP4-3.4012.436.2026.2.DK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży niezabudowanej nieruchomości. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 sierpnia 2026 r. (wpływ 13 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

·      A.A.

2)  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

·      B.B.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Nieruchomość będąca przedmiotem transakcji stanowi niezabudowaną działkę gruntu o nr ewid. 1 o powierzchni 0,3925 ha (dalej: „Nieruchomość”), położoną w województwie (…), powiecie (…), gminie (…), w (…), obręb (…), dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), z której nadto wynika, że sposób korzystania został określony jako R – grunty orne oraz w dziale II prawo własności wpisane jest na rzecz współmałżonków: B.B. oraz A.A. – na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. W działach I-SP, III i IV brak wpisów ani wzmianek.

Nieruchomość jest niezabudowana, a Wnioskodawcy nabyli przedmiotową nieruchomość będąc małżeństwem do majątku wspólnego na podstawie umowy sprzedaży warunkowej z dnia (…) 2025 r., udokumentowanej aktem notarialnym przez (…) notariusza w (…), za Rep. (…) oraz umowy przeniesienia prawa własności nieruchomości z dnia (…) 2025 r., udokumentowanej aktem notarialnym przez (…) notariusza w (…), za Rep. (…), Wnioskodawcy umów majątkowych małżeńskich nie zawierali.

Część Nieruchomości objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP) przyjętym uchwałą Nr (…) Rady Miejskiej w (…) z dnia (…) 2000 r., w którym to planie część Nieruchomości znajduje się na obszarze oznaczonym jako teren ulic miejskich. Pozostała część Nieruchomości nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP).

Dla części Nieruchomości nr ewid. 1 nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP) w dniu (…) 2025 r. wydana została decyzja nr (…) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o nie więcej niż dwóch kondygnacjach nadziemnych wraz z drogą wewnętrzną i infrastrukturą techniczną.

Wnioskodawcy nie ponieśli nakładów na Nieruchomość. Nieruchomość nie została podzielona na mniejsze działki. Nieruchomość nie jest zabudowana jakimikolwiek budynkami lub budowlami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane.

Nieruchomość stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego z mocy prawa Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa (KOWR) działającemu na rzecz Skarbu Państwa przysługuje prawo pierwokupu Nieruchomości. KOWR w terminie miesiąca od otrzymania zawiadomienia o treści warunkowej umowy sprzedaży Nieruchomości za Rep. (…) nie wykonał prawa pierwokupu. W związku z tym nie zaistniały przesłanki uniemożliwiające sprzedaż opisanej Nieruchomości.

Na Nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza oraz nie jest ona ujawniona w ewidencji środków trwałych żadnej firmy. Nieruchomość nie była, ani na moment sprzedaży nie będzie przedmiotem dzierżawy, najmu ani nie zostanie oddana do użytkowania na podstawie innej umowy o podobnym charakterze, której istotą jest wykorzystywanie nieruchomości dla celów zarobkowych (zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy VAT).

Potencjalny Nabywca Nieruchomości, tj. C.C. jest rolnikiem indywidualnym w rozumieniu art. 6 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego i jest właścicielem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 20 ha, które prowadzi osobiście. W wyniku zawarcia umowy sprzedaży Nieruchomości nastąpi powiększenie prowadzonego przez niego gospodarstwa rodzinnego do powierzchni mniejszej niż 300 ha.

15 maja 2026 r. Wnioskodawcy zawarli przedwstępną umowę sprzedaży (dalej: „Umowa Przedwstępna”). Nabywcą Nieruchomości będzie osoba fizyczna (rolnik indywidualny posiadający status rolnika ryczałtowego), polski rezydent podatkowy (dalej: „Nabywca”).

W Umowie Przedwstępnej wskazano m.in. następujące warunki zawarcia Umowy Sprzedaży:

a)  niewykonanie prawa pierwokupu przysługującego Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR).

Wnioskodawcy nie dokonywali dodatkowych nakładów na Nieruchomość. Do momentu zawarcia Umowy Przedwstępnej Wnioskodawcy nie ponieśli także nakładów na Nieruchomość, które miałyby na celu przygotowanie przedmiotowej działki do sprzedaży, w szczególności nakładów na uzbrojenie lub ogrodzenie terenu ani też nie dokonywali innych inwestycji na Nieruchomości.

Jednocześnie Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych zorganizowanych, aktywnych działań marketingowych, typowych dla osób zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami i wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawcy nie ogłaszali sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w Internecie, prasie czy też radiu. Wnioskodawcy nie wywieszali także ogłoszeń w innych miejscach. Wnioskodawcy nie zawarli umowy z żadnym biurem pośrednictwa w sprzedaży Nieruchomości.

Wnioskodawcy na moment zawarcia Umowy Przedwstępnej nie byli podatnikami podatku VAT, nie byli zarejestrowani jako podatnik VAT czynny i nie będą na moment zawarcia Umowy Sprzedaży.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

1.  W latach 2015-2018 Wnioskodawcy prowadzili swoje oddzielne działalności gospodarcze (zanim zawarli związek małżeński), jednak żadne z Wnioskodawców nie było zarejestrowane jako czynny podatnik VAT.

2.  Działka będąca przedmiotem wniosku nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawcy nie prowadzili działalności gospodarczych po zakupie działki będącej przedmiotem wniosku oraz działka ta nie była przedmiotem żadnej umowy, tj. najmu bądź dzierżawy.

3.  Wnioskodawcy nabyli działkę będącą przedmiotem wniosku po zawarciu związku małżeńskiego na własne cele mieszkaniowe. Planowali wybudować na wskazanej nieruchomości dom jednorodzinny.

4.  Transakcja nabycia działki była czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

5.  W związku z tym, że czynność sprzedaży działki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, sprzedaż została udokumentowana tylko aktem notarialnym. Faktura, z której wynikałby podatek naliczony nie została wystawiona.

6.  Zakupiona działka gruntu została zakupiona w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Planowano wybudować na działce dom jednorodzinny. Na wskazywanej nieruchomości od dnia zakupu nie zostały przeprowadzone żadne prace. Działka nie była wykorzystywana do prowadzenia żadnej działalności, przez cały okres od zakupu do momentu sprzedaży na działce nic się nie działo, nie dzieje i nie są planowane jakiekolwiek działania.

7.  Działka gruntu nie była wykorzystywana przez Wnioskodawców w działalności rolniczej. Wnioskodawcy nie prowadzą gospodarstwa rolnego wspólnego ani dwóch odrębnych, więc grunt nie jest przez Wnioskodawców wykorzystywany w celach rolniczych. Na wskazywanej działce w okresie od dnia zakupu do dnia sprzedaży nie było żadnych zasiewów płodów rolnych, nie było również zbiorów płodów rolnych i ich sprzedaży.

8.  Wnioskodawcy nie udzielili i nie zamierzają udzielać pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w ich imieniu i na ich rzecz w związku z przygotowaniem działki do jej sprzedaży żadnej osobie, w tym m.in. kupującemu bądź innemu podmiotowi trzeciemu.

9.  Z inicjatywy Nabywcy doszło do rozmów związanych ze sprzedażą działki będącej przedmiotem wniosku. Nabywca skontaktował się z Wnioskodawcami z propozycją zakupu wskazanej nieruchomości. Nieruchomość nie była przeznaczona na sprzedaż, w związku z tym nie było umieszczonych żadnych ogłoszeń w Internecie, prasie bądź innych kanałach komunikacji. Nabywca był bardzo zainteresowany zakupem nieruchomości będącej przedmiotem wniosku.

10.Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wystąpił Wnioskodawca – A.A. Zanim pojawił się aktualny nabywca działki, wcześniej zgłosił się do Wnioskodawców inny potencjalny nabywca nieruchomości. Jednak realizacja transakcji była uzależniona od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną i infrastrukturą techniczną na części działki. Niestety potencjalny nabywca zrezygnował z zawarcia transakcji sprzedaży nieruchomości, natomiast decyzja o warunkach zabudowy pozostała i jest widoczna w rejestrach.

11.Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

12.Zainteresowana niebędąca stroną postępowania w 2024 r. (przed zawarciem związku małżeńskiego) sprzedała dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej. Z tytułu tej sprzedaży Zainteresowana nie była zobowiązana zarejestrować się jako podatnik podatku od towarów i usług oraz wykazania podatku należnego. Natomiast Wnioskodawca (Zainteresowany będący stroną postępowania) dotychczas nie sprzedał żadnej nieruchomości.

Pytanie

Czy Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży (dostawy) przedmiotowej Nieruchomości posiadają status podatnika podatku od towarów i usług, a w konsekwencji czego, czy sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawców, z tytułu sprzedaży (dostawy) przedmiotowej Nieruchomości Wnioskodawcy nie posiadają statusu podatnika podatku od towarów i usług, w konsekwencji czego sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzasadnienie przyjętego stanowiska

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Art. 2 pkt 6 ustawy VAT stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy VAT wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra. Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów.

Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Natomiast przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w celu dokonania sprzedaży gruntu Wnioskodawcy podjęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT, co skutkuje koniecznością uznania ich za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Natomiast jeśli podatnik nabywa dobro wyłącznie dla celów prywatnych, działa on w charakterze prywatnym, a nie jako podatnik w rozumieniu szóstej dyrektywy, a dodatkowo „czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej”, a także „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy (zob. wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. S. I-4295, pkt 58; z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb. Orz. S. I-10157, pkt 39)”.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Wskazać zatem należy, że z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego nie wynika taka aktywność Wnioskodawców, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Sprzedaż nieruchomości stanowić będzie jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego przez Wnioskodawców prywatnego majątku.

Żadne bowiem z działań, które wykonali Wnioskodawcy, nie cechuje się działalnością profesjonalną handlowców.

Co więcej, w ocenie Wnioskodawców, inne czynności, również nie świadczą o przymiocie działalności gospodarczej.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego zgodnie z postanowieniami Umowy Przedwstępnej:

a) niewykonanie prawa pierwokupu przysługującego Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR),

było warunkiem koniecznym umożliwiającym sprzedaż Nieruchomości. Wynika z tego fakt, że Nieruchomość objęta jest przepisami prawnymi obejmującymi nieruchomości rolne oraz związanych z kształtowaniem ustroju rolnego. W związku z tym, pomimo wydanych warunków zabudowy dla opisanej powyżej Nieruchomości jej przeznaczenie nie zmieniło się, nadal jest to działka, na której powinna prowadzona być działalność rolnicza.

Czynność podjęta przez Wnioskodawców polegająca na wystąpieniu o zgodę na zbycie Nieruchomości, podjęta została na rzecz Nabywcy. Wnioskodawcy zaś nie podejmują w tym zakresie żadnych własnych działań mających na celu zwiększenie wartości Nieruchomości, gdyż cena jest już ustalona w Umowie Przedwstępnej, a czynność podejmowana przez Wnioskodawców ma na celu realizację przesłanek warunkujących zawarcie Umowy Sprzedaży.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2022 r., sygn. I FSK 645/21 wskazał, iż „Przepis art. 15 ust. 2 u.p.t.u. nie pozwala jednoznacznie sprecyzować sytuacji, w których aktywność danej osoby można kwalifikować jako zwykłe zbycie majątku prywatnego, a w jakim momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT. Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają jednak podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań „handlowca", tj. podatnika podatku od towarów i usług”.

Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych zorganizowanych, aktywnych działań marketingowych, typowych dla osób zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami i wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawcy nie ogłaszali sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w Internecie, prasie czy też radiu. Wnioskodawcy nie wywieszali także ogłoszeń w innych miejscach. Nie zawarli również żadnej umowy z biurem pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Do momentu zawarcia Umowy Przedwstępnej Wnioskodawcy nie ponieśli także nakładów na Nieruchomości, które miałyby na celu przygotowanie przedmiotowej działki do sprzedaży, w szczególności nakładów na uzbrojenie lub ogrodzenie terenu ani też nie dokonywali innych inwestycji na Nieruchomości. Nieruchomość nie została również do dnia zawarcia Umowy Przedwstępnej podzielona na mniejsze działki oraz Wnioskodawcy nie planują takich działań.

Co więcej, w ocenie Wnioskodawców, status potencjalnego Nabywcy, tj. rolnik indywidualny prowadzący osobiście rodzinne gospodarstwo rolne oraz cel zakupu Nieruchomości określony w Przedwstępnej Umowie jako powiększenie prowadzonego przez niego gospodarstwa rodzinnego, cechuje charakter przyszłej transakcji, tj. sprzedaż gruntu rolnego rolnikowi indywidualnemu. Nieruchomość nie zostanie wykorzystana na cele budowlane przez potencjalnego Nabywcę tylko nadal pozostanie gruntem rolnym.

W związku z powyższym, Wnioskodawcy sprzedając przedmiotową nieruchomość będą korzystali z przysługującego im prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, zatem czynność ta nie będzie oznaczać wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawców cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie planowanej sprzedaży nieruchomości, a dostawie nieruchomości cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Reasumując, planowana sprzedaż Nieruchomości nie wpisuje się w definicję działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z planowaną dostawą nieruchomości Wnioskodawcy będą korzystać z przysługującego im prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnią przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 ustawy VAT - nie wystąpią w charakterze podatnika podatku od towarów i usług - i nie będą musieli odprowadzać podatku VAT z tytułu sprzedaży Nieruchomości.

Nadmienić należy, iż powyższe stanowisko jest akceptowane przez organy podatkowe w ostatnio wydanych interpretacjach przepisów prawa podatkowego np. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.646.2025.4.MK., interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 czerwca 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.280.2026.1.SM. oraz interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 sierpnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-1 4012.300.2025.2.DP.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów zbycie nieruchomości (gruntów oraz udziałów w nich) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwana dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.

Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W akcie notarialnym dokumentującym nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy bądź świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:

Jeżeli, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:

W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ww. ustawa Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

Z opisu sprawy wynika, że nie są Państwo zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku VAT. Są Państwo współwłaścicielami na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej działki gruntu o numerze ewidencyjnym 1, położonej w (…). Przedmiotowa Nieruchomość jest niezabudowana, a z księgi wieczystej prowadzonej dla ww. Nieruchomości wynika, że sposób korzystania został określony jako R – grunty orne.

Przedmiotową działkę nabyli Państwo na podstawie umowy sprzedaży warunkowej z (…) 2025 r. oraz umowy przeniesienia prawa własności nieruchomości z (…) 2025 r. do wspólności majątkowej małżeńskiej na własne cele mieszkaniowe. Planowali Państwo wybudować na wskazanej Nieruchomości dom jednorodzinny, jednak od dnia zakupu nie zostały przeprowadzone żadne prace.

Część Nieruchomości objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w (…) z (…) 2000 r., w którym to planie część Nieruchomości znajduje się na obszarze oznaczonym jako teren ulic miejskich. Pozostała część Nieruchomości nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla części Nieruchomości nieobjętej planem zagospodarowania przestrzennego w dniu (…) 2025 r. została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Z wnioskiem o wydanie ww. decyzji wystąpił Sprzedający – Pan A.A. Jak Państwo wyjaśniają, zanim pojawił się aktualny nabywca działki, wcześniej zgłosił się do Państwa inny potencjalny nabywca Nieruchomości, jednak realizacja transakcji była uzależniona od uzyskania ww. decyzji o warunkach zabudowy. Potencjalny nabywca jednak zrezygnował z zawarcia transakcji sprzedaży, natomiast decyzja o warunkach zabudowy pozostała i jest widoczna w rejestrach.

Jak Państwo wskazali, działka będąca przedmiotem wniosku nie była i nie jest wykorzystywana przez Państwa w działalności gospodarczej ani działalności rolniczej, z działki nie były dokonywane dostawy produktów rolnych. Działka nie była przedmiotem dzierżawy, najmu ani nie zostanie oddana do użytkowania na podstawie innej umowy o podobnym charakterze, której istotą jest wykorzystywanie Nieruchomości dla celów zarobkowych.

Nie dokonywali Państwo dodatkowych nakładów na Nieruchomość, nie ponieśli Państwo także nakładów, które miałyby na celu przygotowanie przedmiotowej działki do sprzedaży, w szczególności nakładów na uzbrojenie lub ogrodzenie terenu. Nieruchomość nie została podzielona na mniejsze działki. Nie podejmowali Państwo żadnych zorganizowanych, aktywnych działań marketingowych. Nie ogłaszali Państwo sprzedaży Nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w Internecie, prasie czy radiu. Nie wywieszali Państwo ogłoszeń w innych miejscach, nie zawarli umowy z żadnym biurem pośrednictwa w sprzedaży Nieruchomości. Nie udzielali i nie zamierzają Państwo udzielać pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Państwa imieniu i na Państwa rzecz w związku z przygotowaniem działki do sprzedaży żadnej osobie.

(…) 2026 r. zawarli Państwo Umowę Przedwstępną sprzedaży działki. Nabywcą Nieruchomości będzie osoba fizyczna (rolnik indywidualny posiadający status rolnika ryczałtowego). Do rozmów związanych ze sprzedażą działki będącej przedmiotem wniosku doszło z inicjatywy nabywcy. Mimo że nieruchomość nie była przeznaczona na sprzedaż, nabywca skontaktował się z Państwem z propozycją zakupu wskazanej Nieruchomości. Nabywca był bardzo zainteresowany zakupem Nieruchomości będącej przedmiotem wniosku.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania Państwa za podatników podatku od towarów i usług w odniesieniu do planowanej transakcji zbycia działki nr 1, a w konsekwencji ustalenia, czy sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa wątpliwości, należy wskazać, że w odniesieniu do ww. działki jedyne działania jakich Państwo dokonali to uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przy czym uzyskanie tej decyzji było warunkiem realizacji transakcji sprzedaży z poprzednim potencjalnym nabywcą działki. Potencjalny nabywca zrezygnował jednak z zawarcia transakcji.

Istotne w niniejszej sprawie jest również to, że w stosunku do działki będącej przedmiotem sprzedaży nie przeprowadzono żadnego działania zmierzającego do zwiększenia wartości, bądź atrakcyjności działki, np. uzbrojenia działki, ogrodzenia terenu, itp. Na ww. działce nie prowadzono żadnej działalności gospodarczej ani rolniczej. Nieruchomość nie została podzielona na mniejsze działki. Nieruchomość nie była ani na moment sprzedaży nie będzie przedmiotem dzierżawy, najmu ani nie zostanie oddana do użytkowania na podstawie innej umowy o podobnym charakterze, której istotą jest wykorzystywanie Nieruchomości dla celów zarobkowych. Nie podejmowali Państwo żadnych zorganizowanych, aktywnych działań marketingowych, typowych dla osób zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami. Nie ogłaszali Państwo sprzedaży w środkach masowego przekazu, tj. w Internecie, prasie czy radiu. Nie zawierali Państwo umowy z żadnym biurem pośrednictwa w sprzedaży Nieruchomości. To z inicjatywy nabywcy doszło do rozmów związanych ze sprzedażą Nieruchomości. Nabywca sam skontaktował się z Państwem z propozycją zakupu Nieruchomości, mimo że Nieruchomość nie była przeznaczona na sprzedaż.

Przedmiotowy grunt został przez Państwa nabyty na własne cele mieszkaniowe, jednak od dnia zakupu nie zostały przeprowadzone żadne prace. Przez cały okres od zakupu do momentu sprzedaży na działce nic się nie działo, nie dzieje i nie są planowane jakiekolwiek działania. Nie posiadają Państwo innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Pani B.B. sprzedała w 2024 r. dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, zaś Pan A.A. dotychczas nie sprzedawał żadnej nieruchomości.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działki nr 1, nie występuje ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Zainteresowani nie podjęli aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że aktywność Sprzedających w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawie C-180/10 i C-181/10.

Zatem, dokonując sprzedaży działki nr 1 będą korzystali Państwo z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatników podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. nieruchomości, a tę dostawę − cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzam, że z tytułu planowanej sprzedaży działki nr 1 nie będą Państwo działali w charakterze podatników podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, ww. sprzedaż opisanej działki nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

W związku z powyższym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny bądź zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego bądź zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku i w jego uzupełnieniu opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.