0114-KDIP1-2.4012.541.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 2 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. Limited (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa irlandzkiego mającą siedzibę na terytorium Irlandii. Wnioskodawca funkcjonuje w formie spółki Private Company Limited by Shares, która stanowi odpowiednik polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Irlandii. Spółka jest irlandzkim rezydentem podatkowym i podlega w Irlandii nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Spółka należy do Grupy B. Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług w zakresie wyposażenia technicznego statków morskich, w szczególności integracji mechanicznej, modernizacji zaawansowanych systemów okrętowych oraz instalacji elektrycznych, a także prefabrykacji systemów rurowych i elementów konstrukcyjnych dla jednostek morskich. Spółka zapewnia również wsparcie w zakresie zespołów osobowych dla branży wyposażenia okrętowego.

Siedziba Spółki znajduje się w Irlandii. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły na terytorium Irlandii, gdzie dysponuje własnymi zasobami technicznymi, w tym zapleczem biurowym oraz infrastrukturą informatyczną i techniczną, a także zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pracowniczą w Irlandii. Ponadto, usługi Spółki świadczone są przez pracowników Spółki i jej podwykonawców bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców.

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Spółka podejmuje działania na terytorium różnych państw, w tym m.in. w Polsce. Działalność Spółki w Polsce ma charakter pomocniczy i wspierający względem całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, w szczególności względem usług świadczonych przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców.

W związku z powyższym, Spółka zarejestrowała się w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE.

Ponadto, w (...) 2025 r. Spółka zarejestrowała w Polsce oddział - A. Limited Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce (dalej: „Oddział”). Oddział nie jest odrębnie zarejestrowany dla celów podatkowych w Polsce i nie posiada odrębnego numeru NIP.

W praktyce działalność Spółki w Polsce sprowadza się do działań o charakterze pomocniczym i wspierającym względem całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę.

Działania te obejmują najem w Polsce magazynu wykorzystywanego do przechowywania i okazjonalnej prefabrykacji materiałów wykorzystywanych następnie do usług świadczonych przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców, a także udostępnianie posiadanej przez Spółkę w Polsce przestrzeni biurowej spółce powiązanej oraz kooperantom i kontraktorom świadczącym usługi na rzecz Spółki w ramach prowadzonych przez nich profesjonalnych i niezależnych działalności gospodarczych jako przedsiębiorcy (dalej: „B2B”).

Po pierwsze, Spółka wynajmuje w Polsce magazyn służący do składowania materiałów, półfabrykatów i komponentów, a także do okazjonalnej prefabrykacji zakupionych materiałów, przeznaczonych do wysyłki na jednostki morskie, gdzie wykorzystywane są do świadczonych przez Spółkę usług. Wynajmowany w Polsce magazyn pełni głównie funkcję pomocniczą, związaną ze składowaniem materiałów, półfabrykatów i komponentów oraz ich przygotowaniem do wysyłki na jednostki morskie. Prefabrykacja prowadzona w magazynie ogranicza się do podstawowego, wstępnego przetworzenia materiałów (m.in. prostego cięcia, wstępnego montażu) i nie obejmuje kluczowych, zasadniczych etapów realizacji usług Spółki, które są wykonywane poza terytorium Polski (w szczególności bezpośrednio na jednostkach morskich należących do usługobiorców).

Towary składowane w magazynie w Polsce są własnością Spółki i nabywane są zarówno na terytorium Polski, jak i w innych państwach. Prefabrykacja w magazynie wykonywana jest przez kontrahentów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B. Spółka ani Oddział nie zatrudniają bowiem w Polsce pracowników. Wynagrodzenie za usługi prefabrykacji nie jest fakturowane odrębnie, lecz uwzględniane w miesięcznych rozliczeniach pomiędzy Spółką a kontrahentami.

Jednocześnie Spółka wskazuje, że niezależnie od wynajmowania magazynu w Polsce, mogłaby wykonywać działalność gospodarczą w analogiczny sposób, tj. magazyn nie stanowi warunku koniecznego dla prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy, lecz ma charakter wyłącznie pomocniczy i wspierający. Oznacza to, że funkcjonowanie Spółki nie jest uzależnione od istnienia magazynu w Polsce, a sam magazyn stanowi jedynie element usprawniający realizację transakcji.

Dodatkowo Spółka wyjaśnia, że jej dostęp do magazynu nie ma charakteru nieograniczonego ani swobodnego - Spółka nie posiada prawa samodzielnego decydowania o sposobie jego wykorzystania, organizacji pracy w magazynie ani zagospodarowaniu jego powierzchni - poza zakres wynikający z zawartej umowy najmu. Spółka korzysta z magazynu i zlokalizowanej w nim infrastruktury wyłącznie w zakresie niezbędnym do wsparcia wykonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w szczególności w obszarze czynności technicznych i logistycznych.

Ponadto, Spółka nabyła powierzchnię biurową w Polsce, która jest wykorzystywana przez jej kooperantów i kontraktorów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B, w związku z usługami świadczonymi przez nich na rzecz Spółki, a częściowo jest wynajmowana spółce powiązanej.

Powierzchnia biurowa w Polsce służy celom pomocniczym i nie pełni funkcji samodzielnego ośrodka zarządzania czy ośrodka sprzedaży Spółki. W biurze nie są podejmowane strategiczne decyzje dotyczące działalności Spółki, nie są również prowadzone negocjacje handlowe z klientami ani zawierane umowy w imieniu Spółki.

W związku ze wskazaną wyżej działalnością, jedyne transakcje sprzedażowe realizowane przez Spółkę w Polsce polegają na wynajmowaniu posiadanej przestrzeni biurowej spółce powiązanej. Natomiast realizowane przez Spółkę w Polsce transakcje zakupowe obejmują zakup towarów i usług związanych z posiadaną przestrzenią biurową (m.in. media, usługi administracji biura, najem miejsc parkingowych itp.), a także usługami świadczonymi przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. Ponadto, Spółka nabywa w Polsce usługi najmu magazynu, a także usługi świadczone przez polskich podwykonawców współpracujących ze Spółką na zasadach B2B, realizujących prace montażowe i prefabrykacyjne bezpośrednio na jednostkach morskich należących do usługobiorców Spółki, a okazjonalnie również na materiałach Spółki przechowywanych w magazynie w Polsce.

Wnioskodawca wskazuje, że nie posiada w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego, które umożliwiałyby mu samodzielne wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski.

Przede wszystkim, Spółka nie posiada w Polsce własnej kadry pracowniczej. Spółka ani Oddział nie zatrudniają w Polsce pracowników. Usługi związane z magazynowaniem i okazjonalną prefabrykacją materiałów w magazynie w Polsce wykonywane są przez kontrahentów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B. Kontrahenci współpracujący ze Spółką na zasadach B2B prowadzą działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własne ryzyko. Spółka ustala z kontrahentami zakres zlecanych zadań oraz wymagany rezultat, natomiast organizacja pracy, dobór sposobu wykonania prac oraz odpowiedzialność za bieżące zarządzanie pracami i sprzętem pozostają po stronie kontrahentów. Kontrahenci współpracujący ze Spółką na zasadach B2B mogą świadczyć usługi również na rzecz innych podmiotów i nie są organizacyjnie włączeni w struktury Spółki w sposób właściwy dla pracowników.

Spółka nie posiada również na terytorium Polski kadry zarządczej. Wszystkie kluczowe czynności związane z pozyskiwaniem klientów, prowadzeniem negocjacji handlowych oraz zawieraniem umów z kontrahentami są prowadzone przez Spółkę z terytorium Irlandii. Umowy z klientami oraz z podwykonawcami są co do zasady negocjowane i zawierane poza terytorium Polski (w szczególności w Irlandii), a osoby przebywające w Polsce nie posiadają umocowania do ich podpisywania ani do podejmowania wiążących decyzji biznesowych w imieniu Spółki. Spółka nie posiada również w Polsce przedstawicieli handlowych, agentów, czy też osób pozyskujących nowych klientów.

Wnioskodawca wskazuje, że nie posiada w Polsce przedstawicieli upoważnionych do działania lub wykonywania czynności w Polsce w imieniu lub na rachunek Spółki, ani do zawierania jakichkolwiek umów w jej imieniu - z wyjątkiem osób formalnie upoważnionych do reprezentowania Wnioskodawcy w Oddziale. Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski, w tym kluczowe decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są poza terytorium Polski (w szczególności w Irlandii), przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki. Przedstawiciele Spółki dokonują jedynie okresowych wizyt w Polsce związanych z wskazanymi wyżej działaniami realizowanymi przez Spółkę na terytorium Polski.

Spółka nie korzysta w Polsce z infrastruktury technicznej należącej do innych podmiotów. Natomiast infrastruktura biurowa i magazynowa wykorzystywana przez Spółkę w Polsce służy działaniom o charakterze pomocniczym i wspierającym względem całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę.

Z terytorium Polski Spółka nie prowadzi samodzielnej, odrębnej działalności usługowej na rzecz swoich usługobiorców w tym znaczeniu, że zasadnicze etapy świadczenia usług realizowane są przez centralę Spółki w Irlandii, a także przez pracowników i podwykonawców Spółki bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:

1)  Od kiedy Państwa Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce i w związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?

Odp. Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny od (…) 2025 r. Rejestracja Spółki została dokonana w szczególności w związku z wynajmem części posiadanej w Polsce powierzchni biurowej na rzecz spółki powiązanej, dokumentowanym fakturami wraz z wykazanym polskim podatkiem VAT.

2)  W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Wnioskodawcy w kraju siedziby działalności gospodarczej? Jakie zasoby osobowe i techniczne/rzeczowe Wnioskodawca posiada w kraju siedziby?

Odp. Siedziba Spółki zlokalizowana jest w Irlandii, na terytorium której Spółka prowadzi działalność gospodarczą. Spółka świadczy usługi technicznego wyposażenia jednostek morskich, w tym usługi integracji mechanicznej, modernizacji zaawansowanych systemów okrętowych, instalacji elektrycznych oraz prefabrykacji systemów rurowych i elementów konstrukcyjnych dla jednostek morskich.

W Irlandii realizowane są kluczowe funkcje zarządcze, handlowe i decyzyjne Spółki, w szczególności czynności związane z pozyskiwaniem klientów, negocjowaniem i zawieraniem umów, ustalaniem warunków handlowych oraz podejmowaniem strategicznych, finansowych i handlowych decyzji dotyczących działalności Spółki.

W kraju siedziby Spółka posiada zasoby osobowe i techniczne właściwe dla prowadzonej działalności, w tym kadrę zarządzającą, pracowników, zaplecze biurowe oraz infrastrukturę informatyczną i techniczną. Spółka zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pracowniczą, wykonującą kluczowe funkcje związane z bieżącą działalnością Spółki, w szczególności w obszarach zarządzania, zaopatrzenia, organizacji transportu i logistyki, finansów oraz obsługi spraw kadrowych (HR).

Spółka dysponuje w Irlandii biurem o charakterze typowej powierzchni biurowej, wyposażonym w infrastrukturę techniczną i informatyczną niezbędną do prowadzenia działalności, w tym służbowe laptopy dla pracowników, monitory, drukarki oraz inne standardowe urządzenia biurowe i systemy IT wykorzystywane w bieżącej działalności operacyjnej.

3)  W jaki sposób zorganizowana jest działalność Oddziału na terytorium Polski? Ponadto: Czy „osoby formalnie upoważnione do reprezentowania Wnioskodawcy w Oddziale” to pracownicy Spółki zatrudnieni na stałe w Irlandii? Czy pracownicy ci są delegowani na terytorium Polski? Na jakie okresy czasu? Do jakich czynności są oni uprawnieni podczas tych delegacji i jakie działania/czynności wykonują? Czy osoby te posiadają pełnomocnictwa do zawierania w imieniu Spółki bądź Oddziału umów (np. umowy na wynajem nieruchomości, umowy na dostawę mediów, itp.)?

Odp. W (...) 2025 r. Spółka zarejestrowała w Polsce oddział pod firmą A. Limited Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce, zgodnie z informacjami ujawnionymi w KRS.

Oddział nie jest odrębnym od Spółki podmiotem prawa ani odrębnym podatnikiem, tj. nie jest odrębnie zarejestrowany dla celów podatkowych w Polsce i nie posiada odrębnego numeru NIP. Działalność Oddziału ma charakter pomocniczy i wspierający względem działalności Spółki prowadzonej z Irlandii.

W szczególności Oddział nie dysponuje samodzielnie zasobami osobowymi i technicznymi pozwalającymi na niezależne prowadzenie zasadniczej działalności usługowej Spółki, a wykonywane w Polsce czynności nie tworzą odrębnego od siedziby w Irlandii ośrodka prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka ani Oddział nie zatrudniają pracowników w Polsce. Czynności wykonywane w Polsce są realizowane przede wszystkim przez kontraktorów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B oraz przez zewnętrznych dostawców usług.

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić osobę upoważnioną w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

W przypadku Spółki, osobą ustanowioną w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego jest Pani A.A., ujawniona w tym charakterze w Krajowym Rejestrze Sądowym i na stałe przebywająca w Polsce.

Zgodnie z informacjami ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, Pani A.A. jest obecnie jedyną osobą ustanowioną w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego. Poza nią w KRS nie ujawniono innej osoby pełniącej tę funkcję.

Pani A.A. nie jest pracownikiem Spółki zatrudnionym w Irlandii ani osobą delegowaną do wykonywania pracy na terytorium Polski, ale współpracuje ze Spółką na zasadach B2B jako niezależny podmiot zewnętrzny i w praktyce wykonuje przede wszystkim czynności o charakterze administracyjnym.

Formalny status Pani A.A. wynikający z jej ustanowienia i ujawnienia w KRS nie oznacza, że faktycznie prowadzi ona sprawy Spółki lub dysponuje szczególnymi pełnomocnictwami do zawierania w jej imieniu umów. Nie udzielono jej pełnomocnictw do zawierania w imieniu Spółki umów, w tym umów najmu nieruchomości, umów na dostawę mediów, umów dotyczących obsługi biura, parkingu ani innych umów o charakterze administracyjno-technicznym. Nie negocjuje ani nie zawiera kluczowych umów handlowych oraz nie podejmuje kluczowych decyzji strategicznych, finansowych ani handlowych dotyczących działalności Spółki. Faktycznie wykonywane przez nią czynności ograniczają się do spraw administracyjnych związanych z Oddziałem, natomiast kluczowe decyzje są podejmowane poza terytorium Polski, w szczególności przez dyrektorów Spółki w Irlandii.

W przypadku ustanowienia w przyszłości innej osoby w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego, zakres faktycznie powierzonych jej czynności pozostanie analogiczny do obecnego zakresu czynności wykonywanych przez Panią A.A.

4)  Kim są i jakie funkcje pełnią, do czego są upoważnione osoby przebywające w Polsce, o których mowa w opisie stanu faktycznego? Jak długo przebywają w Polsce w ciągu roku? Czy są to osoby upoważnione do reprezentowania Wnioskodawcy w Oddziale?

Odp. Na terytorium Polski jedyną osobą ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym jako osoba ustanowiona w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego jest Pani A.A., która na stałe przebywa w Polsce. Jej formalny status wynika z wpisu w KRS i nie udzielono jej szczególnych pełnomocnictw do zawierania w imieniu Spółki umów ani podejmowania kluczowych decyzji dotyczących działalności Spółki. Zgodnie z odpisem KRS, osobami uprawnionymi do reprezentowania Spółki są jej dyrektorzy, z których każdy może działać samodzielnie.

Poza Panią A.A., w KRS nie ujawniono innej osoby ustanowionej w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego. Kontraktorzy B2B wykonujący w Polsce czynności związane z działalnością Spółki nie posiadają umocowania do reprezentowania Spółki ani przedsiębiorcy zagranicznego w Oddziale.

Osoby przebywające w Polsce i wykonujące czynności związane z działalnością Spółki to przede wszystkim kontraktorzy współpracujący ze Spółką na zasadach B2B. Wykonują oni czynności w Polsce w okresach zależnych od bieżących potrzeb i realizowanych zleceń.

Kontraktorzy B2B prowadzą działalność gospodarczą samodzielnie, we własnym imieniu i na własne ryzyko i nie są zatrudnieni w charakterze pracowników ani Spółki, ani Oddziału. Spółka określa zakres zlecanych zadań i oczekiwany rezultat, natomiast organizacja pracy, sposób wykonania czynności oraz bieżące zarządzanie pracami pozostają po stronie kontraktorów.

Kontraktorzy współpracujący ze Spółką na zasadach B2B wykonują usługi związane z magazynowaniem i okazjonalną, podstawową prefabrykacją materiałów, obejmującą m.in. proste cięcie i wstępny montaż. Ponadto realizują prace montażowe i prefabrykacyjne bezpośrednio na jednostkach morskich należących do usługobiorców Spółki, a okazjonalnie również na materiałach Spółki przechowywanych w magazynie w Polsce.

Kontraktorzy B2B nie są jednak uprawnieni do podejmowania kluczowych decyzji biznesowych w imieniu Spółki ani do negocjowania lub zawierania umów handlowych z klientami Spółki, jak również nie są osobami ustanowionymi w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

5)  Czy przedstawiciele Spółki, którzy dokonują okresowych wizyt w Polsce, to jeszcze inne osoby niż te upoważnione do reprezentowania Wnioskodawcy w Oddziale lub osoby przebywające w Polsce, o których mowa w opisie stanu faktycznego wniosku?

Odp. Przedstawiciele Spółki, tj. jej dyrektorzy - obecnie, zgodnie z irlandzkim wyciągiem z rejestru przedsiębiorców Spółki: B.B., C.C. oraz D.D. - dokonują okresowych wizyt w Polsce, które mają charakter incydentalny i pomocniczy.

Wizyty te odbywają się zazwyczaj raz lub dwa razy w roku, każdorazowo trwają około jednego do dwóch dni i mają na celu przede wszystkim wizytację biura, spotkania z kontraktorami współpracującymi ze Spółką w Polsce oraz ogólny nadzór i koordynację.

Osoby te nie tworzą w Polsce stałego zespołu zarządczego ani samodzielnego ośrodka decyzyjnego. Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane poza terytorium Polski, w szczególności w Irlandii.

Wskazani dyrektorzy są innymi osobami niż Pani A.A., będąca osobą ustanowioną w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego, oraz niż kontraktorzy B2B.

6)  Kto (Spółka, Oddział) i w czyim imieniu wynajmuje posiadaną przestrzeń biurową? W jakim kraju podejmowane są istotne decyzje w zakresie wynajmu tej nieruchomości? Jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz techniczne (ludzie/urządzenia/narzędzia) są w tym procesie wykorzystywane?

Odp. Powierzchnia biurowa w Polsce została nabyta przez Spółkę, a część tej powierzchni jest wynajmowana spółce powiązanej. Stroną umowy najmu jest Spółka, którą w jej imieniu zawarł upoważniony do reprezentacji dyrektor Spółki, tj. Pan D.D.

Istotne decyzje dotyczące wynajmu nieruchomości, w szczególności decyzje dotyczące zawarcia umowy, warunków najmu, wysokości czynszu oraz zasad rozliczeń, są podejmowane i zatwierdzane w Irlandii. W procesie wynajmu i fakturowania wykorzystywany jest system (…) Spółki, a proces ten jest obsługiwany w Irlandii.

7)  Kto (Spółka, Oddział) zajmuje się bieżącą obsługą posiadanej nieruchomości (przestrzeni biurowej)? Jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz techniczne (ludzie/urządzenia/narzędzia) są wykorzystywane do „zakupu towarów i usług związanych z posiadaną przestrzenia biurową”?

Odp. Bieżąca obsługa posiadanej nieruchomości należy do Spółki, przy czym za jej operacyjne funkcjonowanie odpowiada dyrektor Spółki, tj. Pan D.D. Jest on odpowiedzialny w szczególności za zamawianie mediów, usług administracji biurowej, miejsc parkingowych oraz innych usług związanych z funkcjonowaniem biura, a także za podejmowanie decyzji co do ogólnego modelu zarządzania biurem i ponoszonych kosztów. Decyzje oraz zatwierdzenia dotyczące tych usług są dokonywane w Irlandii.

W procesie bieżącej obsługi powierzchni biurowej wykorzystywane są przede wszystkim zasoby osobowe Spółki związane z zarządzaniem i zatwierdzaniem zamówień oraz standardowe zasoby techniczne i informatyczne Spółki wykorzystywane do komunikacji, składania zamówień, obiegu dokumentów i rozliczeń. Zasoby te pozostają w dyspozycji Spółki, a czynności zarządcze i zatwierdzające są realizowane z Irlandii. Natomiast usługi dotyczące bieżącego funkcjonowania biura są wykonywane przez zewnętrznych dostawców w Polsce.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że faktury dotyczące powierzchni biurowej są wystawiane na Spółkę jako nabywcę.

8)  Kto (Spółka, Oddział) nabywa w Polsce usługi najmu magazynu oraz usługi świadczone przez polskich podwykonawców, realizujących prace montażowe i prefabrykacyjne?

Odp. Usługi najmu magazynu oraz usługi świadczone przez polskich podwykonawców realizujących prace montażowe i prefabrykacyjne nabywa Spółka.

9)  Czy faktury dokumentujące nabycie usług najmu magazynu oraz usług świadczonych przez polskich podwykonawców, realizujących prace montażowe i prefabrykacyjne zawierają polski podatek VAT?

Odp. Czynsz za najem magazynu jest rozliczany jako usługa związana z nieruchomością położoną w Polsce, wobec czego wynajmujący nalicza polski podatek VAT. Na fakturach jako nabywca wskazana jest A. Limited z siedzibą w Irlandii.

Natomiast faktury wystawiane przez polskich podwykonawców realizujących prace montażowe i prefabrykacyjne nie zawierają polskiego podatku VAT. Są one wystawiane z podaniem irlandzkiego numeru VAT Spółki, a jako odbiorca wskazana jest A. Limited z siedzibą w Irlandii.

10)  Jaki jest status podatkowy (w tym gdzie mają siedziby) kontrahenci na rzecz których świadczone są usługi na jednostkach morskich należących do kontrahentów?

Odp. Usługi Spółki są świadczone na rzecz klientów będących podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, mających siedziby zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza jej obszarem, w tym również w Polsce, zarejestrowanych dla celów podatkowych w różnych państwach.

Wnioskodawca ponownie podkreśla, że:

1.  Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce.

2.  Spółka współpracuje w Polsce z kontraktorami na zasadach B2B.

3.  Kontraktorzy B2B wykonują czynności na rzecz Spółki we własnym imieniu i na własne ryzyko.

4.  Kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane w Irlandii.

5.  Z terytorium Polski nie są negocjowane ani zawierane kluczowe umowy handlowe z klientami Spółki.

6.  Powierzchnia biurowa w Polsce nie pełni funkcji samodzielnego ośrodka zarządzania ani ośrodka sprzedaży Spółki.

7.  Magazyn w Polsce pełni głównie funkcję przechowywania materiałów, narzędzi i komponentów oraz okazjonalnej, podstawowej prefabrykacji materiałów.

8.  Spółka nie prowadzi w Polsce samodzielnej, odrębnej działalności usługowej na rzecz klientów w takim znaczeniu, że zasadnicze decyzje biznesowe oraz kluczowe funkcje zarządcze pozostają poza Polską.

9.  Polskie zasoby nie tworzą struktury zdolnej do samodzielnego prowadzenia zasadniczej działalności Spółki bez istotnego wsparcia zasobów i funkcji zlokalizowanych w Irlandii, w szczególności w zakresie zarządzania, zawierania umów, finansów, zaopatrzenia oraz podejmowania kluczowych decyzji dotyczących realizowanych projektów.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, okoliczności przedstawione we wniosku oraz w niniejszym uzupełnieniu potwierdzają, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Tym samym, na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, Spółka nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)

Czy w związku z przedstawionym modelem prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu ustawy o VAT i w związku z tym Spółka nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z przedstawionym modelem prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, a w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT.

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: „VAT”) podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu VAT podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia VAT jest określenie miejsca świadczenia danej usługi, od którego co do zasady zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, czy też nie.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Zgodnie zaś z ust. 2 powyższego przepisu, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, co do zasady, w przypadku podmiotu zagranicznego, ustalenie czy podmiot ten posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i czy nabywane usługi są wykorzystywane dla celów prowadzenia działalności gospodarczej przez to miejsce, jest istotne dla prawidłowego ustalenia miejsca opodatkowania VAT nabywanych usług.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności w prawie Unii Europejskiej

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została zawarta w przepisach ustawy o VAT ani w aktach wykonawczych do tej ustawy.

Definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zawiera także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.; dalej: „Dyrektywa”).

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej uregulowana została natomiast w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.; dalej: „Rozporządzenie”).

Biorąc pod uwagę fakt, że rozporządzenia unijne są bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich i nie wymagają implementacji do krajowego porządku prawnego, aby ustalić, czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski należy przyjąć definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia.

Artykuł 11 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, sam fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że podatnik posiada w danym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, w celu ustalenia czy Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o regulacje Rozporządzenia, miejsce to musi spełniać kryteria struktury stałej, obejmującej zwłaszcza personel i zaplecze techniczne umożliwiające odbiór i wykorzystanie usług, które świadczone są dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Powyżej wskazane przepisy Rozporządzenia definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sposób ogólny, z tego powodu konieczne jest odniesienie się m.in. do dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w tym zakresie.

Zasadność powyższego podejścia w zakresie określenia definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej została potwierdzona przez Ministra Finansów (dalej: „MF”) w wydanych w dniu 28 stycznia 2026 r. objaśnieniach podatkowych dotyczących zasad ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju dla potrzeb wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „Objaśnienia Podatkowe”), gdzie MF wskazał, że „Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz interpretacja przesłanek wskazujących na istnienie SMPD są bezpośrednio inspirowane orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i orzecznictwo to należy odpowiednio uwzględniać, stosując tę definicję i interpretując przesłanki istnienia SMPD (bądź jego brak) w praktyce”.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności w orzecznictwie TSUE

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej było niejednokrotnie przedmiotem orzeczeń TSUE. Na bazie orzecznictwa TSUE w tym zakresie, możliwe jest wyróżnienie przesłanek, których łączne spełnienie powoduje, że należy uznać podatnika za posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wśród orzeczeń TSUE można wskazać przykładowo sprawy o sygnaturach:

• C-73/06 (Planzer Luxembourg Sàrl), w którym TSUE wskazał, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (…) Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”;
• C-168/84 (Gunter Berkholz), gdzie TSUE podkreślił, iż: „aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności”;
• C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie TSUE stwierdził, że: „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku)”;
• C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S), w którym TSUE wskazał, że: „jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności”;
• C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w którym TSUE stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowania decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie";
• C-931/19 (Titanium Ltd), gdzie TSUE zaznaczył, iż: „Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”.

Jak wynika z powyższych orzeczeń TSUE, ustalenie czy powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest uzależnione od specyfiki działalności gospodarczej danego podmiotu. Nie jest to jednak równoznaczne z faktem, iż poszczególne rodzaje działalności gospodarczej niejako automatycznie mogą doprowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie może powodować powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jedynie spełnienie przesłanek z art. 11 Rozporządzenia oraz tych wskazanych w orzecznictwie TSUE może prowadzić do stwierdzenia, że istnieją podstawy do uznania prowadzonej działalności jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w świetle przepisów ustawy o VAT.

Przesłanki jakie można wyróżnić na bazie Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE, których łączne spełnienie świadczy o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmują:

A.  obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej;

B.  prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej;

C. określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako zamiar podatnika, co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny.

W Objaśnieniach Podatkowych wskazano, że znaczenie przesłanek określonych w Rozporządzeniu, dotyczących istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, zostało wypracowane w orzecznictwie TSUE. Podkreślono, że oceny tych przesłanek należy dokonywać każdorazowo z uwzględnieniem realiów gospodarczych i handlowych konkretnej sprawy, co stanowi kluczowe kryterium dla prawidłowego stosowania wspólnego systemu VAT.

MF potwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej istnieje wyłącznie wtedy, gdy łącznie spełnione są następujące warunki:

1)  w miejscu tym znajduje się zaplecze personalne i techniczne usługodawcy,

2)  zaplecze to posiada strukturę, która umożliwia świadczenie usług,

3)  miejsce, w którym znajduje się to zaplecze, charakteryzuje się stałością wystarczającą do świadczenia usług.

Również polskie sądy administracyjne wskazują na powyższe przesłanki jako przesądzające o istnieniu stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu ustawy o VAT.

Wśród przykładowych wyroków potwierdzających zasadność wyodrębnienia powyższych przesłanek, można wskazać m.in.:

• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2025 r., o sygn. I FSK 102/22;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2025 r., o sygn. I FSK 213/22;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2024 r., o sygn. I FSK 1679/20;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2023 r., o sygn. I FSK 761/19;
• wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 2 marca 2022 r., o sygn. I SA/Gl 1210/21.

Dodatkowo wymaga podkreślenia, że w przypadku niespełnienia chociażby jednej z przesłanek wskazanych w pkt A-C powyżej, nie można uznać, iż dany podmiot posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce

W związku z treścią art. 11 Rozporządzenia oraz przesłanek sformułowanych w orzecznictwie TSUE, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy jest wynikiem niespełnienia w sposób łączny przesłanek przytoczonych powyżej w pkt A-C, co prowadzi do wniosku, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Stanowisko to potwierdzają okoliczności przedstawione w opisie stanu faktycznego, które zostały poniżej odniesione do konkretnych przesłanek z Rozporządzenia oraz orzecznictwa TSUE (pkt A-C wskazane powyżej).

Ad A. Przesłanka odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych

W celu uznania obecności Spółki w kraju innym niż kraj siedziby (tj. Irlandia) za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, struktura Spółki powinna przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, tj. powinna przejawiać się w istnieniu na terytorium Polski struktury osobowo-rzeczowej występującej w sposób stały (tzn. powtarzalny i nieprzemijający).

W związku z powyższym, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno charakteryzować się takimi środkami, aby było w stanie samodzielnie świadczyć określone czynności. Tylko w takim przypadku może zostać ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia.

W Objaśnieniach Podatkowych MF wskazał, że aby dane miejsce można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, powinno charakteryzować się ono odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, adekwatną do profilu prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym zaplecze to powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, tj. odpowiednią strukturę i pozostawać w bezpośredniej zależności od podatnika.

Jak wskazał MF, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie powstanie, jeżeli zasoby personalne i techniczne, własne bądź udostępnione, nie będą wykorzystywane w istotnych dla podatnika zagranicznego procesach dotyczących prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W tym kontekście należy podkreślić, że Spółka posiada siedzibę na terytorium Irlandii i tam posiada zasoby techniczne w postaci m.in. infrastruktury technicznej oraz zaplecza biurowego, a także zasoby personalne tj. kadrę zarządzającą oraz pracowników.

Natomiast na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Spółka nie posiada środków osobowych ani rzeczowych wystarczających do prowadzenia działalności gospodarczej.

W szczególności, jak wskazano w opisie stanu faktycznego:

• Spółka nie posiada w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego, które umożliwiałyby jej samodzielne wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski.
• Spółka nie posiada w Polsce własnej kadry pracowniczej. Spółka ani Oddział nie zatrudniają w Polsce pracowników.
• Usługi związane z magazynowaniem i okazjonalną prefabrykacją materiałów w magazynie w Polsce wykonywane są przez kontrahentów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B. Kontrahenci współpracujący ze Spółką na zasadach B2B prowadzą działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własne ryzyko. Spółka ustala z kontrahentami zakres zlecanych zadań oraz wymagany rezultat, natomiast organizacja pracy, dobór sposobu wykonania prac oraz odpowiedzialność za bieżące zarządzanie pracami i sprzętem pozostają po stronie kontrahentów. Kontrahenci współpracujący ze Spółką na zasadach B2B mogą świadczyć usługi również na rzecz innych podmiotów i nie są organizacyjnie włączeni w struktury Spółki w sposób właściwy dla pracowników.
• Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski kadry zarządczej. Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli upoważnionych do działania lub wykonywania czynności w Polsce w imieniu lub na rachunek Spółki, ani do zawierania jakichkolwiek umów w jej imieniu - z wyjątkiem osób formalnie upoważnionych do reprezentowania Wnioskodawcy w Oddziale. Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski, w tym kluczowe decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są poza terytorium Polski (w szczególności w Irlandii), przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki.
• Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli handlowych, agentów czy też osób pozyskujących nowych klientów. Wszystkie kluczowe czynności związane z pozyskiwaniem klientów, prowadzeniem negocjacji handlowych oraz zawieraniem umów z kontrahentami są prowadzone przez Spółkę z terytorium Irlandii. Umowy z klientami oraz z podwykonawcami są co do zasady negocjowane i zawierane poza terytorium Polski (w szczególności w Irlandii), a osoby przebywające w Polsce nie posiadają umocowania do ich podpisywania ani do podejmowania wiążących decyzji biznesowych w imieniu Spółki.
• Spółka nie korzysta w Polsce z infrastruktury technicznej należącej do innych podmiotów. Natomiast infrastruktura biurowa i magazynowa wykorzystywana przez Spółkę w Polsce służy działaniom o charakterze pomocniczym i wspierającym względem całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę.
• Wynajmowany przez Spółkę w Polsce magazyn pełni głównie funkcję pomocniczą, związaną ze składowaniem materiałów, półfabrykatów i komponentów oraz ich przygotowaniem do wysyłki na jednostki morskie, a także okazjonalną prefabrykacją materiałów wykorzystywanych następnie do usług świadczonych przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. Czynności realizowane w magazynie ograniczają się do podstawowego, wstępnego przetworzenia materiałów i nie obejmują kluczowych, zasadniczych etapów realizacji usług Spółki, które są wykonywane poza terytorium Polski. Ponadto, dostęp Wnioskodawcy do magazynu nie ma charakteru nieograniczonego ani swobodnego - Spółka nie posiada prawa samodzielnego decydowania o sposobie jego wykorzystania, organizacji pracy w magazynie ani zagospodarowaniu jego powierzchni - poza zakres wynikający z zawartej umowy najmu. Co istotne, magazyn nie stanowi warunku koniecznego dla prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy, lecz ma charakter wyłącznie pomocniczy i wspierający.
• Powierzchnia biurowa nabyta przez Spółkę w Polsce jest wykorzystywana przez jej kooperantów, w związku z usługami świadczonymi przez nich na rzecz Spółki, a częściowo jest wynajmowana spółce powiązanej. Powierzchnia biurowa w Polsce służy celom pomocniczym i nie pełni funkcji samodzielnego ośrodka zarządzania czy ośrodka sprzedaży Spółki. W biurze nie są podejmowane strategiczne decyzje dotyczące działalności Spółki, nie są również prowadzone negocjacje handlowe z klientami ani zawierane umowy w imieniu Spółki.
• Z terytorium Polski Spółka nie prowadzi samodzielnej, odrębnej działalności usługowej na rzecz swoich usługobiorców w tym znaczeniu, że zasadnicze etapy świadczenia usług realizowane są przez centralę Spółki w Irlandii, a także przez pracowników i podwykonawców Spółki bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców.

W świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski środki osobowe lub rzeczowe wystarczające do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Wykorzystanie biura i wynajmowanego magazynu jest związane z działalnością Spółki prowadzoną poza terytorium Polski, a ich rola sprowadza się wyłącznie do funkcji pomocniczej, organizacyjnej i technicznej, a nie niezależnej, samodzielnej działalności gospodarczej Spółki w Polsce. W ocenie Spółki nie sposób uznać, że ww. zaplecze będzie wystarczające do samodzielnego wykonywania na terytorium Polski działalności w zakresie takim, jakie ma miejsce w przypadku głównej działalności Spółki realizowanej poza Polską.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie dysponuje w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego ani technicznego, co prowadzi do wniosku, że przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich i technicznych nie jest spełniona.

Ad B. Kryterium prowadzenia działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej

Zgodnie z powołanym orzecznictwem TSUE, dla ustalenia czy niniejsza przesłanka będzie spełniona, niezbędne jest, by zasoby personalne i techniczne wykorzystywane do prowadzenia działalności były wykorzystywane w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej. Takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć również możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym. Ponadto, struktura powinna być zdolna do samodzielnej realizacji oraz „konsumpcji” świadczeń.

• W związku z powyższym, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, co objawia się w:
• podejmowaniu decyzji o charakterze zarządczym,
• możliwości sporządzania umów,
• minimalnej skali działalności, za pomocą której możliwe jest samodzielne świadczenie określonych czynności.

Powyższe potwierdził MF w wydanych Objaśnieniach Podatkowych, gdzie wskazał, że aby uznać dane miejsce za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, utworzona struktura powinna umożliwić realne wykonywanie usług z wykorzystaniem posiadanego w danym państwie zaplecza personalnego i technicznego. Jak wskazał MF, istotna jest samodzielność tej struktury względem działalności głównej, w tym zdolność do podejmowania decyzji operacyjnych (np. związanych z zawieraniem umów). MF podkreślił, że dla spełnienia przesłanki „samodzielności” struktury względem struktury głównej, kluczowe pozostają: wystarczająca stałość oraz odpowiednie zaplecze personalno-techniczne umożliwiające świadczenie usług, a nie sama formalna decyzyjność. Jednocześnie MF podkreślił, że za stałe miejsce nie można uznać placówki wykonującej wyłącznie czynności o charakterze pomocniczym lub przygotowawczym.

W tym kontekście należy zauważyć, że Spółka nie posiada w Polsce niezależnej i samodzielnej struktury, która pozwalałaby na uznanie, że w Polsce podejmowane są samodzielne decyzje zarządcze dotyczące działalności gospodarczej Spółki. W szczególności Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski kadry zarządczej. Wszystkie istotne decyzje związane z działalnością Spółki na terytorium Polski, w tym kluczowe decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są poza terytorium Polski (w szczególności w Irlandii), przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki.

W odniesieniu do zawierania umów należy zwrócić uwagę, że wszelkie kluczowe działania związane z pozyskiwaniem klientów, prowadzeniem negocjacji handlowych oraz zawieraniem umów z kontrahentami prowadzone są przez centralę Spółki w Irlandii.

Ponadto, zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego, które umożliwiałyby mu samodzielne wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski.

Wynajmowany w Polsce magazyn pełni przede wszystkim funkcję pomocniczą, polegającą na składowaniu materiałów, półfabrykatów i komponentów, a także okazjonalnej prefabrykacji zakupionych materiałów, przeznaczonych do wysyłki na jednostki morskie, gdzie wykorzystywane są do świadczonych przez Spółkę usług. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników, a usługi związane z magazynowaniem i okazjonalną prefabrykacją materiałów w wykonywane są przez kontrahentów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B. Co również istotne, magazyn nie stanowi warunku koniecznego dla prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy, lecz ma charakter wyłącznie pomocniczy i wspierający.

Analogicznie, powierzchnia biurowa w Polsce służy celom pomocniczym i nie pełni funkcji samodzielnego ośrodka zarządzania czy ośrodka sprzedaży Spółki. Powierzchnia ta jest wykorzystywana przez kooperantów Spółki, w związku z świadczonymi na jej rzecz usługami, a częściowo jest wynajmowana spółce powiązanej. Tym samym, nie można uznać, że stanowi ona miejsce, z którego Spółka w sposób stały i zorganizowany świadczy usługi na rzecz swoich kontrahentów ani w którym w sposób stały konsumuje nabywane usługi na własne potrzeby.

Z terytorium Polski Spółka nie prowadzi samodzielnej, odrębnej działalności usługowej na rzecz swoich usługobiorców w tym znaczeniu, że zasadnicze etapy świadczenia usług realizowane są przez centralę Spółki w Irlandii, a także przez pracowników i podwykonawców Spółki bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. Kluczowe zasoby wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia głównej działalności gospodarczej zlokalizowane są zatem poza Polską.

W związku z powyższym nie sposób uznać, że Spółka posiada w Polsce minimalną skalę działalności, za pomocą której możliwe jest samodzielne świadczenie określonych czynności na terytorium Polski. W rezultacie, nie została również spełniona przesłanka prowadzenia w Polsce działalności gospodarczej w sposób niezależny i samodzielny.

Ad C. Kryterium stałości prowadzonej działalności gospodarczej

Definicja pojęcia „stały” oznacza coś trwale związanego z danym miejscem, nieprzenośnego, niezmiennego - stałe miejsce prowadzenia działalności musi charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.

Zgodnie z Objaśnieniami Podatkowymi MF, przesłanka „wystarczającej stałości” dotyczy, podobnie jak wymóg odpowiedniej struktury, zaplecza personalnego i technicznego. Stałe miejsce prowadzenia działalności musi dysponować takim zapleczem personalnym i technicznym, aby móc faktycznie świadczyć usługi i podejmować decyzje w ramach zwykłego zarządu. Dla uznania danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, struktura ta powinna mieć charakter stały, tj. w sposób ciągły dysponować zasobami umożliwiającymi realne świadczenie usług z tego miejsca.

Jak wskazał MF, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno posiadać wyraźnie zidentyfikowaną strukturę, przejawiającą się w odpowiednim zapleczu osobowym i technicznym, dostosowanym skalą do rodzaju i profilu działalności gospodarczej podmiotu zagranicznego oraz wykazywać taki poziom zaangażowania, aby można było uznać, że prowadzona tam aktywność nie ma charakteru tymczasowego ani okresowego.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie prowadzi w Polsce działalności za pośrednictwem zaplecza personalnego czy technicznego, które umożliwiałyby jej samodzielne wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski, a także nie zatrudnia w Polsce pracowników. Z terytorium Polski Spółka nie prowadzi samodzielnej, odrębnej działalności usługowej na rzecz swoich usługobiorców w tym znaczeniu, że zasadnicze etapy świadczenia usług realizowane są przez centralę Spółki w Irlandii, a także przez pracowników i podwykonawców Spółki bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka posiada w Polsce zarejestrowany Oddział, który jednak pełni wyłącznie funkcje o charakterze pomocniczym i wspierającym wobec całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Potwierdza to m.in. brak własnej kadry pracowniczej oraz kadry zarządczej w Polsce, brak przedstawicieli handlowych, agentów, czy też osób pozyskujących nowych klientów, jak również podejmowanie wszelkich istotnych decyzji dotyczących działalności Spółki w Polsce poza terytorium Polski. Natomiast infrastruktura biurowa i magazynowa wykorzystywana przez Spółkę w Polsce służy wyłącznie działaniom o charakterze pomocniczym i wspierającym względem całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Co również istotne, zasadnicze etapy usług świadczonych przez Spółkę realizowane są poza terytorium Polski - przez centralę Spółki w Irlandii, a także przez pracowników i podwykonawców Spółki bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy można uznać, że działalność Oddziału nie ma zasadniczego znaczenia strategicznego dla Spółki i nie stanowi warunku koniecznego dla prowadzenia przez Spółkę jej podstawowej działalności gospodarczej. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, działalność Oddziału w Polsce należy kwalifikować jako działalność o charakterze wyłącznie pomocniczym i wspierającym względem podstawowej działalności gospodarczej Spółki, a nie jako prowadzenie istotnej części działalności przedsiębiorstwa na terytorium Polski.

Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, sam fakt rejestracji Oddziału w Polsce nie jest równoznaczny z posiadaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż Oddział ten nie dysponuje ani własnym zapleczem personalnym, ani strukturą zdolną do samodzielnego świadczenia usług. Oddział jest jedynie organizacyjnie wyodrębnioną częścią działalności Wnioskodawcy jako przedsiębiorcy zagranicznego, a w kontekście podmiotowości prawnej nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią - biorąc przy tym pod uwagę czynności realizowane w Polsce, ma on wyłącznie charakter pomocniczy i wspierający względem całej działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę i nie realizuje samodzielnej działalności gospodarczej w sposób stały.

Powyższe wnioski znajdują również potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, w której podkreśla się, że samo formalne wyodrębnienie oddziału lub korzystanie z określonej infrastruktury w Polsce nie przesądza jeszcze o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli działalność ta ma charakter wyłącznie pomocniczy lub przygotowawczy.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lipca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.157.2025.2.RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) wskazał: „Podsumowując, aktywność Spółki na terytorium kraju, posiadającej opisane we wniosku zaplecze techniczne i personalne nie kwalifikuje prowadzonej działalności Oddziału jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji, posiadany w Polsce przez Spółkę Oddział nie stanowi dla celów podatku VAT stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce”.

Z kolei jak podkreślił DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 17 grudnia 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.682.2025.2.RST: „Należy wskazać, że prowadzenie działalności gospodarczej jest czynnikiem konstytuującym i zwieńczającym powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nieprowadzenie działalności, czy też prowadzenie działalności jedynie o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności. Podatnik będzie miał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, jeżeli przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz zasobów osobowych dostępnych na terytorium kraju, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wykorzystywana infrastruktura techniczna i zasoby personalne muszą więc pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, aby wypełnić kryteria wskazane w definicji działalności gospodarczej”.

Uwzględniając przy tym wskazany w stanie faktycznym charakter wykorzystywania przez Spółkę biura i magazynu w Polsce, należy wskazać, że w przedstawionym stanie faktycznym z tych miejsc nie może być faktycznie prowadzona samodzielna i stała działalność gospodarcza.

Powyższe wnioski są również spójne z linią interpretacyjną DKIS dotyczącą sytuacji, w których podatnik korzysta w Polsce z magazynu lub ograniczonego zaplecza techniczno-personalnego, lecz nie sprawuje nad nim kontroli pozwalającej na samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej z terytorium Polski.

Przykładowo, jak wskazał DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.435.2022.2.SM: „Mimo, że Państwa Spółka korzysta z magazynu Usługodawcy w celu składowania towarów, to jednak nie posiadacie Państwo bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi oraz rzeczowymi czy osobowymi Usługodawcy, a także nie macie wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych Usługodawcy ma zostać wykorzystana na potrzeby świadczonych usług w ramach umowy. Tym samym należy uznać, że nie jest spełniona podstawowa przesłanka do uznania, że na terytorium Polski posiadacie Państwo stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W tym konkretnym przypadku mimo, że Państwa Spółka będzie korzystała z magazynu Usługodawcy w celu realizacji umowy, w tym składowania zakupionych towarów oraz będzie realizowała sprzedaż tych towarów na terytorium Polski, należy stwierdzić, że nie są spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski posiadacie Państwo stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

Z kolei w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.499.2023.4.SST, DKIS podkreślił, że: „W konsekwencji, posiadane przez Spółkę zaplecze personalne i techniczne nie pozwalają na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej, bowiem zaplecze osobowe i techniczne jakim Spółka dysponuje na terytorium Polski (jeden pracownik, samochód, biuro) nie tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną i niezależną działalność w sposób ciągły”.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, iż działalność Wnioskodawcy w Polsce nie ma charakteru stałego, a zarazem brak jest zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej z tego miejsca.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż kryterium stałości prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce również nie zostanie spełnione.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.

Działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski nie charakteryzuje się:

• odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej,
• działalnością, którą można uznać za niezależną w stosunku do działalności głównej ani
• stałością prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem Spółka nie spełnia przesłanek opisanych w pkt A-C powyżej, co powoduje, iż nie sposób uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.

Zgodnie z brzmieniem art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, natomiast zgodnie z brzmieniem art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, obowiązek ten nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Zatem przepis art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednocześnie sam fakt zarejestrowania Spółki dla celów VAT w Polsce i posiadania polskiego numeru NIP nie przesądza o posiadaniu przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 sam fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT nie jest wystarczający do uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Również zarejestrowanie Oddziału nie jest samoistnie wystarczające do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, ponieważ ocena w tym zakresie wymaga zbadania rzeczywistej struktury zasobów osobowych i technicznych oraz funkcji wykonywanych przy ich wykorzystaniu. W ocenie Wnioskodawcy, w świetle całokształtu okoliczności przedstawionych we wniosku oraz w niniejszym uzupełnieniu, ani posiadanie polskiego numeru NIP, ani utworzenie Oddziału nie prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, ponieważ Oddział nie dysponuje samodzielną strukturą osobową i techniczną pozwalającą na niezależne prowadzenie zasadniczej działalności Spółki.

W ocenie Wnioskodawcy, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, z uwagi na okoliczności wskazane we wcześniejszej części niniejszego wniosku, na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Powyższe stanowisko wyrażone przez Wnioskodawcę znajduje swoje potwierdzenie m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych:

• z dnia 10 marca 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.23.2026.1.MW;
• z dnia 24 lutego 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.795.2025.2.MW;
• z dnia 18 lutego 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.45.2026.1.AP;
• z dnia 11 lutego 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.777.2025.2.JO;
• z dnia 27 stycznia 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.788.2025.1.RM.

W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać za uzasadnione stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, a w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że A. Limited („Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa irlandzkiego, mającą siedzibę na terytorium Irlandii. Spółka należy do Grupy B. Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług w zakresie wyposażenia technicznego statków morskich, w szczególności integracji mechanicznej, modernizacji zaawansowanych systemów okrętowych oraz instalacji elektrycznych, a także prefabrykacji systemów rurowych i elementów konstrukcyjnych dla jednostek morskich. Spółka zapewnia również wsparcie w zakresie zespołów osobowych dla branży wyposażenia okrętowego.

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Spółka podejmuje działania na terytorium różnych państw, w tym m.in. w Polsce. Spółka zarejestrowała się w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE. Ponadto, w (...) 2025 r. Spółka zarejestrowała w Polsce oddział - A. Limited Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce („Oddział”). Oddział nie jest odrębnie zarejestrowany dla celów podatkowych w Polsce i nie posiada odrębnego numeru NIP.

Działalność Spółki w Polsce ma charakter pomocniczy i wspierający względem całej działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, w szczególności względem usług świadczonych przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. Działania w Polsce obejmują najem magazynu wykorzystywanego do przechowywania i okazjonalnej prefabrykacji materiałów wykorzystywanych następnie do usług świadczonych przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców, a także udostępnianie posiadanej przez Spółkę w Polsce przestrzeni biurowej spółce powiązanej oraz kooperantom i kontraktorom świadczącym usługi na rzecz Spółki w ramach prowadzonych przez nich profesjonalnych i niezależnych działalności gospodarczych jako przedsiębiorcy („B2B”).

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy w związku z przedstawionym modelem prowadzenia działalności gospodarczej Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89 ze zm.), zwanej dalej ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

W świetle powołanych regulacji, podmiot zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), nie ma jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek. Działalność prowadzona przez Oddział stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.

Tym samym, oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług. Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału. Natomiast czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych (realizowanych na rzecz jednostki macierzystej).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

W analizowanej sprawie należy także zwrócić szczególną uwagę na wyrok TSUE sygn. C- 931/19 z 3 czerwca 2021 r. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. Limited nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły na terytorium Irlandii, gdzie dysponuje własnymi zasobami technicznymi, w tym zapleczem biurowym oraz infrastrukturą informatyczną i techniczną, a także zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pracowniczą w Irlandii. W Irlandii realizowane są kluczowe funkcje zarządcze, handlowe i decyzyjne Spółki, w szczególności czynności związane z pozyskiwaniem klientów, negocjowaniem i zawieraniem umów, ustalaniem warunków handlowych oraz podejmowaniem strategicznych, finansowych i handlowych decyzji dotyczących działalności Spółki. W kraju siedziby Spółka posiada zasoby osobowe i techniczne właściwe dla prowadzonej działalności, w tym kadrę zarządzającą, pracowników, zaplecze biurowe oraz infrastrukturę informatyczną i techniczną. Usługi Spółki świadczone są przez pracowników Spółki i jej podwykonawców bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. W (...) r. Spółka zarejestrowała w Polsce Oddział. Działalność Oddziału ma jedynie charakter pomocniczy i wspierający względem działalności Spółki prowadzonej z Irlandii. Oddział nie dysponuje bowiem samodzielnie zasobami osobowymi i technicznymi pozwalającymi na niezależne prowadzenie zasadniczej działalności usługowej Spółki, a wykonywane w Polsce czynności nie tworzą odrębnego od siedziby w Irlandii ośrodka prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce. Czynności wykonywane w Polsce są realizowane przede wszystkim przez kontraktorów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B oraz przez zewnętrznych dostawców usług, którzy prowadzą działalność gospodarczą samodzielnie, we własnym imieniu i na własne ryzyko i nie są zatrudnieni w charakterze pracowników ani Wnioskodawcy. Kontraktorzy współpracujący ze Spółką na zasadach B2B wykonują usługi związane z magazynowaniem i okazjonalną, podstawową prefabrykacją materiałów, obejmującą m.in. proste cięcie i wstępny montaż. Ponadto realizują oni prace montażowe i prefabrykacyjne bezpośrednio na jednostkach morskich należących do usługobiorców Spółki, a okazjonalnie również na materiałach Spółki przechowywanych w magazynie w Polsce. Przedstawiciele Spółki, tj. jej dyrektorzy dokonują jedynie okresowych wizyt w Polsce, które mają charakter incydentalny i pomocniczy. Wizyty te odbywają się zazwyczaj raz lub dwa razy w roku, każdorazowo trwają około jednego do dwóch dni i mają na celu przede wszystkim wizytację biura, spotkania z kontraktorami współpracującymi ze Spółką w Polsce oraz ogólny nadzór i koordynację. Osoby te nie tworzą w Polsce stałego zespołu zarządczego ani samodzielnego ośrodka decyzyjnego. W Oddziale ustanowiono osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki, która nie jest pracownikiem Spółki zatrudnionym w Irlandii, ani osobą delegowaną do wykonywania pracy na terytorium Polski, ale współpracuje ze Spółką na zasadach B2B jako niezależny podmiot zewnętrzny i w praktyce wykonuje przede wszystkim czynności o charakterze administracyjnym. Osoba ta nie posiada jednak pełnomocnictw do zawierania w imieniu Spółki umów, w tym umów najmu nieruchomości, umów na dostawę mediów, umów dotyczących obsługi biura, parkingu ani innych umów o charakterze administracyjno-technicznym. Nie negocjuje ani nie zawiera kluczowych umów handlowych oraz nie podejmuje kluczowych decyzji strategicznych, finansowych ani handlowych dotyczących działalności Spółki. Nabyta zaś powierzchnia biurowa w Polsce jest wykorzystywana przez jej kooperantów i kontraktorów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B, w związku z usługami świadczonymi przez nich na rzecz Spółki, a częściowo jest wynajmowana spółce powiązanej. Stroną umowy najmu jest Spółka, którą w jej imieniu zawarł upoważniony do reprezentacji dyrektor Spółki. Powierzchnia biurowa w Polsce służy celom pomocniczym i nie pełni funkcji samodzielnego ośrodka zarządzania czy ośrodka sprzedaży Spółki. W biurze nie są podejmowane strategiczne decyzje dotyczące działalności Spółki, nie są również prowadzone negocjacje handlowe z klientami ani zawierane umowy w imieniu Spółki. Bieżąca obsługa posiadanej nieruchomości należy do Spółki, przy czym za jej operacyjne funkcjonowanie odpowiada dyrektor Spółki, odpowiedzialny w szczególności za zamawianie mediów, usług administracji biurowej, miejsc parkingowych oraz innych usług związanych z funkcjonowaniem biura, a także za podejmowanie decyzji co do ogólnego modelu zarządzania biurem i ponoszonych kosztów. Decyzje oraz zatwierdzenia dotyczące tych usług są dokonywane w Irlandii. Spółka nie korzysta w Polsce z infrastruktury technicznej należącej do innych podmiotów.

W związku ze wskazaną wyżej działalnością, jedyne transakcje sprzedażowe realizowane przez Spółkę w Polsce polegają na wynajmowaniu posiadanej przestrzeni biurowej spółce powiązanej. Z terytorium Polski Spółka nie prowadzi samodzielnej, odrębnej działalności usługowej na rzecz swoich usługobiorców w tym znaczeniu, że zasadnicze etapy świadczenia usług realizowane są przez centralę Spółki w Irlandii, a także przez pracowników i podwykonawców Spółki bezpośrednio na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców. Natomiast realizowane przez Spółkę w Polsce transakcje zakupowe obejmują zakup towarów i usług związanych z posiadaną przestrzenią biurową (m.in. media, usługi administracji biura, najem miejsc parkingowych itp.), a także usługami świadczonymi przez Spółkę na jednostkach morskich należących do jej usługobiorców.

Jak już wskazałem w analizowanej sprawie istotny jest wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19, w którym Sąd wskazał, że: „Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...), w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”. Jak wynika z opisu sprawy Spółka z siedzibą w Irlandii sprawuje pełen nadzór i kontrolę nad wynajmowaną przez nią powierzchnią biurową. Stroną umów z dostawcami mediów jest Spółka. To Spółka jest również stroną umowy najmu zawartej ze spółką powiązaną, na rzecz której wynajmowana jest ta nieruchomość. Zatem wszelkie decyzje strategiczne, ekonomiczne i prawne dotyczące tej nieruchomości podejmuje Spółka. Osoba upoważniona do reprezentowania Oddziału nie posiada pełnomocnictw do zawierania umów dotyczących tej nieruchomości. Powyższe świadczy o tym, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce niezbędnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem nieruchomości.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika, że Spółka wynajmuje w Polsce magazyn, który pełni głównie funkcję pomocniczą, związaną ze składowaniem materiałów, półfabrykatów i komponentów oraz ich przygotowaniem do wysyłki na jednostki morskie. Towary składowane w magazynie w Polsce są własnością Spółki i nabywane są zarówno na terytorium Polski, jak i w innych państwach. Prefabrykacja w magazynie wykonywana jest przez kontrahentów współpracujących ze Spółką na zasadach B2B. Spółka ani Oddział nie zatrudniają bowiem w Polsce pracowników. Wynagrodzenie za usługi prefabrykacji nie jest fakturowane odrębnie, lecz uwzględniane w miesięcznych rozliczeniach pomiędzy Spółką a kontrahentami. Dostęp do magazynu nie ma charakteru nieograniczonego ani swobodnego - Spółka nie posiada prawa samodzielnego decydowania o sposobie jego wykorzystania, organizacji pracy w magazynie ani zagospodarowaniu jego powierzchni - poza zakres wynikający z zawartej umowy najmu. Spółka korzysta z magazynu i zlokalizowanej w nim infrastruktury wyłącznie w zakresie niezbędnym do wsparcia wykonywania czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w szczególności w obszarze czynności technicznych i logistycznych. Spółka ustala z kontrahentami zakres zlecanych zadań oraz wymagany rezultat, natomiast organizacja pracy, dobór sposobu wykonania prac oraz odpowiedzialność za bieżące zarządzanie pracami i sprzętem pozostają po stronie kontrahentów. Kontrahenci współpracujący ze Spółką na zasadach B2B mogą świadczyć usługi również na rzecz innych podmiotów i nie są organizacyjnie włączeni w struktury Spółki w sposób właściwy dla pracowników. Zatem Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawcy porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki w Polsce nie spełnia przesłanki do uznania jej za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Oddział Spółki ma jedynie charakter pomocniczy i wspierający względem działalności Spółki prowadzonej z Irlandii. Oddział posiada jedynie osobę ustanowioną w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego, zgodnie z wymogami polskiego prawa. Oddział nie zatrudnia jednak żadnych pracowników. Umowy (zarówno te dotyczące najmu, jak i te dotyczące dostawy mediów, czy usług administracji biura) są zawierane przez przedstawicieli Spółki, a decyzje w tym zakresie są podejmowana w Irlandii. Osoba ustanowiona w Oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego nie ma pełnomocnictw do podejmowania decyzji w tym zakresie. Prowadzenie działalności jedynie o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności. Podatnik będzie miał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, jeżeli przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz zasobów osobowych dostępnych na terytorium kraju, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wykorzystywana infrastruktura techniczna i zasoby personalne muszą więc pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, aby wypełnić kryteria wskazane w definicji działalności gospodarczej. Taka sytuacja nie ma miejsca w analizowanej sprawie.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce odpowiednich zasobów personalnych i technicznych, natomiast posiadana nieruchomość (powierzchnia biurowa) jest zarządzana przez personel znajdujący się w siedzibie Spółki w Irlandii. Spółka nie posiada na terytorium Polski kadry zarządczej. Wszystkie kluczowe czynności związane z pozyskiwaniem klientów, prowadzeniem negocjacji handlowych oraz zawieraniem umów z kontrahentami są prowadzone przez Spółkę z terytorium Irlandii, a osoby przebywające w Polsce nie posiadają umocowania do ich podpisywania ani do podejmowania wiążących decyzji biznesowych w imieniu Spółki. Spółka nie posiada również w Polsce przedstawicieli handlowych, agentów, czy też osób pozyskujących nowych klientów. Spółka nie posiada w Polsce przedstawicieli upoważnionych do działania lub wykonywania czynności w Polsce w imieniu lub na rachunek Spółki, ani do zawierania jakichkolwiek umów w jej imieniu - z wyjątkiem osób formalnie upoważnionych do reprezentowania Wnioskodawcy w Oddziale. Jak już jednak wskazano osoba upoważniona do reprezentacji Oddziału jest niezależnym podmiotem zewnętrznym i w praktyce wykonuje przede wszystkim czynności charakterze administracyjnym. Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski, w tym kluczowe decyzje handlowe, operacyjne, finansowe i strategiczne, podejmowane są poza terytorium Polski (w szczególności w Irlandii), przez kadrę zarządzającą i upoważnionych pracowników Spółki. Skoro Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski zasobów osobowych i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności, to nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.