0114-KDIP2-2.4010.363.2026.3.AS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych dla Spółki unieważnienia przez ZUS umowy o pracę.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka X została założona (...) maja 2025 roku. Zajmuje się serwisem turbin wiatrowych, w szczególności naprawą łopat oraz wszelkimi pracami na wysokości wymagającymi dostępu linowego na turbinach. Zajmuje się również doradztwem w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy w tym przygotowaniem dokumentów, jak np. ocen ryzyka, czy prowadzeniem szkoleń BHP.

Wspólnik X Sp. z o. o. został zatrudniony w Spółce na podstawie umowy o pracę w okresie od (...) czerwca 2025 r. do (...) stycznia 2026 r. jako główny specjalista ds. BHP, ochrony środowiska, systemów zarządzania i administracji. Ze względu na brak zamówień oraz przegrane przetargi świadczył głównie prace administracyjne. Umowa wygasła z dniem porodu.

Decyzją ZUS z (...) kwietnia 2026 r. umowa została podpisana dla pozoru, co nie skutkuje faktycznym nawiązaniem stosunku pracy w myśl art. 83 § 1 Kodeksu cywilnego i nie wywołuje skutków prawych w postaci objęcia ubezpieczeniem społecznym.

W dniu (...) lipca 2026 r. ZUS wezwał Spółkę, aby dokonała wyrejestrowania pracownicy z ubezpieczeń społecznych od dnia zawarcia umowy i aby skorygowała dokumenty rozliczeniowe RCA do zera za okres zatrudnienia.

Obecnie, była już pracownica, nie będzie zwracać wynagrodzenia, gdyż faktyczne zatrudnienie nie było pozorne, a praca była świadczona zgodnie z zapotrzebowaniem.

Pytania:

1.    Czy Spółka ma obowiązek skorygowania deklaracji CIT-8 za 2025 o wysokość wynagrodzenia wraz ze składkami ZUS pracodawcy?

2.    Czy Spółka powinna składki społeczne ZUS pobrane od wynagrodzenia pracownika zaliczyć mu do przychodów ze stosunku pracy w miesiącu zwrotu tych składek na konto płatnika?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki nie ma wskazań do korekty CIT-8 za 2025 o koszty wynagrodzeń wraz z narzutami.

Zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57.

A zgodnie z art. 15 ust. 4h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone w terminie wynikającym z odrębnych przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi do składek tych stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.

Należne pracownicy wynagrodzenie oraz składki społeczne w części finansowanej przez Spółkę, składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zostały wypłacone w terminie wynikającym z przepisów prawa. Praca była faktycznie świadczona. Dlatego Spółka nie widzi podstawy prawnej do korekty podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych o wysokość wypłaconego wynagrodzenia. Spółka złożyła do ZUS stosowne wyjaśnienia. Zrezygnowała z prawa do odwołania od decyzji ZUS o pozornym zatrudnieniu.

W miesiącu, w którym ZUS zaksięguje korekty deklaracji rozliczeniowych, powstanie nadpłata na koncie Spółki. Nadpłata pozostaje nierozliczona do czasu złożenia wniosku RZS-P − wniosek płatnika składek o zwrot nienależnie opłaconych składek.

Zgodnie z art. 27 ust. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.

Zdaniem Spółki dopiero w miesiącu zwrotu składek społecznych pracodawcy, FP i FGŚP należy skorygować koszty uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: „Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty albo zwiększyć przychody o kwotę zwróconych składek, zgodnie z art. 15 ust 4justawy o podatku dochodowym od osób prawnych: „Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

‒    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

‒    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

‒    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

‒    poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła,

‒    został właściwie udokumentowany,

‒    nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.

Zauważyć należy, że kosztami uzyskania przychodów mogą być co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, tj. np. ponoszone przez podatnika koszty na wynagrodzenia osób, z którymi została zawarta umowa o pracę, składki ZUS w części finansowanej przez pracodawcę, wydatki na szkolenia podnoszące kwalifikacje, narzędzia pracy itp., które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów.

W myśl art. 15 ust. 4g ustawy o CIT:

W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57, zgodnie z którym:

Jak wynika zatem z przywołanego powyżej art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, wynagrodzenia pracowników są kosztami uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony.

Reguły wypłaty wynagrodzenia za pracę określają przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1245 ze zm.; dajej: „k.p.”).

Zgodnie z art. 85 k.p.:

Na podstawie art. 86 § 1 k.p.:

Jeśli pracodawca nie dotrzyma terminu wypłaty wynagrodzenia wskazanego w Kodeksie pracy lub obowiązującym w firmie regulaminie pracy, to będzie mógł zaliczyć pensje do kosztów podatkowych dopiero w miesiącu ich faktycznej wypłaty lub postawienia do dyspozycji pracownika.

Zatem, zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT wynagrodzenia z tytułu stosunku pracy, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57, zgodnie z którym wynagrodzenie jest kosztem w dacie wypłaty lub postawienia do dyspozycji pracownika.

Według tych zasad zaliczane do kosztów podatkowych są również składki na ubezpieczenia społeczne od należności ze stosunku pracy w części finansowanej przez pracodawcę jako zakład pracy. Ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa odrębnie daty ujmowania w kosztach podatkowych takich składek, stanowią one koszty uzyskania przychodów w tej samej dacie, w której do kosztów podatkowych zaliczane jest wynagrodzenie ze stosunku pracy. Zatem, płatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tę część składki, która pobrana została z wynagrodzenia brutto pracownika w momencie zaliczenia do kosztów wypłaconego wynagrodzenia zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka została założona (...) maja 2025 r. i prowadzi działalność w zakresie serwisu turbin wiatrowych, w szczególności naprawy łopat turbin oraz wykonywania prac na wysokości z wykorzystaniem dostępu linowego. Spółka świadczy również usługi w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym przygotowywania dokumentacji z zakresu BHP, ocen ryzyka zawodowego oraz prowadzenia szkoleń BHP. Od (...) czerwca 2025 r. zatrudniali Państwo na podstawie umowy o pracę jednego ze swoich wspólników na stanowisku głównego specjalisty ds. BHP, ochrony środowiska, systemów zarządzania i administracji. Z uwagi na brak zamówień oraz przegrane postępowania przetargowe zakres wykonywanych obowiązków obejmował w szczególności prace administracyjne, a także czynności związane z BHP, ochroną środowiska, systemami zarządzania oraz administracją. Za świadczone czynności pracownicy wypłacane było wynagrodzenie. Umowa o pracę wygasła z dniem porodu, tj. (...) stycznia 2026 r.

Wskazali Państwo, że decyzją ZUS z (...) kwietnia 2026 r. stwierdzono, że umowa o pracę została podpisana dla pozoru, co nie skutkuje faktycznym nawiązaniem stosunku pracy w myśl art. 83 § 1 Kodeksu cywilnego i nie wywołuje skutków prawych w postaci objęcia ubezpieczeniem społecznym. Jak wynika z treści złożonego przez Państwa wniosku, złożyli Państwo do ZUS stosowne wyjaśnienia. Zrezygnowali przy tym Państwo z prawa do odwołania od decyzji ZUS o pozornym zatrudnieniu.

(...) lipca 2026 r. ZUS wezwał Państwa, aby dokonali Państwo wyrejestrowania pracownicy z ubezpieczeń społecznych od dnia zawarcia umowy i aby skorygowali Państwo dokumenty rozliczeniowe RCA do zera za okres zatrudnienia.

Wyjaśnili Państwo, że obecnie, była już pracownica, nie będzie zwracać wynagrodzenia, gdyż faktyczne zatrudnienie nie było pozorne, a praca była świadczona zgodnie z zapotrzebowaniem.

Nie zamierzają Państwo żądać od byłej pracownicy zwrotu wypłaconego wynagrodzenia.

Państwa wątpliwości na gruncie ustawy o CIT dotyczą określenia skutków podatkowych dla Spółki unieważnienia przez ZUS umowy o pracę. Chcą Państwo wiedzieć, czy powinni skorygować deklarację CIT-8 za 2025 o wysokość wynagrodzenia wraz ze składkami ZUS pracodawcy.

Uznanie umowy o pracę za pozorną przez ZUS rodzi poważne konsekwencje nie tylko na gruncie ubezpieczeń, ale i w podatku dochodowym od osób prawnych.

W analizowanej sprawie zauważyć należy, że decyzja ZUS stwierdzająca, że stosunek pracy w rzeczywistości nie istniał oznacza, że umowa ta była nieważna od samego początku. Jak wynika bowiem z art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.; dalej: „Kodeks cywilny”):

Skoro stosunek pracy był fikcyjny (pozorny), wydatki z nim związane, tj. wynagrodzenie za pracę wspólnika oraz składki ZUS w części finansowanej przez pracodawcę, nie mogły służyć osiągnięciu przychodów ani zachowaniu ich źródła.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:

Z tego względu wszystkie wydatki poniesione przez Państwa na rzecz „pozornego” pracownika tracą status „kosztów pracowniczych”. W konsekwencji zaistniałej sytuacji, Spółka jako pracodawca musi wykreślić z kosztów podatkowych:

‒    wypłacone wynagrodzenia brutto,

‒    składki ZUS w części finansowanej przez pracodawcę, które wcześniej zaliczono do kosztów uzyskania przychodów Spółki.

W wyniku tych działań zmniejszenie kosztów podatkowych w danym roku automatycznie zwiększa dochód do opodatkowania i powstaje niedopłata podatku dochodowego.

Wobec nieuprawnionego − na skutek uznania umowy o pracę za pozorną przez ZUS − zawyżenia kosztów uzyskania przychodu, Spółce przysługuje prawo do złożenia korekt zeznań CIT-8 za okres, w którym wypłacane było wynagrodzenie oraz odprowadzane od niego składki ZUS w części finansowanej przez Spółkę.

W tych okolicznościach sprawy zasadnym jest złożenie korekty deklaracji CIT-8 za rok, w którym koszty z tytułu wynagrodzenia za pracę i składek ZUS odprowadzanych przez Spółkę jako pracodawcę były rozliczane.

Z tego względu nie mogę podzielić Państwa stanowiska o tym, że w opisanej przez Państwa sprawie nie ma wskazań do korekty CIT-8 za 2025 o koszty wynagrodzeń wraz z narzutami.

Na gruncie prawa podatkowego dokonanie korekty deklaracji podatkowej wywołuje takie skutki, jak pierwotne złożenie deklaracji. Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Przepisy regulujące zasady uprawniające do skorygowania deklaracji oraz jej wymogi formalne zawarto w art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”).

Z treści art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że:

Na podstawie art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:

Stosownie do treści art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:

Jednocześnie, w myśl art. 81b § 1 Ordynacji podatkowej:

Na podstawie art. 81b § 2 Ordynacji podatkowej:

Zatem korekta deklaracji jest możliwa tylko w sytuacji, gdy za ten rok wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych wynika z zeznania podatkowego, tzn. nie była określona decyzją organu podatkowego.

Skorygowanie deklaracji polega na ponownym (poprawnym już) wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Korekta może dotyczyć określenia wysokości zobowiązania podatkowego, wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku oraz innych danych zawartych w treści deklaracji.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z internetowym słownikiem PWN (https://sjp.pwn.pl/) słowo „korekta” oznacza „usuwanie błędów, nieprawidłowości”.

Na podstawie art. 15 ust. 4i ustawy o CIT:

Jak wynika z uzasadnienie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1595; druk sejmowy Nr 3432): „Moment ujęcia faktury korygującej w kosztach podatkowych, będzie zatem uzależniony od okoliczności jej wystawienia, tj. z jakiego powodu została wystawiona. W przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, a faktura korygująca (dokument korygujący) została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych okoliczności, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia, fakturę korygującą (dokument korygujący) należy rozliczyć w bieżącym okresie rozliczeniowym (tj. w dacie wystawienia dokumentu korygującego i odpowiednio – jego otrzymania). Jeżeli jednak pierwotnie sporządzona faktura zawierała błędy lub pomyłki, a więc błędnie dokumentowała stan faktyczny, podatnik zobowiązany jest przyporządkować korektę wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty poniesienia kosztu, wynikającego z pierwotnego dokumentu”.

Ustawa o CIT nie definiuje pojęć „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki”, o których mowa w art. 15 ust. 4i. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Stąd, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się może również z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta winna być dokonywana w okresie wystawienia faktury korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę).

Jeśli chodzi o moment korekty kosztów podatkowych, to w analizowanym przypadku „błąd” w postaci zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o „koszty pracownicze” nie wynikał z pomyłki czy zmiany przepisów, lecz z pierwotnej wady prawnej w postaci zawarcia umowy dla pozoru.

Podsumowując, zgodnie z cytowanymi przepisami ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu nie jest spowodowana błędem rachunkowym ani inną oczywistą pomyłką, dokonuje się jej na bieżąco. W analizowanej sprawie zawarcie pozornej umowy o pracę należy potraktować jako oczywisty błąd prawny. W przypadku czynności pozornych należy uznać, że stosunek prawny od początku nie istniał, co oznacza konieczność korekty wstecznej − w okresie, w którym koszty pracownicze zostały niesłusznie wykazane.

Ponieważ deklaracja CIT-8 za 2025 r. korygowana będzie wstecz, od dnia w którym upływał termin płatności podatku za dany rok, do dnia zapłaty zaległości, naliczają się odsetki za zwłokę (art. 53-56 ustawy - Ordynacja podatkowa).

Biorąc pod uwagę opisane zdarzenie przyszłe i przywołane przepisy prawa w analizowanej sprawie należy zatem stwierdzić, że wobec uznania przez ZUS umowy o pracę za pozorną, powinni Państwo dokonać korekty CIT-8 za 2025 o koszty wynagrodzeń wraz z narzutami. Korekta ta powinna zostać dokonana wstecz z uwagi na pierwotną wadliwość stosunku prawnego łączącego pracownika ze Spółką. Wszystkie wydatki poniesione przez Państwa na rzecz „pozornego” pracownika utraciły bowiem status „kosztów pracowniczych”.

Tym samym należy stwierdzić, że zasadnym jest złożenie korekty deklaracji CIT-8 za rok, w którym koszty z tytułu wynagrodzenia za pracę i składek ZUS odprowadzanych przez Spółkę jako pracodawcę były rozliczane.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie skutków podatkowych dla Spółki unieważnienia przez ZUS umowy o pracę − jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy podkreślić, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy - Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych wyczerpująco we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie czy ocena stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.