0113-KDIPT2-1.4011.4011.607.2026.1.MZ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r.

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą … i jest czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych - rozlicza się podatkiem liniowym. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi związane z zakwaterowaniem oraz wynajmem nieruchomości.

Przed dniem 1 stycznia 2022 r. Wnioskodawca nabył do majątku firmowego łącznie 8 lokali mieszkalnych (zwanych dalej: „Lokalami”). Wszystkie te nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (KŚT) przed 1 stycznia 2022 r.

Lokale te Wnioskodawca wykorzystuje w prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej w następujący sposób:

1)    6 lokali mieszkalnych jest wykorzystywane do najmu krótkoterminowego. Zawarł On umowę z profesjonalnym podmiotem zewnętrznym (operatorem), który zarządza tym najmem;

2)    2 lokale mieszkalne są wykorzystywane do najmu długoterminowego na rzecz osób fizycznych lub podmiotów gospodarczych na cele mieszkaniowe.

Wszystkie 8 Lokali generują przychody rozliczane wyłącznie w ramach źródła: pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej: „ustawy o PIT”).

Wnioskodawca dokonywał regularnych odpisów amortyzacyjnych od wszystkich 8 Lokali, zgodnie z przepisami ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r., a odpisy te stanowiły koszty uzyskania przychodów (KUP). W związku z wejściem w życie przepisów tzw. Polskiego Ładu (art. 1 pkt 6 lit. c) ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ), od 1 stycznia 2023 r. wprowadzono całkowity zakaz amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych (art. 22c pkt 2 ustawy o PIT). Działając pod przymusem prawa, Wnioskodawca zaprzestał amortyzacji tych Lokali i ujmowania odpisów w kosztach w latach 2023-2025.

Pytania

1)    Czy Wnioskodawca ma prawo po 31 grudnia 2022 r. kontynuować amortyzację 8 lokali mieszkalnych (w tym 6 wykorzystywanych w najmie krótkoterminowym z operatorem oraz 2 w najmie długoterminowym) wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczać te odpisy do kosztów uzyskania przychodów w JDG, aż do pełnego ich zamortyzowania?

(wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23 oraz wyrok NSA z 26 marca 2026 r.(sygn. akt II FSK 785/23 oraz interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW).

2)    Czy Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania korekt deklaracji podatkowych oraz wpłat na zaliczki na podatek dochodowy za lata 2023, 2024 oraz 2025 w celu wstecznego uwzględnienia w kosztach odpisów amortyzacyjnych od tych 8 Lokali i wykazania nadpłaty w podatku dochodowym?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1.

W ocenie Wnioskodawcy, przysługuje Mu pełne prawo do kontynuacji amortyzacji wszystkich 8 lokali mieszkalnych po 31 grudnia 2022 r. na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2021 r. bez względu na to, czy służą one najmowi krótkoterminowemu, czy długoterminowemu. Dokonywane odpisy stanowią koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej JDG.

Wprowadzony przepisami Polskiego Ładu zakaz amortyzacji lokali mieszkalnych w odniesieniu do środków trwałych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. w sposób rażący narusza konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku (art. 2 Konstytucji RP). Wnioskodawca wprowadził lokale do ewidencji przed zmianą przepisów i miał uzasadnione prawo oczekiwać, że dokończy proces amortyzacji na niezmienionych zasadach. Zarówno 6 lokali w najmie krótkoterminowym z operatorem i 2 lokale w najmie długoterminowym stanowią bezpośrednią infrastrukturę biznesową i są stabilnym źródłem przychodu zabezpieczonym ekonomicznie planem amortyzacji.

Stanowisko to potwierdza jednolita linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23 oraz wyrok NSA z 26 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 785/23). NSA uznał w nich retroaktywne odebranie praw do amortyzacji za niekonstytucyjne.

W konsekwencji tych wyroków Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje obecnie pozytywne rozstrzygnięcia dla podatników posiadających lokale mieszkalne nabyte przed 2022 r. (np. interpretacja indywidualna z dnia 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW)

Ad 2.

W ocenie Wnioskodawcy, ma On pełne prawo do skorygowania swoich rozliczeń podatkowych za lata 2023, 2024 oraz 2025 na podstawie art. 81 § 1 oraz art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) ustawy - Ordynacja podatkowa. W latach 2023-2025, stosując się do literalnego, lecz niekonstytucyjnego brzmienia przepisów, nie ujmował odpisów amortyzacyjnych w kosztach, co doprowadziło do zawyżenia dochodu z JDG i zapłaty podatku w kwocie wyższej niż należna.

Ponieważ w świetle orzecznictwa NSA zakaz ten nie powinien mieć zastosowania do składników majątku wprowadzonych do ewidencji przed 2022 r., jest On uprawniony do naliczenia zaległych odpisów od wszystkich 8 lokali, złożenia korekt deklaracji rocznych za te lata i wystąpienia do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot powstałej nadpłaty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,

– nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.

Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

• stanowią własność lub współwłasność podatnika,
• są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
• przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
• są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o  podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”).

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:

Tym samym – na podstawie przepisu przejściowego – który jest przepisem szczególnym, podatnicy wskazani w tym przepisie jeszcze przez rok (2022) mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021  r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r.

Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni. Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów. Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej. Niemniej w rozpatrywanej sprawie zastosowanie reguł wykładni celowościowej potwierdza dokonane w wyniku wykładni językowej rozumienie powołanych przepisów.

W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1532) wskazano bowiem, że:

Podkreślić również należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji. Podatnicy muszą liczyć się ze zmieniającym się prawem w związku ze zmianą warunków społecznych i gospodarczych. Dodatkowo powołany przepis przejściowy (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej) pozwalał na zachowanie prawa do amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwiło podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych.

Reasumując, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, niezależnie od sposobu ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, która jest rozliczana podatkiem liniowym. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy Pan usługi związane z zakwaterowaniem oraz wynajmem nieruchomości. Przed dniem 1 stycznia 2022 r. nabył Pan do majątku firmowego łącznie 8 lokali mieszkalnych (zwanych dalej: „Lokalami”). Wszystkie te nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (KŚT) przed 1 stycznia 2022 r.

Lokale te wykorzystuje Pan w prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej w następujący sposób:

• 6 lokali mieszkalnych jest wykorzystywane do najmu krótkoterminowego. Zawarł Pan umowę z profesjonalnym podmiotem zewnętrznym (operatorem), który zarządza tym najmem;
• 2 lokale mieszkalne są wykorzystywane do najmu długoterminowego na rzecz osób fizycznych lub podmiotów gospodarczych na cele mieszkaniowe.

Wszystkie 8 Lokali generują przychody rozliczane wyłącznie w ramach źródła pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Dokonywał Pan regularnych odpisów amortyzacyjnych od wszystkich 8 Lokali, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r., a odpisy te stanowiły koszty uzyskania przychodów. Działając pod przymusem prawa, zaprzestał Pan amortyzacji tych Lokali i ujmowania odpisów w kosztach w latach 2023-2025. Powziął Pan jednak wątpliwość, czy przysługiwało Panu prawo do kontynuowania amortyzacji wymienionych lokali oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów w latach 2023-2025.

W odniesieniu do powyższego w pierwszej kolejności zauważam, że na podstawie wskazanych regulacji art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej podatnicy mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r. tylko do końca 2022 r. Natomiast Pana pytanie dotyczy możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od lokali mieszkalnych w latach 2023-2025. W tej kwestii wskazuję, że z art. 22c ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wynika, że lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że amortyzacja opisanych we wniosku Lokali mieszkalnych, nabytych i amortyzowanych w okresie poprzedzającym 1 stycznia 2022 r., nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie od 1 stycznia 2023 r. nie przysługiwało Panu prawo do kontynuowania amortyzacji 8 lokali mieszkalnych (w tym 6 wykorzystywanych w najmie krótkoterminowym z operatorem oraz 2 w najmie długoterminowym) wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów, aż do pełnego ich zamortyzowania.

W związku z powyższym nie jest Pan uprawniony do korekt deklaracji podatkowych za lata 2023, 2024 oraz 2025 w celu wstecznego uwzględnienia w kosztach odpisów amortyzacyjnych od tych 8 Lokali i wykazania nadpłaty w podatku dochodowym.

Zatem, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

W odniesieniu do Pana stanowiska w zakresie niezgodności art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej z ustawą z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.

Dlatego też ta interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego przez Pana podanego oraz w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pana żądania.

Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości tej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu. Ponadto, wymienił Pan wyrok, w którym Sąd zajął stanowisko korzystne dla podatnika, jednak należy wskazać, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25; WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1066/22; WSA w Krakowie z 16 września 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 488/22 oraz 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1160/22; WSA w Olsztynie z 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/OI 325/22; WSA w Łodzi z 19 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 439/22 oraz 20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22; WSA w Gliwicach z 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 856/22; z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/GI 1067/22, WSA w Opolu z 26 października 2022 r., sygn. akt I SA/Op 230/22; WSA w Warszawie z 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22; czy też WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 494/22.

W tej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na  stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.