0114-KDIP4-1.4012.552.2026.1.MK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 7 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 1/2.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni (dalej także jako „Sprzedająca”) jest wyłącznym właścicielem nieruchomości stanowiącej pierwotnie działkę ewidencyjną nr 1. W następstwie przeprowadzonego podziału geodezyjnego z nieruchomości tej wydzielono działki ewidencyjne nr 1/1 oraz 1/2. Przedmiotem planowanej transakcji sprzedaży jest wyłącznie działka ewidencyjna nr 1/2 („Nieruchomość”).

Sprzedająca nabyła Nieruchomość na podstawie umowy zniesienia współwłasności nieruchomości, udokumentowanej aktem notarialnym dnia 11 lipca 2006 r., uprzednio pozostając współwłaścicielem Nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności na podstawie darowizny.

Przedmiotem planowanej sprzedaży jest Nieruchomość stanowiąca grunty zabudowane, oznaczone w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej symbolem „BR - grunty rolne zabudowane”.

Nieruchomość stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu art. 461 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1653).

Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla Nieruchomości została natomiast wydana prawomocna decyzja o warunkach zabudowy.

Nieruchomość nie jest obciążona ograniczonymi prawami rzeczowymi ani innymi prawami lub roszczeniami osób trzecich. Wobec Nieruchomości nie toczą się postępowania sądowe ani administracyjne, granice Działki są bezsporne, a możliwość rozporządzania Nieruchomością nie podlega żadnym ograniczeniom. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Nieruchomość nie była i do dnia zawarcia Umowy Przyrzeczonej nie będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej. Wnioskodawca nie był i nie jest beneficjentem płatności bezpośrednich związanych z utrzymywaniem gruntów wchodzących w skład Nieruchomości (dopłat rolnych).

Sprzedająca nie podejmowała działań mających na celu zwiększenie wartości Nieruchomości, takich jak uzbrojenie terenu, wykonanie infrastruktury technicznej, wydzielenie dróg wewnętrznych czy ogrodzenie. Nie prowadziła również działań przygotowujących Nieruchomość do sprzedaży, poza zwykłymi czynnościami związanymi z utrzymaniem jej dotychczasowego stanu.

Sprzedająca nie korzystała z usług pośredników w obrocie nieruchomościami ani nie prowadziła działań marketingowych zmierzających do sprzedaży Nieruchomości. Kupujący sam zgłosił zainteresowanie jej nabyciem. Sprzedająca nie dokonywała wcześniej sprzedaży innych nieruchomości oraz nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

Nieruchomość nie znajduje się na obszarze specjalnej strefy ekonomicznej, nie jest położona na obszarze parku narodowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 13 ze zm.), ani na obszarze rewitalizacji, ani na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o których mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 278), ani nie jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu, jak również nie została dla niej wydana decyzja, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 663 ze zm.).

Sprzedająca zawarła ze spółką z o.o. prowadzącą działalność deweloperską (dalej: „Deweloper”) umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości w formie aktu notarialnego (dalej: „Umowa Przedwstępna”), zgodnie z którą strony umowy (Sprzedająca oraz Deweloper) zobowiązały się do zawarcia w przyszłości umowy przyrzeczonej sprzedaży Nieruchomości (dalej: „Umowa Przyrzeczona”) w stanie wolnym od wszelkich obciążeń oraz praw i roszczeń osób trzecich.

Ponadto, zgodnie z postanowieniami Umowy Przedwstępnej, Sprzedająca zobowiązała się do udzielenia pełnomocnictw (i takich pełnomocnictw udzieliła) podmiotom wskazanym przez Dewelopera w zakresie niezbędnym do realizacji czynności prowadzących do spełnienia warunków zawarcia Umowy Przyrzeczonej.

Warunki te obejmują w szczególności:

• uzyskanie ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie użytków rolnych z produkcji rolnej;
• dokonanie podziału geodezyjnego Nieruchomości oraz ujawnienie skutków tego procesu w ewidencji gruntów;
• uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy;
• uzyskanie przez Dewelopera prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy;
• aktualizację opisu użytków w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie, że Nieruchomość nie stanowi gruntów rolnych;
• podpisanie przez Dewelopera z osobami trzecimi umów przedwstępnych sprzedaży dotyczącej nieruchomości sąsiedniej.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku znaczna część wskazanych powyżej warunków została już spełniona. W szczególności, dokonano podziału geodezyjnego Nieruchomości oraz ujawniono jego skutki w ewidencji gruntów, uzyskano prawomocną decyzję o warunkach zabudowy, uzyskano prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, a także zawarto umowę przedwstępną sprzedaży dotyczącą nieruchomości sąsiedniej. Na etapie realizacji pozostają wyłącznie czynności związane z aktualizacją danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Spełnienie wszystkich wskazanych warunków stanowi przesłankę zawarcia Umowy Przyrzeczonej.

Dla Nieruchomości nie była wydawana decyzja zezwalająca na wyłączenie użytków rolnych wchodzących w skład Nieruchomości z produkcji rolnej. W tym zakresie Starostwo Powiatowe w (...) udzieliło Deweloperowi informacji, z której wynika, że Nieruchomość w całości położona jest na gruntach wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego. Grunty rolne klasy IVa, IVb i V, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 5 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie podlegają działaniu ustawy i nie wymagają zgody na wyłączenie z produkcji rolniczej.

Sprzedająca udzieliła Deweloperowi wspomnianych wyżej pełnomocnictw, w tym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę budynków, do reprezentowania Sprzedającej we wszelkich postępowaniach administracyjnych dotyczących Nieruchomości, przeniesienia na rzecz Dewelopera wszelkich decyzji administracyjnych wydanych na rzecz sprzedającej dotyczących Nieruchomości, w szczególności decyzji o warunkach zabudowy i decyzji udzielającej pozwolenia na budowę lub pozwolenia na rozbiórkę; uzyskania warunków przyłączenia Nieruchomości do sieci elektroenergetycznej, gazowej i wodno-kanalizacyjnej oraz zawarcia umów z dostawcami tych mediów i przeniesienia ich na Dewelopera, odrolnienia Działki, dokonania podziału geodezyjnego Nieruchomości wedle zamierzenia inwestycyjnego Dewelopera, w tym do dokonania wszelkich czynności prawnych i faktycznych związanych z podziałem działki; aktualizacji opisu użytków stanowiących sprzedawaną działkę w ewidencji gruntów i budynków, dokonania podziału geodezyjnego a także do uzyskania szeregu dokumentów w tym wypisów i wyrysów z rejestru gruntów, map do celów projektowych, zaświadczeń dotyczących Nieruchomości, zaświadczenia z urzędu skarbowego w sprawie uregulowania podatku od spadku i darowizn. W związku z tak udzielonym pełnomocnictwem, osoby wskazane przez Dewelopera są upoważnione do reprezentowania Sprzedającej przed wszystkim władzami, urzędami, instytucjami, sądami powszechnymi i administracyjnymi, organami administracji rządowej i samorządowej odbioru korespondencji w zakresie wskazanym w dokumencie pełnomocnictwa a także do wszelkich innych czynności, jeżeli okażą się one niezbędne celem realizacji pełnomocnictwa.

Ponadto, Sprzedająca udzieliła Deweloperowi zgody na dysponowanie Nieruchomością na cele budowlane, przy czym prawo to jest ograniczone do przygotowania dokumentacji technicznej i projektowej oraz do wystąpienia we własnym imieniu z wnioskiem o pozwolenie na budowę i uzyskania pozwolenia na budowę oraz z wnioskiem o uzyskanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę budynków posadowionych na działce, w szczególności Deweloper może ubiegać się w imieniu własnym o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę, uzyskiwanie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacyjnej, a także uzyskiwanie wszelkich innych decyzji, uzgodnień, opinii i dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę oraz realizacji inwestycji. Zgoda na dysponowanie Nieruchomością obejmuje także dokonywanie przez Dewelopera analiz i badań geotechnicznych, dokonanie podziałów geodezyjnych, zapewnienie swobodnego dostępu pracowników Dewelopera do Nieruchomości, w celu m.in. dokonania m.in. trzebieży drzew i krzewów.

Ponadto, po dokonaniu podziału geodezyjnego Nieruchomości, Sprzedająca udzieliła Deweloperowi zgody na korzystanie z działki nr ew. 1 w zakresie niezbędnym do zapewnienia dostępu do planowanej inwestycji, w szczególności poprzez umożliwienie przechodu i przejazdu. Jednocześnie Sprzedająca zobowiązała się do ustanowienia na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości inwestycyjnej nieodpłatnej służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu przez działkę ewidencyjną nr 1/1 w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz do ustanowienia na rzecz właściwych przedsiębiorców przesyłowych nieodpłatnych służebności przesyłu obejmujących prawo posadowienia, eksploatacji, konserwacji, naprawy, przebudowy oraz wymiany urządzeń infrastruktury technicznej, w szczególności sieci elektroenergetycznej, gazowej, wodociągowej, kanalizacyjnej oraz telekomunikacyjnej.

Sprzedająca nigdy nie prowadziła zarejestrowanej działalności gospodarczej, a także nie była i nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Nieruchomość nie była i do dnia zawarcia Umowy Przyrzeczonej nie będzie wykorzystywana przez Sprzedającą do prowadzenia działalności rolniczej. Nieruchomość nie była wykorzystywana na cele działalności zwolnionej z VAT ani działalności opodatkowanej VAT. Nieruchomość nie była również przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze, z których Sprzedająca uzyskiwałaby jakiekolwiek dochody.

Nieruchomość jest zabudowana budynkiem gospodarczym przeznaczonym do rozbiórki, nadto na nieruchomości znajdują się pozostałości po szklarniach, przy czym rozbiórka ww. obiektów rozpocznie się jeszcze przed zawarciem Umowy Przyrzeczonej.

Sprzedającej, w związku z nabyciem Nieruchomości, nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego. Od momentu nabycia, Sprzedająca wykorzystywała Nieruchomość wyłącznie na potrzeby własne (prywatne).

Pytania

1.  Czy Sprzedająca z tytułu transakcji sprzedaży Nieruchomości na podstawie Umowy Przyrzeczonej będzie podatnikiem podatku od towarów i usług?

2.  Czy w przypadku uznania Sprzedającej za podatnika VAT, transakcja, o której mowa w pytaniu 1, będzie stanowić dostawę towarów opodatkowaną podatkiem od towarów i usług?

Pani stanowisko w sprawie

W zakresie pytania 1:

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż z tytułu transakcji sprzedaży Nieruchomości w ramach Umowy Przyrzeczonej nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 Ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT definiuje zaś działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Pierwszą przesłanką, którą należy wziąć pod uwagę w kontekście uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy, jest wymieniona w art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT przesłanka wykonywania czynności polegających na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W ocenie Wnioskodawcy, sposób w jaki zamierza zadysponować posiadaną Nieruchomością nie może zostać uznany za działalność ciągłą, prowadzoną w celu zarobkowym. Podkreślić należy, że omawiana „ciągłość” nie jest zdefiniowana na gruncie Ustawy o VAT, zatem należy posłużyć się definicją słownikową. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (sjp.pwn.pl), przymiotnik „ciągły” oznacza: 1. trwający bez przerwy; 2. powtarzający się stale; 3. ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni. Żaden z przywołanych opisów nie może charakteryzować jednorazowej sprzedaży dokonywanej przez Wnioskodawczynię, która dokonuje jednorazowej sprzedaży towaru stanowiącego element majątku osobistego, który nie został nabyty w celu późniejszej odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Co istotne, pogląd ten potwierdza ugruntowana linia orzecznicza organów podatkowych, reprezentowana np. w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 8 października 2019 r. (sygn. S-ILPP1/4512-1-185/16/19-S/JKU), w której organ podkreślił, że: „(...) nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.

Podkreślić w tym kontekście należy, że Wnioskodawczyni nie wykorzystywała Nieruchomości w trakcie jej posiadania w sposób, który wpisywałby się w wykonywanie działalności gospodarczej. W szczególności, Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię do prowadzenia działalności rolniczej. Nieruchomość nie jest i nie była również przedmiotem najmu, dzierżawy czy też innego stosunku prawnego, z którego Wnioskodawczyni czerpałaby korzyści.

Drugą z przesłanek, którą należy poddać szczegółowej analizie, a która wynika z przywołanych wyżej art. 15 ust. 1 i ust. 2 Ustawy o VAT, jest działalność handlowców - bo za taką potencjalnie (choć niesłusznie, co zostanie dalej wykazane) mogłaby być uznana działalność Wnioskodawczyni sprzedającej Nieruchomość. Ponownie, należy odwołać się do poglądów prezentowanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydawanych interpretacjach indywidualnych, w których organ wskazuje: „(...) istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy” (interpretacja indywidualna z 8 lutego 2019 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.323.2018.2.PJ).

W kontekście rozgraniczenia sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami oraz zarządu własnym majątkiem, niestanowiącym takiej działalności, zasadne wydaje się również przywołanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, powoływanego wielokrotnie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Z orzeczenia TSUE płynie wniosek, że transakcję należy oceniać całościowo, z uwzględnieniem wszystkich jej elementów. Nieprawidłowe jest zatem skupianie się tylko na jednym wycinku opisu transakcji, który osobno - bez uwzględniania całokształtu - wskazywałby na działanie podmiotu jako podatnika VAT bądź też podmiotu zarządzającego majątkiem prywatnym. TSUE podkreślił w przywołanym wyroku, że w szczególności zakres transakcji i uzyskana ze sprzedaży kwota nie są decydujące dla wskazania właściwego modelu sprzedaży. TSUE wskazał wprost, że: „(...) zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą”, podkreślając jednocześnie, że transakcji, w które angażowane są duże kwoty można również dokonywać jako czynności osobistych (por. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). TSUE zaznaczył w uzasadnieniu swego orzeczenia, że przesłanką wskazującą na podejmowanie działań w zakresie obrotu nieruchomościami (które mogą zostać potencjalnie zakwalifikowane jako działalność gospodarcza) może być podejmowanie przez podmiot aktywnych działań, przy użyciu środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców - jako przykład takich działań TSUE wprost wskazał uzbrojenie terenu bądź działania marketingowe. Jak wskazał TSUE: „Działania takie (uzbrojenie terenu, działania marketingowe - przyp. wł.) nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”.

Jako przykłady innych działań świadczących o przekroczeniu zwykłego zarządu nad majątkiem prywatnym, w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (m.in. interpretacja z 14 sierpnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.341.2019.2.RD; interpretacja z 8 października 2019 r., sygn. S-ILPP1/4512-1-185/16/19-S/JKU; interpretacja z 8 lutego 2019 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.323.2018.2.PJ) wymienia się m.in. wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego terenu, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

Podobnie w interpretacji z dnia 25 czerwca 2024 r. sygn. akt 0114-KDIP4-3.4012.251.2024.2.APR Dyrektor KIS uznał, że: „Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich”.

Co jednak kluczowe w kontekście wnioskowania organu, na prowadzenie przez podmiot działalności „handlowej” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych czynności, a nie jedynie stwierdzenie wystąpienia pojedynczych z nich. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, żaden z tych warunków nie jest spełniony w odniesieniu do Sprzedających.

W interpretacji indywidualnej z dnia 3 marca 2023 r. o sygn. (0114-KDIP4-2.4012.606.2022.2.MB) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził: „Należy podkreślić, że co prawda pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika ono z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, dokonanej przez TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht). Orzeczenie to dotyczyło opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej (...). Ze wskazanego orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych (np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych). Potwierdził to również wyrok TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym Trybunał stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych”.

Wnioskodawczyni wskazuje także, że powyższe rozważania prezentowane w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej znajdują również oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). NSA w wyroku z 1 czerwca 2017 r. (sygn. I FSK 451/17), który podkreślił, że: „To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyroki NSA z dnia: 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07; 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 781/13; 27 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 729/14)”. NSA w swoim wyroku potwierdził również w jednoznaczny sposób konieczność dokonywania całościowej oceny okoliczności towarzyszących sprzedaży: „W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE (wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 - przyp. wł.) przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 9 października 2014 r., sygn. akt I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 636/15)”.

Zbieżne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął także w wyroku z dnia 3 lipca 2020 r. (sygn. I FSK 1888/17). NSA wskazał w uzasadnieniu swego wyroku m.in.: „To, czy dany podmiot działa jako podatnik VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystuję handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyroki NSA z dnia: 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07; 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 781/13; 27 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 729/14). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z dnia: 9 października 2014 r., sygn. akt I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 636/15). (...) Należy także zauważyć, że w świetle przytoczonego orzeczenia TSUE osoba działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jeżeli w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji za aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami nie można uznać zamiaru umieszczenia ogłoszenia na portalu internetowym lub skorzystania z usług biura nieruchomości. Tego rodzaju czynności są standardowymi czynności podejmowanymi przez osoby zamierzające dokonać sprzedaży nieruchomości. Samo umieszczenie ogłoszenia na wyspecjalizowanym portalu internetowym nie jest przejawem wykonywania działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Tym bardziej za element prowadzenia działalności gospodarczej nie może być uznana chęć skorzystania z pomocy profesjonalnego podmiotu zajmującego się sprzedażą nieruchomości”.

Odnosząc ogół powyższych rozważań do analizowanego opisu zdarzenia przyszłego, należy wskazać, że uzasadnia on prawidłowość stanowiska Wnioskodawczyni. Kluczowy w kontekście określenia skutków planowanej transakcji - w zakresie ewentualnej kwalifikacji Wnioskodawczyni jako podatnika VAT - jest postulat całościowej i kompleksowej oceny przyszłej transakcji, który potwierdza zarówno orzecznictwo TSUE, jak i NSA oraz stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wyrażane w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Na podstawie przytoczonych w niniejszym wniosku okoliczności przyszłej sprzedaży Nieruchomości, należy wyraźnie podkreślić w ślad za opisem zdarzenia przyszłego, że Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie zamierza prowadzić do momentu zawarcia Umowy Przyrzeczonej działalności gospodarczej w zakresie działalności deweloperskiej bądź zbliżonej; nie będzie także prowadził działalności rolniczej. Wnioskodawczyni nie czyniła oraz nie będzie czynić żadnych działań mających na celu wydzielenie dróg wewnętrznych czy też uzbrojenie Nieruchomości. Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie będzie prowadziła do dnia zawarcia Umowy Przyrzeczonej żadnych działań w celu dokonania podziału geodezyjnego Nieruchomości. Podkreślić należy, że Wnioskodawczyni nie wykonywała żadnych, a więc tym bardziej szeroko zakrojonych działań marketingowych.

W zasadzie, w związku ze sprzedażą Nieruchomości Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie będzie podejmowała żadnych działań, a jej aktywność ograniczy się do zawarcia dotychczasowej Umowy Przedwstępnej oraz przyszłej Umowy Przyrzeczonej. Pewne czynności przygotowawcze pod własną przyszłą inwestycję będzie podejmował wyłącznie Deweloper, ale w jego własnym imieniu, na jego koszt, ryzyko i odpowiedzialność.

Wskazać przy tym należy, iż okoliczność zobowiązania się przez Sprzedającą do udzielenia pełnomocnictw oraz zgód przewidzianych w Umowie Przedwstępnej nie przesądza o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Udzielone pełnomocnictwa i zgody służą wyłącznie realizacji zamierzenia inwestycyjnego Dewelopera i obejmują w szczególności czynności zmierzające do uzyskania decyzji o wyłączeniu użytków rolnych z produkcji rolnej, dokonania podziału geodezyjnego Nieruchomości, uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, aktualizacji danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, a także zawarcia umów dotyczących nieruchomości sąsiedniej. Sprzedająca udzieliła Deweloperowi prawa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane oraz zgody na podejmowanie czynności niezbędnych do przygotowania i realizacji inwestycji, w tym uzyskiwania wymaganych decyzji administracyjnych, opinii, uzgodnień i warunków przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej. Wszystkie wskazane czynności wykonywane są wyłącznie w celu umożliwienia Deweloperowi realizacji planowanej inwestycji, w jego imieniu, na jego koszt, ryzyko i w jego interesie gospodarczym, wobec czego nie mogą być utożsamiane z aktywnością Sprzedającej charakterystyczną dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami ani świadczyć o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.

Powyższe potwierdza kierunkowo przykładowo (nieprawomocny) wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2024 r., o sygn. III SA/Wa 1992/23: „Również udzielenie przez skarżącego pełnomocnictw deweloperowi oraz udzielenie zgód na dysponowanie działkami przez dewelopera nie potwierdza gospodarczego charakteru sprzedaży. Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że działania podejmowane przez dewelopera, zarówno w sferze prawnej jak i faktycznej, realizowane będą z inicjatywy i na rzecz interesu ekonomicznego dewelopera. Żadne ze wskazanych działań nie było w przeszłości dokonywane osobiście, czy też bezpośrednio przez skarżącego”.

Podobnie orzekł NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2025 r. sygn. akt I FSK 1844/22, w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sama sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną, nawet przy udzieleniu pełnomocnictwa nabywcy do podejmowania czynności przygotowawczych, nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej, jeśli działania te są podejmowane na rzecz i koszt nabywcy oraz nie wykraczają poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym. Sąd powołał się na orzecznictwo TSUE, wskazując, że decydujące znaczenie mają aktywne działania sprzedającego, a nie czynności podejmowane przez nabywcę lub jego pełnomocnika. Sąd podkreślił w szczególności, że: „(...) podjęte na podstawie pełnomocnictwa przez kupującego czynności końcowo nie świadczą o tym, że to sprzedający podjął działania podobne do tych, które wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami (...). Także uzależnienie zawarcia umowy przyrzeczonej od możliwości uzyskania stosownych pozwoleń czy decyzji nie wykracza poza granice racjonalnego kontraktowania i nie może być uważane za podejmowanie przez skarżącego (zbywającego nieruchomość) czynności zwiększających wartość i atrakcyjność działki, jeżeli zarówno skutki prawne i finansowe tych czynności obciążają przyszłego nabywcę i dokonywane są na jego rzecz (...). Nie ulega wątpliwości, że udzielenie pełnomocnictwa miało na celu przyspieszyć proces inwestycyjny realizowany przez kupującego. Oczywistym jest, że ponieważ w momencie zawarcia umowy przedwstępnej, nabywca nie dysponował jeszcze prawem do tej nieruchomości, to nie mógł podejmować czynności przysługujących wyłącznie jej właścicielowi. Jednocześnie nabywca chciał się upewnić, czy na nieruchomości tej będzie mógł zrealizować swój zamierzony cel, co zresztą jest całkowicie uzasadnione. W przeciwnym bowiem razie prawdopodobnie nie byłby zainteresowany nabyciem przedmiotowej nieruchomości. Stąd wymogi dotyczące składania wniosków oraz uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych i przyłączy, a także do prowadzenia badań gruntu dla potwierdzenia, że jest on wolny od zanieczyszczeń, a warunki glebowe umożliwiają realizację na nieruchomości inwestycji. Czynności wskazane w pełnomocnictwie wykonywane miały być przez nabywcę na jego koszt, a także stanowiły jego własne starania do osiągnięcia konkretnego celu w postaci wybudowania centrum magazynowo- logistyczno-produkcyjnego. Co ważne, współwłaściciele nie dokonywali ulepszeń działek, nie dokonali wydzielenia dróg wewnętrznych, nie wnosili o ustanowienie służebności drogi koniecznej, nie podejmowali działań marketingowych mających na celu sprzedaż nieruchomości, nie występowali z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie występowali o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie występowali z wnioskiem o aktualizację gleboznawczej klasyfikacji gruntów. A zatem nie podejmowali tych działań, które mogłyby świadczyć o aktywności wykraczającej poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym, w celu poszukiwania chętnego do zakupu nieruchomości”.

Podsumowując, mając na uwadze powyższe argumenty - w szczególności konieczność brania pod uwagę całokształtu transakcji (a ten wskazuje jednoznacznie, że Sprzedająca działa w ramach zarządu majątkiem własnym), Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że nie będzie działała jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 Ustawy o VAT, w odniesieniu do przyszłej sprzedaży Nieruchomości, w oparciu o Umowę Przyrzeczoną, bowiem w tym zakresie Sprzedająca podejmuje działania w sferze prywatnej, rozporządzając własnym majątkiem, która to czynność nie kwalifikuje się jako czynność opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W zakresie pytania 2:

W przypadku uznania przez organ podatkowy, że Wnioskodawczyni będzie działała jako podatnik VAT z tytułu transakcji sprzedaży Nieruchomości, w ocenie Wnioskodawczyni przedmiotowa sprzedaż będzie stanowić odpłatną dostawę opodatkowaną podatkiem VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) Ustawy o VAT i nie będzie korzystać z żadnego ze zwolnień z VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2:

W ocenie Wnioskodawczyni, dostawa Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu VAT, bowiem nie będzie korzystać z żadnego ze zwolnień przedmiotowych określonych w art. 43 ust. 1 Ustawy o VAT.

W ocenie Wnioskodawczyni, dostawa nie będzie korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT. Według powołanego przepisu, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

• towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
• brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy.

Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego Nieruchomość nie była wykorzystywana na cele działalności zwolnionej od podatku oraz nie będzie wykorzystywana w taki sposób do momentu zawarcia Umowy Przyrzeczonej. Wnioskodawczyni nie odliczała VAT przy nabyciu, bowiem nabycie Nieruchomości nie było transakcją podlegającą opodatkowaniu VAT. Powyższe okoliczności, zdaniem Wnioskodawczyni, eliminują możliwość zastosowania powyższego zwolnienia.

Rozpatrując z kolei kwestię stosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT tj.: dostawę terenów niezabudowanych innych niż budowlane, należy ustalić czy Nieruchomość, na której znajduje się budynek gospodarczy oraz pozostałości po szklarniach, w przypadku gdy obiekty te przeznaczone są do rozbiórki i rozbiórka rozpocznie się przed zawarciem Umowy Przyrzeczonej, jest działką zabudowaną czy niezabudowaną.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów zabudowanych budynkami/budowlami przeznaczonymi do rozbiórki wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV przeciwko Staatssecretaris van Financien. W wyroku tym TSUE orzekł, że: „Artykuł 13 część B lit. g szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w związku z art. 4 ust. 3 lit. a tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidzianym w pierwszym z tych przepisów zwolnieniem z podatku VAT nie jest objęta dostawa działki, na której wciąż stoi stary budynek, który ma zostać rozebrany w celu wzniesienia na jego miejscu nowej konstrukcji i którego rozbiórka, do jakiej zobowiązał się sprzedający, rozpoczęła się przed tą dostawą. Takie transakcje dostawy i rozbiórki stanowią w świetle podatku VAT transakcję jednolitą mającą na celu jako całość dostawę nie tyle istniejącego budynku i gruntu, na którym stoi, co niezabudowanej działki, niezależnie od stanu zaawansowania robót rozbiórkowych starego budynku w momencie rzeczywistej dostawy działki”.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, sam fakt, że w chwili sprzedaży nieruchomości w stosunku do znajdującego się na niej budynku zostało wydane pozwolenie na jego rozbiórkę, nie daje podstaw do uznania transakcji za dostawę niezabudowanego gruntu - tak m.in. orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt I FSK 1436/13 i sygn. akt I FSK 1582/13 oraz w wyroku z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 818/14.

W wyroku z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 818/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że „(...) skoro rozbiórka budynków nawet nie rozpoczęła się przed dokonaniem dostawy, to wnioskodawca nabył nieruchomość zabudowaną, a nie sam grunt. Zgodzić się należy z konkluzją, że dla oceny charakteru takiej transakcji nie ma znaczenia fakt, że została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, dla realizacji którego konieczna była rozbiórka istniejących na działkach obiektów. Słusznie sąd I instancji podkreślił, że bez znaczenia dla kwalifikacji tej czynności na gruncie podatku VAT jest okoliczność, że nabywca w przyszłości, po dokonaniu dostawy zamierza zburzyć budynki i wznieść nowe (...)”.

W konsekwencji, w sprawie opodatkowania dostawy gruntów zabudowanych budynkami przeznaczonymi do rozbiórki istotny jest fakt czy rozbiórka budynków zostanie dokonana (bądź rozpocznie się) przed planowaną dostawą (por. interpretacja Dyrektora KIS z dnia 12 lipca 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.220.2024.2.GK, gdzie wskazano, iż w sytuacji, w której sprzedawca oprócz uzyskania decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków i budowli posadowionych na działce oraz uzyskaniem dziennika rozbiórki, podjął czynności związane z rozbiórką budynków i budowli znajdujących się na działce, przedmiotem planowanej sprzedaży będzie sprzedaż gruntu niezabudowanego).

Podobny wniosek wynika z interpretacji Dyrektora KIS z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. akt 0114-KDIP1-3.4012.540.2023.2.KP. Dyrektor KIS odniósł się do zagadnienia dostawy gruntów zabudowanych budynkami przeznaczonymi do rozbiórki, uznając, że dopóki dany obiekt budowlany spełnia przesłanki do uznania go za budynek, czy też budowlę, teren, na którym jest on usytuowany, jest terenem zabudowanym. Natomiast jeśli na skutek podjętych prac rozbiórkowych przestanie on spełniać kryteria przewidziane dla budynku lub budowli, teren, na którym taki obiekt się uprzednio znajdował, staje się gruntem niezabudowanym. Zdaniem Dyrektora KIS: „(...) w opisanej sprawie istotne jest czy rozbiórka obiektów znajdujących się na opisanej Działce została rozpoczęta przed planowaną dostawą. Jak Państwo wskazaliście, przed zawarciem umowy sprzedaży Działki na rzecz spółki celowej nie będą rozpoczęte jakiekolwiek prace rozbiórkowe. Tym samym, w świetle przytoczonych regulacji oraz powołanego wyżej wyroku TSUE, należy uznać, że przedmiotem planowanej dostawy opisanej nieruchomości będzie zbycie gruntu zabudowanego Budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym, gdyż przed dniem sprzedaży w stosunku do tych budynków nie zostaną rozpoczęte prace rozbiórkowe”.

Skoro, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, prace rozbiórkowe obiektów znajdujących się na Nieruchomości rozpoczną się jeszcze przed dostawą Nieruchomości na podstawie Umowy Przyrzeczonej, kierując się powyższą analizą, uznać należy, że przedmiotem sprzedaży będzie sprzedaż gruntu niezabudowanego. O statusie sprzedawanej działki decydują bowiem okoliczności faktyczne, w szczególności rozpoczęty fizycznie na moment planowanej transakcji proces rozbiórki usytuowanych na działce: budynku gospodarczego oraz pozostałości po szklarniach.

Odnosząc się zatem do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT dla przedmiotowej transakcji, wskazać należy, iż w myśl powołanego przepisu, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Na podstawie art. 2 pkt 33 ww. ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Nieruchomość znajduje się w całości na obszarze, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale w stosunku do Nieruchomości została wydana decyzja o warunkach zabudowy, w związku z powyższym, nie będzie tu miało zastosowanie zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT.

Dostawa Nieruchomości nie będzie wiązać się także z dostawą jakichkolwiek budynków, budowli lub ich części - przed dostawą Nieruchomości rozpocznie się rozbiórka obiektów znajdujących się na Nieruchomości, co w świetle powołanych wyżej orzeczeń, w tym wyroku TSUE, oznacza, iż przedmiotem dostawy będzie teren niezabudowany. Tym samym, dostawa Nieruchomości nie będzie podlegać również zwolnieniom z art. 43 ust. 1 pkt 10) i 10a) Ustawy o VAT, które odnoszą się wprost do dostawy budynków i budowli.

W konsekwencji, skoro żadne z wyżej przywołanych zwolnień przedmiotowych nie znajdzie zastosowania, przedmiotowa dostawa Nieruchomości będzie zdarzeniem opodatkowanym podatkiem VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwana dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy:

Art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Aby czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej.

Art. 15 ust. 1 ustawy:

Art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż, majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Incydentalne czynności wykonywane poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwalają na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Zatem wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.

Dla opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest również, czy w celu sprzedaży zbywca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności danej osoby przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie wystąpienie jedynie pojedynczych z nich.

Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadne jest odwołanie się w niej do treści wyroku TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Orzeczenie to dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Z ww. orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. TSUE potwierdził to również w wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym wskazał, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Z treści orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.

W rozumieniu statusu podatnika może pomóc orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. NSA stwierdził, że formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z dokonanej wyżej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze - czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla określenia, że konkretnej dostawy dokonuje podatnik podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani wyłącznym właścicielem nieruchomości stanowiącej pierwotnie działkę ewidencyjną nr 1. W następstwie przeprowadzonego podziału geodezyjnego z nieruchomości tej wydzielono działki ewidencyjne nr 1/1 oraz 1/2. Przedmiotem planowanej transakcji sprzedaży jest wyłącznie działka ewidencyjna nr 1/2 („Nieruchomość”).

Nabyła Pani Nieruchomość na podstawie umowy zniesienia współwłasności nieruchomości, udokumentowanej aktem notarialnym dnia 11 lipca 2006 r., uprzednio pozostając współwłaścicielem Nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności na podstawie darowizny.

Zawarła Pani ze spółką z o.o. prowadzącą działalność deweloperską umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości w formie aktu notarialnego, zgodnie z którą strony umowy zobowiązały się do zawarcia w przyszłości umowy przyrzeczonej sprzedaży Nieruchomości w stanie wolnym od wszelkich obciążeń oraz praw i roszczeń osób trzecich.

Ponadto, zgodnie z postanowieniami Umowy Przedwstępnej, zobowiązała się Pani do udzielenia pełnomocnictw (i takich pełnomocnictw udzieliła) podmiotom wskazanym przez Dewelopera w zakresie niezbędnym do realizacji czynności prowadzących do spełnienia warunków zawarcia Umowy Przyrzeczonej.

Warunki te obejmują w szczególności:

• uzyskanie ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie użytków rolnych z produkcji rolnej;
• dokonanie podziału geodezyjnego Nieruchomości oraz ujawnienie skutków tego procesu w ewidencji gruntów;
• uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy;
• uzyskanie przez Dewelopera prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy;
• aktualizację opisu użytków w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie, że Nieruchomość nie stanowi gruntów rolnych;
• podpisanie przez Dewelopera z osobami trzecimi umów przedwstępnych sprzedaży dotyczącej nieruchomości sąsiedniej.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku znaczna część wskazanych powyżej warunków została już spełniona. W szczególności, dokonano podziału geodezyjnego Nieruchomości oraz ujawniono jego skutki w ewidencji gruntów, uzyskano prawomocną decyzję o warunkach zabudowy, uzyskano prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, a także zawarto umowę przedwstępną sprzedaży dotyczącą nieruchomości sąsiedniej. Na etapie realizacji pozostają wyłącznie czynności związane z aktualizacją danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Spełnienie wszystkich wskazanych warunków stanowi przesłankę zawarcia Umowy Przyrzeczonej.

Udzieliła Pani Deweloperowi wspomnianych wyżej pełnomocnictw, w tym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę budynków, do reprezentowania Pani we wszelkich postępowaniach administracyjnych dotyczących Nieruchomości, przeniesienia na rzecz Dewelopera wszelkich decyzji administracyjnych wydanych na Pani rzecz dotyczących Nieruchomości, w szczególności decyzji o warunkach zabudowy i decyzji udzielającej pozwolenia na budowę lub pozwolenia na rozbiórkę; uzyskania warunków przyłączenia Nieruchomości do sieci elektroenergetycznej, gazowej i wodno-kanalizacyjnej oraz zawarcia umów z dostawcami tych mediów i przeniesienia ich na Dewelopera, odrolnienia Działki, dokonania podziału geodezyjnego Nieruchomości wedle zamierzenia inwestycyjnego Dewelopera, w tym do dokonania wszelkich czynności prawnych i faktycznych związanych z podziałem działki; aktualizacji opisu użytków stanowiących sprzedawaną działkę w ewidencji gruntów i budynków, dokonania podziału geodezyjnego a także do uzyskania szeregu dokumentów w tym wypisów i wyrysów z rejestru gruntów, map do celów projektowych, zaświadczeń dotyczących Nieruchomości, zaświadczenia z urzędu skarbowego w sprawie uregulowania podatku od spadku i darowizn. W związku z tak udzielonym pełnomocnictwem, osoby wskazane przez Dewelopera są upoważnione do reprezentowania Pani przed wszystkim władzami, urzędami, instytucjami, sądami powszechnymi i administracyjnymi, organami administracji rządowej i samorządowej odbioru korespondencji w zakresie wskazanym w dokumencie pełnomocnictwa a także do wszelkich innych czynności, jeżeli okażą się one niezbędne celem realizacji pełnomocnictwa.

Ponadto, udzieliła Pani Deweloperowi zgody na dysponowanie Nieruchomością na cele budowlane, przy czym prawo to jest ograniczone do przygotowania dokumentacji technicznej i projektowej oraz do wystąpienie we własnym imieniu z wnioskiem o pozwolenie na budowę i uzyskania pozwolenia na budowę oraz z wnioskiem o uzyskanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę budynków posadowionych na działce, w szczególności Deweloper może ubiegać się w imieniu własnym o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę, uzyskiwanie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacyjnej, a także uzyskiwanie wszelkich innych decyzji, uzgodnień, opinii i dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę oraz realizacji inwestycji. Zgoda na dysponowanie Nieruchomością obejmuje także dokonywanie przez Dewelopera analiz i badań geotechnicznych, dokonanie podziałów geodezyjnych, zapewnienie swobodnego dostępu pracowników Dewelopera do Nieruchomości, w celu m.in. dokonania m.in. trzebieży drzew i krzewów.

Ponadto, po dokonaniu podziału geodezyjnego Nieruchomości, udzieliła Pani Deweloperowi zgody na korzystanie z działki nr ew. 1 w zakresie niezbędnym do zapewnienia dostępu do planowanej inwestycji, w szczególności poprzez umożliwienie przechodu i przejazdu. Jednocześnie zobowiązała się Pani do ustanowienia na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości inwestycyjnej nieodpłatnej służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu przez działkę ewidencyjną nr 1/1 w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz do ustanowienia na rzecz właściwych przedsiębiorców przesyłowych nieodpłatnych służebności przesyłu obejmujących prawo posadowienia, eksploatacji, konserwacji, naprawy, przebudowy oraz wymiany urządzeń infrastruktury technicznej, w szczególności sieci elektroenergetycznej, gazowej, wodociągowej, kanalizacyjnej oraz telekomunikacyjnej.

Nigdy nie prowadziła Pani zarejestrowanej działalności gospodarczej, a także nie była i nie jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. Nieruchomość nie była i do dnia zawarcia Umowy Przyrzeczonej nie będzie wykorzystywana przez Panią do prowadzenia działalności rolniczej. Nieruchomość nie była wykorzystywana na cele działalności zwolnionej z VAT ani działalności opodatkowanej VAT. Nieruchomość nie była również przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze, z których uzyskiwałaby Pani jakiekolwiek dochody.

Nieruchomość jest zabudowana budynkiem gospodarczym przeznaczonym do rozbiórki, nadto na nieruchomości znajdują się pozostałości po szklarniach, przy czym rozbiórka ww. obiektów rozpocznie się jeszcze przed zawarciem Umowy Przyrzeczonej.

Pani wątpliwości dotyczą uznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 1/2.

Rozstrzygając kwestię będącą przedmiotem Pani wątpliwości, należy wskazać, że udzieliła Pani kupującej Spółce pełnomocnictwa do działania w Pani imieniu w zakresie niezbędnym do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń na budowę. Uzyskanie tych decyzji i pozwoleń jest warunkiem zrealizowania właściwej umowy sprzedaży. Te czynności nastąpiły, w sensie chronologicznym, jeszcze przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży. Jednakże, udzielenie pełnomocnictwa przyszłemu kupującemu umożliwiające podjęcie czynności mających na celu dostosowanie gruntu do potrzeb kupującego (pozwolenia, przyłącza itp.) nie jest staraniem sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt uzbroić czy uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym dla potencjalnych nabywców.

W rozpatrywanej sprawie należy zatem zauważyć, że nabywca (kupująca Spółka) już się zgłosił, właściciel gruntu (Pani) nie musi już podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do jego nabycia. Skutki prawne czynności wykonanych przez pełnomocnika (nabywcę) w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą właściciela gruntu (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak starania pełnomocnika nie są staraniami właściciela podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy, aby podnieść jego cenę.

Ponadto z analizy całokształtu okoliczności sprawy oraz informacji zawartych we wniosku, wynika że nieruchomość nie była i nie będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej. Nieruchomość nie była wykorzystywana na cele działalności zwolnionej z VAT ani działalności opodatkowanej VAT. Nieruchomość nie była również przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze, z których uzyskiwałaby Pani jakiekolwiek dochody. Nigdy nie prowadziła Pani zarejestrowanej działalności gospodarczej, a także nie była i nie jest czynnym podatnikiem VAT.

Należy podkreślić, że Spółka wykonuje te czynności we własnym interesie, dla zrealizowania własnych celów gospodarczych, tak aby przystosować działkę do swoich potrzeb.

Istotne w analizowanej sprawie jest to, że w stosunku do Nieruchomości nie podejmowała Pani działań mających na celu zwiększenie wartości Nieruchomości, takich jak uzbrojenie terenu, wykonanie infrastruktury technicznej, wydzielenie dróg wewnętrznych czy ogrodzenie. Nie prowadziła również Pani działań przygotowujących Nieruchomość do sprzedaży, poza zwykłymi czynnościami związanymi z utrzymaniem jej dotychczasowego stanu. Nie korzystała Pani z usług pośredników w obrocie nieruchomościami ani nie prowadziła działań marketingowych zmierzających do sprzedaży Nieruchomości.

W związku z powyższymi okolicznościami należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży działki nr 1/2 nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. nieruchomości wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Samo udzielenie pełnomocnictwa Kupującemu do wykonania określonych czynności w celu dostosowania gruntu do potrzeb nabywcy, po zawarciu umowy przedwstępnej nie powoduje, że zostanie Pani z tego powodu uznana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą.

Zatem dokonując sprzedaży działki nr 1/2 będzie Pani korzystała z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży tej nieruchomości, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, sprzedaż działki nr 1/2 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem Pani stanowisko jest prawidłowe.

W związku z tym, że uznałem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe w zakresie braku uznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 1/2, odstąpiłem od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż oczekiwała Pani odpowiedzi na pytanie nr 2 w sytuacji gdy uznam Panią za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży działki nr 1/2.

Ponadto, zaznaczam, że niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 6 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 1014/21, z 24 października 2024 r., sygn. akt I FSK 265/21, z 11 października 2024 r., sygn. akt I FSK 364/21, z 21 października 2024 r., sygn. akt I FSK 347/21, z 23 lipca 2024 r., sygn. akt I FSK 1677/20, z 10 września 2024 r., sygn. akt I FSK 1675/20).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.