Przejdź do treści

0113-KDWPT.4011.611.2026.2.ASZ

Ulga rehabilitacyjna - orzeczenie o II grupie wydane przez TWKL.

Sygnatura
0113-KDWPT.4011.611.2026.2.ASZ
Data wydania
Organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status
Aktualna

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 6 października 2026 r. (data wpływu 12 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w ….21 października 2002 r. na zarządzenie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w …. przeprowadziła badania lekarskie, na których podstawie zostało wydane orzeczenie nr …. w sprawie badania kontrolnego rencisty (inwalidy) wojskowego. Rozpoznano schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz schorzenia współistniejące. Choroba wieńcowa serca, nadciśnienie tętnicze II stopnia oraz zespół neurasteniczny pozostawały w związku ze służbą wojskową. Określono stopień zdolności do służby wojskowej jako trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz trwale niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Zaliczono Pana do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, jako częściowo niezdolny do pracy. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska - ….. 2 stycznia 2003 r. na zarządzenie Dyrektora WBE …. i w wyniku odwołania od orzeczenia TWKL …. nr …. przeprowadziła badania lekarskie, na podstawie których wydano orzeczenie nr …. w sprawie badania kontrolnego rencisty (inwalidy) wojskowego. Choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze drugiego stopnia oraz nerwica neurasteniczna ponownie zostały uznane jako pozostające w związku ze służbą wojskową. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa szyjnego, niewydolność kręgowo-podstawna, przebyta operacja ucha środkowego prawego, obustronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich, skrzywienie przegrody nosa, przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz wygojone złamanie kostki bocznej prawego stawu skokowego nie pozostawały w związku z służbą wojskową. Określono stopień zdolności do służby wojskowej jako trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz trwale niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Ponownie zaliczono Pana do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, jako częściowo niezdolny do pracy. Wojskowe Biuro Emerytalne w ….. 10 lutego 2003 r. wydało decyzję o przyznaniu Panu wojskowej renty inwalidzkiej. W ostatnim czasie pracownik organu podatkowego poinformował Pana, że nie przysługuje Panu prawo do ulgi rehabilitacyjnej.

Uzupełnienie opisu sprawy

W uzupełnieniu wniosku z 6 października 2026 r. dodał Pan, że decyzja przyznająca rentę inwalidzką została wydana z tytułu zaliczenia Pana do II grupy inwalidzkiej. Ponadto wyjaśnił Pan, że Dyrektor Biura Emerytalnego w ….. 10 lutego 2003 r. wydał decyzję na podstawie Orzeczenia nr ….Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej – ….., przyznając Panu wojskową rentę inwalidzką w drugiej grupie inwalidzkiej. Decyzja ta została podjęta z tytułu trwałej niezdolności do służby wojskowej w czasie: pokoju oraz mobilizacji i w czasie wojny. Poza tym Pana ogólny stan zdrowia już w 2003 r. upoważnił ww. Komisję Lekarską do zaliczenia Pana też do drugiej grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia. Od 2005 r. do 2024 r. po przedstawionych dokumentach w urzędzie skarbowym korzystał Pan z ulgi rehabilitacyjnej. Aktualnie ma Pan 83 lata życia. Służbę wojskową zakończył Pan po 37 latach w stopniu pułkownika. Pana stan zdrowia bardzo się pogorszył w związku z czym, wydatki na lekarstwa, rehabilitację i sprzęt umożliwiający samodzielne funkcjonowanie bardzo wzrosły. Zwraca się Pan z prośba do Pana Dyrektora o wydanie Panu interpretacji indywidualnej, niezbędnej przy rocznych rozliczeniach podatkowych w urzędzie skarbowym – czy może Pan nadal korzystać z ulgi rehabilitacyjnej jako emeryt drugiej grupy inwalidzkiej.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo do korzystania z ulgi rehabilitacyjnej, a stanowisko pracownika organu podatkowego kwestionujące to prawo jest nieprawidłowe?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, przysługuje Panu prawo do korzystania z ulgi rehabilitacyjnej. Pana sytuacja prawna oraz faktyczna nie uległy zmianie. Dysponuje Pan tymi samymi dokumentami potwierdzającymi Pana stan zdrowia. Skoro na podstawie tych dokumentów organ podatkowy przez poprzednie lata nie kwestionował Pana prawa do ulgi rehabilitacyjnej, to brak jest podstaw do pozbawienia Pana tego prawa obecnie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g oraz ust. 13a tego artykułu.

W myśl art. 26 ust. 7d ww. ustawy:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Według art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa)     niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Na mocy art. 26 ust. 7g powołanej ustawy:

Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.

Odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są uregulowania zawarte w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 884).

W świetle art. 1 tej ustawy:

Ustawa dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem:

1)  zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności określonych w art. 3 lub

2)  całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub

3)  niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia

-       zwanych dalej „osobami niepełnosprawnymi”.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych:

Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą:

1)  znaczny;

2)  umiarkowany;

3)  lekki.

Na gruncie zaś art. 3 ust. 2 przywołanej ustawy:

Orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi także podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Zatem ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wyraźnie rozróżnia orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności od innych orzeczeń i w dalszych przepisach szczegółowo reguluje tryb orzekania o niepełnosprawności. W konsekwencji należy uznać, że orzeczenia wydawane od 1 stycznia 1998 r. przez organy podległe m.in. MON i MSWiA nie mogą być uznane za orzeczenia, o których mowa w art. 26 ust. 7d pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie zauważyć należy, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych utraciła moc ustawa z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 46 poz. 201), która przyznawała prawo do orzekania o niepełnosprawności organom podległym m.in. MON i MSWiA. Z tych względów w art. 26 ust. 7g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono szczególną regulację dotyczącą takich orzeczeń, która daje prawo do ulgi rehabilitacyjnej także osobom posiadającym orzeczenie wydane na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do 31 sierpnia 1997 r.

Jednakże mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 1998 r. przepisy należy uznać, że decyzje wydane po tym dniu przez organy podległe m.in. MON i MSWiA można rozpatrywać w kontekście art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. decyzji przyznających rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną.

Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 305):

Renta inwalidzka przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który stał się inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu:

1)  w czasie pełnienia służby albo

2)  w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie;

3)  w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby wojskowej, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

Na mocy art. 20 ust. 1 tej ustawy:

Ustala się trzy grupy inwalidztwa żołnierzy całkowicie niezdolnych do służby:

1)  I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;

2)  II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy;

3)  III grupę - obejmującą zdolnych do pracy.

Przepisy ww. ustawy, inwalidom zaliczonym do jednej z ww. grup przyznają rentę inwalidzką. Decyzje wydawane przez wojskowe biura emerytalne przyznające rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy uprawniają do odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawo do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej umożliwia decyzja przyznająca rentę: z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo socjalną.

Z opisu sprawy wynika, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska 2 stycznia 2003 r. przeprowadziła badania lekarskie, na podstawie których wydano orzeczenie w sprawie badania kontrolnego rencisty (inwalidy) wojskowego. Określono stopień zdolności do służby wojskowej jako trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz trwale niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Ponownie zaliczono Pana do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, jako częściowo niezdolny do pracy. Wojskowe Biuro Emerytalne w ….. 10 lutego 2003 r. wydało decyzję o przyznaniu Panu wojskowej renty inwalidzkiej.

W uzupełnieniu wniosku dodał Pan, że decyzja przyznająca rentę inwalidzką została wydana z tytułu zaliczenia Pana do II grupy inwalidzkiej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, że skoro na podstawie orzeczenia wydanego 2 stycznia 2003 r, przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską został Pan zaliczony do II grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia oraz posiada Pan decyzję o przyznaniu Panu wojskowej renty inwalidzkiej, wydaną 10 lutego 2003 r. przez Wojskowe Biuro Emerytalne to w konsekwencji przysługuje Panu prawo do dokonywania odliczeń od dochodu - w ramach ulgi rehabilitacyjnej - wydatków na cele rehabilitacyjne.

Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodatkowo wyjaśniam, że w ramach postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, nie analizuję załączonych do wniosku dokumentów. Analiza załączników nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym załączone do wniosku dokumenty nie mogą być przedmiotem merytorycznej analizy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Źródło: system EUREKA Ministerstwa Finansów (Krajowa Informacja Skarbowa) ↗. Dokument urzędowy — nie stanowi przedmiotu prawa autorskiego (art. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie wnioskodawcę, któremu została wydana, i tylko w zakresie, w jakim stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiada opisowi z wniosku. Dla innych podatników ma charakter informacyjny.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.