0114-KDIP1-2.4012.473.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie zastosowania 0% stawki VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów oraz nieprawidłowe w zakresie zastosowania do transakcji łańcuchowej art. 22 ust. 2e ustawy.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania realizowanych dostaw za transakcje łańcuchowe, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy oraz prawa do zastosowania 0% stawki VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 lipca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp.k. (dalej: „Spółka”, „A. sp. k.”) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży sprzętu do (...) przy użyciu sklepu internetowego. Spółka rozważa rozwój swej działalności poprzez wprowadzenie tzw. dropshippingu.

W schemacie tym kontrahent Spółki z siedzibą w innym kraju UE np. Włoszech (dalej: „kontrahent pośredniczący”), zarejestrowany do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w kraju swojej siedziby (i aktywny w VIES jako podatnik VAT UE), będzie sprzedawał towar należący do Spółki przy użyciu własnego sklepu internetowego lub innymi kanałami do konsumentów (osób fizycznych) mających miejsce zamieszkania lub pobytu w UE (z wyłączeniem terytorium Rzeczpospolitej Polskiej). Cenę za towar a także warunki transakcji dla konsumenta będzie ustalał kontrahent pośredniczący. Na stronie kontrahenta pośredniczącego będzie dokonywana płatność za towar ze strony konsumenta.

Po zakupie towaru przez konsumenta za pośrednictwem kontrahenta pośredniczącego, kontrahent pośredniczący przekaże informacje o zamówieniu do Spółki w trybie zautomatyzowanego zamówienia. Następnie towar ten będzie wysyłany przez Spółkę za pośrednictwem firmy kurierskiej z siedziby Spółki w (...) bezpośrednio do ostatecznego konsumenta z adresem wysyłkowym w innym kraju członkowskim UE (poza Polską). Zlecającym transport do firmy kurierskiej będzie Spółka, Spółka będzie też przygotowywała przesyłkę, adresowała paczkę etc.

Dostawa będzie dokonywana na warunkach Incoterms 2020 - DAP. Oznacza to, że Spółka będzie dostarczała towar do ostatecznego konsumenta, poniesie też koszty transportu, ale będą one zwracane później Spółce przez kontrahenta pośredniczącego. Precyzyjnie zgodnie z umową łączącą Spółkę z kontrahentem pośredniczącym w zakresie transportu, Spółka będzie działać „w imieniu kontrahenta pośredniczącego/jako pośrednik w organizacji transportu”.

Spółka będzie wystawiać faktury za towar do kontrahenta pośredniczącego. Na fakturach tych jako nabywca wskazywany będzie kontrahent pośredniczący, natomiast jako odbiorca wskazany będzie konsument. Faktura ta zostanie wysłana do KSeF, a następnie przekazana w formie załącznika do email do kontrahenta pośredniczącego (podmiot niemający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce). Fakturę wystawioną przez Spółkę opłaci kontrahent pośredniczący.

Kontrahent pośredniczący nie będzie podawał dla celów wskazanych wyżej transakcji polskiego numeru VAT-UE.

Rozliczenie finansowe kontrahenta pośredniczącego z konsumentem i ewentualne dokumenty rozliczeniowe z konsumentem będzie odrębnie przeprowadzał kontrahent pośredniczący. Spółka nie będzie też miała żadnych zobowiązań w stosunku do konsumenta, umowę sprzedaży z konsumentem będzie miał kontrahent pośredniczący.

A. sp. k. zaznacza, że nie będzie wypłacał kontrahentowi pośredniczącemu prowizji lub jakiejkolwiek innej formy wynagrodzenia za pośrednictwo w sprzedaży towarów. A. sp. k. jednocześnie zaznacza, że podanych danych (nazwy) konsumenta nie będzie każdorazowo weryfikował, a kryterium konsumenta jest określone w zawartej umowie współpracy z partnerem pośredniczącym oraz gwarantowane brakiem obsługi numerów podatkowych ostatecznego konsumenta.

Spółka będzie posiadała następujące dokumenty potwierdzające, że towary opuściły terytorium Polski i zostały dostarczone do konsumenta w innym niż Polska kraju członkowskim UE:

a)    zamówienie od kontrahenta pośredniczącego w systemie informatycznym Spółki (tryb zautomatyzowanej komunikacji);

b)    potwierdzenie dostarczenia towaru pobrane z systemu informatycznego firmy kurierskiej zajmującej się dostawą;

c)    potwierdzenie płatności za towary i transport od kontrahenta pośredniczącego. Potwierdzenie to będzie każdorazowo przypisane do odpowiednich faktur za pomocą systemu księgowego i/lub osobnych zestawień A. sp. k., więc będzie możliwe powiązanie potwierdzenia wpłaty z fakturą sprzedażową.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

1.    czy Spółka będzie zarejestrowana do transakcji wewnątrzwspólnotowej VAT UE w Polsce w momencie składania deklaracji podatkowej;

Spółka będzie zarejestrowana do transakcji wewnątrzwspólnotowej VAT UE w Polsce w momencie składania deklaracji podatkowej.

2.    czy w swej dokumentacji w związku z dokonaną transakcją, o której mowa we wniosku, będą Państwo posiadali dowód w postaci specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)? Jeżeli nie, to czy wystawiana przez Państwa faktura VAT zawiera dane identyfikujące towar (nazwa towaru, ilość oraz cena);

Towary objęte dostawami, będą dostarczane przy pomocy firm kurierskich. Przy czym każda przesyłka przygotowana do odebrania przez kuriera z siedziby Spółki jest pakowana odrębnie. W praktyce obiegu dokumentów w Spółce - faktura wystawiana dla kontrahenta zawiera dane identyfikujące towar (nazwa towaru, ilość oraz cena), jak również dane dotyczące podatnika i kontrahenta pośredniczącego, więc w ocenie Spółki spełnia wskazane wymogi.

3.    czy Spółka będzie posiadać dokumenty, o których mowa we wniosku przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy;

Spółka potwierdza, że będzie posiadać dokumenty, o których mowa we wniosku przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.

4.    czy wywóz towarów nastąpi w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze, tj. od momentu rozpoczęcia transportu do chwili wywozu tego towaru na terytorium innego państwa członkowskiego nie wystąpią przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego (miejsca zamieszkania konsumenta);

Spółka potwierdza, że wywóz towarów nastąpi w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze od Spółki do ostatecznego odbiorcy (konsumenta) przy pomocy firmy kurierskiej.

5.    kto będzie odpowiedzialny za transport towarów, który uczestnik transakcji będzie miał zawartą umowę z przewoźnikiem/zewnętrzną firmą transportową na przewóz towarów z miejsca rozpoczęcia transportu na rzecz klienta końcowego, w czyim imieniu/na czyją rzecz będzie działał przewoźnik – należało dokładnie opisać okoliczności zdarzenia.

Biorąc pod uwagę specyfikę transakcji, miejsca dostawy towarów zostaną Spółce wskazane przez kontrahenta pośredniczącego, mającego umowy z konsumentami. Jak jednak Spółka wskazała we wniosku w praktyce podmiotem, który zapakuje towar do wysyłki, zaadresuje paczkę oraz przekaże towar kurierowi będzie Spółka. Spółka posiada bowiem zawarte umowy z przewoźnikami (firmami kurierskimi) zajmującymi się dostawą przesyłek. Spółka też będzie opłacała faktury za koszty transportu od Spółki do ostatecznego konsumenta, koszty te będą jednak Spółce zwracane przez kontrahenta pośredniczącego.

Jednak w świetle umowy łączącej Spółkę z kontrahentem pośredniczącym, w zakresie transportu, Spółka będzie działać „w imieniu kontrahenta pośredniczącego/jako pośrednik w organizacji transportu”.

Pytania

1.    Czy opisane w stanie faktycznym dostawy, będą dla Spółki stanowiły tzw. transakcje łańcuchowe o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku których wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę do kontrahenta pośredniczącego?

2.    Czy na powyższą klasyfikację, iż wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę do kontrahenta pośredniczącego, ma wpływ ewentualne stanowisko zgodnie z którym skoro Spółka działa „na zlecenie” kontrahenta pośredniczącego płacącego za transport, podmiotem odpowiedzialnym za transport jest kontrahent pośredniczący?

3.    Czy Spółka będzie mieć prawo do zastosowania 0% stawki VAT o której mowa w art. 42 ustawy o VAT, niezależnie od tego, że kontrahent pośredniczący poda jej dla celów opisane wyżej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów numer VAT-UE nadany mu przez państwo członkowskie UE inne niż kraj UE zakończenia transportu lub wysyłki towarów (kraj konsumenta inny niż Polska)?

4.    Czy Spółka posiadając opisane w stanie faktycznym dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE, będzie mogła zastosować 0% stawkę VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów?

Państwa stanowisko w sprawie

1.    Opisane w stanie faktycznym dostawy, będą dla Spółki stanowiły tzw. transakcje łańcuchowe o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku których wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę do kontrahenta pośredniczącego.

2.    Na powyższą klasyfikację, iż wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę do kontrahenta pośredniczącego, nie ma wpływu ewentualne stanowisko zgodnie z którym skoro Spółka działa „na zlecenie” kontrahenta pośredniczącego płacącego za transport, podmiotem odpowiedzialnym za transport jest kontrahent pośredniczący.

3.    Spółka będzie mieć prawo do zastosowania 0% stawki VAT o której mowa w art. 42 ustawy o VAT, niezależnie od tego, że kontrahent pośredniczący poda jej dla celów opisane wyżej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów numer VAT-UE nadany mu przez państwo członkowskie UE inne niż kraj UE zakończenia transportu lub wysyłki towarów (kraj konsumenta inny niż Polska).

4.    Spółka posiadając opisane w stanie faktycznym dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE, będzie mogła zastosować 0% stawkę VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Ad 1 i Ad 2

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

Przepis ten formułuje generalną zasadę jaka ma zastosowanie do tzw. transakcji łańcuchowych to znaczy transakcji, w których występują co najmniej trzy podmioty, przy czym dokonywany jest jeden transport (co do zasady bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy). Przy czym nie zawiera on ograniczenia, iż ma zastosowanie wyłącznie do podatników VAT, w konsekwencji powinien on znaleźć zastosowanie również w przypadku, gdy na końcu łańcucha znajduje się tzw. konsument (osoba fizyczna niebędąca podatnikiem).

Potwierdzają to pośrednio również organy podatkowe oraz sądy administracyjne. Przykładowo podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FSK 2038/14, jak również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 11 marca 2026 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.132.2026.1.KT ). Dyrektor KIS uznał, że „jak wynika z opisu sprawy klienci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej z miejscem zamieszkania na terytorium Polski) zamawiają od Pana towar na prowadzonej przez Pana Stronie internetowej. W chwili przyjęcia zamówienia nie posiada Pan danego towaru i zamawia go Pan u chińskiego sprzedawcy. Dokonuje Pan więc zamówienia u chińskiego sprzedawcy i zleca też chińskiemu sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres klienta. Zatem w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tą zaangażowane są trzy następujące podmioty: chiński sprzedawca, Pan oraz ostateczny klient. Zamawia Pan towar u chińskiego dostawcy, a towar wysyłany jest bezpośrednio z Chin do Polski (ostatecznego klienta) w łańcuchu sprzedaży. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji podmiotu chińskiego dokonującego sprzedaży na Pana rzecz (B2B), następnie Panem dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (B2C), a więc jest to relacja B2B2C.”

Fakt, iż zgodnie z tym przepisem wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie, oznacza co do zasady, iż dostawa ta stanowi albo wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT albo eksport towarów (tzw. dostawa ruchoma).

Biorąc pod uwagę przedmiotowy stan faktyczny – tzn. transport towarów pomiędzy różnymi państwami UE – transakcja ruchoma może stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Sposób ustalenia która z transakcji w łańcuchu dostaw stanowi tzw. dostawę ruchomą określony został m.in. w art. 22 ust. 2a – 2e ustawy o VAT. W analizowanym stanie faktycznym zdaniem A. sp. k. zastosowania nie znajdzie przepis art. 22 ust. 2a ustawy o VAT, odnosi się on bowiem do transakcji w przypadku których towar jest wywożony z Polski na terytorium państwa trzeciego – czyli poza terytorium UE.

Podobnie zdaniem Spółki zastosowania w analizowanej sprawie nie znajdą art. 22 ust. 2b – 2d ustawy o VAT. Przepisy te odnoszą się do sytuacji, gdy towar jest transportowany przez tak zwany podmiot pośredniczący, czyli drugi lub kolejny w łańcuchu dostaw, co jednak zdaniem A. sp. k. nie ma zastosowania w stanie faktycznym przedstawionym przez Spółkę (dodatkowe uwagi w tym zakresie w dalszej części uzasadnienia).

W świetle art. 22 ust. 2e w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1.    pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2.    ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Należy więc uznać, że od tego który podmiot w łańcuchu organizuje transport, zależy sposób przyporządkowania transportu. Przy czym przepisy o VAT nie zawierają definicji organizatora transportu. Na podstawie dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przyjmuje się, że organizatorem transportu jest podmiot, który decyduje jak ma przebiegać transport lub kiedy i gdzie ma znaleźć się towar. Z kolei polskie organy podatkowe kładą również nacisk na technicznej aspekty związane z transportem. Przykładowo w interpretacji z dnia 20 lutego 2018 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.649.2017.2.PR) Dyrektor KIS uznając stanowisko podatnika za prawidłowe potwierdził, iż „należy bowiem zauważyć, że to właśnie Wnioskodawca będzie mieć zasadniczy wpływ na organizację transportu towarów. To bowiem po jego stronie leżą takie obowiązki jak:

-        podejmowanie (inicjowanie) kontaktu z przewoźnikiem/spedytorem odpowiedzialnym za transport towarów (względnie przejęcie kontaktu od Dealera po zainicjowaniu kontaktu z przewoźnikiem),

-        uzgadnianie z przewoźnikiem termin odbioru, rozmiarów oraz wagi dostarczanych towarów,

-        generowanie awiza transportowego bądź innego podobnego dokumentu (informacji) oraz przesyłanie przedsiębiorstwu transportowemu numer zamówienia upoważniającego do odbioru towaru w wyznaczonym miejscu i o wyznaczonym terminie,

-        ustalanie ilości i rozmiaru opakowań (np. kontenerów) transportowych,

-        uzgadnianie z przewoźnikiem sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą spełniać środki transportu.”

Biorąc pod uwagę zaistniały stan faktyczny, należy zauważyć, iż to Spółka jest organizatorem transportu towarów, zajmuje się ona bowiem zarówno kwestią tego jak przebiegać ma transport, jak również technicznymi jego aspektami. Fakt, iż kontrahent pośredniczący płaci Spółce za transport nie przesądza o tym, że to kontrahent pośredniczący go organizuje.

W konsekwencji należy uznać, że dostawę ruchomą (stanowiącą wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT) stanowi dostawa ze Spółki do kontrahenta pośredniczącego na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy o VAT.

Powyższej konkluzji nie zmieni w ocenie Spółki ewentualne stanowisko zgodnie z którym skoro Spółka działa w zakresie transportu „w imieniu kontrahenta pośredniczącego/jako pośrednik w organizacji transportu” (kontrahent pośredniczący ostatecznie płaci za transport), podmiotem odpowiedzialnym za transport jest ten kontrahent pośredniczący.

W takim bowiem przypadku, zastosowanie znalazłby wskazany wyżej art. 22 ust. 2b (zamiast art. 22 ust. 2e) ustawy o VAT, który jednak prowadzi do takiej samej konkluzji, że to dostawa między Spółką i kontrahentem pośredniczącym stanowi dostawę ruchomą (wewnątrzwspólnotową dostawę towarów). Zgodnie z tym przepisem w przypadku towarów, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego. Przy czym przez podmiot pośredniczący, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz (czyli w analizowanym przypadku ewentualnie byłby to kontrahent pośredniczący).

Co ważne w analizowanym stanie faktycznym nie znajdą zastosowania art. 22 ust. 3a oraz 3b ustawy o VAT. Dotyczą one bowiem dostaw towarów importowanych w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro, jak również podatnika, który ułatwia, poprzez użycie interfejsu elektronicznego, dokonanie na terytorium Unii Europejskiej przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej: 1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub 2) dostawy towarów na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem.

Na marginesie Spółka pragnie wskazać, iż biorąc pod uwagę analizowany stan faktyczny (a w szczególności fakt, iż podmiot nabywający towary od Spółki tj. kontrahent pośredniczący jest podatnikiem VAT a w konsekwencji ma obowiązek rozliczania wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów) zdaniem Spółki dokonywane dostawy pomiędzy Spółką i kontrahentem pośredniczącym nie mogą zostać uznane za wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość.

W konsekwencji do analizowanego stanu faktycznego nie znajdą również zastosowania specyficzne przepisy związane z rozliczaniem VAT w handlu internetowym określone w art. 22 ust. 1a – 1c ustawy o VAT.

Ad 3 i Ad 4

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że:

1.    podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2.    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3.    podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Przepis ten wskazuje m.in. jaki warunki muszą zostać spełnione, aby dana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów mogła być opodatkowana 0% stawką VAT. Jednym z warunków jest by nabywca posiadał właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi.

Przepis ten nie precyzuje jednak czy numer ten musi być nadany przez państwo członkowskie UE zakończenia wysyłki lub transportu czy jakiekolwiek państwo członkowskie UE. Oznacza to też, że to kontrahent pośredniczący może wskazać miejsce dostarczenia towarów do innego kraju UE (niż sam jest zarejestrowany na VAT-UE i ma siedzibę) i nadal w przypadku posiadania odpowiednich dokumentów transportowych spełniony będzie warunek o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT.

W analizowanym przypadku będzie to kraj konsumenta (poza Polską), tak długo jak znajduje się on na terytorium UE, a nabywca wskaże ten kraj jako miejsce dostarczenia towarów i posiada dokumenty potwierdzające tą dostawę. Innymi słowy określenie „do nabywcy” o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nie należy utożsamiać z krajem siedziby czy rejestracji dla celów VAT UE kontrahenta pośredniczącego, lecz z miejscem wskazanym przez tego nabywcę dla celów dostawy towarów. Wynika to też ze specyfiki transakcji łańcuchowych w których kontrahent pośredniczący wskazuje miejsce dostawy towarów, a Spółka w istocie nie ma kontaktu oraz umowy z konsumentem.

W konsekwencji biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny należy uznać, że Spółka powinna mieć prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku gdy kontrahent pośredniczący będzie pochodził np. z Włoch i wskaże Spółce do rozliczeń swój włoski nr VAT UE, a konsument będzie pochodził z Włoch, Francji, Hiszpanii, Niemiec, etc. i tam też zostaną dostarczone towary.

Przy czy spełnione są pozostałe warunki pozwalające do zastosowania 0% stawki VAT wskazane w art. 42 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o VAT.

W tym kontekście w szczególności należy zwrócić uwagę na kwestię dowodów jakie powinna mieć Spółka wskazujących, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. W analizowanym stanie faktycznym a także biorąc pod uwagę specyfikę transakcji łańcuchowych do nabywcy oznaczać będzie do konsumenta wskazanego przez nabywcę.

W świetle art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dowodami, o których mowa powyżej, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1.    dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2.    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

Wskazówki w zakresie dokumentowania WDT znajdują się również w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT . Dodatkowo w świetle orzecznictwa sądowego – w szczególności uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r. (I FPS 1/10) - dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Innymi słowy zasadniczo należy przyjąć, iż będą to wszelkie dokumenty potwierdzające wywiezienie towarów z terytorium Polski i dostarczenie ich do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

W ocenie Spółki za wystarczające dowody o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT uznać należ dokumenty które będzie posiadała Spółka tj. opisane w stanie faktycznym:

a)    zamówienie od kontrahenta pośredniczącego (tryb zautomatyzowanej komunikacji);

b)    potwierdzenie dostarczenia towaru pobrane z systemu informatycznego firmy kurierskiej zajmującej się dostawą;

c)    potwierdzenie płatności za towary i transport od kontrahenta pośredniczącego. Potwierdzenie to będzie każdorazowo przypisane do odpowiednich faktur za pomocą systemu księgowego i/lub osobnych zestawień A. sp. k., więc będzie możliwe powiązanie potwierdzenia wpłaty z fakturą sprzedażową.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 22 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy:

Definicja podmiotu pośredniczącego została zawarta w art. 22 ust. 2d ustawy:

Zaznaczyć należy, że podmiot pośredniczący to podmiot, który bierze udział w transakcji łańcuchowej, tj. w transakcji w której uczestniczą co najmniej trzy podmioty a transport towarów odbywa się bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy. Przy czym podmiot pośredniczący nie może być pierwszym uczestnikiem transakcji łańcuchowej. Transakcja łańcuchowa, w której występuje podmiot pośredniczący to transakcja, gdzie transport towarów odbywa się pomiędzy różnymi krajami. Istotnym warunkiem dla uznania podmiotu za podmiot pośredniczący jest to, że to właśnie ten podmiot musi dokonać w danej transakcji transportu towarów. Transportu tego może dokonać samodzielnie lub za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że:

W myśl art. 22 ust. 2e ustawy:

Jednocześnie art. 22 ust. 3 ustawy stanowi, że:

Zatem, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.

Przy czym, w sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu) (art. 22 ust. 2e ustawy).

W tym miejscu należy zdefiniować co należy rozumieć przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji,  w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

W tym miejscu podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:

Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:

Powołany art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione ewentualnie dowodami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy, razem mają potwierdzać informację, której wymaga przepis. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Powyższe potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10 w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie pozwala dostawcy na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy.

Tym samym zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Jednocześnie, należy wskazać, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację. Potwierdza to m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, w którym Sąd wskazał, że: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”.

Zatem, mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE. Podatnik musi posiadać te dowody przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. Przy czym, okresem rozliczeniowym jest okres, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca rozważa rozwój swej działalności poprzez wprowadzenie tzw. dropshippingu. W schemacie tym kontrahent Spółki z siedzibą w innym kraju UE np. Włoszech  („kontrahent pośredniczący”), zarejestrowany do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w kraju swojej siedziby (i aktywny w VIES jako podatnik VAT UE) będzie sprzedawał towar należący do Spółki przy użyciu własnego sklepu internetowego lub innymi kanałami do konsumentów (osób fizycznych) mających miejsce zamieszkania lub pobytu w UE (z wyłączeniem terytorium Rzeczpospolitej Polskiej). Cenę za towar a także warunki transakcji dla konsumenta będzie ustalał kontrahent pośredniczący. Na stronie kontrahenta pośredniczącego będzie dokonywana płatność za towar ze strony konsumenta. Po zakupie towaru przez konsumenta za pośrednictwem kontrahenta pośredniczącego, kontrahent pośredniczący przekaże informacje o zamówieniu do Spółki w trybie zautomatyzowanego zamówienia. Następnie towar ten będzie wysyłany przez Spółkę za pośrednictwem firmy kurierskiej z siedziby Spółki w (...) bezpośrednio do ostatecznego konsumenta z adresem wysyłkowym w innym kraju członkowskim UE (poza Polską). Wywóz towarów nastąpi w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze od Spółki do ostatecznego odbiorcy (konsumenta) przy pomocy firmy kurierskiej. Zlecającym transport do firmy kurierskiej będzie Spółka, Spółka będzie też przygotowywała przesyłkę, adresowała paczkę etc.

Dostawa będzie dokonywana na warunkach Incoterms 2020 - DAP. Spółka będzie posiadała zawarte umowy z przewoźnikami (firmami kurierskimi) zajmującymi się dostawą przesyłek. Spółka będzie dostarczała towar do ostatecznego konsumenta, poniesie też koszty transportu, ale będą one zwracane później Spółce przez kontrahenta pośredniczącego. Zgodnie z umową łączącą Spółkę z kontrahentem pośredniczącym w zakresie transportu, Spółka będzie działać „w imieniu kontrahenta pośredniczącego/jako pośrednik w organizacji transportu”.

Na tle tak przedstawionych okoliczności sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą m.in. ustalenia czy:

-      opisane w stanie faktycznym dostawy, będą dla Spółki stanowiły tzw. transakcje łańcuchowe o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku których wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę do kontrahenta pośredniczącego (pytanie nr 1);

-       na powyższą klasyfikację, iż wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT należy przyporządkować dostawie dokonanej przez Spółkę do kontrahenta pośredniczącego, ma wpływ ewentualne stanowisko zgodnie z którym skoro Spółka działa „na zlecenie” kontrahenta pośredniczącego płacącego za transport, podmiotem odpowiedzialnym za transport jest kontrahent pośredniczący (pytanie nr 2);

-       Spółka będzie mieć prawo do zastosowania 0% stawki VAT o której mowa w art. 42 ustawy o VAT, niezależnie od tego, że kontrahent pośredniczący poda jej dla celów opisane wyżej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów numer VAT-UE nadany mu przez państwo członkowskie UE inne niż kraj UE zakończenia transportu lub wysyłki towarów (pytanie nr 3);

-       Spółka posiadając opisane w stanie faktycznym dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE, będzie mogła zastosować 0% stawkę VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (pytanie nr 4).

Mając na uwadze wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 1 i 2 należy przede wszystkim wskazać, że opisane we wniosku dostawy będą stanowiły transakcje łańcuchowe, w ramach których uczestniczyć będą trzy podmioty (Wnioskodawca, kontrahent pośredniczący i ostateczny konsument). Wnioskodawca będzie dokonywał dostawy towarów do kontrahenta pośredniczącego posiadającego miejsce siedziby we Włoszech, który będzie dokonywał ich dalszej dostawy do ostatecznych konsumentów mających miejsce zamieszkania lub pobytu w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Towar będzie wysyłany przez Wnioskodawcę za pośrednictwem firmy kurierskiej z siedziby w (...) bezpośrednio do ostatecznego konsumenta w innym kraju członkowskim UE.

W opisanym zdarzeniu Wnioskodawca zapakuje towar do wysyłki, zaadresuje paczkę oraz przekaże towar kurierowi, opłaci koszty związane z transportem do miejsca przeznaczenia. Jednakże jak wskazał Wnioskodawca, Strony posiadają umowę, z której będzie wynikać, że Wnioskodawca wykonując czynności związane z transportem będzie działać „w imieniu kontrahenta pośredniczącego/jako pośrednik w organizacji”. Ponadto koszty związane z transportem jakie poniesienie Wnioskodawca będą zwracane przez kontrahenta pośredniczącego. Zatem podmiotem odpowiedzialnym za transport towarów będzie kontrahent pośredniczący, który zleci organizację transportu Wnioskodawcy (osobie trzeciej). Okoliczności sprawy przedstawione we wniosku pozwalają na uznanie, że wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, kontrahent pośredniczący w transakcji łańcuchowej będzie uznany za podmiot, który dokonuje transportu towarów za pośrednictwem podmiotu trzeciego działającego na jego rzecz, co oznacza, że jest podmiotem pośredniczącym, o którym mowa w art. 22 ust. 2d ustawy. W analizowanej sprawie bez znaczenia pozostaje, że to Wnioskodawca zapakuje towar do wysyłki, zaadresuje paczkę oraz przekaże towar kurierowi, bowiem wszystkie te czynności wykonuje w imieniu kontrahenta pośredniczącego/jako pośrednik w organizacji transportu. Natomiast koszty transportu, które poniesie Wnioskodawca będą mu zwracane przez kontrahenta pośredniczącego.

Dodatkowo jak wynika z wniosku kontrahent pośredniczący nie będzie podawał dla celów wskazanych wyżej transakcji polskiego numeru VAT-UE. Oznacza to, że w analizowanym przypadku nie będzie miał zastosowania art. 22 ust. 2c ustawy, który przewiduje możliwość odstępstwa od zasady ogólnej, zgodnie z którą transport towarów przypisuje się do dostawy dokonanej przez podmiot pośredniczący. W analizowanej sprawie, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, zastosowania nie będzie miał również art. 22 ust. 2e ustawy. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku gdy towary są wysyłane lub transportowane przez pierwszego dostawcę lub ostatniego nabywcę. Natomiast jak już powyżej ustaliłem w analizowanej sprawie kontrahent pośredniczący (drugi podmiot w transakcji łańcuchowej) będzie uznany za podmiot, który dokonuje transportu towarów. Tym samym art. 22 ust. 2e ustawy nie może mieć w tym przypadku zastosowania.

Zatem transport towaru należy przyporządkować pierwszej dostawie dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu pośredniczącego (kontrahenta pośredniczącego). Tym samym, pierwszą transakcję w łańcuchu dostaw (dokonywaną pomiędzy Wnioskodawcą i podmiotem pośredniczącym z Włoch), należy uznać za „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną jako transakcję międzynarodową. W konsekwencji, skoro w związku ze sprzedażą towarów na rzecz kontrahenta pośredniczącego towary będą transportowane z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, Wnioskodawca powinien rozpoznać w Polsce wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.

Tym samym pomimo, że Wnioskodawca wywiódł prawidłowy skutek prawny tj. uznał, że dostawa między Spółką, a kontrahentem pośredniczącym stanowi dostawę ruchomą (wewnątrzwspólnotową dostawę towarów) to nieprawidłowo wskazał podmiot odpowiedzialny za transport oraz zastosował nieprawidłową podstawę prawną wyrażoną w art. 22 ust. 2e ustawy i w konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 i 2 całościowo należało uznać za nieprawidłowe.

Natomiast odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3 i 4 wskazać należy, że aby skorzystać z prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku z dokonaną wewnątrzwspólnotową dostawą towarów muszą być spełnione warunki wynikające z art. 42 ust. 1, 1a i ust. 2 ustawy.

Z okoliczności sprawy wynika, że kontrahent pośredniczący jest zarejestrowany do celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w kraju swojej siedziby (i aktywny w VIES jako podatnik VAT UE). Ponadto do transakcji będącej przedmiotem wniosku nie będzie podawał polskiego numeru VAT-UE.

Natomiast co do posiadania właściwych dokumentów to, jak wskazano Wnioskodawca będzie posiadał następujące dokumenty potwierdzające, że towary opuściły terytorium Polski i zostały dostarczone do konsumenta w innym niż Polska kraju członkowskim UE tj.: zamówienie od kontrahenta pośredniczącego w systemie informatycznym Spółki (tryb zautomatyzowanej komunikacji); potwierdzenie dostarczenia towaru pobrane z systemu informatycznego firmy kurierskiej zajmującej się dostawą oraz potwierdzenie płatności za towary i transport od kontrahenta pośredniczącego. Potwierdzenie to będzie każdorazowo przypisane do odpowiednich faktur za pomocą systemu księgowego i/lub osobnych zestawień Spółki, więc będzie możliwe powiązanie potwierdzenia wpłaty z fakturą sprzedażową. Co również istotne, Wnioskodawca będzie posiadać ww. dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. Ponadto, dla prawidłowego dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów istotne jest również posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku. Należy jednak wskazać, że specyfikacja może być zawarta na fakturze sprzedaży. Jak wynika z wniosku faktura wystawiana dla kontrahenta będzie zawierała dane identyfikujące towar (nazwa towaru, ilość oraz cena), jak również dane dotyczące podatnika i kontrahenta pośredniczącego. Zatem warunek posiadania specyfikacji również zostanie spełniony.

Przy czym należy wskazać, że dla prawa do zastosowania stawki 0% VAT o której mowa w art. 42 ustawy o VAT nie ma znaczenia, że kontrahent pośredniczący poda Wnioskodawcy dla celów analizowanej transakcji  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów numer VAT-UE nadany mu przez państwo członkowskie UE inne niż kraj UE zakończenia transportu lub wysyłki towarów (kraj konsumenta inny niż Polska). Dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, co wynika z przepisów, istotne jest, aby nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego oraz nabywca towarów posiadał właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ustawodawca przy tym nie wyróżnia, aby w transakcji WDT numer VAT UE nabywcy był poprzedzony prefiksem miejsca zakończenia dostawy towarów.

Tym samym należy uznać, że dokumenty zgromadzone przez Państwa w związku z dokonaną wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na rzecz kontrahenta pośredniczącego będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie będą potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym, zgromadzone dokumenty, przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy, będą upoważniały Państwa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W konsekwencji stanowisko, że Spółka posiadając opisane we wniosku dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE, będzie mogła zastosować 0% stawkę VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność wywozu towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.