0113-KDIPT1-2.4012.796.2026.2.KT

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy sprzedaż przez Pana X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia

·         czy sprzedaż przez Pana X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

·         czy wartość sprzedaży X korzystającej ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT należy uwzględniać przy ustalaniu limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT,

·         czy – przy braku zastosowania szczególnej procedury ustalania podstawy opodatkowania – podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi cała kwota należna Panu od nabywcy z tytułu sprzedaży X, bez pomniejszania jej o cenę, po której Pan wcześniej nabył te X.

Uzupełnił go Pan– w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 4 października 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu)

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą od dnia … lipca 2025 r. Wnioskodawca nie jest i nie był zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, nie składał rezygnacji ze zwolnienia podmiotowego oraz nie składał zgłoszenia VAT-R w celu rejestracji jako podatnik VAT czynny.

W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca prowadził m.in. regularną i zorganizowaną działalność polegającą na nabywaniu i dalszej odsprzedaży X, dalej: „X”.

Czynności te wykonywał we własnym imieniu, na własny rachunek i w celu osiągania dochodu. Nie miały one charakteru jednorazowego ani okazjonalnego. W 2025 r. wartość sprzedaży X wyniosła … zł, natomiast przychód z usług trenera personalnego wyniósł … zł, co daje łącznie … zł sprzedaży w ramach działalności. W 2026 r. do dnia zakończenia sprzedaży X wartość sprzedaży X wyniosła … zł. Ponadto w okresie styczeń–wrzesień 2026 r. przychód z usług trenera personalnego wyniósł … zł. Łącznie daje to … zł. Podane kwoty dotyczą wartości sprzedaży, tj. kwot otrzymanych od klientów, bez pomniejszania ich o wydatki poniesione na wcześniejsze nabycie X. Wnioskodawca zaprzestał sprzedaży X … sierpnia 2026 r. i od tego dnia nie dokonał żadnej kolejnej sprzedaży X.

Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie transakcji sprzedaży X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce. Wnioskodawca dokonywał również w niewielkim zakresie transakcji z osobami znajdującymi się za granicą, jednak transakcje te nie są przedmiotem niniejszego wniosku. Zdecydowana większość — około 95% — sprzedaży X była dokonywana na rzecz osób z Polski.

Charakter X X: są wirtualnymi jednostkami funkcjonującymi w grze komputerowej Y, której operatorem jest A. Wnioskodawca nie jest twórcą ani emitentem X i nie ma możliwości samodzielnego ich tworzenia. Przedmiotem wszystkich transakcji objętych niniejszym wnioskiem były wyłącznie X, tj. jednostki mogące być przekazywane pomiędzy użytkownikami.

X są zapisywane na koncie użytkownika prowadzonym w systemie gry. Mogą być wykorzystywane m.in. do nabywania produktów i usług cyfrowych oferowanych w Y, takich jak ..., dodatkowe usługi związane z kontem lub postacią, elementy kosmetyczne, boosty oraz inne produkty cyfrowe. X mogą ponadto być przekazywane innym użytkownikom, być przedmiotem obrotu w systemach gry oraz służyć do rozliczeń w oficjalnych mechanizmach, takich jak Z. Oficjalne materiały A potwierdzają możliwość sprzedaży lub zakupu X w Market oraz przekazywania ich innym kontom.

Katalog produktów i usług dostępnych za X nie jest niezmiennym, zamkniętym katalogiem obowiązującym przez cały okres istnienia X. Operator może dodawać, modyfikować lub usuwać produkty oraz zmieniać zasady funkcjonowania usług. A sam określa X jako „virtual currency”. X nie mogą zostać przez posiadacza bezpośrednio przedstawione A do wymiany na PLN, EUR lub inną walutę tradycyjną.

Y Token Exchange

Istnieje jednak oficjalny system Y Token Exchange, stworzony przez A, pozwalający na konwersję X na Y B („Y B”) oraz Y B ponownie na X.

Y B jest tokenem w standardzie BEP-20 działającym w publicznej sieci .... W ramach eksportu X zostają odjęte z konta Y, a odpowiadające im Y B zostają przesłane do zewnętrznego portfela blockchain wskazanego przez użytkownika. Import działa w kierunku odwrotnym. A przewiduje opłaty za eksport; przy imporcie występują opłaty sieciowe. Kurs wymiany może zostać zmieniony przez A.

Do eksportu mogą być wykorzystywane X, a minimalna wartość eksportu wynosi obecnie 100 X. Korzystanie z systemu wymaga m.in. kompatybilnego portfela ... i spełnienia wymogów dotyczących konta Y. Y B po eksporcie znajduje się w zewnętrznym portfelu użytkownika i może być przedmiotem obrotu poza systemem gry. A wprost przedstawił Y B jako rozwiązanie umożliwiające handel X poza środowiskiem gry, a w 2025 r. dodał w swoim systemie odnośnik do C. Wnioskodawca sam nie korzystał z funkcji konwersji X na Y B ani z Y B na X. Możliwość ta jest opisana w niniejszym wniosku jako cecha funkcjonowania X.

Nabywanie X przez Wnioskodawcę

Wnioskodawca nabywał X przede wszystkim od osób prywatnych. W przypadku niedostatecznej dostępności X od osób prywatnych zdarzały się także zakupy od oficjalnego sprzedawcy. W przypadku zakupu od osoby prywatnej schemat wyglądał następująco: sprzedający kontaktował się z Wnioskodawcą, strony ustalały liczbę X i cenę, sprzedający przekazywał X na konto/postać Wnioskodawcy w Y B, a dopiero po stwierdzeniu przez Wnioskodawcę wpływu X na jego konto Wnioskodawca dokonywał zapłaty na rzecz sprzedającego. Każdorazowo nabywane X najpierw trafiały do dyspozycji Wnioskodawcy. Nigdy nie występowała sytuacja, w której dostawca X przekazywał je bezpośrednio końcowemu klientowi Wnioskodawcy.

Sprzedaż X klientowi

Sprzedaż była organizowana przede wszystkim poprzez ..., a dodatkowo za pośrednictwem ... oraz wiadomości SMS. Wnioskodawca posiadał także stronę internetową, jednak miała ona w praktyce charakter informacyjny i nie służyła do automatycznego składania ani realizowania zamówień. Klient kontaktował się bezpośrednio z Wnioskodawcą i wskazywał liczbę X, którą chciał nabyć. Wnioskodawca samodzielnie ustalał cenę, biorąc pod uwagę aktualne warunki rynkowe. Cena była ustalana pomiędzy Wnioskodawcą i klientem i nie wynikała z automatycznego mechanizmu A ani z kursu narzuconego przez platformę. Klient dokonywał płatności bezgotówkowej na rachunek lub za pomocą BLIK. W tytule przelewu stosowane było oznaczenie pozwalające powiązać płatność z nickiem postaci.

Po zaksięgowaniu płatności Wnioskodawca osobiście i ręcznie realizował transfer X. W tym celu: logował się do klienta gry Y, otwierał Y Store, wybierał funkcję „Gift X”, wpisywał nick postaci wskazanej przez klienta, wskazywał odpowiednią liczbę X i ręcznie zatwierdzał transfer. Każda realizacja wymagała indywidualnego działania Wnioskodawcy. Nie istniał automat, który po otrzymaniu płatności samodzielnie wysyłał X klientowi. Po wykonaniu transferu system Y B zapisywał potwierdzenie zawierające m.in. datę, godzinę, liczbę przekazanych X oraz nick postaci odbiorcy.

Funkcja w grze nosi nazwę „Gift”, jednak w przypadku transakcji objętych wnioskiem przekazanie nie było darowizną. Klient wcześniej uiszczał ustaloną cenę, a funkcja „Gift” stanowiła wyłącznie techniczny sposób wykonania odpłatnej sprzedaży. Wnioskodawca nie pobierał od klienta żadnej dodatkowej prowizji ani opłaty ponad ustaloną cenę X.

Relacja z A

Wnioskodawca nie jest i nie był oficjalnym resellerem A. Nie łączyła go z A umowa dystrybucyjna, agencyjna, pośrednictwa, promocji ani inna umowa dotycząca sprzedaży X. Wnioskodawca podejmował próby uzyskania statusu oficjalnego sprzedawcy, ale nie zostały one zaakceptowane. Nie otrzymywał od A prowizji, wynagrodzenia, rabatu ani innego świadczenia związanego ze sprzedażą X. A nie uczestniczył w ustalaniu ceny sprzedaży pomiędzy Wnioskodawcą i klientem i nie otrzymywał pieniędzy zapłaconych przez klienta Wnioskodawcy. A zapewniał jedynie techniczny system funkcjonowania X oraz mechanizm ich transferowania pomiędzy użytkownikami.

Automatyzacja i Internet

Kontakt z klientem oraz transfer X wykorzystywały Internet i system elektroniczny Y B. Samo techniczne przeniesienie X nie mogłoby zostać wykonane bez wykorzystania systemu informatycznego gry. Jednocześnie świadczenie nie było zautomatyzowane. Negocjowanie ilości i ceny, sprawdzenie wpływu zapłaty, zalogowanie się do gry, wskazanie nicku odbiorcy, wybór liczby X i zatwierdzenie transferu wymagały każdorazowo rzeczywistego i istotnego udziału człowieka. Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 usługą elektroniczną jest co do zasady usługa zasadniczo zautomatyzowana i wymagająca minimalnego udziału człowieka. Opisany przez Wnioskodawcę proces nie ma takich cech faktycznych.

Dokumentowanie i charakter klientów

W zakresie transakcji objętych niniejszym wnioskiem nabywcami były osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej i niebędące podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, posiadające miejsce zamieszkania w Polsce. A nie wystawiał końcowemu nabywcy dokumentu sprzedaży w związku z transferem X dokonanym przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca również nie wystawiał w odniesieniu do tych transakcji odrębnego dokumentu sprzedaży. Transakcje z nabywcami mającymi miejsce zamieszkania poza Polską nie są przedmiotem niniejszego wniosku. Z tego względu Wnioskodawca nie wnosi w niniejszym postępowaniu o ocenę obowiązków wynikających z art. 28k ustawy o VAT ani procedury OSS.

Pytanie (ostatecznie zadane w uzupełnieniu)

Czy w przedstawionym stanie faktycznym odpłatna sprzedaż przez Wnioskodawcę X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT? (pytanie nr 1 w uzupełnieniu wniosku)

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu)

Zdaniem Wnioskodawcy transakcje opisane we wniosku powinny korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Przepis ten należy interpretować z uwzględnieniem art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy 2006/112/WE oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyroku C-264/14 Hedqvist TSUE uznał, że zwolnienie dotyczące walut może mieć zastosowanie również do walut wirtualnych, które nie są prawnym środkiem płatniczym, jeżeli pełnią funkcję alternatywnego środka płatniczego.

Wnioskodawca jest świadomy wyroku TSUE z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24 Žaidimų valiuta, w którym Trybunał odmówił zwolnienia w odniesieniu do jednostek „złota” z gry RuneScape.

Trybunał podkreślił jednak, że istotne było to, iż rozpatrywana jednostka mogła być wykorzystywana wyłącznie w środowisku gry i nie stanowiła poza tym środowiskiem akceptowanego środka płatniczego.

Zdaniem Wnioskodawcy X różnią się pod tym względem od jednostek analizowanych w sprawie C-472/24.

X pełnią funkcję jednostki rozliczeniowej i środka zapłaty za produkty oraz usługi cyfrowe, mogą być przenoszone pomiędzy użytkownikami, mogą być przedmiotem obrotu, a przede wszystkim A stworzył oficjalny, dwukierunkowy mechanizm umożliwiający przekształcenie X w token Y B działający na publicznym blockchainie .... Po dokonaniu eksportu Y B może znajdować się w zewnętrznym portfelu i być przedmiotem obrotu poza systemem gry. A sam określał wprowadzenie Y B jako możliwość umożliwiającą handel X poza środowiskiem gry. W konsekwencji X nie są — zdaniem Wnioskodawcy — jednostką ekonomicznie zamkniętą wyłącznie wewnątrz jednej gry w takim znaczeniu, jakie było kluczowe dla wyroku C-472/24.

Ich zasadnicza funkcja ma charakter płatniczy i wymienny: służą jako jednostka zapłaty lub rozliczenia w ekosystemie Y B oraz mogą zostać przekształcone w zbywalny na zewnątrz token cyfrowy. Samo dokonanie konwersji X do Y B nie oznacza konsumpcji świadczenia, lecz zmianę technicznej formy reprezentacji wartości.

Wobec powyższego Wnioskodawca uważa, że transakcje sprzedaży X opisane we wniosku powinny korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie ustalenia czy sprzedaż przez Pana X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą o VAT”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

Zgodnie z art. 2 pkt 26, 43 i 44 ustawy o VAT:

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:

Na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r., str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

Stosownie do art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011:

Natomiast z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011 wynika, że:

Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE. W wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.

Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem odpłatną dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany barterowej.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Nie jest Pan i nie był zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, nie składał rezygnacji ze zwolnienia podmiotowego oraz nie składał zgłoszenia VAT-R w celu rejestracji jako podatnik VAT czynny. W ramach działalności gospodarczej prowadził Pan m.in. regularną i zorganizowaną działalność polegającą na nabywaniu i dalszej odsprzedaży X. Czynności te wykonywał Pan we własnym imieniu, na własny rachunek i w celu osiągania dochodu. Nie miały one charakteru jednorazowego ani okazjonalnego.

Zaprzestał Pan sprzedaży X 9 sierpnia 2026 r. i od tego dnia nie dokonał żadnej kolejnej sprzedaży X. X są wirtualnymi jednostkami funkcjonującymi w grze komputerowej Y, której operatorem jest A. Nabywał Pan X przede wszystkim od osób prywatnych. W przypadku niedostatecznej dostępności X od osób prywatnych zdarzały się także zakupy od oficjalnego sprzedawcy. Każdorazowo nabywane X najpierw trafiały do Pana dyspozycji. Nigdy nie występowała sytuacja, w której dostawca X przekazywał je bezpośrednio Pana końcowemu klientowi. Sprzedaż była organizowana przede wszystkim poprzez ..., a dodatkowo za pośrednictwem ... oraz wiadomości SMS. Posiadał Pan także stronę internetową, jednak miała ona w praktyce charakter informacyjny i nie służyła do automatycznego składania ani realizowania zamówień.

Klient kontaktował się bezpośrednio z Panem i wskazywał liczbę X, którą chciał nabyć. Pan samodzielnie ustalał cenę, biorąc pod uwagę aktualne warunki rynkowe. Cena była ustalana pomiędzy Pana i klientem i nie wynikała z automatycznego mechanizmu A ani z kursu narzuconego przez platformę. Klient dokonywał płatności bezgotówkowej na rachunek lub za pomocą BLIK. W tytule przelewu stosowane było oznaczenie pozwalające powiązać płatność z nickiem postaci.

Po zaksięgowaniu płatności Pan osobiście i ręcznie realizował transfer X. Każda realizacja wymagała indywidualnego Pana działania. Nie istniał automat, który po otrzymaniu płatności samodzielnie wysyłał X klientowi. Po wykonaniu transferu system Y B zapisywał potwierdzenie zawierające m.in. datę, godzinę, liczbę przekazanych X oraz nick postaci odbiorcy. Funkcja w grze nosi nazwę „Gift”, jednak w przypadku transakcji objętych wnioskiem przekazanie nie było darowizną. Klient wcześniej uiszczał ustaloną cenę, a funkcja „Gift” stanowiła wyłącznie techniczny sposób wykonania odpłatnej sprzedaży. Nie pobierał Pan od klienta żadnej dodatkowej prowizji ani opłaty ponad ustaloną cenę X. Nie jest i nie był Pan oficjalnym resellerem A. Nie łączyła Pana z A umowa dystrybucyjna, agencyjna, pośrednictwa, promocji ani inna umowa dotycząca sprzedaży X.

Podejmował Pan próby uzyskania statusu oficjalnego sprzedawcy, ale nie zostały one zaakceptowane. Nie otrzymywał Pan od A prowizji, wynagrodzenia, rabatu ani innego świadczenia związanego ze sprzedażą X. A nie uczestniczył w ustalaniu ceny sprzedaży pomiędzy Panem i klientem i nie otrzymywał pieniędzy zapłaconych przez Pana klienta. A zapewniał jedynie techniczny system funkcjonowania X oraz mechanizm ich transferowania pomiędzy użytkownikami.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż przez Pana X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Jak stanowi art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 644):

Z przytoczonej wyżej definicji walut wirtualnych wynika, że nie stanowią one pieniędzy ani wartości pieniężnych.

Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży X działał Pan w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Działał Pan jako podmiot profesjonalny w odniesieniu do sprzedaży X, a podejmowana działalność była prowadzona w sposób samodzielny, ciągły i zorganizowany do celów zarobkowych.

Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Pana czynności nie stanowiły dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ X nie stanowią towaru.

Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, określeniem „usługi” w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.

Zatem, opisane przez Pana czynności, polegające na sprzedaży X, stanowiły świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i ze względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w sytuacji gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT:

Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”.

Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną i odwrotnie.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na walutę wirtualną „bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku na mocy art. 135 ust. 1 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE.

Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że:

TSUE stwierdził, również, że:

W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tut. organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych.

W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 marca 2026 r. w sprawie C-472/24. Spór w przedmiocie którego zapadło ww. orzeczenie dotyczył możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT w przypadku transakcji polegających na kupnie i sprzedaży jednostek waluty wirtualnej (zwanej „złotem”), wykorzystywanej wyłącznie w grze wideo „Runescape”. Chodziło o transakcje polegające na wymianie pewnych jednostek („złota”), uznawanych przez podatnika za walutę wirtualną, na walutę realną. Sąd odsyłający dodatkowo zastanawiał się również, czy ww. jednostki waluty wirtualnej mogą być kwalifikowane jako „bon”, w szczególności „bon różnego przeznaczenia”.

W ww. wyroku TSUE orzekł, że:

W uzasadnieniu ww. wyroku TSUE przypomniał, że zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności.

TSUE wskazał również, że:

Z orzeczenia TSUE C-472/24 wynika zatem, że nie każde wirtualne aktywo może być traktowane jako waluta wirtualna i korzystać ze zwolnienia z podatku VAT. Kluczowe znaczenie ma to, czy dane aktywo pełni funkcję środka płatniczego w obrocie gospodarczym. Argument ten wynika z wcześniejszego orzeczenia TSUE w sprawie C-264/14. Trybunał orzekł, że transakcje dotyczące walut nierealnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe (pkt 49 wyroku C-264/14). Tym samym zwolnienie, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT, może obejmować transakcje dotyczące walut nierealnych, jeżeli są spełnione dwie kumulatywne przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako środek alternatywny wobec prawnych środków płatniczych, a po drugie, waluty te nie mają innego celu niż środek płatności (pkt 26 wyroku C-472/24).

Z opisu sprawy wynika, że X stanowi jeden z elementów gry komputerowej. Jak sam Pan wskazał X są wirtualnymi jednostkami funkcjonującymi w grze komputerowej, mogą być wykorzystywane m.in. do nabywania produktów i usług cyfrowych oferowanych w Y X mogą ponadto być przekazywane innym użytkownikom, być przedmiotem obrotu w systemach gry oraz służyć do rozliczeń w oficjalnych mechanizmach, takich jak Z. Oficjalne materiały A potwierdzają możliwość sprzedaży lub zakupu X w Market oraz przekazywania ich innym kontom. Katalog produktów i usług dostępnych za X nie jest niezmiennym, zamkniętym katalogiem obowiązującym przez cały okres istnienia X. Operator może dodawać, modyfikować lub usuwać produkty oraz zmieniać zasady funkcjonowania usług. A sam określa X jako „virtual currency”. X nie mogą zostać przez posiadacza bezpośrednio przedstawione A do wymiany na PLN, EUR lub inną walutę tradycyjną. X są zatem częścią tej gry i stanowi ulegającą zużyciu korzyść, czyli świadczenie otrzymane przez beneficjenta i wykorzystane przez niego jako takie w ramach tej gry.

Istnieje jednak oficjalny system Y Token Exchange, stworzony przez A, pozwalający na konwersję X na Y B oraz Y B ponownie na X. Y B jest tokenem w standardzie BEP-20 działającym w publicznej sieci .... W ramach eksportu X zostają odjęte z konta Y, a odpowiadające im Y B zostają przesłane do zewnętrznego portfela blockchain wskazanego przez użytkownika. Import działa w kierunku odwrotnym. A przewiduje opłaty za eksport; przy imporcie występują opłaty sieciowe. Kurs wymiany może zostać zmieniony przez A. Do eksportu mogą być wykorzystywane X, a minimalna wartość eksportu wynosi obecnie 100 X. Korzystanie z systemu wymaga m.in. kompatybilnego portfela ... i spełnienia wymogów dotyczących konta Y. Y B po eksporcie znajduje się w zewnętrznym portfelu użytkownika i może być przedmiotem obrotu poza systemem gry. Jednakże sama waluta X nie ma wartości poza grą.

Z przedstawionych okoliczności wynika zatem, że X nie mają innego celu niż wykorzystywanie ich w ramach gier komputerowych i że w związku z tym nie stanowią one, poza środowiskiem gry, akceptowanej waluty jako środka płatniczego w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. Tym samym w świetle powyższego orzecznictwa TSUE nie można przyjąć, że świadczone przez Pana usługi stanowiły transakcje finansowe dotyczące walut, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT korzystają ze zwolnienia od podatku VAT.

Z przestawionych okoliczności wynika, że sprzedaż przez X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, która może być wykorzystana wyłącznie w grze komputerowej, nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Wskazać również należy, że X nie jest objęta zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu ustawy o VAT. X nie służy zatem podobnie jak bon, przysporzeniu późniejszej korzyści w postaci usługi, która nie została jeszcze określona.

W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana X, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, która nie jest objęta zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT w przypadku, gdy miejscem świadczenia a zarazem opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski.

Należy zaznaczyć, że przepisy prawa uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w powyższym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy o VAT.

W myśl art. 28a ustawy o VAT:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy o VAT, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Według art. 28b ust. 1 ustawy o VAT:

Zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT:

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym:

Ponadto, zgodnie z art. 28k ust. 1 ustawy o VAT:

Powyższe przepisy art. 28b i 28k ustawy o VAT uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy o VAT obejmuje podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie. Zatem jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Jak Pan wskazał, wniosek dotyczy wyłącznie transakcji sprzedaży X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce

Z opisu sprawy wynika, że realizacja każdej transakcji sprzedaży X wymagała osobistego i indywidualnej Pana działania. Po otrzymaniu płatności samodzielnie dokonywał Pan ręcznego transferu X na rzecz nabywcy. Proces ten nie był realizowany za pomocą systemu automatycznego. Tym samym opisane świadczenia nie spełniają przesłanki zasadniczego zautomatyzowania oraz minimalnego udziału człowieka, określonej w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 282/2011. Nie stanowią zatem usług elektronicznych w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy o VAT. W konsekwencji do ustalenia miejsca świadczenia przez Pana usług sprzedaży X na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, przy braku zastosowania szczególnych regulacji dotyczących miejsca świadczenia, właściwy jest art. 28c ust. 1 ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana X stanowiła odpłatne świadczenie usług, skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy rozpoznać zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w przypadku sprzedaży przez Pana X, gdy nabywcą jest podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej (niebędący podatnikiem), który posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski, miejscem świadczenia, tj. opodatkowania usługi, która nie stanowi usług elektronicznych, jest terytorium Polski, a usługa ta, jak wyżej wskazano, nie jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Podsumowując, sprzedaż X stanowi świadczenie usług, które nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT i podlegają opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT w przypadku, gdy miejscem świadczenia (zgodnie z art. 28c ust. 1 ustawy o VAT), a zarazem opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski.

Wobec powyższego Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej ustalenia czy sprzedaż przez Pana X na rzecz osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, mających miejsce zamieszkania w Polsce, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

Natomiast wniosek w części dotyczącej ustalenia:

·         czy wartość sprzedaży X korzystającej ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT należy uwzględniać przy ustalaniu limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT,

·         czy – przy braku zastosowania szczególnej procedury ustalania podstawy opodatkowania – podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi cała kwota należna Panu od nabywcy z tytułu sprzedaży X, bez pomniejszania jej o cenę, po której Pan wcześniej nabył te X,

zostanie załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. Przykładowo, jeśli opis sprawy zawiera błędne stwierdzenia czy też błędną faktyczną ocenę elementów opisu sprawy, niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

·        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.