0113-KDIPT1-2.4012.779.2026.1.MC

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie pytania nr 1.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 16 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie:

1.    nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3,

2.    w sytuacji uznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3, uznania, że sprzedaż przedmiotowych działek stanowić będzie dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane i objęta będzie zwolnieniem z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT,

3.    w sytuacji uznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3, uznania, że sprzedaż przedmiotowych działek będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości gruntowych w Gminie … oznaczonych ewidencyjnymi numerami działek: 1 i 2 o łącznej powierzchni … ha oraz współwłaścicielką w udziale wynoszącym 1/2 działki nr 3 stanowiącej drogę dojazdową. Działka numer 2 ma powierzchnię … ha, działka 1 ma powierzchnię ... ha. Działka 3 ma powierzchnię … ha.

Wszystkie działki stanowiły w przeszłości część większej nieruchomości - sadu przekazanego na współwłasność Wnioskodawczyni oraz jej ciotce przez babcię Wnioskodawczyni na podstawie umowy darowizny z dnia ... r.

Współwłaścicielki sadu dokonały podziału gruntu na cztery działki oraz drogę dojazdową dnia ... roku.

Celem podziału było zniesienie współwłasności mające uporządkować stan majątkowo-prawny współwłaścicielek. Dokonanie takiego podziału i wyznaczenie wspólnej drogi dojazdowej miało również na celu zapewnienie wygodnego dostępu do każdej części działek rolnych powstałych po podziale uwzględniając optymalne wykorzystanie terenu.

Działki 1, 2 i udział w działce 3 stanowią majątek prywatny Wnioskodawczyni i nie są przedmiotem współwłasności małżeńskiej.

Żadna z działek nie była i nie jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

Wnioskodawczyni nie dokonywała, nie dokonuje i nie będzie dokonywała sprzedaży płodów rolnych. Działki te nie były, nie są i nie będą wykorzystywane do żadnej działalności, a zwłaszcza działalności mogącej wskazywać na działalność gospodarczą.

Wnioskodawczyni nie jest i nigdy nie była zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, nie jest również rolnikiem ryczałtowym.

Od ... r. prowadzi działalność gospodarczą w żaden sposób nie związaną z nieruchomościami, wykonując usługi związane z administracyjną obsługą biura (PKD 82.10.Z). Działki są w całości zadrzewione drzewami owocowymi oraz pokryte krzewami, a jak wynika z wypisu z rejestru gruntów rodzaj użytków tych działek to sad.

Do działki 1 doprowadzone jest przyłącze wodne oraz przyłącze energetyczne będące pozostałością po starym sadzie. Dla przyłączy Wnioskodawczyni ma podpisane umowy z dostawcami i ponosi koszty utrzymania przyłączy. Przyłącza zostały przepisane na Wnioskodawczynię przez jej babcię po darowiźnie sadu. Wnioskodawczyni nie podejmowała w tym zakresie żadnych działań wykraczających poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

W roku 2016 w ramach inwestycji gminnej, na koszt Gminy … , zostało wykonane odgałęzienie sieci kanalizacyjnej do granicy działki 3.

W roku 2022 na koszt Wnioskodawczyni została wykonana przebudowa istniejącego przyłącza wodociągowego na dz. 1, w związku z koniecznością spełnienia wymaganych warunków techniczno-projektowych (dotychczasowe przyłącze nie miało dokumentacji projektowej i geodezyjnej, budowa studni stanowiła zabezpieczenie i ułatwienie dostępu do wodomierza). W celu wydania warunków technicznych przyłączenia, parametry przyłącza zostały określone dla norm budynku jednorodzinnego, co wynikało z wymogów formalnych, a nie rzeczywistych intencji Wnioskodawczyni.

W roku 2022, również na koszt Wnioskodawczyni, zostało wykonane przyłącze do działki 2 do nowej wiejskiej sieci wodociągowej, niezwiązanej siecią zasilająca działkę 1. Realizacja zapewniła zabezpieczenie dostępu do wody w przypadku likwidacji „starej” sieci wodociągowej, była związana z przebudową drogi gminnej i koniecznością wykonania prac przed zakończeniem prac drogowych, które wprowadzały czasowy zakaz budowy przyłączy w nowo wyremontowanych pasach drogowych, w ramach gwarancji wykonawczej. W celu wydania warunków technicznych przyłączenia, parametry przyłącza zostały określone dla norm budynku jednorodzinnego, co wynikało z wymogów formalnych, a nie rzeczywistych intencji Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni również w tej sytuacji nie podejmowała żadnych działań wykraczających poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym. Przebudowa i budowa przyłączy miały na celu zachowanie dotychczasowej funkcjonalności działek.

Działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku ze zmianą ustawy o planowaniu przestrzennym, wprowadzającą obowiązek uchwalenia przez gminy planów ogólnych, w dniu 04.11.2026 r. Wnioskodawczyni złożyła wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla działek 1 i 2 na budowę sześciu domów jednorodzinnych, tj. po trzy na każdej z działek. Powodem złożenia wniosków była konieczność zabezpieczenia wartości rynkowej posiadanych działek w związku ze wspomnianą reformą planowania przestrzennego w kontekście potencjalnej sprzedaży.

Do momentu złożenia niniejszego wniosku o interpretację indywidualną nie były wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla przedmiotowych działek.

W czerwcu 2026 Wnioskodawczyni podjęła decyzję o sprzedaży działek. Wnioskodawczyni zakłada, że sprzedaż może nastąpić jeszcze przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu – w trakcie toczącego się w urzędzie Gminy postępowania w tej sprawie, lub po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek.

W procesie sprzedaży Wnioskodawczyni nie zamierza zatrudniać żadnych podmiotów, np. pośredników, specjalistów od reklamy, pracowników, usługodawców, itp.

W celu znalezienia nabywcy Wnioskodawczyni umieściła ogłoszenie - baner na jednej z działek oraz zamieściła ogłoszenie w popularnym, ogólnodostępnym sprzedażowym serwisie internetowym. Wnioskodawczyni nie zawierała żadnych umów przedwstępnych lub umów o podobnym charakterze w związku z tymi działkami. Nie wyklucza jednak, że w przyszłości będzie konieczne zawarcie umowy lub umów przedwstępnych z nabywcą lub nabywcami.

Pytania

1.    Czy jeżeli sprzedaż działek 1, 2 i 1/2 udziału w działce 3 nastąpi po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy to Wnioskodawczyni nie powinna być uznana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, za podatnika od towarów i usług od czynności sprzedaży przedmiotowych działek, ponieważ przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny niezwiązany z działalnością gospodarczą czego nie zmieniają zdaniem Wnioskodawcy opisane w stanie faktycznym działania dotychczasowe?

2.    Czy jeżeli sprzedaż działek 1, 2 i 1/2 udziału w działce 3 nastąpi przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a Wnioskodawczyni byłaby uznana za podatnika od towarów i usług od czynności sprzedaży przedmiotowych działek to czy sprzedaż przedmiotowych działek stanowić będzie dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane i objęta będzie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?

3.    Czy jeżeli sprzedaż działek 1, 2 i 1/2 udziału w działce 3 nastąpi po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a Wnioskodawczyni byłaby uznana za podatnika od towarów i usług od czynności sprzedaży przedmiotowych działek to czy sprzedaż przedmiotowych działek będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1.

Sprzedaż działek nabytych w drodze darowizny z uwzględnieniem późniejszego podziału w celu zniesienia współwłasności oraz innych opisanych czynności stanowiących elementy zarządzania majątkiem prywatnym przez Wnioskodawcę - osobę fizyczną - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako niedokonywana w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) - zwanej dalej „ustawą o VAT”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (tekst jedn.:
Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1)określone udziały w nieruchomości,

2)prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,

3)udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników,
a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Co do zasady, grunty stanowią dostawę towarów i podlegają podatkowi VAT.

Opodatkowanie konkretnej sprzedaży gruntu (działki) będzie jednak uzależnione od kwestii związanych z podmiotem, który dokonuje takiej sprzedaży. W tym wypadku przeważające znaczenie będzie miał aspekt prowadzonej działalności gospodarczej - zawodowego zajmowania się czynnościami z zakresu obrotu nieruchomościami.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 września 2019 r., 0113-KDIPT1-1.4012.416.2019.3.MH: „Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT”. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., I FPS 3/07, orzekając, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. W ocenie NSA, ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Powyższe potwierdza również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 4 września 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.429.2024.2.KF „Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Z ww. orzeczenia wynika, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich”.

W wyroku z 27 października 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny, I FSK 1043/08, wyeksponował okoliczność, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2011 r., I FSK 1536/10, wskazał, że jeżeli podatnik ponad wszelką wątpliwość jest w stanie stwierdzić, że zakup gruntu, dalsze działania związane z nim związane, w tym sprzedaż, wchodzą w zakres tylko tradycyjnego gospodarowania własnym osobistym majątkiem, wówczas nie ma znaczenia, jakie przeznaczenie gruntu wynika z planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy), bowiem podatnik nie działa w charakterze podatnika VAT, a więc nie można go sklasyfikować jako prowadzącego działalność obejmującą wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Z tych względów planowanej przez wnioskodawczynię sprzedaży nie sposób uznać za podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT ze względu na dokonywanie jej w ramach zarządu majątkiem osobistym, a nie w ramach działalności gospodarczej.

Ad 2.

Jeżeli Wnioskodawczyni byłaby uznana za podatnika od towarów i usług od czynności sprzedaży przedmiotowych działek to sprzedaż przedmiotowych działek przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku miejscowego planu zagospodarowania terenu korzystałaby ze zwolnienia z art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy VAT.

Kwestię zwolnienia dostawy niezabudowanych gruntów reguluje przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym: Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Przy czym o tym, że dany teren jest terenem budowlanym przesądzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Ponieważ do dnia sprzedaży nie będzie wydana decyzja o warunkach zabudowy to przedmiotowe działki mają status „terenów innych niż tereny budowlane” a więc ich sprzedaż będzie podlegała zwolnieniu z art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy.

Ad 3.

Jeżeli Wnioskodawczyni byłaby uznana za podatnika od towarów i usług od czynności sprzedaży przedmiotowych działek to sprzedaż przedmiotowych działek po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu korzystałaby ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jeżeli sprzedaż nastąpi po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy to w momencie sprzedaży przedmiotowe działki będą stanowiły teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zaznaczyć należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

1)        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

2)        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Tylko niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wnioskodawczyni nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu w drodze darowizny od babci, a ponieważ przez cały czas od nabycia do daty przyszłej sprzedaży działki nie były, nie są i nie będą wykorzystywane pod jakąkolwiek działalność to ich dostawa (sprzedaż) będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że według art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Jak stanowi ust. 3 ww. artykułu:

Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy zbywca, w celu dokonania sprzedaży działek podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane wyłącznie dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W rozumieniu powyższych twierdzeń, pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z treści złożonego wniosku wynika, że jest Pani właścicielem nieruchomości gruntowych oznaczonych ewidencyjnymi numerami działek: 1 i 2 oraz współwłaścicielką w udziale wynoszącym ½ działki nr 3 stanowiącej drogę dojazdową. Działka numer 2 ma powierzchnię … ha, działka 1 ma powierzchnię … ha. Działka 3 ma powierzchnię 0,1385 ha. Wszystkie działki stanowiły w przeszłości część większej nieruchomości - sadu przekazanego Pani na współwłasność oraz Pani ciotce przez Pani babcię na podstawie umowy darowizny z 11 października 2002 r.

Pani i pozostała współwłaścicielka sadu 28 lipca 2015 r. dokonały podziału gruntu na cztery działki oraz drogę dojazdową. Celem podziału było zniesienie współwłasności mające uporządkować stan majątkowo-prawny współwłaścicielek. Dokonanie takiego podziału i wyznaczenie wspólnej drogi dojazdowej miało również na celu zapewnienie wygodnego dostępu do każdej części działek rolnych powstałych po podziale uwzględniając optymalne wykorzystanie terenu. Żadna z działek nie była i nie jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
Nie dokonywała, nie dokonuje i nie będzie dokonywała Pani sprzedaży płodów rolnych. Działki te nie były, nie są i nie będą wykorzystywane do żadnej działalności, a zwłaszcza działalności mogącej wskazywać na działalność gospodarczą.

Nie jest i nigdy nie była Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, nie jest również rolnikiem ryczałtowym.

Od 01.09.2025 r. prowadzi Pani działalność gospodarczą w żaden sposób nie związaną z nieruchomościami, wykonując usługi związane z administracyjną obsługą biura. Działki są w całości zadrzewione drzewami owocowymi oraz pokryte krzewami.

Do działki nr 1 doprowadzone jest przyłącze wodne oraz przyłącze energetyczne będące pozostałością po starym sadzie. Przyłącza zostały przepisane na Panią przez Pani babcię po darowiźnie sadu. Nie podejmowała Pani w tym zakresie żadnych działań wykraczających poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

W 2016 r. w ramach inwestycji gminnej, na koszt Gminy ..., zostało wykonane odgałęzienie sieci kanalizacyjnej do granicy działki 3. W 2022 r. na Pani koszt została wykonana przebudowa istniejącego przyłącza wodociągowego na działce nr 1, w związku z koniecznością spełnienia wymaganych warunków techniczno-projektowych (dotychczasowe przyłącze nie miało dokumentacji projektowej i geodezyjnej, budowa studni stanowiła zabezpieczenie i ułatwienie dostępu do wodomierza). W 2022 r. również na Pani koszt, zostało wykonane przyłącze do działki 2 do nowej wiejskiej sieci wodociągowej, niezwiązanej siecią zasilającą działkę 1. Realizacja zapewniła zabezpieczenie dostępu do wody w przypadku likwidacji „starej” sieci wodociągowej, była związana z przebudową drogi gminnej i koniecznością wykonania prac przed zakończeniem prac drogowych, które wprowadzały czasowy zakaz budowy przyłączy w nowo wyremontowanych pasach drogowych, w ramach gwarancji wykonawczej. Również w tej sytuacji nie podejmowała Pani żadnych działań wykraczających poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym. Przebudowa i budowa przyłączy miały na celu zachowanie dotychczasowej funkcjonalności działek. Działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku ze zmianą ustawy o planowaniu przestrzennym, wprowadzającą obowiązek uchwalenia przez gminy planów ogólnych, złożyła Pani wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla działek nr 1 i 2 na budowę sześciu domów jednorodzinnych, tj. po trzy na każdej z działek. Powodem złożenia wniosków była konieczność zabezpieczenia wartości rynkowej posiadanych działek w związku ze wspomnianą reformą planowania przestrzennego w kontekście potencjalnej sprzedaży. Do momentu złożenia niniejszego wniosku o interpretację indywidualną nie były wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla przedmiotowych działek.

W czerwcu 2026 r. podjęła Pani decyzję o sprzedaży działek. Zakłada Pani, że sprzedaż może nastąpić jeszcze przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu – w trakcie toczącego się w urzędzie Gminy postępowania w tej sprawie, lub po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek.

W procesie sprzedaży nie zamierza Pani zatrudniać żadnych podmiotów, np. pośredników, specjalistów od reklamy, pracowników, usługodawców, itp. W celu znalezienia nabywcy umieściła Pani ogłoszenie - baner na jednej z działek oraz zamieściła ogłoszenie w popularnym, ogólnodostępnym sprzedażowym serwisie internetowym. Nie zawierała Pani żadnych umów przedwstępnych lub umów o podobnym charakterze w związku z tymi działkami. Nie wyklucza jednak, że w przyszłości będzie konieczne zawarcie umowy lub umów przedwstępnych z nabywcą lub nabywcami.

Pani wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy będzie Pani uznana za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 stanowiącej drogę dojazdową po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr 1 i 2. W tym miejscu należy zauważyć, że - jak wcześniej wskazano – w celu uznania danego podmiotu w odniesieniu do konkretnej czynności za podatnika podatku od towarów i usług znaczenie ma zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano. Zatem w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań jakie Pani podjęła w odniesieniu do działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 będących przedmiotem przyszłej sprzedaży. Bez wpływu na powyższe, w okolicznościach niniejszej sprawy, ma termin wydania decyzji o warunków zabudowy dla przedmiotowych działek tj. czy ww. decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek zostanie wydana przed czy po sprzedaży tych działek.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy stwierdzam, że w odniesieniu do przyszłej sprzedaży działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 nie będzie występował ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przedmiotowych działek i udziału w działce będzie wypełniała przesłanki działalności gospodarczej. Nie będzie Pani podejmowała takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Jedynymi podjętymi przez Panią działaniami było wystąpienie z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr 1 i 2, przebudowa istniejącego przyłącza wodociągowego na działce nr 1 będącego pozostałością po starym sadzie i wykonanie przyłącza wodociągowego do działki nr 2. Przy czym - jak Pani podała - przebudowa istniejącego przyłącza wodociągowego na działce nr 1 została wykonana w związku z koniecznością spełnienia wymaganych warunków techniczno-projektowych (dotychczasowe przyłącze nie miało dokumentacji projektowej i geodezyjnej, budowa studni stanowiła zabezpieczenie i ułatwienie dostępu do wodomierza). Natomiast wykonanie przyłącza do działki nr 2 do nowej wiejskiej sieci wodociągowej zapewniło zabezpieczenie dostępu do wody w przypadku likwidacji „starej” sieci wodociągowej i było związane z przebudową drogi gminnej oraz koniecznością wykonania prac przed zakończeniem prac drogowych, które wprowadzały czasowy zakaz budowy przyłączy w nowo wyremontowanych pasach drogowych w ramach gwarancji wykonawczej.

Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Dokonując sprzedaży działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 będzie korzystała Pani z przysługującego jej prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie będzie wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu będzie pozbawiał Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. nieruchomości, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z tym, dokonując sprzedaży działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 będzie korzystała Pani z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie będą miały zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, dokonując sprzedaży działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 nie będzie Pani działała w charakterze podatnika podatku VAT i tym samym ww. sprzedaż nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1, w myśl którego, sprzedaż ww. działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, należało uznać za prawidłowe.

Z uwagi na rozstrzygnięcie w zakresie pytania nr 1, że w związku ze sprzedażą działek nr 1, 2 i ½ udziału w działce nr 3 nie będzie Pani działała w charakterze podatnika podatku VAT i ww. sprzedaż nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, odstąpiłem od oceny Pani stanowiska w zakresie pytań nr 2 i 3 tj. w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia od podatku VAT transakcji sprzedaży ww. działek, bowiem oczekiwała Pani odpowiedzi na te pytania w przypadku uznania Pani za podatnika od towarów i usług w związku ze sprzedażą przedmiotowych działek.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych dla Pani, a nie sytuacji podatkowej pozostałego współwłaściciela działki nr 3.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.