Przejdź do treści

0112-KDIL3.4012.721.2026.1.MS

Podatku od towarów i usług w zakresie uznania dostawy udziałów w niezabudowanych działkach za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a Pani działania, w tym zakresie zostaną uznane, za niewykonywane w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Sygnatura
0112-KDIL3.4012.721.2026.1.MS
Data wydania
Organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status
Aktualna

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 30 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania dostawy udziałów w niezabudowanych działkach o nr 1 i 2 za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a Pani działania, w tym zakresie zostaną uznane, za niewykonywane w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wniosek dotyczy jednego zdarzenia przyszłego – planowanej sprzedaży nieruchomości gruntowej składającej się z dwóch sąsiadujących ze sobą działek:

1.  Działka niezabudowana o numerze 1, położona w (…) o klasyfikacji R – grunty orne o obszarze (…) m2.

2.  Działka niezabudowana o numerze 2, położona w (…) o klasyfikacji R – grunty orne o obszarze (…) m2.

Dla przedmiotowej nieruchomości nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP).

Działki stanowią współwłasność dwóch osób fizycznych: Wnioskodawczyni i AA, które są siostrami i są współwłaścicielkami obu działek, w udziałach wynoszących po jednej drugiej części.

Pierwsza działka została nabyta przez obie współwłaścicielki w równych częściach, po 1/2, w drodze dziedziczenia po dziadku w dniu (…) marca 1987 r.

Druga działka została nabyta przez obie współwłaścicielki w równych częściach, po 1/2, w drodze darowizny od matki w dniu (…) czerwca 2018 r.

Obie współwłaścicielki są osobami fizycznymi, przy czym Wnioskodawczyni prowadzi w miejscu zamieszkania jednoosobową działalność gospodarczą w postaci Specjalistycznej Praktyki Lekarskiej.

Żadna ze współwłaścicielek nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani innej działalności gospodarczej związanej z przedmiotowymi nieruchomościami.

Współwłaścicielki nie są rolnikami prowadzącymi działalność gospodarczą oraz nie są czynnymi podatnikami VAT.

Przedmiotowa nieruchomość stanowi składnik ich majątku prywatnego i nie została nabyta w ramach działalności gospodarczej ani w celu prowadzenia działalności handlowej polegającej na obrocie nieruchomościami. Żadna ze współwłaścicielek nie finansowała i nie wykonywała we własnym zakresie żadnego uzbrojenia przedmiotowego terenu, budowy dróg wewnętrznych, niwelacji terenu ani innych prac mających na celu przygotowanie nieruchomości do profesjonalnego obrotu.

W 2023 r. jedna ze współwłaścicielek, Wnioskodawczyni wystąpiła z własnej inicjatywy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (WZ). W chwili składania wniosku o WZ nie istniał konkretny nabywca nieruchomości ani nie była uzgodniona żadna konkretna transakcja sprzedaży.

Decyzję WZ uzyskała dnia 18 grudnia 2023 r. przed znalezieniem jakiegokolwiek nabywcy i przed ustaleniem konkretnej transakcji sprzedaży. Druga współwłaścicielka Pani siostra nie występowała o wydanie decyzji o WZ. Decyzja WZ wydana przez Burmistrza dopuszcza na terenie nieruchomości realizację inwestycji polegającej na budowie budynku przeznaczonego na działalność produkcyjno-magazynowo-handlowo-usługowo-biurową. Wnioskodawczyni nigdy nie zamierzała i nie zamierza realizować tej inwestycji. Celem wystąpienia o WZ było wyłącznie rozpoznanie potencjalnych możliwości inwestycyjnych posiadanej nieruchomości.

Obecnie współwłaścicielki planują sprzedać obie sąsiadujące działki łącznie jako jeden przedmiot transakcji sprzedaży, jednemu konkretnemu nabywcy – polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

Żadna ze współwłaścicielek nie prowadzi zorganizowanej ani stałej działalności polegającej na kupowaniu i odsprzedawaniu nieruchomości. Nie podejmuje również innych powtarzalnych czynności typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Działki nie zostały nabyte w celu ich odsprzedaży ani w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Planowana sprzedaż będzie miała charakter jednorazowy, okazjonalny i każda ze Sprzedających będzie działała jako osoba dokonująca rozporządzenia majątkiem prywatnym, każda z nich będzie zbywała swój udział wynoszący 1/2 w każdej z dwóch działek.

Podsumowanie istotnych okoliczności:

1.  Sprzedające są siostrami i współwłaścicielkami dwóch sąsiadujących ze sobą działek gruntu rolnego, każda w udziale wynoszącym 1/2. Działki stanowią składniki ich majątku prywatnego.

2.  Pierwsza działka została nabyta przez obie Sprzedające w równych udziałach, po 1/2, w drodze dziedziczenia w 1987 r.

3.  Druga działka została nabyta przez obie Sprzedające w równych udziałach, po 1/2, w drodze darowizny od matki w 2018 r.

4.  Nieruchomości nie zostały nabyte w celu ich odsprzedaży ani w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

5.  Obie działki są niezabudowane i są zaklasyfikowane jako R – grunty orne.

6.  Przedmiotowe nieruchomości pozostawały cały czas w majątku prywatnym i nie były wykorzystywane przez Sprzedające do prowadzenia działalności gospodarczej, produkcyjnej, handlowej ani usługowej.

7.  Sprzedające nie prowadzą profesjonalnego obrotu nieruchomościami i nie są czynnymi podatnikami VAT.

8.  Sprzedające nie finansowały i nie wykonywały we własnym zakresie uzbrojenia terenu ani innych prac inwestycyjnych mających na celu przygotowanie nieruchomości do sprzedaży.

9.  W 2023 r. jedna ze sprzedających wystąpiła z własnej inicjatywy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Druga sprzedająca nie występowała z takim wnioskiem.

10.  Sprzedająca, która wystąpiła o decyzję WZ, nie zamierzała realizować tej inwestycji ani żadnej innej. Celem uzyskania decyzji było ustalenie potencjalnych możliwości inwestycyjnych i sposobu zagospodarowania nieruchomości.

11.  W chwili wystąpienia o WZ nie istniał konkretny nabywca ani uzgodniona transakcja sprzedaży.

12.  Decyzja WZ przewiduje możliwość realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku przeznaczonego na działalność produkcyjno-magazynowo-handlowo-usługowo-biurową.

13.  Decyzja o warunkach zabudowy została wydana przed znalezieniem konkretnego nabywcy i przed uzgodnieniem jakiejkolwiek konkretnej transakcji sprzedaży.

14.  Obecnie obie działki mają zostać sprzedane łącznie jednemu nabywcy – polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

15.  Żadna ze sprzedających nie prowadzi i nie prowadziła wcześniej systematycznej działalności polegającej na nabywaniu i odsprzedaży nieruchomości.

16.  Planowana sprzedaż stanowi jednorazowe rozporządzenie majątkiem prywatnym.

Pytania

 1)    Czy planowana sprzedaż opisanych dwóch, sąsiadujących ze sobą działek gruntu, stanowiących współwłasność dwóch osób fizycznych, w której każda ze sprzedających będzie działała jako osoba dokonująca rozporządzenia majątkiem prywatnym, będzie podlegała opodatkowaniu VAT?

 2)    Czy sprzedająca Wnioskodawczyni dokonując zbycia swoich udziałów wynoszących po 1/2 w każdej z działek będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, w planowanej transakcji sprzedaży nieruchomości będzie Pani działała jako osoba dokonująca rozporządzenia majątkiem prywatnym i sprzedaż udziałów w opisanych nieruchomościach będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności w ramach majątku prywatnego.

W konsekwencji, planowana sprzedaż nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) i sprzedająca nie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Grunt może stanowić towar w rozumieniu ustawy, jednak sama czynność zbycia nieruchomości przez osobę fizyczną nie przesądza jeszcze o występowaniu tej osoby w charakterze podatnika VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, definiuje działalność gospodarczą jako działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym działalność osób wykonujących wolne zawody, obejmującą w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższego wynika, że dla powstania obowiązku VAT nie wystarcza samo stwierdzenie, że przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość ani że sprzedaż ma charakter odpłatny. Konieczne jest przede wszystkim, aby osoba dokonująca sprzedaży występowała przy tej konkretnej czynności jako podatnik VAT, a więc sprzedaż była elementem wykonywanej przez nią działalności gospodarczej.

Do kwestii zwykłego wykonywania prawa własności odnosi się wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Trybunał rozróżnił z jednej strony zwykłe wykonywanie prawa własności, które nie stanowi działalności gospodarczej, a z drugiej strony aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami. TSUE orzekł, że decydujące są aktywne działania angażujące środki i metody podobne do profesjonalnych handlowców lub deweloperów. Takich czynności wnioskodawca nie podejmował.

Przedmiotowa nieruchomość to niezabudowany grunt rolny, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP). W niniejszej sprawie zasadnicze okoliczności wskazują na wykonywanie prawa własności w ramach majątku prywatnego:

1.  nieruchomości zostały nabyte w drodze dziedziczenia po dziadku i darowizny po matce przez osoby fizyczne i stanowią składnik majątku prywatnego wnioskodawcy;

2.  wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT;

3.  nieruchomości nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej;

4.  wnioskodawca nie prowadzi profesjonalnego obrotu nieruchomościami, a planowana sprzedaż ma charakter jednorazowy, okazjonalny i jest realizacją prawa właściciela do rozporządzenia posiadanym majątkiem i nie jest elementem zorganizowanej i powtarzalnej działalności handlowej.

W wyroku NSA z 25 kwietnia 2017 r., sygn. I FSK 100/17, podkreślono, że ustalenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT, wymaga każdorazowej oceny konkretnego stanu faktycznego. NSA wskazał, że istotne jest, czy sprzedający angażował środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, czy też wykonywał prawo własności w stosunku do gruntu.

W niniejszej sprawie brak jest elementów wskazujących na zawodowy, stały i zorganizowany charakter działalności:

1.  brak działalności gospodarczej;

2.  brak profesjonalnego obrotu nieruchomościami;

3.  brak powtarzalnych transakcji handlowych;

4.  brak nabywania nieruchomości z przeznaczeniem do odsprzedaży;

5.  brak profesjonalnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży;

6.  brak inwestycji infrastrukturalnych podejmowanych przez właścicielki.

Planowana sprzedaż dwóch sąsiadujących działek jednemu nabywcy stanowi zatem jednorazowe rozporządzenie posiadanym majątkiem, a nie działalność handlową.

Dla przedmiotowej nieruchomości wydane zostały w 2023 roku warunki zabudowy na wniosek jednej ze współwłaścicielek. Zdaniem Wnioskodawcy, samo wystąpienie o WZ nie może być traktowane jako automatyczny dowód prowadzenia działalności gospodarczej:

1.  WZ została uzyskana w 2023 roku przed znalezieniem nabywcy;

2.  w chwili wystąpienia o WZ nie istniał konkretny kupujący;

3.  nie była prowadzona konkretna negocjacja sprzedaży;

4.  wyłącznym celem złożenia wniosku o WZ było rozpoznanie potencjalnych możliwości inwestycyjnych nieruchomości;

5.  o WZ wystąpiła tylko jedna współwłaścicielka z własnej inicjatywy;

6.  osoba występująca o WZ nie zamierzała realizować inwestycji na przedmiotowej nieruchomości;

7.  druga współwłaścicielka w ogóle nie występowała o WZ.

W wyroku z dnia 17 marca 2023r., sygn. I FSK 2290/18, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku sprzedaży nieruchomości przez osobę fizyczną, która nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami, takie działania jak wystąpienie o warunki zabudowy, podział nieruchomości czy zamieszczanie ogłoszeń sprzedaży nie świadczą automatycznie o prowadzeniu działalności gospodarczej. NSA podkreślił znaczenie obiektywnych okoliczności, w szczególności skali działalności, jej zorganizowania i ciągłości, pozwalających odróżnić działalność zawodową od zarządu majątkiem prywatnym.

W opinii Wnioskodawcy, okazjonalna sprzedaż przedmiotowej nieruchomości stanowi rozporządzenie majątkiem prywatnym. Nie można utożsamiać uzyskania WZ z podjęciem działań mających na celu profesjonalne przygotowanie konkretnej transakcji sprzedaży. W niniejszym przypadku WZ jest pojedynczą czynnością jednego ze współwłaścicieli, dotyczącą nieruchomości stanowiącej majątek prywatny, podjętą przed znalezieniem nabywcy i bez związku z konkretną transakcją.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) z 8 sierpnia 2021 r., sygn. I SA/Sz 486/21, sąd rozpatrywał sytuację, w której osoba prywatna sprzedała działkę spółce akcyjnej. Sąd uznał, że w przypadku zbycia tej nieruchomości osoba prywatna nie podlega podatkowi VAT. W swoim uzasadnieniu WSA wyraźnie zaznaczył, że aktywność skarżącego nie wykraczała poza zwykły, racjonalny zarząd majątkiem prywatnym i nie nosiła cech aktywności wykonywanej zawodowo i w sposób profesjonalny. Powyższy wyrok WSA został zaskarżony przez organ podatkowy do NSA, który jednak oddalił skargę wyrokiem z 23 kwietnia 2025 r., sygn. I FSK 2150/21.

W orzecznictwie TSUE jako przykład aktywnego działania mogącego świadczyć o prowadzeniu działalności gospodarczej wskazywane jest m.in. uzbrojenie terenu podejmowane przez właściciela w celu jego sprzedaży.

Tymczasem wnioskodawca:

1.  nie finansował uzbrojenia terenu;

2.  nie organizował wykonania infrastruktury;

3.  nie prowadził inwestycji infrastrukturalnych;

4.  nie budował dróg wewnętrznych;

5.  nie dokonywał profesjonalnego przygotowania terenu do sprzedaży.

Wskazuje to jednoznacznie, że wnioskodawca nie podejmował we własnym zakresie działań inwestycyjnych mających na celu podniesienie wartości nieruchomości i przygotowanie jej do profesjonalnej sprzedaży. Sprzedaż dwóch sąsiadujących działek jednemu nabywcy w przedstawionych okolicznościach jest jednorazowym rozporządzeniem składnikami majątku prywatnego.

Wniosek:

W świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz wskazanego orzecznictwa TSUE i NSA, Wnioskodawca uważa, że w ramach planowanej sprzedaży nie będzie działał jako podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą. Planowana czynność będzie stanowiła rozporządzenie składnikiem majątku prywatnego, mieszczące się w zakresie zwykłego wykonywania prawa własności. W konsekwencji, planowana sprzedaż nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów dokonanej przez podatnika działającego w takim charakterze i jako taka będzie pozostawała poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Orzecznictwo powołane jako argumentacja:

1.  TSUE, wyrok z 15 września 2011 r., sprawy połączone C-180/10 i C-181/10, Słaby i Kuć – podstawowe kryterium rozróżnienia zwykłego wykonywania prawa własności od aktywnej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.

2.  NSA, wyrok z 9 maja 2014 r., I FSK 811/13 – osoba, której działania nie wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie działa jako podatnik VAT w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości.

3.  NSA, wyrok z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13 – zastosowanie kryteriów wynikających z orzecznictwa TSUE C-180/10 i C-181/10 do oceny profesjonalnego charakteru sprzedaży nieruchomości.

4.  NSA, wyrok z 25 kwietnia 2017 r., I FSK 100/17 – konieczność każdorazowej oceny konkretnego stanu faktycznego i ustalenia, czy sprzedający zachowuje się jak profesjonalny handlowiec.

5.  NSA, wyrok z 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18 – samo wystąpienie o warunki zabudowy, podział nieruchomości lub ogłoszenia sprzedaży nie przesądzają automatycznie o prowadzeniu działalności gospodarczej.

6.  TSUE, wyrok z 11 lipca 2024 r., C-182/23, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko J.S. – potwierdzenie zasady, że podatnik działa jako podatnik VAT tylko wówczas, gdy w konkretnej czynności działa w ramach działalności gospodarczej.

7.  WSA, wyrok z 8 sierpnia 2021 r., sygn. I SA/Sz 486/21 i NSA., wyrok z 23 kwietnia 2025 r., sygn. I FSK 2150/21.

8.  WSA w Lublinie, wyrok z 21 listopada 2025 r., I SA/Lu 304/25 – dotyczący oceny, czy działania prywatnego właściciela nieruchomości mają charakter profesjonalnego, zorganizowanego obrotu gospodarczego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a)  określone udziały w nieruchomości;

b)  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości

c)  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 191 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego.

Jak stanowi ust. 3 ww. artykułu:

Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.

Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości niezabudowanej gruntowej, tj. działek o numerze ewidencyjnym 1 i 2 istotne jest, czy zbywca, w celu dokonania sprzedaży tych działek podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot, prowadzący działalność gospodarczą, w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Według TSUE, sprzedaż działek przekształconych z rolnych na budowlane nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli następuje w ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Trybunał orzekł, że: „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu prawa UE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.

Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów, stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pani współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, składającej się z dwóch sąsiadujących ze sobą niezabudowanych działek o numerze 1 oraz 2. Dla przedmiotowej nieruchomości nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP). Pierwsza działka została nabyta w 1/2 części, w drodze dziedziczenia po dziadku w 1987 r. Druga działka została nabyta w 1/2 części w drodze darowizny od matki w 2018 r. Jest Pani osobą fizyczną i nie prowadziła, nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani innej działalności gospodarczej związanej z przedmiotowymi nieruchomościami. Nie jest Pani rolnikiem prowadzącym działalność gospodarczą oraz nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Przedmiotowa nieruchomość stanowi składnik Pani majątku prywatnego i nie została nabyta, w ramach działalności gospodarczej, ani w celu prowadzenia działalności handlowej polegającej na obrocie nieruchomościami. Nie finansowała i nie wykonywała Pani we własnym zakresie żadnego uzbrojenia przedmiotowego terenu, budowy dróg wewnętrznych, niwelacji terenu ani innych prac mających na celu przygotowanie nieruchomości do profesjonalnego obrotu. W 2023 r. wystąpiła Pani z własnej inicjatywy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (WZ). W chwili składania wniosku o WZ nie istniał konkretny nabywca nieruchomości ani nie była uzgodniona żadna konkretna transakcja sprzedaży. Decyzję WZ uzyskała Pani w 2023 r., przed znalezieniem jakiegokolwiek nabywcy i przed ustaleniem konkretnej transakcji sprzedaży. Decyzja ta dopuszcza na terenie nieruchomości realizację inwestycji polegającej na budowie budynku przeznaczonego na działalność produkcyjno-magazynowo-handlowo-usługowo-biurową. Celem wystąpienia o WZ było wyłącznie rozpoznanie potencjalnych możliwości inwestycyjnych posiadanej nieruchomości. Przedmiotowe nieruchomości pozostawały cały czas w majątku prywatnym i nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, produkcyjnej, handlowej ani usługowej. Obecnie planuje Pani sprzedać swoje udziały w obu sąsiadujących działkach łącznie, jako jeden przedmiot transakcji sprzedaży, jednemu konkretnemu nabywcy – polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Jak Pani wskazała, nie prowadzi Pani zorganizowanej ani stałej działalności polegającej na kupowaniu i odsprzedawaniu nieruchomości. Nie podejmuje Pani również innych powtarzalnych czynności typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie wykonywała Pani we własnym zakresie uzbrojenia terenu ani innych prac inwestycyjnych mających na celu przygotowanie nieruchomości do sprzedaży. Działki nie zostały nabyte w celu ich odsprzedaży ani w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Planowana sprzedaż będzie miała charakter jednorazowy, okazjonalny. Nie prowadzi i nie prowadziła Pani wcześniej systematycznej działalności polegającej na nabywaniu i odsprzedaży nieruchomości. Planowana sprzedaż stanowi jednorazowe rozporządzenie majątkiem prywatnym.

Pani wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy dostawa udziałów w niezabudowanej nieruchomości składającej się z działki o nr 1 oraz nr 2, będzie uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a Pani działania, w tym zakresie zostaną uznane za wykonywane w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie, należy w pierwszej kolejności przeanalizować, czy w przypadku sprzedaży udziałów w nieruchomości niezabudowanej gruntowej składającej się z działki o nr 1 oraz 2 będzie Pani działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, i w dalszej konsekwencji, czy wskazana wyżej czynność będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowych niezabudowanych) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu, dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez Niego statusu podatnika.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w celu przedmiotowej sprzedaży będzie podejmowała Pani działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii, będącej przedmiotem Pani zapytania, należy wskazać, że w analizowanej sprawie, jak wskazała Pani w opisie sprawy, jest Pani osobą fizyczną i nie prowadziła, nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani innej działalności gospodarczej związanej z przedmiotowymi nieruchomościami. Nie jest Pani rolnikiem prowadzącym działalność gospodarczą oraz nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Przedmiotowa nieruchomość i nie została nabyta w ramach działalności gospodarczej, ani w celu prowadzenia działalności handlowej polegającej na obrocie nieruchomościami. Nie finansowała i nie wykonywała Pani we własnym zakresie żadnego uzbrojenia przedmiotowego terenu, budowy dróg wewnętrznych, niwelacji terenu ani innych prac mających na celu przygotowanie nieruchomości do profesjonalnego obrotu. Przedmiotowe nieruchomości pozostawały cały czas w majątku prywatnym i nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, produkcyjnej, handlowej ani usługowej. Jak Pani wskazała, nie prowadzi Pani zorganizowanej ani stałej działalności polegającej na kupowaniu i odsprzedawaniu nieruchomości. Nie podejmuje Pani również innych powtarzalnych czynności typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie wykonywała Pani we własnym zakresie uzbrojenia terenu ani innych prac inwestycyjnych mających na celu przygotowanie nieruchomości do sprzedaży. Działki nie zostały nabyte w celu ich odsprzedaży ani w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Planowana sprzedaż będzie miała charakter jednorazowy, okazjonalny.

Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy wskazać należy, że w odniesieniu do sprzedaży udziałów w działce nr 1 oraz 2, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpi Pani, w charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, brak jest przesłanek świadczących o Pani aktywności w przedmiocie sprzedaży udziałów w działce nr 1 oraz 2, która byłaby porównywalna do działań podmiotów, zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, który przesądziłby, że ww. sprzedaż wypełniła przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podjęte przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając udziały w działce nr 1 oraz 2, będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pani przesłanek, zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi Pani w roli podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą – w stosunku do tej transakcji. W konsekwencji, sprzedaż ww. udziałów w działkach nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, dokonując sprzedaży udziałów w działce nr 1 oraz 2, będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży przedmiotowych działek, a ich dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy stwierdzam, że dokonując zbycia swoich udziałów wynoszących po 1/2 w każdej z działek o nr 1 oraz 2, nie będzie Pani działała w charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, transakcja sprzedaży, ww. udziałów w działkach, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym, uznałem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, w szczególności na Pani wskazaniu, iż:

6.  Przedmiotowe nieruchomości pozostawały cały czas w majątku prywatnym i nie były wykorzystywane przez sprzedające do prowadzenia działalności gospodarczej, produkcyjnej, handlowej ani usługowej.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celnoskarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Panią wyroków na poparcie własnego stanowiska należy zwrócić uwagę, że wyroki są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu. Wskazane przez Panią rozstrzygnięcia potraktowane zostały jako element argumentacji, lecz nie mogły one wpłynąć na ocenę prawidłowości analizowanej kwestii, gdyż rozstrzygnięcia te są osadzone w odmiennych stanach faktycznych.

Mając na uwadze, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez jednego ze współwłaścicieli przedmiotowych działek, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego z nich. Drugi współwłaściciel chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Źródło: system EUREKA Ministerstwa Finansów (Krajowa Informacja Skarbowa) ↗. Dokument urzędowy — nie stanowi przedmiotu prawa autorskiego (art. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie wnioskodawcę, któremu została wydana, i tylko w zakresie, w jakim stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiada opisowi z wniosku. Dla innych podatników ma charakter informacyjny.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.