0112-KDIL3.4012.568.2026.4.EW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT od wydatków związanych z samochodami osobowymi – spalinowym i elektrycznym (pytanie oznaczone we wniosku nr 8), jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:

·      prawa do odliczenia 50% podatku VAT od wydatków związanych z samochodami osobowymi – spalinowym i elektrycznym (pytanie oznaczone we wniosku nr 8), oraz

·      ustalenia, czy wydatki związane z eksploatacją i używaniem samochodu elektrycznego – wykorzystywanego przez Wnioskodawcę, niezatrudniającego pracowników, równolegle z samochodem z napędem spalinowym – stanowią wydatki dotyczące towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych, w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji czy Wnioskodawcy przysługuje z ich tytułu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 50% kwoty podatku wynikającej z faktury, stosownie do art. 86a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku, oznaczone nr 9).

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 września 2026 r. (data wpływu 5 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca posługuje się numerem identyfikacji podatkowej NIP (…).

2. Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, w ramach której wykonuje równolegle zawód adwokata (Kancelaria Adwokacka) oraz zawód doradcy podatkowego (Kancelaria Doradcy Podatkowego). Przeważającym przedmiotem działalności są usługi prawne (PKD 69.10.Z – Działalność prawnicza). Działalność Wnioskodawcy podlega regulacjom ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze oraz ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, w tym obowiązkom w zakresie należytej staranności zawodowej i terminowości czynności.

3. Dochody z działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT (podatek liniowy według stawki 19%). Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, a wykonywane przez Niego czynności podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej.

Wnioskodawcy nie dotyczy obowiązek stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a lub art. 90 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”).

4. Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników ani nie korzysta ze stałej współpracy osób trzecich uprawnionych do prowadzenia pojazdów. Wszystkie czynności zawodowe, w tym czynności wymagające osobistego stawiennictwa poza siedzibą, Wnioskodawca wykonuje osobiście.

5. Siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy znajduje się w A, w (…).

Lokalizacja ta objęta jest jednocześnie:

(…).

6. Model biznesowy Wnioskodawcy obejmuje dwa równoległe strumienie przychodów:

a)  stałą współpracę z dużą kancelarią prawną, w ramach której świadczone są usługi na rzecz podmiotu prowadzącego działalność w zakresie eksploatacji stacji paliw;

b)  obsługę własnych klientów, w tym podmiotów z branży hotelowej i retail.

Usługi te rozliczane są według stawek godzinowych – tj. w modelu, w którym podstawą wynagrodzenia jest liczba godzin faktycznie poświęconych na czynności zawodowe podlegające zafakturowaniu na klienta.

7. Obsługa klientów wymaga od Wnioskodawcy częstych wyjazdów służbowych, w tym w szczególności do miejscowości znacznie oddalonych od siedziby – przykładowo do (…) lub miejsc niedostępnych za pośrednictwem komunikacji (np. (…)). Wyjazdy te mają charakter powtarzalny i stanowią element normalnego toku świadczenia usług.

8. Obecnie Wnioskodawca wykorzystuje w działalności gospodarczej jeden samochód osobowy z napędem spalinowym, ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz amortyzowany zgodnie z art. 22a-22o ustawy o PIT. Samochód ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2026 r.

9. Wnioskodawca planuje nabyć drugi pojazd – samochód osobowy w pełni elektryczny (BEV) w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, tj. pojazd wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania. Pojazd zostanie nabyty na własność za gotówkę, ze środków własnych Wnioskodawcy – bez korzystania z kredytu, pożyczki, leasingu ani jakiejkolwiek innej formy finansowania zewnętrznego; będzie kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, a przewidywany okres jego używania na potrzeby działalności gospodarczej Wnioskodawcy przekroczy rok. Wnioskodawca wprowadzi ten pojazd do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i będzie dokonywał od niego odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa pojazdu elektrycznego nie przekroczy kwoty 225 000 zł. Nabycie i wprowadzenie pojazdu do ewidencji nastąpi po dniu 31 grudnia 2025 r.

9a. Pojazd będzie samochodem używanym. Przedmiotem nabycia będzie pojazd uprzednio zarejestrowany i wykorzystywany, przy czym Wnioskodawca będzie w stanie wykazać – na podstawie dokumentacji pojazdu, w szczególności dowodu rejestracyjnego, historii serwisowej oraz raportu z Centralnej Ewidencji Pojazdów – że przed jego nabyciem przez Wnioskodawcę pojazd był wykorzystywany przez okres co najmniej 6 miesięcy przez podmiot inny niż Wnioskodawca. Pojazd zostanie po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Wnioskodawcę.

9b. Sposób nabycia – nabycie do majątku prywatnego, a następnie przekazanie na potrzeby działalności gospodarczej. Wnioskodawca planuje, że nabędzie pojazd jako osoba fizyczna, do majątku prywatnego – tj. nie działając przy tej czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług – a następnie, po podjęciu decyzji o wykorzystywaniu pojazdu w prowadzonej działalności gospodarczej, przekaże go na potrzeby tej działalności i wprowadzi do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia pojazdu i Wnioskodawca nie będzie występował o odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu. Między dniem nabycia pojazdu a dniem przekazania go na potrzeby działalności gospodarczej i wprowadzenia do ewidencji środków trwałych może upłynąć pewien okres, w którym pojazd pozostawał będzie w majątku prywatnym Wnioskodawcy. Po wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych pojazd będzie wykorzystywany w sposób opisany w pkt 10-12, tj. w użytku mieszanym, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

10. Podział funkcjonalny obu pojazdów będzie miał charakter trwały, zamierzony i uzasadniony różnicami technologicznymi, a nie dublowaniem tego samego zasobu.

10.1. Samochód spalinowy – głównie trasy dalekobieżne. Wnioskodawca będzie wykorzystywał pojazd spalinowy do wyjazdów służbowych, w szczególności na trasach opisanych w pkt 7.

Decyzja ta jest podyktowana dwiema przyczynami o charakterze obiektywnym:

-     stan infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych na trasach objazdowych oraz w miejscowościach docelowych nie zapewnia Wnioskodawcy pewności wykonania czynności zawodowej w umówionym terminie, co w działalności prawniczej – związanej z terminami procesowymi i materialnoprawnymi o charakterze zawitym – generuje ryzyko zawodowe i odpowiedzialnościowe;

-     czas konieczny na uzupełnienie energii w trasie stanowi czas, którego Wnioskodawca nie może zafakturować na klienta, ponieważ nie jest to czas poświęcony czynnościom zawodowym.

Przy modelu rozliczeń opartym na stawce godzinowej każda godzina spędzona na ładowaniu pojazdu oznacza wymierny, dający się skwantyfikować ubytek przychodu. Wykorzystywanie pojazdu elektrycznego na trasach dalekobieżnych byłoby zatem dla Wnioskodawcy działaniem ekonomicznie nieracjonalnym.

10.2. Samochód elektryczny – ruch miejski i okołomiejski. Wnioskodawca będzie wykorzystywał pojazd elektryczny – z zastrzeżeniem sytuacji opisanych w pkt 10.3 – głównie do przemieszczania się w obrębie A i najbliższych okolic, tj. do dojazdów do sądów, organów administracji, urzędów skarbowych, siedzib klientów oraz na spotkania zawodowe.

Wybór pojazdu elektrycznego dla tego zakresu zadań uzasadniają następujące okoliczności:

-     uprawnienie do korzystania z pasów ruchu dla autobusów (art. 148a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym), przysługujące pojazdom elektrycznym co najmniej do 31 grudnia 2027 r., (…) przy rozliczeniu godzinowym – bezpośrednio zwiększa liczbę godzin możliwych do zafakturowania na klienta;

-     zwolnienie pojazdów elektrycznych z opłat za postój w strefie płatnego parkowania, obejmujące obszar siedziby Wnioskodawcy oraz obszary, w których zlokalizowane są sądy i urzędy, co obniża koszty prowadzenia działalności;

-     (…);

-     istotnie niższy jednostkowy koszt przejazdu w ruchu miejskim w porównaniu z pojazdem spalinowym, którego zużycie paliwa w warunkach ruchu miejskiego jest najwyższe;

-     wyższy limit amortyzacyjny – zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r., dla pojazdów elektrycznych limit wynosi 225 000 zł, podczas gdy dla pojazdu spalinowego o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g/km – 100 000 zł; nabycie pojazdu elektrycznego jest zatem dla Wnioskodawcy rozwiązaniem efektywniejszym również z perspektywy rachunku podatkowego;

-     realizacja celów środowiskowych, spójna z kierunkiem polityki publicznej wyrażonym w ustawie o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w uchwale o (…).

10.3. Wzajemna funkcja rezerwowa obu pojazdów.

Niezależnie od opisanego wyżej podstawowego podziału funkcjonalnego, każdy z pojazdów będzie pełnił wobec drugiego funkcję rezerwową (zastępczą) – Wnioskodawca będzie wykorzystywał go doraźnie w razie wystąpienia okoliczności uniemożliwiających lub istotnie utrudniających korzystanie z pojazdu przypisanego do danego zakresu zadań, w szczególności w przypadku:

-     awarii, kolizji, uszkodzenia lub kradzieży pojazdu podstawowego;

-     planowego lub nieplanowego przekazania pojazdu do serwisu, przeglądu okresowego, naprawy blacharskiej lub sezonowej wymiany ogumienia;

-     okoliczności zewnętrznych ograniczających użyteczność danego pojazdu (warunki atmosferyczne, czasowe zamknięcie dróg, awaria infrastruktury ładowania lub jej niedostępność).

W takich sytuacjach Wnioskodawca będzie mógł wykonać czynność zawodową przy użyciu drugiego pojazdu – w szczególności odbyć wyjazd o charakterze pozamiejskim pojazdem elektrycznym, jeżeli pojazd spalinowy będzie niedostępny, albo odbyć przejazd miejski pojazdem spalinowym, jeżeli niedostępny będzie pojazd elektryczny. Funkcja ta ma charakter subsydiarny i doraźny: nie modyfikuje ona podstawowego, opisanego wyżej podziału funkcjonalnego, lecz stanowi jego zabezpieczenie. Znaczenie tej funkcji dla Wnioskodawcy wynika z charakteru wykonywanego zawodu. Czynności adwokata i doradcy podatkowego są w znacznej części powiązane z terminami o charakterze zawitym i nieprzywracalnym (terminy rozpraw i posiedzeń, terminy do wniesienia środków zaskarżenia, terminy procesowe i materialnoprawne w postępowaniach podatkowych). Niemożność stawienia się na czynność wskutek unieruchomienia jedynego pojazdu rodzi po stronie Wnioskodawcy nie tylko ryzyko utraty przychodu, lecz także ryzyko odpowiedzialności odszkodowawczej wobec klienta oraz odpowiedzialności dyscyplinarnej, a w dalszej perspektywie – ryzyko utraty klienta i związanego z nim źródła przychodów. Wnioskodawca, nie zatrudniając pracowników ani nie korzystając ze stałej współpracy innych osób uprawnionych do prowadzenia pojazdów, nie dysponuje żadnym alternatywnym mechanizmem zapewnienia ciągłości mobilności; posiadanie drugiego pojazdu jest zatem jedynym dostępnym mu sposobem zabezpieczenia tego ryzyka.

11. Oba pojazdy będą wykorzystywane w tzw. użytku mieszanym, tj. zarówno na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i – potencjalnie i ubocznie – na cele niezwiązane z tą działalnością. Wnioskodawca nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 i ust. 7 ustawy o VAT, ani nie złoży informacji VAT-26, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy o VAT. Decyzja ta wynika z oceny Wnioskodawcy, że obciążenie administracyjne związane z prowadzeniem takiej ewidencji przez podatnika wykonującego czynności zawodowe osobiście przewyższa korzyść podatkową możliwą do osiągnięcia, a jednocześnie generuje ryzyko sporu z organem co do rzetelności ewidencji. Wnioskodawca przyjmuje w konsekwencji reżim właściwy dla użytku mieszanego, tj. odliczenie 50% podatku naliczonego oraz zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków z tytułu kosztów używania pojazdów.

12. W gospodarstwie domowym Wnioskodawcy – poza samym Wnioskodawcą – zamieszkuje wyłącznie małżonka Wnioskodawcy, która nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami (prawa jazdy). W konsekwencji, nie występuje ryzyko wykorzystywania któregokolwiek z pojazdów do celów prywatnych przez osoby trzecie; potencjalny użytek prywatny może być realizowany wyłącznie osobiście przez Wnioskodawcę i ma charakter marginalny wobec zakresu wykorzystania służbowego.

13. Wnioskodawca zamieszkuje w budynku wielorodzinnym, przy którym funkcjonuje garaż wielostanowiskowy. Wnioskodawcy przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, obejmujący prawo do wyłącznego korzystania z oznaczonego miejsca postojowego w tym garażu (podział do korzystania – quoad usum). Miejsce to nie stanowi odrębnego przedmiotu własności ani odrębnego środka trwałego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy i nie jest przedmiotem złożonego wniosku. Na tym miejscu postojowym parkowany będzie samochód elektryczny, o którym mowa w pkt 9. Energia elektryczna na potrzeby ładowania tego pojazdu nabywana będzie na ogólnodostępnych stacjach ładowania, na podstawie faktur wystawianych na Wnioskodawcę, w tym z wykorzystaniem kart i aplikacji operatorów tych stacji lub w przyszłości z ładowarki zamontowanej przy miejscu parkowania w garażu wielostanowiskowym.

14. Wydatki związane z oboma pojazdami będą finansowane ze środków Wnioskodawcy i nie zostaną mu w jakiejkolwiek formie zwrócone. Wydatki będą właściwie udokumentowane, w szczególności fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę. Wydatki te obejmować będą w szczególności: zakup paliw silnikowych (pojazd spalinowy), zakup energii elektrycznej na potrzeby ładowania (pojazd elektryczny), opłaty za korzystanie z ogólnodostępnych stacji ładowania, przeglądy i naprawy, wymianę i przechowywanie ogumienia, materiały eksploatacyjne, opłaty za przejazd autostradami, opłaty parkingowe, mycie i utrzymanie czystości pojazdów oraz składki ubezpieczeniowe (OC, AC, NNW, assistance).

15. Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie oddawania pojazdów w odpłatne używanie, o której mowa w art. 23 ust. 5b ustawy o PIT oraz w art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT. Żaden z pojazdów nie będzie stanowił pojazdu, o którym mowa w art. 86a ust. 4 pkt 2 i ust. 9 ustawy o VAT (pojazd o konstrukcji wykluczającej użytek prywatny).

16. Wnioskodawca oświadcza, że na dzień złożenia wniosku w sprawie objętej wnioskiem nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa, a sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

W uzupełnieniu z 5 września 2026 r. w odpowiedzi na pytanie, o treści, czy przedmiotowe samochody osobowe, o których mowa we wniosku są pojazdami samochodowymi w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, wskazał Pan, że:

Odpowiedź:

Pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony

Wyjaśnia Pan, że zarówno opisany we wniosku samochód z napędem spalinowym, jak i samochód elektryczny, który zamierza Pan nabyć, są pojazdami samochodowymi w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, a zatem stanowią pojazdy samochodowe w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy o VAT. Żaden z tych pojazdów nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 4 pkt 2, ust. 9 ani ust. 16 ustawy o VAT, ani pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą (art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o VAT).

Dla zachowania spójności opisu Wnioskodawca wskazuje, że okoliczności przedstawione w punkcie Ad. II.4 złożonego pisma (punkt ładowania w garażu wielostanowiskowym, sposób opomiarowania i dokumentowania energii) stanowią element opisu zdarzenia przyszłego również dla celów podatku od towarów i usług, a energia elektryczna pobierana za pośrednictwem tego punktu ładowania mieści się w pojęciu „energii elektrycznej do ładowania” użytym w pytaniu nr 8. Dokument dokumentujący nabycie tej energii będzie wystawiany na Wnioskodawcę jako nabywcę.

AD. II.4 – sposób udokumentowania kosztów ładowania z punktu ładowania w garażu

Koszty ładowania z punktu ładowania w garażu Wnioskodawca udokumentuje:

·      w Wariancie A – fakturami sprzedawcy energii elektrycznej wystawionymi na Wnioskodawcę, obejmującymi energię zmierzoną odrębnym licznikiem dedykowanym dla punktu ładowania, wraz z dowodami zapłaty;

·      w Wariancie B – dokumentami rozliczeniowymi wspólnoty mieszkaniowej (fakturami albo notami obciążeniowymi) wystawionymi na Wnioskodawcę, sporządzonymi na podstawie protokolarnego odczytu wskazań podlicznika dedykowanego dla punktu ładowania, wraz z dowodami zapłaty; Wnioskodawca będzie ponadto dysponował kopią faktury sprzedawcy energii wystawionej na wspólnotę, z której wynika zastosowana cena jednostkowa.

Niezależnie od wariantu Wnioskodawca będzie dysponował rejestrem sesji ładowania generowanym przez samo urządzenie (wbudowany licznik energii punktu ładowania oraz aplikacja producenta), pozwalającym na weryfikację ilości energii pobranej przez pojazd w danym okresie z wskazaniami licznika lub podlicznika.

Ad II.4 lit. b) – czy dokument będzie odzwierciedlał koszty faktycznego zużycia energii do ładowania samochodu elektrycznego Wnioskodawcy

Tak. W obu wariantach układ pomiarowy (odrębny licznik operatora systemu dystrybucyjnego albo podlicznik) będzie dedykowany wyłącznie dla obwodu zasilającego punkt ładowania i nie będzie mierzył zużycia energii przez jakiekolwiek inne odbiorniki. Punkt ładowania będzie z kolei służył wyłącznie ładowaniu samochodu elektrycznego Wnioskodawcy – jest to jedyny pojazd elektryczny w gospodarstwie domowym Wnioskodawcy, a jedyna poza Wnioskodawcą osoba w tym gospodarstwie (małżonka) nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami (pkt 12 opisu zdarzenia przyszłego). W konsekwencji, ilość energii wykazana w dokumencie będzie tożsama z ilością energii faktycznie zużytej na ładowanie samochodu elektrycznego Wnioskodawcy, a kwota wynikająca z dokumentu – z faktycznym kosztem tej energii. Wnioskodawca nie będzie stosował żadnych szacunków, ryczałtów ani proporcji.

Ad II.4 lit. c) – czy Wnioskodawca faktycznie poniesie wydatki na ładowanie z punktu ładowania w garażu

Tak. Wnioskodawca będzie faktycznie ponosił wydatki na energię elektryczną pobieraną przez punkt ładowania – dokonując zapłaty, ze środków własnych, kwot wynikających z faktur sprzedawcy energii (Wariant A) albo z dokumentów rozliczeniowych wspólnoty mieszkaniowej (Wariant B). Wydatki te będą miały charakter definitywny i nie zostaną Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie zwrócone.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o 50% kwoty podatku naliczonego – stosownie do art. 86 ust. 1 w związku z art. 86a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT – z tytułu wydatków związanych z eksploatacją i używaniem obu pojazdów (spalinowego i elektrycznego), w tym w szczególności nabycia paliw silnikowych, energii elektrycznej do ładowania, usług naprawy i konserwacji, przeglądów, ogumienia, materiałów eksploatacyjnych oraz mycia pojazdów – w sytuacji gdy Wnioskodawca będzie wykorzystywał dwa pojazdy samochodowe w prowadzonej działalności gospodarczej, nie zatrudniając pracowników, oraz gdy oba pojazdy będą wykorzystywane w użytku mieszanym bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i bez złożenia informacji VAT-26? (pytanie oznaczone we wniosku nr 8)

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy:

Prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego od wydatków eksploatacyjnych

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stosownie do art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury.

Zgodnie z art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT, do wydatków tych zalicza się m.in. wydatki dotyczące nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu pojazdu, usług naprawy i konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Wnioskodawca zaznacza, że zadane pytanie dotyczy wyłącznie wydatków eksploatacyjnych po dacie wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

Zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia samego pojazdu pozostaje poza zakresem wniosku – wobec nabycia pojazdu do majątku. Okoliczność, że przy nabyciu samego pojazdu Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia – ponieważ nabywał go nie działając w charakterze podatnika – nie wpływa na prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu późniejszych wydatków eksploatacyjnych, ponoszonych już przez Wnioskodawcę działającego jako podatnik, w związku z wykorzystywaniem pojazdu do czynności opodatkowanych.

Ustawa o VAT, nie zawiera przepisu uzależniającego prawo do odliczenia od wydatków eksploatacyjnych dotyczących pojazdu od tego, czy przy nabyciu samego pojazdu podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia.

Art. 86a ust. 1 pkt 1 tej ustawy odnosi się samodzielnie do każdej kategorii wydatków wymienionej w ust. 2.

Ograniczenie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, nie ma zastosowania wyłącznie w przypadkach określonych w art. 86a ust. 3-4 ustawy o VAT, tj. m.in. gdy pojazd wykorzystywany jest wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, co wymaga prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i złożenia informacji VAT-26.

Wnioskodawca nie zamierza korzystać z tego reżimu – a zatem stosuje regułę podstawową, tj. odliczenie 50%.

Ustawa o VAT nie zawiera przepisu ograniczającego liczbę pojazdów samochodowych, w odniesieniu do których podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, ani przepisu uzależniającego to prawo od liczby osób zatrudnionych przez podatnika.

Jedynym kryterium jest związek wydatku z działalnością opodatkowaną (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT). Ponieważ Wnioskodawca wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane, a oba pojazdy będą wykorzystywane w działalności gospodarczej, przesłanka ta jest spełniona w odniesieniu do obu pojazdów.

Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 września 2025 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.776.2025.4.OS, wydana na wniosek podatnika wykonującego zawód prawniczy, wykorzystującego dwa pojazdy w użytku mieszanym bez prowadzenia ewidencji przebiegu, w której organ potwierdził, że „Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% VAT od wydatków związanych z przedmiotowymi pojazdami” – zarówno od rat leasingowych, jak i od kosztów eksploatacji obu pojazdów.

Analogiczne stanowisko przyjęto w interpretacji nr 0115-KDIT3.4011.245.2025.3.RS. Wnioskodawca zwraca uwagę, że przyjęty przez niego model jest modelem ostrożnościowym. W praktyce interpretacyjnej organy konsekwentnie odmawiają jednoosobowym przedsiębiorcom prawa do odliczenia 100% podatku naliczonego w sytuacji, gdy pojazd parkowany jest w miejscu zamieszkania podatnika, wskazując na obiektywną niemożność wykluczenia użytku prywatnego (por. interpretacja z 26 lipca 2024 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.396.2024.2.OS; wcześniej analogicznie interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 20 lipca 2016 r., nr ITPP2/4512-237/16/AJ, w której przy dwóch pojazdach odmówiono odliczenia 100%, potwierdzając jednocześnie prawo do odliczenia 50% od obu pojazdów).

Wnioskodawca nie ubiega się o odliczenie 100% – wnosi wyłącznie o potwierdzenie prawa do odliczenia 50% podatku naliczonego od wydatków eksploatacyjnych dotyczących obu pojazdów, co pozostaje w pełnej zgodzie z powołaną praktyką.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że ograniczenie prawa do odliczenia do 50% wynikające z art. 86a ustawy o VAT stanowi środek stanowiący odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE, stosowany przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie upoważnienia Rady Unii Europejskiej udzielonego decyzją wykonawczą Rady 2013/805/UE. Upoważnienie to zostało przedłużone decyzją wykonawczą Rady (UE) 2025/1986 – do dnia 31 grudnia 2028 r. Reżim 50% pozostaje zatem obowiązujący w całym okresie objętym złożonym wnioskiem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.

W myśl ust. 1 tego artykułu:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.

Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy, warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Zatem, w podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany w fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle postanowień art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Z uregulowań ustawy wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane przepisami art. 86a ustawy.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 34 ustawy:

Natomiast stosownie do treści art. 86a ust. 2 ustawy:

Zatem, zgodnie z powyższymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”.

Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów „mieszanych”.

Jednakże od wynikającej z art. 86a ust. 1 ustawy zasady przewidziano wyjątki.

W świetle art. 86a ust. 3 ustawy:

Według art. 86a ust. 4 ustawy:

Należy zauważyć, że przepis art. 86a ust. 4 ustawy wskazuje na istnienie dwóch grup pojazdów samochodowych uznawanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

W pierwszej grupie (zgodnie z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy) mieszczą się pojazdy, których konstrukcja wskazuje na ich przeznaczenie z reguły do użytku prywatnego, jednakże pojazdy te mogą być także wykorzystywane w działalności gospodarczej (np. samochód osobowy). Z tych też względów – dla celów pełnego odliczania VAT – fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności gospodarczej musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych.

W konsekwencji, w celu dokonania pełnego odliczenia podatku VAT muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki:

-     sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania wyklucza ich użycie do celów prywatnych,

-     wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.

W drugiej grupie pojazdów uznawanych za wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej (zgodnie z art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy) mieszczą się natomiast pojazdy samochodowe, których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Na podstawie art. 86a ust. 9 ustawy:

Jak stanowi ust. 10 ww. artykułu:

W art. 86a ust. 12 ustawy wskazano, że:

Jak wskazano powyżej, podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”, tj. wykorzystywanych nie tylko w działalności gospodarczej, ale również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów prywatnych. Ograniczenie to – co do zasady – nie ma zastosowania w przypadku pojazdów samochodowych wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej. Dla celów pełnego odliczania VAT fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności musi być jednak rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia podatku VAT muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, wyklucza ich użycie do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, w ramach której wykonuje równolegle zawód adwokata (Kancelaria Adwokacka) oraz zawód doradcy podatkowego (Kancelaria Doradcy Podatkowego). Przeważającym przedmiotem działalności są usługi prawne (PKD 69.10.Z – Działalność prawnicza). Prowadzi Pan ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, a wykonywane przez Pana czynności podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według stawki podstawowej. Nie dotyczy Pana obowiązek stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a lub art. 90 ustawy.

Nie zatrudnia Pan pracowników ani nie korzysta ze stałej współpracy osób trzecich uprawnionych do prowadzenia pojazdów. Wszystkie czynności zawodowe, w tym czynności wymagające osobistego stawiennictwa poza siedzibą, wykonuje Pan osobiście.

Siedziba Pana działalności gospodarczej znajduje się w A.

Obsługa klientów wymaga od Pana częstych wyjazdów służbowych, w tym w szczególności do miejscowości znacznie oddalonych od siedziby – przykładowo do (…) lub miejsc niedostępnych za pośrednictwem komunikacji (np. (…)). Wyjazdy te mają charakter powtarzalny i stanowią element normalnego toku świadczenia usług.

Obecnie wykorzystuje Pan w działalności gospodarczej jeden samochód osobowy z napędem spalinowym, ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz amortyzowany zgodnie z art. 22a-22o ustawy o PIT. Samochód ten, został wprowadzony do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2026 r.

Planuje Pan nabyć drugi pojazd – samochód osobowy w pełni elektryczny (BEV) w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, tj. pojazd wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania. Pojazd zostanie nabyty na własność za gotówkę, ze środków własnych – bez korzystania z kredytu, pożyczki, leasingu ani jakiejkolwiek innej formy finansowania zewnętrznego; będzie kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, a przewidywany okres jego używania na potrzeby działalności gospodarczej Wnioskodawcy przekroczy rok. Wnioskodawca wprowadzi ten pojazd do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i będzie dokonywał od niego odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa pojazdu elektrycznego nie przekroczy kwoty 225 000 zł. Nabycie i wprowadzenie pojazdu do ewidencji nastąpi po dniu 31 grudnia 2025 r.

Planuje Pan, że nabędzie pojazd jako osoba fizyczna, do majątku prywatnego – tj. nie działając przy tej czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług – a następnie, po podjęciu decyzji o wykorzystywaniu pojazdu w prowadzonej działalności gospodarczej, przekaże go na potrzeby tej działalności i wprowadzi do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Nie będzie przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia pojazdu i nie będzie Pan występował o odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu. Między dniem nabycia pojazdu a dniem przekazania go na potrzeby działalności gospodarczej i wprowadzenia do ewidencji środków trwałych może upłynąć pewien okres, w którym pojazd pozostawał będzie w majątku prywatnym Wnioskodawcy. Po wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych pojazd będzie wykorzystywany w użytku mieszanym, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Podział funkcjonalny obu pojazdów będzie miał charakter trwały, zamierzony i uzasadniony różnicami technologicznymi, a nie dublowaniem tego samego zasobu.

Samochód spalinowy – głównie trasy dalekobieżne. Będzie Pan wykorzystywał pojazd spalinowy do wyjazdów służbowych.

Decyzja ta, jest podyktowana dwiema przyczynami o charakterze obiektywnym:

-     stan infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych na trasach objazdowych oraz w miejscowościach docelowych nie zapewnia Wnioskodawcy pewności wykonania czynności zawodowej w umówionym terminie, co w działalności prawniczej – związanej z terminami procesowymi i materialnoprawnymi o charakterze zawitym – generuje ryzyko zawodowe i odpowiedzialnościowe;

-     czas konieczny na uzupełnienie energii w trasie stanowi czas, którego Wnioskodawca nie może zafakturować na klienta, ponieważ nie jest to czas poświęcony czynnościom zawodowym.

Samochód elektryczny – ruch miejski i okołomiejski. Będzie Pan wykorzystywał pojazd elektryczny – głównie do przemieszczania się w obrębie A i najbliższych okolic, tj. do dojazdów do sądów, organów administracji, urzędów skarbowych, siedzib klientów oraz na spotkania zawodowe.

Niezależnie od opisanego wyżej podstawowego podziału funkcjonalnego, każdy z pojazdów będzie pełnił wobec drugiego funkcję rezerwową (zastępczą) – będzie Pan wykorzystywał go doraźnie w razie wystąpienia okoliczności uniemożliwiających lub istotnie utrudniających korzystanie z pojazdu przypisanego do danego zakresu zadań, w szczególności w przypadku:

-     awarii, kolizji, uszkodzenia lub kradzieży pojazdu podstawowego;

-     planowego lub nieplanowego przekazania pojazdu do serwisu, przeglądu okresowego, naprawy blacharskiej lub sezonowej wymiany ogumienia;

-     okoliczności zewnętrznych ograniczających użyteczność danego pojazdu (warunki atmosferyczne, czasowe zamknięcie dróg, awaria infrastruktury ładowania lub jej niedostępność).

Oba pojazdy będą wykorzystywane w tzw. użytku mieszanym, tj. zarówno na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i – potencjalnie i ubocznie – na cele niezwiązane z tą działalnością. Wnioskodawca nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 i ust. 7 ustawy o VAT, ani nie złoży informacji VAT-26, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy o VAT.

W Pana gospodarstwie domowym – zamieszkuje wyłącznie Pana małżonka, która nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami (prawa jazdy). W konsekwencji nie występuje ryzyko wykorzystywania któregokolwiek z pojazdów do celów prywatnych przez osoby trzecie; potencjalny użytek prywatny może być realizowany wyłącznie osobiście przez Pana i ma charakter marginalny wobec zakresu wykorzystania służbowego.

Wydatki związane z oboma pojazdami będą finansowane z Pana środków i nie zostaną Panu w jakiejkolwiek formie zwrócone. Wydatki będą właściwie udokumentowane, w szczególności fakturami wystawionymi na Pana.

Zarówno opisany we wniosku samochód z napędem spalinowym, jak i samochód elektryczny, który zamierza Pan nabyć, są pojazdami samochodowymi w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, a zatem stanowią pojazdy samochodowe w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy. Żaden z tych pojazdów nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 4 pkt 2, ust. 9 ani ust. 16 ustawy, ani pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą (art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy).

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy będzie przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o 50% kwoty podatku naliczonego – stosownie do art. 86 ust. 1 w związku z art. 86a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy – z tytułu wydatków związanych z eksploatacją i używaniem obu pojazdów (spalinowego i elektrycznego), w tym w szczególności nabycia paliw silnikowych, energii elektrycznej do ładowania, usług naprawy i konserwacji, przeglądów, ogumienia, materiałów eksploatacyjnych oraz mycia pojazdów – w sytuacji gdy będzie Pan wykorzystywał dwa pojazdy samochodowe w prowadzonej działalności gospodarczej, nie zatrudniając pracowników, oraz gdy oba pojazdy będą wykorzystywane w użytku mieszanym, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu i bez złożenia informacji VAT-26.

Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy wskazać, że z uwagi na fakt, że przedmiotowe samochody osobowe, będą wykorzystywane przez Pana do celów mieszanych, tj. zarówno do działalności gospodarczej – do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jak i prywatnie, to będzie przysługiwać Panu prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z eksploatacją i używaniem obu pojazdów.

Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy stwierdzam, że będzie Panu przysługiwało, na podstawie art. 86a ust. 1 i ust. 2 ustawy, prawo do odliczenia 50% podatku VAT naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących poniesione przez Pana wydatki, związane z przedmiotowymi pojazdami, tj. spalinowym i elektrycznym, w tym w szczególności nabycie paliw silnikowych, energii elektrycznej do ładowania, usług naprawy i konserwacji, przeglądów, ogumienia, materiałów eksploatacyjnych oraz mycia pojazdów. Przy czym prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od ww. wydatków będzie Panu przysługiwać, pod warunkiem niewystąpienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 8 uznano za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja indywidualna rozstrzyga wniosek wyłącznie w części dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 8. Natomiast w zakresie pytania ostatecznie sformułowanego w uzupełnieniu wniosku nr 9 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Ponadto, w zakresie pytań, oznaczonych we wniosku nr 1-7 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania), w szczególności dotyczy to rodzaju wydatków od których zamierza Pan odliczyć podatek VAT. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.