Przejdź do treści

0113-KDIPT1-2.4012.760.2026.2.PRP

Skutki podatkowe związane ze sprzedażą udziałów w działkach.

Sygnatura
0113-KDIPT1-2.4012.760.2026.2.PRP
Data wydania
Organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status
Aktualna

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie:

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pani– jest nieprawidłowe,

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pana– jest prawidłowe,

-        uznania sprzedaży udziałów w działce nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pani za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT – jest nieprawidłowe,

-        uznania sprzedaży udziałów w działce nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT – jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 31 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 3, nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 9 stanowiących wyłączną własność Pani,

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 10 i nr 11 stanowiących wyłączną własność Pana,

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2 stanowiących współwłasność Pani i Pana,

-        uznania sprzedaży działek: nr 3, nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 9 stanowiących wyłączną własność Pani za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT,

-        uznania sprzedaży działek: nr 10 i nr 11 stanowiących wyłączną własność Pana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT ,

-        uznania sprzedaży działek nr 1 i nr 2 stanowiących współwłasność Pani i Pana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 września 2026 r. (wpływ 18 września 2026 r.).

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.    Zainteresowany będący stroną postępowania: Spółka Akcyjna

2.    Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: Pani

3.    Zainteresowany niebędący stroną postępowania: Pan

Treść wniosku wspólnego jest następująca:


Opis zdarzenia przyszłego

Spółka jest producentem i dystrybutorem drewnianej architektury ogrodowej (DAO) oraz pellet.

Produkowane przez Spółkę wyroby drewnianej architektury ogrodowej przeznaczone są do grodzenia, wyposażania i dekoracji ogrodów, parków, tarasów i innych przestrzeni o charakterze wypoczynkowo - rekreacyjnym.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą podlegająca opodatkowaniu VAT.

Spółka jest podatnikiem VAT czynnym. Spółka w 2013 r. i w kolejnych latach również była czynnym podatnikiem VAT.

Działalność produkcyjna Spółki jest prowadzona w kilku zakładach. Spółka planuje w przyszłości rozbudowę jednego z zakładów produkcyjnych. W związku z powyższym Spółka zamierza nabyć kilka nieruchomości (działek gruntu) położonych w bezpośrednim sąsiedztwie tego zakładu.

Spółka obecnie dzierżawi część tych działek i wykorzystuje jako place do składowania wyrobów.

Pan jest podatnikiem VAT.

Pani nie jest podatnikiem VAT.

Spółka planuje nabyć od Pani oraz Pana następujące nieruchomości gruntowe.

Działki stanowiące wyłączną własność Pani: 6 działek o numerach 3, 4, 5, 6, 7, 9.

Działki nr 3, 4, 5, 6 oraz 9 zostały nabyte przez Panią na podstawie umowy zniesienia współwłasności z dnia 24 maja 1999 r. umowa zniesienia współwłasności działek nie podlegała opodatkowaniu VAT.

Działka nr 7 została nabyta przez Panią na podstawie umowy sprzedaży od Gminy. Nabycie tej nieruchomości było opodatkowane podatkiem VAT, ale przy jej nabyciu Wnioskodawczyni nie odliczyła podatku VAT.

Powyższe działki stanowią nieruchomości rolne, z wyjątkiem działki 7, która jest drogą.

Działki nr 3, 4, 7 są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i są oznaczone w planie jako tereny P-przemysłowo-składowo-usługowe. Są to działki niezabudowane, częściowo utwardzone.

Działki nr 5 oraz 9 są częściowo objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone jako tereny P-przemysłowo-składowo-usługowe. Są to działki niezabudowane.

Działka nr 6 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest to działka niezabudowana.

Spółka nie wnioskowała o objęcie ww. działek planem zagospodarowania przestrzennego.

Umowy dzierżawy obejmowały i nadal obejmują niektóre działki (nie wszystkie działki) w całości, a niektóre tylko w części.

Pani wydzierżawia Spółce działki nr 3, 7 oraz 4.

Dla działek nr 3 i 7 została zawarta umowa dzierżawy, działki zostały dzierżawione w zakresie całej powierzchni i nadal są dzierżawione.

Dla działki nr 4 została zawarta umowa dzierżawy, działka jest dalej dzierżawiona.

Działki nr 5, 6 oraz 9 nie były nigdy i nie będą przedmiotem dzierżawy, nie były w żaden sposób wykorzystywane.

Umowy dzierżawy zawierała wyłącznie Pani, nieprowadząca działalności gospodarczej. W związku z tym wystawiała ona rachunki bez podatku VAT.

Pani nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, nie podejmowała działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami inwestycyjnych, takich jak występowanie o sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego czy o warunki zabudowy, nie ponosiła nakładów na nieruchomość, nie udzielała pełnomocnictw.

Wnioskodawczyni zamierza sprzedać wszystkie wymienione wyżej działki obecnemu dzierżawcy, czyli Spółce.

Działki stanowiące współwłasność małżeństwa Pani i Pana: 2 działki o numerach 1 i 2.

W małżeństwie obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. Nieruchomości te nie stanowią majątku wspólnego, lecz współwłasność w częściach ułamkowych. Właściciele działek są właścicielami po 1/2 udziału w prawie własności.

Działki te zostały nabyte na podstawie umowy sprzedaży z 1991 r. Transakcja miała miejsce przed wprowadzeniem podatku VAT w Polsce, dlatego sprzedaż nie była opodatkowana podatkiem VAT.

Działki te stanowią nieruchomości rolne.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są jako tereny P-przemysłowo- składowo-usługowe. Działki są niezabudowane, przy czym działka 1 jest częściowo utwardzona.

Obie działki zostały wydzierżawione Spółce.

Działka nr 1 jest dzierżawiona na podstawie umowy dzierżawy, dzierżawa dotyczy części działki, działka jest nadal dzierżawiona.

Działka nr 2 jest dzierżawiona na podstawie umowy dzierżawy dzierżawa obejmuje część działki, działka jest nadal dzierżawiona.

Umowy zostały zawarte przez oboje współwłaścicieli - Pana jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą oraz Panią jako osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej (Pani nie prowadziła nigdy działalności gospodarczej).

Spółka obecnie wykorzystuje działki 1 i 2 jako place składowe własnych wyrobów. Po nabyciu ww. działek ten stan się nie zmieni.

W związku z uzyskiwaniem czynszu dzierżawnego Pan wystawiał faktury VAT, natomiast Pani wystawiała rachunki bez VAT, jako podmiot zwolniony.

Działki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych w działalności gospodarczej Pana.

Nieruchomości nie były i nie są uzbrojone.

Pani nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Państwo nie podejmowali działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami inwestycyjnych, nie ponosili nakładów na nieruchomość, nie udzielali pełnomocnictw.

Nie były podejmowane działania inwestycyjne takie jak występowanie o sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego czy o warunki zabudowy.

Obecnie Państwo planują sprzedaż działek nr 1 i 2 spółce.

Wymienione działki Spółka zamierza nabyć od obecnych właścicieli.

Działki stanowiące wyłączną własność Pana: 2 działki: działka nr 10 i działka nr 11.

Działka nr 10 została nabyta przez Pana na podstawie umowy sprzedaży z  2001 r. od osoby fizycznej, bez prawa do odliczenia VAT.

Działka nr 11 została nabyta przez Pana na podstawie umowy sprzedaży z  2001 r. od osoby fizycznej, bez prawa do odliczenia VAT.

Działki te stanowią nieruchomości rolne.

Obie działki są niezabudowane.

Działki nie są terenami budowlanymi tzn. nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Działki te od początku zostały ujęte w ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej Pana, z zamiarem wykorzystania w tej działalności, jednak faktycznie nigdy nie były wykorzystywane gospodarczo i nie będą wykorzystywane gospodarczo do dnia planowanej sprzedaży.

Obie te działki były wprowadzone do jednoosobowej działalności gospodarczej Pana w ramach wynajmu nieruchomości na własne potrzeby.

Wprowadzenie do działalności odbyło się bezpośrednio na podstawie umów sprzedaży sporządzonych w formie aktu notarialnego; dotyczy to obu działek.

Obie działki są własnością Przedsiębiorstwa, są w ewidencji środków trwałych, Pan ma władztwo ekonomiczne nad ww. działkami i prawo do rozporządzania nimi jak właściciel.

Te dwie działki nie były nigdy oddane w dzierżawę. Obecnie planowana jest ich sprzedaż na rzecz Spółki.

Obie działki będą sprzedawane bezpośrednio przez Pana - jego jednoosobową firmę.

Ogólne informacje o wszystkich działkach

Według wiedzy Spółki żadne działki nie były, nie są i nie będą wykorzystane w celu zaspokajania potrzeb prywatnych lub osobistych Pani lub Pana.

Działki zostały nabyte w celu ulokowania nadwyżki prywatnych środków pieniężnych, bez określonego celu inwestycyjnego.

Według wiedzy Spółki żadne działki nie były wykorzystane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług czy niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Działki były wykorzystywane wyłącznie do dzierżawy na podstawie umów dzierżawy. Żadne działki nie były, nie są, nie będą udostępniane innym osobom na podstawie umów cywilnoprawnych poza dzierżawą wskazaną we wniosku.

Według wiedzy Spółki żadne działki (udziały w działkach) nie były, nie są i nie będą wykorzystywane na cele działalności rolniczej. Osoby zainteresowane nie prowadzą i nie prowadziły gospodarstwa rolnego.

Osoby zainteresowane nie miały wpływu na przeznaczenie działek określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z miejscowym planem zabudowa na terenach tereny oznaczonych P-przemysłowo-składowo-usługowe jest dopuszczalna. Ustala się:

a)    linie zabudowy od drogi nr 218, nieprzekraczalne 8m,

b)    wysokość zabudowy do 15m,

c)    dachy spadziste, o spadach 15-45 stopni, dopuszcza się stosowanie dachów płaskich dla obiektów przemysłowo -składowych

d)    ograniczenie potencjalnej uciążliwości bądź szkodliwości do granic terenu opracowania,

e)    wykluczenie zabudowy w obrębie korytarza technicznego linii elektroenergetycznej oznaczonej symbolem EE 2/1,

f)     adaptację istniejącej zabudowy z prawem do przebudowy lub rozbudowy.

Została wydana decyzja o warunkach zabudowy w odniesieniu do linii wysokiego napięcia w celu jej przebudowania, linia jest położona na działkach. Nie zostały jednak wydane żadne decyzje o warunkach zabudowy dla działek.

Spółka poniosła nakłady inwestycyjne na niektórych działkach w postaci: utwardzenia części gruntu stanowiącego budowlę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo Budowlane i rozpoczęła jego użytkowanie na potrzeby własne. Na nakłady inwestycyjne składają się: place składowe utwardzone, ogrodzenie, oświetlenie wraz z kanalizacją. Od momentu rozpoczęcia użytkowania utwardzenia gruntu przez Spółkę do dnia planowanej sprzedaży minęły co najmniej 2 lata. Wydatki zostały poniesione przez Spółkę, która odliczyła podatek naliczony od ww. zakupów.

Państwo nie ponosili nakładów na przedmiotowe nieruchomości. Nie były podejmowane żadne czynności wymagające zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości nieruchomości będących przedmiotem planowanej sprzedaży, np. doprowadzenie mediów, ogrodzenie terenu.

Nakłady zostały poniesione przez spółkę. Utwardzenie gruntu było, jest i będzie wykorzystywane przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, od momentu wytworzenia przez Spółkę do momentu sprzedaży.

Według wiedzy Spółki z tytułu utwardzenia części gruntu Państwu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. To Spółka jako dzierżawca ponosiła wydatki na utwardzenie gruntu.

Przedmiotem planowanej sprzedaży nie jest utwardzenie jako takie, lecz nieruchomość, wraz z tym, co jest posadowione na nieruchomości, tj. razem z utwardzeniem. Utwardzenia są trwale i bezpośrednio związane z gruntem. Planowana jest sprzedaż zarówno działek niezabudowanych, jak i działek częściowo zabudowanych. Istniejące budowle wpływają na wycenę nieruchomości gruntowej.

W ramach planowanej umowy sprzedaży nie rozważa się usunięcia istniejących na działkach budowli (utwardzeń).

Umowa przedwstępna nie została zawarta i nie będzie zawarta przez Spółkę. Według wiedzy ani Spółka, ani Pani i Pan nie zamierzają zawrzeć umowy przedwstępnej.

Nie zostały i nie zostaną udzielone pełnomocnictwa lub jakiekolwiek inne umocowanie prawne do działania w czyimś imieniu w związku z planowaną sprzedażą ww. działek, poza pełnomocnictwem do uzyskania interpretacji prawa podatkowego.

Ponadto, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania o treści:

1)    W związku z informacjami zawartymi we wniosku, z których wynika, że „Działka nr 1 jest dzierżawiona na podstawie umowy dzierżawy, dzierżawa dotyczy części działki, działka jest nadal dzierżawiona.” oraz „Działka nr 2 jest dzierżawiona na podstawie umowy dzierżawy dzierżawa obejmuje część działki, działka jest nadal dzierżawiona.”, proszę wskazać odrębnie do każdej z działek w jaki sposób wykorzystywane są pozostałe części działki nr 1 i nr 2, które nie są objęte umową dzierżawy przez Panią i Pana od momentu nabycia?

Odp. Działka nr 1 - umowa dzierżawy obejmuje część działki. Pozostała część działki, , od momentu nabycia  do chwili obecnej nie była i nie jest w żaden sposób wykorzystywana - ani przez Panią, ani przez Pana. Część ta nie była i nie jest wykorzystywana do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie była wykorzystywana na cele działalności rolniczej (nie były z niej pozyskiwane ani sprzedawane płody rolne), nie służyła również zaspokajaniu potrzeb prywatnych (osobistych) współwłaścicieli. Część ta nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy (najmu, dzierżawy, użyczenia ani innej). Współwłaściciele nie ponosili na tę część żadnych nakładów; grunt pozostaje niezagospodarowany i nieuzbrojony.

Działka nr 2 - umowa dzierżawy obejmuje część działki. Pozostała część działki, od momentu nabycia do chwili obecnej nie była i nie jest w żaden sposób wykorzystywana - ani przez Panią, ani przez Pana. Część ta nie była i nie jest wykorzystywana do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie była wykorzystywana na cele działalności rolniczej (nie były z niej pozyskiwane ani sprzedawane płody rolne), nie służyła również zaspokajaniu potrzeb prywatnych (osobistych) współwłaścicieli. Część ta nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy. Współwłaściciele nie ponosili na tę część żadnych nakładów; grunt pozostaje niezagospodarowany i nieuzbrojony.

2)    Czy udział w działkach nr 1 i nr 2 należący do Pana był wykorzystywany w Jego działalności gospodarczej?

Odp. Tak, jednak wyłącznie w zakresie części działek objętych umowami dzierżawy. Działki nr 1 i nr 2 (w zakresie udziału Pana) zostały ujęte w ewidencji środków trwałych jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej, a z tytułu czynszu dzierżawnego Pan wystawiał faktury VAT.

W zakresie pozostałych części obu działek, nieobjętych umowami dzierżawy (opisanych w odpowiedzi na pytanie nr 1), udział Pana nie był faktycznie wykorzystywany w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

3)    Czy udział w działkach nr 1 i nr 2 należący do Pani był wykorzystywany w działalności gospodarczej Pana?

Odp. Nie. Udział Pani w działkach nr 1 i nr 2 nie był i nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej Pana. Udział ten nie został ujęty w ewidencji środków trwałych jego działalności, nie został mu również oddany do korzystania na podstawie jakiejkolwiek umowy.

W małżeństwie obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej, a nieruchomości stanowią współwłasność w częściach ułamkowych. Umowy dzierżawy zostały zawarte przez oboje współwłaścicieli, przy czym każde z nich występowało i rozliczało się we własnym imieniu i w zakresie własnego udziału - Pan jako przedsiębiorca wystawiał faktury VAT, natomiast Pani, która nie prowadziła działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, wystawiała rachunki bez podatku VAT.

4)    W związku z informacjami zawartymi we wniosku, z których wynika że: „Spółka poniosła nakłady inwestycyjne na niektórych działkach w postaci: utwardzenia części gruntu stanowiącego budowlę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo Budowlane i rozpoczęła jego użytkowanie na potrzeby własne. Na nakłady inwestycyjne składają się: place składowe utwardzone, ogrodzenie, oświetlenie wraz z kanalizacją.” proszę jednoznacznie wskazać:

a)    czy przed nabyciem przez Spółkę nastąpi rozliczenie nakładów poniesionych przez Spółkę z Panem,

b)    czy przed nabyciem przez Spółkę nastąpi rozliczenie nakładów poniesionych przez Spółkę z Panią?

Odp. Tak - rozliczenie nakładów poniesionych przez Spółkę nastąpi, przy czym w sposób opisany poniżej, jednolicie w odniesieniu do obu współwłaścicieli, odpowiednio do wielkości przysługujących im udziałów (po 1/2). Odpowiedź na pytania a) i b) jest zatem tożsama.

Planowany model rozliczenia przedstawia się następująco:

1) umowy dzierżawy nie zostaną rozwiązane przed zawarciem umowy sprzedaży nieruchomości;

2) strony wprowadzą do umów dzierżawy postanowienie przewidujące obowiązek rozliczenia pomiędzy nimi nakładów poczynionych przez dzierżawcę;

3) następnie dojdzie do sprzedaży nieruchomości na rzecz dotychczasowego dzierżawcy, tj. Spółki;

4) cena sprzedaży będzie odpowiadać wartości gruntu i nie będzie obejmować wartości budowli oraz pozostałych nakładów uprzednio sfinansowanych przez dzierżawcę;

5) w umowie sprzedaży strony wskażą, że sposób ustalenia ceny wynika z istniejącego pomiędzy nimi obowiązku rozliczenia nakładów poniesionych przez dzierżawcę.

W opisanym modelu ekonomiczne rozliczenie nakładów następuje poprzez odpowiednie ukształtowanie ceny sprzedaży nieruchomości, bez konieczności dokonywania odrębnych przepływów pieniężnych pomiędzy stronami. Nie dojdzie zatem do zwrotu nakładów w naturze ani do ich likwidacji, a władztwo ekonomiczne nad nakładami przez cały czas pozostaje przy Spółce, która je poniosła i nieprzerwanie z nich korzysta w prowadzonej działalności gospodarczej.

W tym zakresie Wnioskodawca doprecyzował opis zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku wspólnym: cena sprzedaży będzie odpowiadać wartości samego gruntu i nie będzie obejmować wartości nakładów (budowli) sfinansowanych przez Spółkę, które zostaną rozliczone w sposób opisany powyżej.

Ponadto należy wskazać odrębnie do każdego obiektu czy ogrodzenie, oświetlenie wraz z kanalizacją znajdują się na działkach nr 1 i nr 2? Jeżeli tak, to czy stanowią:

·         budowlę w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 524 ze zm.)?

·         urządzenie budowalne, o których mowa w art. 3 pkt 9 ww. ustawy Prawo budowlane?

Odp. Wskazuję odrębnie do każdego obiektu:

·         działka nr 1 na tej działce jest ogrodzenie, na części działki występuje kanalizacja deszczowa, część działki jest placem składowym utwardzonym, jest zamontowana instalacja oświetleniowa placu

·         działka nr 2 na tej działce znajduje się jedynie ogrodzenie

Obiekty, które znajdują się na działkach nr 1 i nr 2, tj. utwardzone place składowe (oraz odpowiednio ogrodzenie i oświetlenie wraz z kanalizacją), stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie stanowią one urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 tej ustawy, ponieważ nie są urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem - służą samodzielnie prowadzonej przez Spółkę działalności w zakresie składowania wyrobów.

W przypadku wskazania, że ogrodzenie, oświetlenie wraz z kanalizacją znajdujące się na działkach nr 1 i nr 2 stanowią budowle w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane, to proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

a)    czy ww. budowle są trwale związane z gruntem?

Odp. Tak, budowle są trwale związane z gruntem.

b)    czy ww. budowle zostały nabyte czy wybudowane przez Panią Panią(proszę wskazać datę ich nabycia/wybudowania)?

Odp. Nie. Budowle te nie zostały ani nabyte, ani wybudowane przez Panią. Zostały one wzniesione przez Spółkę jako dzierżawcę, ze środków własnych Spółki, w okresie obowiązywania umów dzierżawy, i stanowią nakłady dzierżawcy (inwestycję w obcym środku trwałym), rozliczane w księgach Spółki. Pani nie poniosła na nie żadnych wydatków.

c)    czy ww. budowle zostały nabyte czy wybudowane przez Pana (proszę wskazać datę ich nabycia/wybudowania)?

Odp. Nie. Budowle te nie zostały ani nabyte, ani wybudowane przez Pana. Zostały one wzniesione przez Spółkę jako dzierżawcę, ze środków własnych Spółki, w okresie obowiązywania umów dzierżawy, i stanowią nakłady dzierżawcy (inwestycję w obcym środku trwałym). Pan nie poniósł na nie żadnych wydatków.

d)    czy z tytułu nabycia/wybudowania ww. budowli Pani przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony? Jeżeli nie, to należy wskazać przyczyny.

Odp. Nie przysługiwało. Przyczyną jest to, że Pani nie nabyła ani nie wybudowała tych budowli i nie poniosła żadnych wydatków z tego tytułu - poniosła je Spółka jako dzierżawca. Niezależnie od powyższego, Pani nie jest i nie była zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

e)    czy z tytułu nabycia/wybudowania ww. budowli Panu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony? Jeżeli nie, to należy wskazać przyczyny.

Odp. Nie przysługiwało. Przyczyną jest to, że Pan nie nabył ani nie wybudował tych budowli i nie poniósł żadnych wydatków z tego tytułu. Wydatki te poniosła Spółka jako dzierżawca i to Spółka odliczyła podatek naliczony od tych zakupów.

f)     czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. budowli w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to należy wskazać dokładną datę.

Odp. Tak. Do pierwszego zasiedlenia budowli doszło z chwilą oddania ich do użytkowania przez Spółkę na potrzeby własne, po ich wybudowaniu przez Spółkę na dzierżawionych częściach działek. Od tego momentu do dnia planowanej sprzedaży upłynął okres znacznie dłuższy niż 2 lata. Dokładna data pierwszego zasiedlenia: 30.06.2015 r., z wyjątkiem oświetlenia na działce 1, w przypadku którego do pierwszego zasiedlenia doszło 30.09.2015 r.

g)    kiedy nastąpiło zajęcie do używania ww. budowli? Należy wskazać dokładną datę.

Odp. Zajęcie budowli do używania nastąpiło z chwilą zakończenia prac i rozpoczęcia ich użytkowania przez Spółkę na potrzeby własne (składowanie wyrobów), w okresie obowiązywania umów dzierżawy. Od momentu zajęcia budowli do używania do dnia planowanej sprzedaży upłynęły co najmniej 2 lata. Dokładne daty są tożsame z odpowiedzią w lit. f) powyżej.

h)    czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem ww. budowli a ich dostawą upłynie okres dłuższy niż 2 lata?

Odp. Tak

i)     czy ww. budowle były udostępniane osobom trzecim, np. na podstawie umów najmu, dzierżawy, użyczenia? Jeżeli tak, to należy wskazać, kiedy zostały oddane w najem oraz czy udostępnianie to miało charakter odpłatny, czy nieodpłatny?

Odp. Nie. Budowle nie były udostępniane osobom trzecim przez współwłaścicieli. Znajdują się one w posiadaniu Spółki która je wzniosła i wykorzystuje na potrzeby własne. Odpłatne umowy dzierżawy dotyczą gruntu - części działki nr 1 oraz części działki nr 2.

j)     czy ww. budowle były wykorzystywane przez Panią wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, do której wykorzystywane były ww. budowle, wykonywała Pani – należy podać podstawę prawną zwolnienia?

Odp. Nie. Pani nie wykorzystywała tych budowli na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług; nie wykorzystywała ich w ogóle. Budowle były i są wykorzystywane wyłącznie przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.

k)    czy ww. budowle były wykorzystywane przez Pana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, do której wykorzystywane były ww. budowle, wykonywał Pan – należy podać podstawę prawną zwolnienia?

Odp. Nie. Pan nie wykorzystywał tych budowli na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług; nie wykorzystywał ich w ogóle. Budowle były i są wykorzystywane wyłącznie przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT. Czynność wykonywana przez Pana, tj. dzierżawa gruntu, była opodatkowana podatkiem VAT i dokumentowana fakturami VAT.

l)     czy Pani ponosiła nakłady na ulepszenie ww. budowli w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w wysokości wyższej niż 30% wartości początkowej budowli? Jeśli tak, to należy wskazać (odpowiedzi na poniższe pytania należy udzielić tylko w przypadku twierdzącej odpowiedzi na ww. pytanie):

                 i.       w jakim okresie Pani ponosiła wydatki na ulepszenie budowli?

               ii.       czy w stosunku do wydatków na ulepszenie budowli przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?

              iii.       kiedy budowle po dokonaniu ulepszeń, zostały oddane do użytkowania? Należy wskazać dokładną datę.

              iv.       czy po oddaniu do użytkowania ulepszonych budowli miało miejsce pierwsze zasiedlenie budowli? Jeżeli tak, to należy wskazać dzień, miesiąc i rok, kiedy nastąpiło „pierwsze zasiedlenie”.

               v.       czy między pierwszym zasiedleniem ulepszonych budowli, a ich dostawą, upłynął okres dłuższy niż 2 lata?

              vi.       w jaki sposób, do jakich czynności Pani wykorzystywała ulepszone budowle po oddaniu ich do użytkowania?

Odp. Nie. Pani nie ponosiła jakichkolwiek nakładów na ulepszenie tych budowli. Tym samym odpowiedzi na pytania od i. do vi. są bezprzedmiotowe.

m)  czy Pan ponosił nakłady na ulepszenie ww. budowli w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w wysokości wyższej niż 30% wartości początkowej budowli? Jeśli tak, to należy wskazać (odpowiedzi na poniższe pytania należy udzielić tylko w przypadku twierdzącej odpowiedzi na ww. pytanie):

                 i.       w jakim okresie Pan ponosił wydatki na ulepszenie budowli?

               ii.       czy w stosunku do wydatków na ulepszenie budowli Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?

              iii.       kiedy budowle po dokonaniu ulepszeń, zostały oddane do użytkowania? Należy wskazać dokładną datę.

              iv.       czy po oddaniu do użytkowania ulepszonych budowli miało miejsce pierwsze zasiedlenie budowli? Jeżeli tak, to należy wskazać dzień, miesiąc i rok, kiedy nastąpiło „pierwsze zasiedlenie”.

               v.       czy między pierwszym zasiedleniem ulepszonych budowli, a ich dostawą, upłynął okres dłuższy niż 2 lata?

              vi.       w jaki sposób, do jakich czynności Pan wykorzystywał ulepszone budowle po oddaniu ich do użytkowania?

Odp. Nie. Pan nie ponosił jakichkolwiek nakładów na ulepszenie tych budowli. Tym samym odpowiedzi na pytania od i. do vi. są bezprzedmiotowe.

5)    Czy przebiegająca przez działki nr 1 i nr 2 linia wysokiego napięcia stanowi budowlę w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane?

Odp. Według wiedzy Wnioskodawcy linia stanowi własność S.A. i nie należy do współwłaścicieli działek. W ocenie Wnioskodawcy linia wysokiego napięcia stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - jest obiektem liniowym, o którym mowa w art. 3 pkt 3a tej ustawy.

6)    Czy ww. linia wysokiego napięcia stanowi urządzenie budowalne, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane?

Odp. Linia wysokiego napięcia nie należy do współwłaścicieli działek. Według wiedzy Wnioskodawcy linia stanowi własność S.A. W ocenie Wnioskodawcy, linia nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, co ma zasadnicze znaczenie dla dalszych pytań, że linia wysokiego napięcia nie stanowi części składowej gruntu. Zgodnie z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

W przypadku wskazania, że ww. linia wysokiego napięcia stanowi budowle w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane, to proszę o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

a)    czy ww. budowla jest trwale związana z gruntem?

Odp. W ocenie Wnioskodawcy linia wysokiego napięcia (wraz z posadowionymi na gruncie słupami) jest trwale związana z gruntem.

b)    czy ww. budowla została nabyta czy wybudowana przez Panią (proszę wskazać datę nabycia/wybudowania)?

Odp. Nie. Linia wysokiego napięcia nie została nabyta ani wybudowana przez Panią. Linia została wybudowana przed datą nabycia działek przez współwłaścicieli, tj. w dniu 18 marca 1991 r. Wnioskodawcy nie dysponują wiedzą co do dokładnej daty jej wybudowania.

c)    czy ww. budowla została nabyta czy wybudowana przez Pana (proszę wskazać datę nabycia/wybudowania)?

Odp. Nie. Linia wysokiego napięcia nie została nabyta ani wybudowana przez Pana. Linia została wybudowana przed datą nabycia działek przez współwłaścicieli, tj. w dniu 18 marca 1991 r. Wnioskodawcy nie dysponują wiedzą co do dokładnej daty jej wybudowania.

d)    czy z tytułu nabycia/wybudowania ww. budowli Pani przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony? Jeżeli nie, to należy wskazać przyczyny.

Odp. Nie przysługiwało.

e)    czy z tytułu nabycia/wybudowania ww. budowli Panu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony? Jeżeli nie, to należy wskazać przyczyny.

Odp. Nie przysługiwało.

f)     czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie ww. budowli w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to należy wskazać dokładną datę.

Odp. Linia wysokiego napięcia nie stanowi własności współwłaścicieli działek i nie będzie przedmiotem planowanej dostawy, wobec czego pytanie o jej pierwsze zasiedlenie pozostaje bezprzedmiotowe. Niezależnie od powyższego, linia została oddana do użytkowania przez przedsiębiorstwo energetyczne przed dniem 18 marca 1991 r.; wnioskodawcy nie dysponują wiedzą co do dokładnej daty.

g)    kiedy nastąpiło zajęcie do używania ww. budowli? Należy wskazać dokładną datę.

Odp. Zajęcie linii do używania nastąpiło przed dniem 18 marca 1991 r., tj. przed nabyciem działek przez współwłaścicieli. Wnioskodawcy nie dysponują wiedzą co do dokładnej daty.

h)    czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem ww. budowli a jej dostawą upłynie okres dłuższy niż 2 lata?

Odp. Linia nie będzie przedmiotem dostawy. Niezależnie od powyższego, od momentu oddania linii do używania upłynął okres znacznie dłuższy niż 2 lata.

i)     czy ww. budowla była udostępniana osobom trzecim, np. na podstawie umów najmu, dzierżawy, użyczenia? Jeżeli tak, to należy wskazać, kiedy została oddana w najem oraz czy udostępnianie to miało charakter odpłatny, czy nieodpłatny?

Odp. Nie. Współwłaściciele nie udostępniali linii wysokiego napięcia osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy. Linia pozostaje w posiadaniu i we władaniu S.A.

j)     czy ww. budowla była wykorzystywana przez Panią wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, do której wykorzystywana była ww. budowla, wykonywała Pani Pani– należy podać podstawę prawną zwolnienia?

Odp. Nie. Pani nie wykorzystywała linii wysokiego napięcia na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług; nie wykorzystywała jej w  ogóle, gdyż linia nie stanowi jej własności.

k)    czy ww. budowla była wykorzystywana przez Pana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, do której wykorzystywana była ww. budowla, wykonywał Pan– należy podać podstawę prawną zwolnienia?

Odp. Nie. Pan nie wykorzystywał linii wysokiego napięcia na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług; nie wykorzystywał jej w ogóle, gdyż linia nie stanowi jego własności.

l)     czy Pani ponosiła nakłady na ulepszenie ww. budowli w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w wysokości wyższej niż 30% wartości początkowej budowli? Jeśli tak, to należy wskazać (odpowiedzi na poniższe pytania należy udzielić tylko w przypadku twierdzącej odpowiedzi na ww. pytanie):

                        i.        w jakim okresie Pani ponosiła wydatki na ulepszenie budowli?

                       ii.        czy w stosunku do wydatków na ulepszenie budowli Pani przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?

                      iii.        kiedy budowle po dokonaniu ulepszeń, zostały oddane do użytkowania? Należy wskazać dokładną datę.

                      iv.        czy po oddaniu do użytkowania ulepszonych budowli miało miejsce pierwsze zasiedlenie budowli? Jeżeli tak, to należy wskazać dzień, miesiąc i rok, kiedy nastąpiło „pierwsze zasiedlenie”.

                       v.        czy między pierwszym zasiedleniem ulepszonych budowli, a ich dostawą, upłynął okres dłuższy niż 2 lata?

                      vi.        w jaki sposób do jakich czynności Pani wykorzystywała ulepszone budowle po oddaniu jej do użytkowania?

Odp. Nie. Pani nie ponosiła jakichkolwiek nakładów na ulepszenie linii wysokiego napięcia. Odpowiedzi na pytania od i. do vi. są bezprzedmiotowe.

n)    czy Pan ponosił nakłady na ulepszenie ww. budowli w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w wysokości wyższej niż 30% wartości początkowej budowli? Jeśli tak, to należy wskazać (odpowiedzi na poniższe pytania należy udzielić tylko w przypadku twierdzącej odpowiedzi na ww. pytanie):

                        i.        w jakim okresie Pan ponosił wydatki na ulepszenie budowli?

                       ii.        czy w stosunku do wydatków na ulepszenie budowli Panu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?

                      iii.        kiedy budowle po dokonaniu ulepszeń, zostały oddane do użytkowania? Należy wskazać dokładną datę.

                      iv.        czy po oddaniu do użytkowania ulepszonych budowli miało miejsce pierwsze zasiedlenie budowli? Jeżeli tak, to należy wskazać dzień, miesiąc i rok, kiedy nastąpiło „pierwsze zasiedlenie”.

                       v.        czy między pierwszym zasiedleniem ulepszonych budowli, a ich dostawą, upłynął okres dłuższy niż 2 lata?

                      vi.        w jaki sposób do jakich czynności Pan wykorzystywał ulepszone budowle po oddaniu jej do użytkowania?

Odp. Nie. Pan nie ponosił jakichkolwiek nakładów na ulepszenie linii wysokiego napięcia. Odpowiedzi na pytania od i. do vi. są bezprzedmiotowe.

7)    Kto jest właścicielem ww. linii wysokiego napięcia?

Odp. Według wiedzy Wnioskodawcy linia należy do S.A., a zatem - stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - nie stanowi części składowej nieruchomości, na których jest posadowiona.

8)    Czy ww. linia wysokiego napięcia jest przedmiotem sprzedaży?

Odp. Nie. Linia wysokiego napięcia nie jest i nie będzie przedmiotem planowanej sprzedaży. Nie stanowi ona części składowej gruntu ani własności sprzedających, wobec czego nie wchodzi w zakres planowanej dostawy. Przedmiotem sprzedaży będą wyłącznie działki (udziały w działkach).

9)    Czy Spółka nabywa działki nr 1 i nr 2 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w celu wykorzystywania ich do czynności opodatkowanych podatkiem VAT?

Odp. Tak. S.A. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i nabywa działki nr 1 i nr 2 wyłącznie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w celu wykorzystywania ich do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Spółka jest producentem i dystrybutorem drewnianej architektury ogrodowej oraz pelletu, a więc prowadzi działalność opodatkowaną podatkiem VAT. Spółka wykorzystuje obecnie części działek nr 1 i nr 2 - na podstawie umów dzierżawy - jako place składowe własnych wyrobów i po nabyciu działek stan ten nie ulegnie zmianie; nabycie następuje nadto w związku z planowaną rozbudową zakładu produkcyjnego położonego w ....(w granicach administracyjnych miasta), w bezpośrednim sąsiedztwie którego położone są nabywane działki.

Uzupełniając opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazuje, że planowana transakcja stanowi jedno zdarzenie gospodarcze, w którym uczestniczą wszyscy zainteresowani występujący z wnioskiem wspólnym.

Sprzedaż wszystkich opisanych we wniosku nieruchomości, tj. działek stanowiących wyłączną własność Pani (nr 3, 4, 5, 6, 7 i 9), udziałów w działkach stanowiących współwłasność Pani i Pana (nr 1 i 2) oraz działek stanowiących wyłączną własność Pana (nr 10 i 11), nastąpi jedną umową sprzedaży, zawartą w formie aktu notarialnego pomiędzy Panią i Panem - jako sprzedającymi - oraz S.A. - jako kupującym. Cena za poszczególne nieruchomości zostanie określona odrębnie w treści tej umowy.

Nabycie wszystkich nieruchomości stanowi jedno zamierzenie gospodarcze Spółki, tj. pozyskanie zwartego kompleksu gruntów sąsiadujących z zakładem produkcyjnym w ...., na potrzeby jego rozbudowy oraz dalszego wykorzystywania gruntów jako placów składowych wyrobów Spółki.

Przedmiotem uzgodnień stron jest nabycie całego kompleksu.

Skutki podatkowe tego zdarzenia dotyczą jednocześnie i bezpośrednio każdego z zainteresowanych: po stronie każdego ze sprzedających - powstania albo niepowstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz obowiązku udokumentowania dostawy fakturą, a po stronie Spółki - istnienia albo braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących tę dostawę. Rozstrzygnięcie co do statusu każdej z dostaw przesądza zatem jednocześnie o prawach i obowiązkach sprzedającego oraz o prawach i obowiązkach kupującego.

Pytania

1.    Czy Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia ww. działek (pytanie dotyczy wszystkich działek)? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 1)

2.    Czy sprzedaż działki nr 1 przez Pana i Panią do Spółki jest opodatkowana VAT, czy jest zwolniona z podatku VAT? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 8)

3.    Czy sprzedaż działki nr 2 przez Pana i Panią do Spółki jest opodatkowana VAT, czy jest zwolniona z podatku VAT? (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 9)

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1 (we wniosku Ad. 1)

Zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Działki Pani

Należy przyjąć, że sprzedaż przez Panią jej nieruchomości stanowi rozporządzanie majątkiem prywatnym (co zostało szerzej opisane poniżej) i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W takim przypadku brak jest prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego po stronie Spółki.

Wspólne działki małżonków

Obowiązek podatkowy dotyczy każdego współwłaściciela wyłącznie w zakresie jego udziałów. Każdy współwłaściciel rozporządza swoim udziałem samodzielnie i działa jako odrębny podatnik.

W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż działek nr 1 i 2 przez Pana w zakresie jego udziałów we współwłasności podlega opodatkowaniu VAT.

Nieruchomości te zostały ujęte w ewidencji środków trwałych i były wykorzystywane do działalności opodatkowanej (dzierżawa) oraz stanowią działki budowlane, ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Sprzedaż udziałów w działkach nr 1 i 2 przez Pana powinna być opodatkowana podatkiem VAT według stawki 23%.

Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia ww. działek w części objętej udziałem Pana we współwłasności działek.

W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż działek nr 1 i 2 przez Panią w zakresie jej udziałów we współwłasności stanowi rozporządzanie majątkiem prywatnym (co zostało szerzej opisane poniżej) i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W takim przypadku brak jest prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego po stronie Spółki.

Działki Pana

W odniesieniu do tych działek Spółce przysługiwałoby prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Pana, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Jednak zdaniem Spółki sprzedaż działek nr 10 i 11 korzysta ze zwolnienia z podatku VAT jako sprzedaż terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. W takim przypadku brak jest prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego po stronie Spółki.

Ad. 2-3 (we wniosku Ad. 8-9)

Obowiązek podatkowy dotyczy każdego współwłaściciela wyłącznie w zakresie jego udziałów. Każdy współwłaściciel rozporządza swoim udziałem samodzielnie i działa jako odrębny podatnik. Takie stanowisko wynika z art. 15 ust 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a także np. wyroku NSA z 13 lutego 2014 sygn. Akt I FSK 1513/12.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym wykonywaną przez osoby fizyczne, które, nawet okazjonalnie, dokonują czynności w celu osiągnięcia przychodu. Zgodnie z powyższym każdy współwłaściciel działki jest samodzielnym podatnikiem w zakresie swojego udziału.

W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż działek nr 1 i 2 przez Pana w zakresie jego udziałów we współwłasności jest opodatkowane VAT.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Wg. art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Nieruchomości te zostały ujęte w ewidencji środków trwałych i były wykorzystywane do działalności opodatkowanej (dzierżawa).

Sprzedaż udziałów w działkach nr 1 i 2 przez Pana powinna być opodatkowana VAT według stawki 23%, ponieważ działki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych w jego działalności gospodarczej i były wykorzystywane do działalności opodatkowanej (dzierżawa).

W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż działek nr 1 i 2 przez Panią w zakresie jej udziałów we współwłasności nie podlega opodatkowaniu VAT, z tych samych przyczyn, co wymienione powyżej w odniesieniu do działek stanowiących wyłączną własność Pani (pytania od 2 do 7).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:

- prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pani – jest nieprawidłowe,

- prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pana – jest prawidłowe,

- uznania sprzedaży udziałów w działce nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pani za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT – jest nieprawidłowe,

- uznania sprzedaży udziałów w działce nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W celu zachowania przejrzystości interpretacji, w pierwszej kolejności udzielono odpowiedzi na pytania oznaczone we wniosku jako nr 8 i nr 9, a następie na pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:

Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W odniesieniu do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle powyższego grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1)    określone udziały w nieruchomości,

2)    prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,

3)    udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Jak stanowi art. 198 ustawy Kodeksu cywilnego:

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 cytowanej wcześniej ustawy – Kodeksu cywilnego:

Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza” sformułowanego w ustawie VAT, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

W konsekwencji, dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dzierżawa wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa należy stwierdzić, że dzierżawa działki nr 1 i nr 2 będzie wypełniać określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. W konsekwencji dzierżawa ww. działek będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a świadcząc ww. usługi dzierżawy Pani i Pan będą działali jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem, obrót uzyskany z tytułu świadczenia usług dzierżawy ww. działek stanowi obrót uzyskiwany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie dzierżawy.

Wobec powyższego, udziały w działkach nr 1 i nr 2 nie będą stanowić „majątku prywatnego” Pani i Pana, bowiem sposób ich wykorzystywania do świadczenia usług dzierżawy, za które to usługi Pani i Pan otrzymują stałe wynagrodzenie w postaci umówionego czynszu świadczy o tym, że nie służą do zaspokajania Pani i Pana potrzeb osobistych (prywatnych). Zatem, dostawa udziałów w ww. działkach zostanie dokonana przez Panią i Pana jako podatników podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem.

Zaznaczyć należy, że zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Według art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen - „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.

W tym miejscu należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 ze zm.).

I tak, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:

Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:

Przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Ponadto wskazania wymaga, że stosownie do z art. 47 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

Na podstawie art. 48 ustawy Kodeks cywilny:

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:

Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

Z powyższego przepisu wynika, że jeśli przebiegające pod/nad daną działką części infrastruktury przesyłowej są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących za ich pomocą dane usługi, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.

W sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, niestanowiąca własności zbywcy, to mimo iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).

Z opisu sprawy wynika, że na działce nr 1 jest ogrodzenie, na części działki występuje kanalizacja deszczowa, część działki jest placem składowym utwardzonym, jest zamontowana instalacja oświetleniowa placu, natomiast na działce nr 2 znajduje się jedynie ogrodzenie. Obiekty, które znajdują się na działkach nr 1 i nr 2, tj. utwardzone place składowe (oraz odpowiednio ogrodzenie i oświetlenie wraz z kanalizacją), stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które są trwale związane z gruntem. Budowle te nie zostały ani nabyte, ani wybudowane przez Panią i przez Pana. Zostały one wzniesione przez Spółkę jako dzierżawcę, ze środków własnych Spółki, w okresie obowiązywania umów dzierżawy, i stanowią nakłady dzierżawcy (inwestycję w obcym środku trwałym), rozliczane w księgach Spółki. Rozliczenie nakładów poniesionych przez Spółkę przedstawia się następująco:

1)    umowy dzierżawy nie zostaną rozwiązane przed zawarciem umowy sprzedaży nieruchomości;

2)    strony wprowadzą do umów dzierżawy postanowienie przewidujące obowiązek rozliczenia pomiędzy nimi nakładów poczynionych przez dzierżawcę;

3)    następnie dojdzie do sprzedaży nieruchomości na rzecz dotychczasowego dzierżawcy, tj. Spółki;

4)    cena sprzedaży będzie odpowiadać wartości gruntu i nie będzie obejmować wartości budowli oraz pozostałych nakładów uprzednio sfinansowanych przez dzierżawcę;

5)    w umowie sprzedaży strony wskażą, że sposób ustalenia ceny wynika z istniejącego pomiędzy nimi obowiązku rozliczenia nakładów poniesionych przez dzierżawcę.

Wskazali Państwo, że cena sprzedaży będzie odpowiadać wartości samego gruntu i nie będzie obejmować wartości nakładów (budowli) sfinansowanych przez Spółkę, które zostaną rozliczone w sposób opisany powyżej. Władztwo ekonomiczne nad nakładami przez cały czas pozostaje przy Spółce, która je poniosła i nieprzerwanie z nich korzysta w prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto wskazano we wniosku, że linia wysokiego napięcia nie będzie przedmiotem sprzedaży.

Zatem w przedmiotowej sprawie nastąpi sprzedaż wyłącznie gruntu stanowiącego działki nr 1 i nr 2, bowiem znajdujące się na nim budowle nie są w ekonomicznym posiadaniu Pani oraz Pana. Tym samym, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - w okolicznościach niniejszej sprawy - wystąpi dostawa towaru w postaci wyłącznie gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Zatem nie znajdzie zastosowania przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skoro grunt będący przedmiotem sprzedaży zabudowany jest budowlami, to nie można uznać, że stanowi teren niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie może mieć zastosowania zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy działek nr 1 i nr 2 wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

‒    towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

‒    brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.

Jak wynika z opisu sprawy, działki nr 1 i nr 2 zostały nabyte na podstawie umowy sprzedaży z  1991 r. Transakcja miała miejsce przed wprowadzeniem podatku VAT w Polsce, dlatego sprzedaż nie była opodatkowana podatkiem VAT. Nie można więc uznać, że przysługiwało Pani oraz Panu prawo do odliczenia podatku VAT przy ww. nabyciu, lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Ponadto ww. działki nie były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Tym samym nie zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia dostawy działek nr 1 i nr 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że sprzedaż przez Panią i Pana udziałów w działce nr 1 i nr 2 nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W konsekwencji uznać należy, że sprzedaż udziałów w działce nr 1 i nr 2 przez Panią i Pana będzie stanowiła czynność opodatkowaną podatkiem VAT niekorzystającą ze zwolnienia od podatku. Zatem sprzedaż udziałów w działce nr 1 i nr 2 będzie opodatkowana podatkiem VAT według stawki właściwej dla towaru będącego przedmiotem dostawy.

Wobec powyższego, stanowisko w zakresie:

-        uznania sprzedaży udziałów w działce nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pani za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT – jest nieprawidłowe,

-        uznania sprzedaży udziałów w działce nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT – jest prawidłowe.

Odnosząc się do wątpliwości objętych zakresem zadanego we wniosku pytania nr 1 dotyczącego kwestii prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2 wskazać należy co następuje.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a) nabycia towarów i usług,

b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy:

W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały określone w art. 87 ust. 2-6 ustawy.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Należy również podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i nabywa działki nr 1 i nr 2 wyłącznie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w celu wykorzystywania ich do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Jak wyżej wskazałem, sprzedaż udziałów w działce nr 1 i nr 2 przez Panią i Pana będzie stanowiła czynność opodatkowaną podatkiem VAT niekorzystającą ze zwolnienia od podatku. Zatem sprzedaż udziałów w działce nr 1 i nr 2 będzie opodatkowana podatkiem VAT według stawki właściwej dla towaru będącego przedmiotem dostawy.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane powyżej przepisy prawa stwierdzam, że Spółka będzie uprawniona - na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy - do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2. Prawo to będzie przysługiwało Spółce, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy.

W konsekwencji, stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako nr 1 dotyczące:

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pani– jest nieprawidłowe,

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2, stanowiących współwłasność Pani i Pana, w części objętej udziałem Pana – jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej:

-        prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez Spółkę z tytułu nabycia działek nr 1 i nr 2 stanowiących współwłasność Pani i Pana,

-        uznania sprzedaży działek nr 1 i nr 2 stanowiących współwłasność Pani i Pana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.

Natomiast w pozostałym zakresie zostało wydane odrębne rozstrzygniecie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

(Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.

Źródło: system EUREKA Ministerstwa Finansów (Krajowa Informacja Skarbowa) ↗. Dokument urzędowy — nie stanowi przedmiotu prawa autorskiego (art. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie wnioskodawcę, któremu została wydana, i tylko w zakresie, w jakim stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiada opisowi z wniosku. Dla innych podatników ma charakter informacyjny.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.