0113-KDIPT1-2.4012.788.2026.1.MC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym nieruchomości nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z infrastrukturą techniczną i w konsekwencji braku obowiązku obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku VAT. Uzupełnił go Pan pismem z 5 października 2026 r. (wpływ 12 października 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w … prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko …, w ramach którego planowana jest sprzedaż w drodze licytacji publicznej nieruchomości stanowiącej własność dłużnika, położonej w miejscowości … , dla której Sąd Rejonowy w … Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr … .

Nieruchomość odejmuje jedną działkę ewidencyjną nr 1 położoną w obrębie ewidencyjnym … , o powierzchni … ha. W ewidencji gruntów na nieruchomości występują grunty orne klasy IVa i IVb. Działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z infrastruktura techniczną.

Budynek jest obiektem wolnostojącym, niepodpiwniczonym, parterowym z użytkowym poddaszem, wybudowanym w technologii murowanej. Jego powierzchnia zabudowy wynosi … m², powierzchnia całkowita bez strychu … m², a kubatura … m². Budynek został wybudowany w 2008 r., natomiast jego użytkowanie na własne potrzeby mieszkaniowe dłużnika rozpoczęło się w 2010 r. i od tego czasu budynek jest zamieszkały. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Komornik podjął czynności zmierzające do ustalenia statusu dłużnika oraz sposobu nabycia i wykorzystywania nieruchomości. Ustalenia zostały dokonane na podstawie dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu egzekucyjnym, protokołu opisu i oszacowania nieruchomości oraz ankiety dotyczącej podatku od towarów i usług, wypełnionej i podpisanej przez dłużnika.

Na podstawie zgromadzonych informacji ustalono, że:

Dłużnik jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i nie jest podatnikiem podatku VAT. Nieruchomość została nabyta przez dłużnika w drodze dziedziczenia. Nabycie nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, a dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nieruchomość oraz znajdujący się na niej budynek były wykorzystywane wyłącznie w celach prywatnych, przede wszystkim na własne potrzeby mieszkaniowe dłużnika. Nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych lub zwolnionych od podatku VAT. Budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie dokonywano od niego odpisów amortyzacyjnych i nie stanowił on towaru handlowego. Z tytułu nabycia nieruchomości ani wytworzenia budynku dłużnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i dłużnik z takiego prawa nie korzystał. Po wybudowaniu budynku nie były ponoszone wydatki na jego ulepszenie. W stosunku do budynku nie została wydana decyzja o rozbiórce. Dłużnik nie podejmował działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. Od rozpoczęcia użytkowania budynku na własne potrzeby dłużnika upłynął okres znacznie dłuższy niż dwa lata. Nie ustalono innych okoliczności mających znaczenie dla oceny skutków podatkowych planowanej sprzedaży.

Pytanie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Czy sprzedaż nieruchomości KW … będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji czy na komorniku sądowym będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku VAT?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości o nr KW … nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem brak jest przesłanek do uznania dłużnika za podatnika VAT w odniesieniu do tej czynności.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem egzekucji nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, w szczególności brak jest informacji o jego wynajmowaniu, wykorzystywaniu w działalności gospodarczej, dokonywaniu odliczeń podatku VAT czy podejmowaniu czynności charakterystycznych dla działalności gospodarczej.

Dłużnik złożył oświadczenie dot. obowiązku VAT, wyjaśnił, iż nieruchomość o nr KW … stanowi wyłącznie mienie o charakterze prywatnym.

W konsekwencji należy uznać, że sprzedaż nieruchomości nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym dłużnika, który w odniesieniu do tej czynności nie występuje jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, co wyklucza opodatkowanie tej czynności tym podatkiem. Brak jest również danych wskazujących aby dłużnik podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263) - zwanej dalej „ustawą”:

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), zgodnie z którym:

Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość zarówno gruntowa, jak i zabudowana spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać należy, że w przypadku, gdy dłużnik - właściciel nieruchomości - jest podatnikiem podatku VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Właściwym jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą wówczas, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również udziałów w nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Pana wątpliwości objęte pytaniem wniosku dotyczą kwestii, czy sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym zabudowanej nieruchomości nr 1 będzie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i w konsekwencji czy na Panu jako na komorniku sądowym będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku VAT.

Z okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi, w ramach którego planowana jest sprzedaż w drodze licytacji publicznej nieruchomości nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną stanowiącej własność dłużnika położonej w miejscowości ... . Ww. budynek został wybudowany w 2008 r., natomiast jego użytkowanie na własne potrzeby mieszkaniowe dłużnika rozpoczęło się w 2010 r. i od tego czasu budynek jest zamieszkały. Podjął Pan czynności zmierzające do ustalenia statusu dłużnika oraz sposobu wykorzystywania nieruchomości. Ustalenia zostały dokonane na podstawie dokumentacji zgłoszonej w postępowaniu egzekucyjnym, protokołu opisu i oszacowania nieruchomości oraz ankiety dotyczącej podatku od towarów i usług wypełnionej i podpisanej przez dłużnika.

Na podstawie zgromadzonych informacji ustalono, że:

• Dłużnik jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i nie jest podatnikiem podatku VAT,
• Nieruchomość została nabyta przez dłużnika w drodze dziedziczenia,
• Nieruchomość oraz znajdujący się na niej budynek były wykorzystywane wyłącznie w celach prywatnych przede wszystkim na własne potrzeby mieszkaniowe Dłużnika,
• Nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy,
• Nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych lub zwolnionych od podatku VAT,
• Budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie dokonywano odpisów amortyzacyjnych i nie stanowił on towaru handlowego,
• Z tytułu nabycia nieruchomości i budynku Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i z prawa tego nie korzystał,
• Od rozpoczęcia użytkowania budynku na własne potrzeby dłużnika upłynie okres znacznie dłuższy niż dwa lata,
• Po wybudowaniu budynku nie ponoszono wydatków na ulepszenia,
• W stosunku do budynku nie została wydana decyzja o rozbiórce,
• Nie podejmowano działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że brak jest przesłanek aby w związku ze sprzedażą - w drodze postępowania egzekucyjnego - nieruchomości nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z infrastrukturą techniczną uznać Dłużnika za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Jak wynika z opisu sprawy, ww. nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w celach prywatnych, przede wszystkim na własne potrzeby mieszkaniowe Dłużnika, a nie w ramach działalności gospodarczej. Ponadto, nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Tym samym sprzedaż przez Pana – jako komornika sądowego – w drodze postępowania egzekucyjnego nieruchomości nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z infrastrukturą techniczną, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.

Zatem w przypadku sprzedaży ww. nieruchomości należącej do Dłużnika nie będzie Pan działał jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18 ustawy – zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej dostawy.

Podsumowując, sprzedaż przez Pana – jako komornika sądowego – w drodze postępowania egzekucyjnego nieruchomości nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z infrastrukturą techniczną nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Zatem na Panu jako na komorniku sądowym nie będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku VAT.

Wobec powyższego Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/wnioski albo/KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.