0114-KDIP1-3.4012.482.2026.2.LM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy niewliczania do limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przychodu uzyskanego z tytułu najmu prywatnego. Uzupełnił go Pan pismem z 29 września 2026 r. (wpływ 30 września 2026 r.) w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2025 roku Pana przychody obejmowały następujące źródła:

·         Przychody z działalności gospodarczej: (…) zł

·         Przychody z najmu krajowego (najem okazjonalny, majątek prywatny): (…) zł

·         Przychody z najmu zagranicznego (nieruchomość położona w Hiszpanii): (…) zł

·         Wynagrodzenie ze stosunku pracy – (…) zł

1.    Najem krajowy – charakter prywatny i nieciągły

Najem krajowy dotyczył dwóch nieruchomości stanowiących majątek prywatny podatnika:

•        (…), ul. (…): najem okazjonalny w okresie: do 15 lipca 2025 r. Od 16 lipca 2025 r. mieszkanie nie było wynajmowane przed podatnika do końca roku. Mieszkanie stanowi lokal mieszkalny podatnika, wynajmowany w okresie jego pobytu za granicą. Lokal nie został nabyty w celach inwestycyjnych.

•        (…), ul. (…): najem okazjonalny i prywatny w okresach: styczeń – koniec czerwca 2025 r. oraz październik – grudzień 2025 r. Przerwa w najmie: ok. 3 miesiące. Nieruchomość nabyta w drodze dziedziczenia po matce podatnika. Obecnie wystawiona na sprzedaż. Umowa najmu zakończyła się 31 maja 2026 r., a najem nie jest kontynuowany. Nieruchomość nie została nabyta w celach inwestycyjnych.

2.    Najem zagraniczny – nieruchomość położona w Hiszpanii

Przychód w kwocie (...) zł pochodzi z wynajmu mieszkania położonego w Hiszpanii.

Podatnik posiada miejsce zamieszkania za granicą i dlatego krajowa nieruchomość przy ul. (…) jest w tym czasie sporadycznie wynajmowana.

PODSTAWA PRAWNA I ARGUMENTACJA

1)    Wyłączenie wynagrodzenia ze stosunku pracy z limitu VAT

Podstawa prawna: art. 15 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT; art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, do limitu zwolnienia podmiotowego wlicza się wyłącznie wartość „sprzedaży” w rozumieniu tej ustawy. Wynagrodzenie ze stosunku pracy nie stanowi sprzedaży w rozumieniu ustawy o VAT.

Stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1–6 ustawy o PIT, tj. przychodów ze stosunku pracy. Wynagrodzenie (…) wypłacane na podstawie umowy o pracę stanowi właśnie taki przychód.

Kwota (…) zł jest w całości wyłączona z kalkulacji limitu VAT.

2)    Wyłączenie najmu zagranicznego z limitu VAT

Podstawa prawna: art. 28e oraz art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT; art. 47 Dyrektywy Rady 2006/112/WE.

Świadczenie usług najmu nieruchomości położonej w Hiszpanii – stosownie do art. 28e ustawy o VAT – podlega opodatkowaniu VAT w miejscu położenia nieruchomości, tj. w Hiszpanii. Usługa ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, do wartości sprzedaży decydującej o limicie zwolnienia podmiotowego nie wlicza się odpłatnego świadczenia usług niepodlegających opodatkowaniu VAT w Polsce. Najem nieruchomości w Hiszpanii nie generuje obrotu podlegającego polskiemu VAT, a tym samym nie może wchodzić do limitu z art. 113 ust. 1.

Stanowisko to jest zgodne z jednolicie stosowaną regułą miejsca świadczenia dla usług związanych z nieruchomościami (art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE) i nie było dotychczas kwestionowane przez organy podatkowe ani sądy administracyjne.

Kwota (...) zł jest wyłączona z kalkulacji limitu VAT.

3)     Najem krajowy – zarząd majątkiem prywatnym poza zakresem działalności gospodarczej

Podstawa prawna: art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT; art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE.

Kluczową kwestią jest ustalenie, czy najem krajowy realizowany przez podatnika nosi cechy działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (wymaga to ciągłości i zarobkowego charakteru), czy też stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C‑180/10 i C‑181/10 (Słaby i Kuć) podkreślił, że zakres transakcji nie może być kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Decydujące jest, czy podatnik podejmuje aktywne działania angażując środki podobne do tych, które wykorzystują producenci, handlowcy lub usługodawcy.

Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.

Stanowisko o prywatnym charakterze najmu niezwiązanego z działalnością gospodarczą zostało także odzwierciedlone w uchwałach i wyrokach sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach składu siedmiu sędziów z 24 maja 2021 r. (sygn. II FPS 1/21) określił kryteria najmu prywatnego: z najmem prywatnym mamy do czynienia, gdy wynajmowane lokale nie stanowią aktywów działalności gospodarczej (nie są ujawnione w ewidencji środków trwałych), podatnik nie buduje zorganizowanej struktury zarządzania najmem i nie wypracowuje strategii tej działalności, lecz jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków. Choć uchwała dotyczyła podatku dochodowego, wyznaczone w niej kryteria oddzielenia najmu prywatnego od działalności gospodarczej są konsekwentnie przywoływane w sporach dotyczących statusu podatnika VAT jako punkt odniesienia dla oceny charakteru najmu.

W analizowanym stanie faktycznym najem krajowy wykazuje następujące cechy wskazujące na zarząd majątkiem prywatnym, a nie prowadzenie działalności gospodarczej:

•        Brak ciągłości: najem lokalu przy ul. (…) trwał wyłącznie do 15 lipca 2025 r. i nie był kontynuowany przez podatnika do końca roku. Najem lokalu przy ul. (…) miał przerwę trwającą ok. 3 miesiące (lipiec – wrzesień 2025), zakończył się z dniem 31 maja 2026 r. i nie jest kontynuowany. Oba najmy dalekie są od modelu ciągłego i zorganizowanego zarobkowania, wymaganego przez art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Umowy najmu były zawierane na czas określony.

·         Brak charakteru inwestycyjnego: pierwsza nieruchomość stanowi lokal mieszkalny podatnika, wynajmowany w czasie jego pobytu za granicą; druga jest składnikiem majątku nabytego w drodze dziedziczenia i jest przeznaczona do sprzedaży. Żadna nie została nabyta w celu osiągania dochodów z najmu.

•        Brak zaangażowania środków charakterystycznych dla działalności: najem realizowany jest bez zatrudniania pracowników, bez korzystania z usług profesjonalnych pośredników nieruchomości oraz bez ponoszenia nakładów inwestycyjnych.

•        Osobisty charakter majątku: obie nieruchomości stanowią majątek osobisty podatnika i nigdy nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej.

Podatnik jest świadomy, że aktualna linia interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sprawach najmu prywatnego (por. m.in. interpretacja z 3 listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.470.2023.2.AMA) zmierza do uznawania przychodów z najmu za wchodzące do limitu VAT. DKIS wskazuje przy tym, że uchwała NSA II FPS 1/21 dotycząca podatku dochodowego nie ma bezpośredniego zastosowania dla celów VAT. Niemniej orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie definicji działalności gospodarczej na gruncie VAT nie jest jednolite. Z tego względu argument z sekcji II.3 jest powoływany obok argumentów głównych, a poniższy argument o charakterze pomocniczym transakcji stanowi samodzielnie wystarczającą podstawę prawną.

4)    Najem krajowy jako transakcja pomocnicza – argument alternatywny i samodzielnie wystarczający

Podstawa prawna: art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o VAT (a contrario); art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE.

Niezależnie od argumentacji przedstawionej w pkt 3 powyżej, nawet przy założeniu, że najem krajowy stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT, przychód z tego tytułu i tak nie powinien być wliczany do limitu zwolnienia podmiotowego, gdyż najem ten stanowi transakcję pomocniczą w rozumieniu przepisów unijnych i krajowych.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o VAT, do wartości sprzedaży wlicza się transakcje związane z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Zapis ten, odczytywany a contrario, oznacza, że transakcje związane z nieruchomościami, które mają charakter pomocniczy, są wykluczone z limitu. Przepis ten stanowi implementację art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE, nakładającego obowiązek pominięcia pomocniczych transakcji dotyczących nieruchomości przy obliczaniu obrotu.

Pojęcie „transakcji pomocniczej“ zostało ukształtowane przez bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE:

•        Wyrok TSUE z 11 lipca 1996 r., C‑306/94 (Régie Dauphinoise): Trybunał wyjaśnił, że transakcje pomocnicze to takie, które nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego uzupełnienia zasadniczej działalności podatnika. Transakcje, w których podatnik uczestniczy jako stały, bezpośredni element działalności, nie mogą być uznane za sporadyczne.

•        Wyrok TSUE z 29 kwietnia 2004 r., C‑77/01 (EDM): Trybunał potwierdził, że pomocniczość ocenia się przez pryzmat stopnia wykorzystania zasobów podatnika. Transakcje pomocnicze to te, które nie wymagają nadmiernego zaangażowania aktywów i występują rzadko lub nieregularnie.

•        Wyrok TSUE z 29 października 2009 r., C‑174/08 (NCC Construction): Trybunał potwierdził, że transakcje pomocnicze to takie, które nie stanowią bezpośredniego, trwałego i koniecznego przedłużenia opodatkowanej działalności podatnika oraz nie oznaczają znaczącego wykorzystywania zasobów VAT.

Stanowisko to jest konsekwentnie stosowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 14 lutego 2013 r. (sygn. I FSK 571/12) NSA uznał, że przy ocenie pomocniczego charakteru transakcji należy uwzględnić nie tyle liczbę zawartych transakcji czy ich wartość, ile całokształt wykonywanych przez podatnika czynności, w tym sposób zaangażowania majątku podatnika.

Analogicznie wypowiedział się NSA w wyroku z 24 września 2014 r. (sygn. I FSK 1480/13), stwierdzając, że przez czynności pomocnicze należy rozumieć czynności, które nie są typowe dla zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

W analizowanym stanie faktycznym najem krajowy spełnia wszystkie kryteria transakcji pomocniczej:

•        Nie stanowi stałego rozszerzenia działalności: zasadnicza działalność gospodarcza podatnika ma odmienny charakter i nie jest funkcjonalnie powiązana z najmem. Wynagrodzenie ze stosunku pracy stanowi główne źródło utrzymania podatnika.

•        Charakter okazjonalny i nieciągły: lokal przy ul. (…) był wynajmowany wyłącznie do 15 lipca 2025 r., zaś lokal przy ul. (…) miał wielomiesięczną przerwę w najmie. Żaden z najmów nie miał charakteru stałego – umowy były zawarte na czas określony.

•        Marginalne znaczenie przychodowe: najem krajowy ((...) zł) stanowi ok. 11 % łącznych przychodów podatnika i nie jest głównym źródłem jego utrzymania.

•        Minimalne zaangażowanie zasobów: podatnik nie angażuje pracowników, infrastruktury ani środków inwestycyjnych specjalnie na potrzeby najmu.

Nawet przy najściślejszej interpretacji przepisów – gdyby organ uznał najem krajowy za działalność gospodarczą – kwota (...) zł nie wchodzi do limitu VAT jako transakcja pomocnicza dotycząca nieruchomości, wykluczona z kalkulacji na mocy art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o VAT i art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE.

5)    Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika – argument dodatkowy

Podstawa prawna: art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.); art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP; zasada pewności prawa i zasada proporcjonalności wynikające z orzecznictwa TSUE.

Niezależnie od powyższej argumentacji, nawet gdyby organ uznał, że którykolwiek z przedstawionych argumentów budzi wątpliwości interpretacyjne, zastosowanie znajdzie zasada „in dubio pro tributario”, wyrażona wprost w art. 2a Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej: „Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.” Przepis obowiązuje od 1 stycznia 2016 r. i stanowi skodyfikowanie zasady będącej konsekwencją konstytucyjnej zasady nullum tributum sine lege (art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP).

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że przestrzeganie zasady in dubio pro tributario przez organy podatkowe oraz kontrolujące ich działalność sądy administracyjne jest warunkiem koniecznym zapewnienia podatnikom niezbędnego poziomu bezpieczeństwa prawnego i budowania zaufania do państwa i stanowionego prawa (por. wyrok TK z 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach z 17 listopada 2014 r. (sygn. II FPS 3/14 i II FPS 4/14) potwierdził, że zasada in dubio pro tributario funkcjonowała jako ogólna zasada wynikąca z Konstytucji RP również przed jej skodyfikowaniem w Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie wątpliwości interpretacyjne dotyczą dwóch kwestii, w których przepisy prawa nie są jednoznaczne i które są przedmiotem rozbieżnych ocen organów podatkowych i sądów administracyjnych:

•        Kwalifikacja najmu prywatnego na gruncie VAT: czy najem lokali mieszkalnych stanowiących majątek prywatny podatnika wchodzi do limitu zwolnienia podmiotowego z VAT – kwestia ta jest przedmiotem rozbieżnych interpretacji DKIS i orzecznictwa sądów administracyjnych, co samo w sobie stanowi dowód na niejednoznaczność przepisów.

•        Zakres pojęcia „transakcji pomocniczej“ w odniesieniu do najmu nieruchomości: art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o VAT posługuje się pojęciem niedefiniowanym w ustawie, co przyznaje również sama Krajowa Informacja Skarbowa w wydawanych interpretacjach.

W obu tych kwestiach - w przypadku uznania, że przepisy prawa dopuszczają różne ich interpretacje - organ podatkowy zobowiązany jest do przyjęcia wykładni korzystniejszej dla podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2024 r. wprost zastosował zasadę in dubio pro tributario w sporze dotyczącym miejsca świadczenia usług na gruncie VAT, uznając, że jeśli obie interpretacje przepisów mają uzasadnienie, a żadna nie jest oczywiście błędna, należy przyjąć tę korzystniejszą dla podatnika.

Zasadę pewności prawa i ochronę podatnika przed rozszerzającą wykładnią przepisów nakręcających obowiązki podatkowe potwierdza również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. TSUE konsekwentnie wskazuje, że zasada pewności prawa wymaga, aby przepisy prawa unijnego - w tym przepisy VAT - były jasne, precyzyjne i przewidywalne w swoich skutkach, a wszelkie wątpliwości co do zakresu obowiązków podatkowych powinny być rozstrzygane z uwzględnieniem interesów podatnika. Jest to zasada ogólna wywodzona z art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE i utrwalona w orzecznictwie TSUE, nakładająca na organy krajowe obowiązek stosowania przepisów VAT w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności i nierozszerzania zakresu obowiązków podatkowych podatnika ponad to, co wynika wprost z przepisów.

W konsekwencji, nawet przy przyjęciu, że którykolwiek z przedstawionych argumentów pozostawia pole do wątpliwości interpretacyjnych, organ podatkowy zobowiązany jest - na podstawie art. 2a Ordynacji podatkowej - do rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść podatnika i uznania, że limit zwolnienia podmiotowego z VAT nie został przekroczony.

Mając na uwadze powyższe argumenty, obrót podlegający wliczeniu do limitu zwolnienia podmiotowego z VAT wyniósł w 2025 roku (...) zł, a zatem jest niższy od ustawowego progu 200 000 zł. Limit zwolnienia podmiotowego z VAT nie został przekroczony – żadna z trzech samodzielnych podstaw prawnych przedstawionych powyżej nie budzi wątpliwości: obowiązujące przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE i NSA jednoznacznie potwierdzają zasadność każdego z nich.

WNIOSKI

W świetle powyższej argumentacji prawnej i faktycznej wnosi Pan o uznanie, że w 2025 roku nie doszło do przekroczenia limitu zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

W związku z tym, że na gruncie polskiego prawa nie istnieje definicja „stałego miejsca zamieszkania” i pojęcie to może być interpretowane nieco odmiennie na gruncie różnych przepisów (KC, ustawa o PIT, ustawa o VAT) poniżej znajdują się kluczowe informacje dotyczące Pana miejsca zamieszkania:

Krajem, w którym przebywa Pan większość czasu w roku jest Polska. Również w Polsce jest centrum Pana interesów osobistych i gospodarczych (tutaj mieszkają członkowie Pana rodziny, na terytorium Polski znajdują się główne źródła Pana dochodów, tu prowadzi Pan JDG). Siedziba Pana pracodawcy, u którego jest Pan zatrudniony na umowę o pracę również znajduje się w Polsce. W Polsce posiada Pan meldunek, ma Pan polskie prawo jazdy, polski numer telefonu, itd.

Jest Pan właścicielem nieruchomości w Hiszpanii, jednak przebywa Pan tam zazwyczaj kilka miesięcy w roku (nigdy nie więcej niż 183 dni w roku). W trakcie Pana nieobecności nieruchomość ta jest wynajmowana, o czym jest również mowa z Pana oryginalnym piśmie do Państwa z 7 lipca 2026 r. (punkt I.2).

Nieruchomość zlokalizowana na ul. (…) - pierwszy raz była przez Pana wynajęta od 15 lipca 2024 r.

Nieruchomość zlokalizowana na ul. (…) - pierwszy raz była przez Pana wynajęta od 25 lipca 2023 r.

Nieruchomość zagraniczna (Hiszpania) - pierwszy raz była przez Pana wynajęta od dnia 1 czerwca 2024 r.

Jednoosobową działalność gospodarczą (NIP: (…)) prowadzi Pan od 1 kwietnia 2024 r.

Pytanie

Czy w roku 2025 doszło do przekroczenia limitu zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Pana stanowisko w sprawie

W świetle przedstawionej argumentacji prawnej i faktycznej stoi Pan na stanowisku, że w 2025 roku nie doszło do przekroczenia limitu zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej ustawą:

W rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Oznacza to, że czynność polegająca na najmie nieruchomości w zamian za uzyskane wynagrodzenie spełnia warunki do uznania tej czynności za świadczenie usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Bez znaczenia w tej sytuacji jest również rodzaj zarejestrowanej działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy:

Z przepisu art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy wynika, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy. Zatem wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę nie jest wliczane do limitu zwolnienia podatkowego od VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Pana miejsce zamieszkania jest w Polsce. Od 1 kwietnia 2024 r. prowadzi Pan w Polsce działalność gospodarczą z tytułu której osiągnął Pan w roku 2025 przychody w wysokości (…) zł. Ponadto na terytorium kraju dokonuje Pan najmu dwóch nieruchomości. Przychody z tego tytułu (najem okazjonalny, majątek prywatny) w roku 2025 wynosiły (…) zł. Dokonuje Pan również najmu nieruchomości położonej w Hiszpanii, a przychody z tego tytułu w roku 2025 r. wyniosły (…) zł.

Najem krajowy dotyczył dwóch nieruchomości stanowiących majątek prywatny podatnika:

•        Pierwsze mieszkanie położone w Polsce zostało wynajęte po raz pierwszy 15 lipca 2024r. i było wynajmowane do 15 lipca 2025 r. (najem okazjonalny). Natomiast od 16 lipca 2025 r. mieszkanie to nie było wynajmowane. Mieszkanie stanowi lokal mieszkalny podatnika, wynajmowany w okresie jego pobytu za granicą. Lokal ten nie został nabyty w celach inwestycyjnych.

•        Drugi lokal położony w Polsce był wynajmowany w sposób okazjonalny i prywatny w okresach: styczeń – koniec czerwca 2025 r. oraz październik – grudzień 2025 r. Nieruchomość została nabyta w drodze dziedziczenia po Pana matce. Obecnie wystawiona jest na sprzedaż. Umowa najmu zakończyła się 31 maja 2026, a najem nie jest kontynuowany. Nieruchomość nie została nabyta w celach inwestycyjnych.

•        Dodatkowo posiada Pan nieruchomość położoną w Hiszpanii która również jest przedmiotem najmu.

Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku wynika, że Pana wątpliwości sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii czy usługi najmu nieruchomości można uznać za usługi pomocnicze, o których mowa w art. 113, których nie wlicza się do limitu sprzedaży.

Odpowiadając na Pana wątpliwości w pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów dokonywana przez Pana czynność najmu nieruchomości (dwóch lokali położonych w Polsce) na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy.

Nieruchomości te były wynajmowane w celach zarobkowych otrzymywał Pan wynagrodzenie z tego tytułu a umowy z wynajmującymi były zawierane na okres przekraczający kilka miesięcy. Zatem przedmiotowe nieruchomości, stanowią Pana majątek który jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej.

Świadczona przez Pana usługa najmu lokali jest stałym elementem wbudowanym w funkcjonowanie Pana przedsiębiorstwa i jest świadczona odrębnie w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Usługa ta nie ma charakteru pobocznego, okazjonalnego, lecz ma charakter zorganizowany i ciągły. Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu ww. nieruchomości, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku lokali) w sposób ciągły dla celów zarobkowych z tytułu tej czynności.

Tym samym, skoro świadczy Pan usługę najmu ww. nieruchomości, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca przewiduje zwolnienie podmiotowe od podatku VAT dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Stosownie natomiast do art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 896):

Zgodnie z art. 2 ww. ustawy:

Natomiast art. 3 cytowanej ustawy wskazuje, że:

W związku ze zmianą kwoty limitu do zwolnienia podmiotowego od 1 stycznia 2026 r. do kwoty 240.000 zł, wprowadzono przepis przejściowy (art. 2 ustawy nowelizującej), zgodnie z którym podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u których łączna wartość sprzedaży w 2025 r. będzie wyższa niż 200.000 zł i nie przekroczy 240.000 zł, również będą mogli skorzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT.

Odpowiednio z tego zwolnienia będą mogli także skorzystać podatnicy rozpoczynający w 2025 r. wykonywanie sprzedaży, u których jej wartość, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy 200.000 zł i nie przekroczy 240.000 zł.

Zgodnie z nowelizacją ustawy o podatku od towarów i usług zmianie ulega art. 113 ust. 1 ustawy, w którym podwyższono limit sprzedaży uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, z kwoty 200 000 zł do kwoty 240 000 zł.

Tym samym, począwszy od tej daty, podatnik będzie miał prawo do zastosowania zwolnienia, jeżeli wartość sprzedaży – nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 240 000 zł oraz nie przekroczy tego limitu w roku bieżącym.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:

Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:

Z treści art. 113 ust. 13 ustawy wynika, że:

Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami, pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Mając na uwadze powyższe, należy przeanalizować, czy w opisanych okolicznościach spełnia Pan warunki do korzystania ze zwolnienia z podatku VAT, w związku z limitem wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ustawy.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy należy wskazać, że – co do zasady – o ile podatnik nie przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy, ma prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego do momentu przekroczenia tej kwoty.

W przypadku przekroczenia ww. kwoty z tytułu świadczenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, podatnik zobowiązany jest do dokonania rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie.

Z analizy przytoczonego wcześniej przepisu art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że obliczając wartość sprzedaży uprawniającą podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, jednakże z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli nie mają one charakteru transakcji pomocniczych.

Wskazać należy, że ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, która ma odmienny charakter i nie jest funkcjonalnie powiązana z najmem, a dodatkowo osiąga Pan przychody jako osoba prywatna z tytułu wynajmu dwóch nieruchomości znajdujących się w Polsce oraz z jednej nieruchomości położonej w Hiszpanii.

Informacje te wskazują jednoznacznie, że najem nieruchomości stanowi odrębną i niezależną działalność od prowadzonej przez Pana podstawowej działalności gospodarczej, a więc nie ma charakteru transakcji pomocniczych do ww. działalności, lecz są to transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej działalności gospodarczej.

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast, według art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Jak Pan wskazał w opisie sprawy świadczy Pan usługi najmu nieruchomości położonych w Polsce oraz w Hiszpanii. Zatem miejsce opodatkowania tych usług znajduje się tam gdzie są położone nieruchomości.

Tym samym nieruchomość, która jest wynajmowana i znajduje się na terytorium Hiszpanii nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce, a w konsekwencji przychód uzyskany z tego tytułu nie będzie wliczany do limitu o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Tylko przychód z najmu nieruchomości położonych na terytorium kraju należy wliczać do limitu o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Zatem, w tym konkretnym przypadku obrót uzyskiwany w związku z najmem nieruchomości, jako dotyczący transakcji związanych z nieruchomościami, które nie będą mieć charakteru czynności pomocniczych, wliczany będzie do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, jednakże tylko z tych nieruchomości, które są położone na terytorium Polski.

W konsekwencji obliczając limit wskazany w art. 113 ust. 1 ustawy w tej konkretnej sytuacji, należy wziąć pod uwagę przychód uzyskany w roku 2025 r. z prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (w innym zakresie niż najem) oraz przychód z działalności w zakresie najmu nieruchomości, które znajdują się na terytorium Polski.

Tym samym, Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Odnosząc się do wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroków sądów administracyjnych – wspierających Pana argumentację – zauważyć należy, że powołane we wniosku wyroki sądu nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Sąd wyrokiem lub postanowieniem rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, o czym stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.). Zatem powołane wyroki nie posiadają waloru wykładni powszechnej, co w praktyce oznacza, że nie stanowią one podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez organy podatkowe.

Powołane wyroki Trybunału m. in. C-77/01, z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Empresa de Desenvolvimento Mineiro, TSUE rozstrzygał kwestię możliwości uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku) różnych transakcji finansowych, dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.

W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku naliczonego.

Natomiast jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

W wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-174/08 NCC Construction Danmark A/S Trybunał orzekając, że art. 19 ust. 2 VI dyrektywy wskazał, że sprzedaż przez przedsiębiorstwo budowlane budynków wybudowanych na własny rachunek nie może stanowić „okazjonalnej transakcji związanej z obrotem nieruchomościami” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli działalność ta stanowi bezpośrednie, stałe i niezbędne rozwinięcie jego działalności podlegającej opodatkowaniu. W tych okolicznościach nie ma konieczności badania in concreto, w jakim zakresie ta działalność polegająca na sprzedaży, rozważana odrębnie, obejmuje wykorzystanie towarów i usług, w odniesieniu do których powstaje obowiązek zapłaty podatku VAT.

Z orzeczenia tego wynika, że pojęcie „dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie”, nie obejmuje takich dóbr, których sprzedaż stanowi integralną część zwykłej działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa.

Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego, indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia „pomocniczości” świadczonych usług nie jest pojęciem uniwersalnym, dającym się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione) rzutujących na zakres prawa do odliczania podatku naliczonego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.