0112-KDIL3.4012.273.2022.9.MBN

Niedopełnienie przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego lub spełnienie go z opóźnieniem, nie skutkuje utratą prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.273.2022.9.MBN
Rodzaj dokumentu: Interpretacja indywidualna
Data wydania: 16 października 2026
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status: Aktualna

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

1. ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku, który wpłynął do mnie 18 lipca 2022 r (brak daty wypełnienia) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Po 891/22 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2026 r., sygn. I FKS 1091/23; i

2. stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2022 r. wpłynął Pana wniosek (brak daty wypełnienia wniosku) o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia:

- czy przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy, jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego;

- czy w okresie między przyjęciem samochodu ciężarowego do użytkowania a wykonaniem badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy, ma Pan prawo do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od zakupu i wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Uzupełnił go Pan pismem (wpływ 7 września 2022 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Posiada Pan samochód (…) oznaczony w dowodzie rejestracyjnym jako samochód ciężarowy, posiadający jeden rząd siedzeń, oddzielony trwałą przegrodą od części bagażowej. DMC samochodu to 3.600 kg.

W uzupełnieniu do wniosku, udzielił Pan odpowiedzi na poniższe pytania:

1. Czy jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT?

Odpowiedź: Tak. Jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT.

2. Do wykonywania jakich czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje Pan opisany we wniosku samochód, tj. czy do czynności:

‒ opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,

‒ zwolnionych z opodatkowania podatkiem od towarów i usług,

‒ niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Odpowiedź: Opisany we wniosku samochód ciężarowy wykorzystuje Pan w ramach prowadzonej działalności gospodarczej tylko i wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

3. Kiedy przedmiotowy samochód ciężarowy został zakupiony i przyjęty do użytkowania?

Odpowiedź: Umowa leasingowa na przedmiotowy samochód została podpisana w maju 2018 r. a wykup ww. samochodu miał miejsce w kwietniu 2022 r.

4. Kiedy przeprowadził Pan dla samochodu ciężarowego dodatkowe badanie techniczne potwierdzające spełnienia wymagań dla pojazdów określonych w art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Odpowiedź: Dodatkowe badanie techniczne zostało przeprowadzone 29 czerwca 2022 r.

5. Czy od dnia przyjęcia do użytkowania ww. samochodu wykluczone jest wykorzystanie samochodu do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą?

Odpowiedź: Przedmiotowy samochód był i jest nadal wykorzystywany tylko i wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą.

6. Czy istnieją obiektywne okoliczności potwierdzające brak wykorzystania samochodu, o którym mowa we wniosku do użytku prywatnego, jeśli tak, to proszę szczegółowo wskazać jakie to okoliczności?

Odpowiedź: Art. 86a ust. 4 pkt. 2 ustawy o VAT.

7. Czy od dnia przyjęcia do użytkowania samochodu ciężarowego prowadził/prowadzi Pan ewidencję przebiegu opisanego we wniosku samochodu ciężarowego? Jeśli tak, to czy ewidencja przebiegu ww. samochodu ciężarowego zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy?

Odpowiedź: Dla przedmiotowego samochodu nie była prowadzona ewidencja przebiegu.

8. Czy sposób wykorzystywania pojazdu określony w zasadach jego użytkowania, potwierdzony prowadzoną ewidencją przebiegu, wyklucza jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, a jeżeli tak – w jaki sposób?

Odpowiedź: Nie dotyczy.

9. Czy zostały określone zasady użytkowania samochodu, a jeżeli tak - w jakiej formie (np. regulaminu, wewnętrznego zarządzenia) i jakie są jego postanowienia?

Odpowiedź: Nie zostały określone zasady użytkowania pojazdu.

10. Czy od dnia przyjęcia do użytkowania samochodu ciężarowego istnieje nadzór nad używaniem przedmiotowego samochodu ciężarowego w trakcie wykonywania obowiązków służbowych (np. GPS)? Czy i w jaki sposób monitoruje Pan ilość zużytego paliwa?

Odpowiedź: Pojazd nie posiada GPS, a ilość zużytego paliwa weryfikuje Pan osobiście z ilością przejechanych kilometrów.

11. Czy w terminie 7 dni od dnia, w którym poniósł Pan pierwszy wydatek związany z ww. samochodem ciężarowym złożył Pan właściwemu dla Pana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego informację VAT-26, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy o VAT?

Odpowiedź: VAT-26 nie był złożony w Urzędzie Skarbowym.

12. Czy wykonanie dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, zostało potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez tę stację? Czy dowód rejestracyjny przedmiotowego pojazdu zawiera odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań? Kiedy dopełnił pan powyższych formalności – proszę podać datę.

Odpowiedź: Dodatkowe badanie techniczne zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem w dniu 29 czerwca 2022 r.

13. Czy przedmiotowy samochód ciężarowy to:

- pojazd samochodowy mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą (art. 86a ust. 9 pkt 1), czy

- pojazd samochodowy który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu (art. 86a ust. 9 pkt 2)?

Odpowiedź: Przedmiotowy samochód to pojazd samochodowy mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od przeznaczonej do przewozu ładunków trwałą przegrodą (art. 86a ust. 9 pkt 1).

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

1. Czy przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100%-ego odliczenie podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wy datków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego?

2. Czy w okresie między przyjęciem samochodu ciężarowego do użytkowania a wykonaniem badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, ma Pan prawo do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od zakupu i wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

Pana zdaniem, zakupiony samochód marki (...) oznaczony w dowodzie rejestracyjnym jako ciężarowy spełnia warunki zawarte w art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, i dalej art. 86a ust. 9 pkt 1.

Posiadane przez Wnioskodawcę badanie techniczne, o którym mowa w art. 86a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT potwierdza spełnienie wymogów.

W związku z brakiem w ustawie i rozporządzeniach jakichkolwiek wzmianek na temat terminu wykonania badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 pkt 1, Wnioskodawca odliczył 100% podatku VAT.

Powyższe stanowisko przedstawiały też sądy:

- wyrok Sądu WSA w Krakowie z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1213/20,

- wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 965/16,

- wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1492/17.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 29 września 2022 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0112-KDIL3.4012.273.2022.2.MBN, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Panu 3 października 2022 r.

Skarga na interpretację indywidualną

31 października 2022 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 891/22.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 13 maja 2026 r. sygn. akt I FSK 1091/23 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 maja 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

• ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, tj. znak 0112-KDIL3.4012.273.2022.2.MBN w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Po 891/22 oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2026 r. sygn. akt I FSK 1091/23.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.):

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanego artykułu wynika, że:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Przywołany przepis art. 86 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Ustawodawca zapewnił zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane przepisami art. 86a ustawy.

W myśl art. 2 pkt 34 ustawy:

Przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3.5 tony.

Zgodnie z treścią art. 86a ust. 1 ustawy:

W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:

1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;

2) należnego z tytułu:

a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca,

b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca,

c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;

3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;

4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34.

W art. 86a ust. 2 ustawy postanowiono, że:

Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;

2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Stosownie natomiast do art. 86a ust. 3 ustawy:

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:

a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub

b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;

2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy:

Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub

2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

W świetle art. 86a ust. 9 ustawy:

Do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą:

1) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

a) klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

b) z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;

2) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;

3) pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

a) agregat elektryczny/spawalniczy,

b) do prac wiertniczych,

c) koparka, koparko-spycharka,

d) ładowarka,

e) podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

f) żuraw samochodowy

− jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym.

Zgodnie z art. 86a ust. 10 pkt 1 ustawy:

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9:

1) pkt 1 i 2 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;

2) pkt 3 stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Jak wynika z art. 86a ust. 12 ustawy:

Podatnicy wykorzystujący wyłącznie do działalności gospodarczej pojazdy samochodowe, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, mają obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o tych pojazdach w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym poniosą pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami, nie później jednak niż w dniu przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.

Na podstawie art. 86a ust. 13 ustawy:

W przypadku niezłożenia w terminie informacji, o której mowa w ust. 12, uznaje się, że pojazd samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika dopiero od pierwszego dnia miesiąca, w którym podatnik złoży tę informację.

Z treści art. 86a ust. 4 pkt 1 wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z samochodem osobowym w sytuacji, gdy pojazd ten jest wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Dla celów pełnego odliczania podatku VAT fakt jego wykorzystywania wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia podatku muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tego pojazdu przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach jego używania wyklucza użycie go do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tego pojazdu ewidencją przebiegu pojazdu. Niezbędnym elementem warunkującym uznanie, że mamy do czynienia z samochodem wykorzystywanym wyłącznie w działalności gospodarczej jest również – określony w art. 86 ust. 12 ustawy – wymóg zgłoszenia (w ściśle określonym terminie) faktu takiego sposobu wykorzystywania pojazdu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Wskazać należy, że przepisy ustawy nie określają, w jaki sposób podatnik ma zapewnić wyeliminowanie użytku prywatnego używanego w nim pojazdu samochodowego dla celów pełnego odliczenia podatku naliczonego. Działania te muszą być dostosowane do specyfiki działalności i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Określone przez podatnika zasady używania pojazdu muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.

Z treści art. 86a ust. 4 pkt 2 w związku z art. 86a ust. 9 ustawy wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych, innych niż samochody osobowe, mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van oraz z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków i pojazdów samochodowych, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu.

W tej grupie pojazdów, uznawanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika mieszczą się pojazdy ustawowo uznane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, przy wykorzystywaniu których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Są to pojazdy o konstrukcji wskazującej na ich podstawowe przeznaczenie do celów gospodarczych, wykluczającej ich użycie do celów prywatnych lub powodującej, że ewentualny użytek do celów prywatnych będzie nieistotny.

W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że aby dokonać odliczenia pełnej kwoty podatku z tytułu wydatków związanych z samochodami wymienionymi w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy, warunkiem koniecznym jest, aby pojazdy te posiadały zaświadczenie wydane przez okręgową stację kontroli pojazdów, po przeprowadzeniu dodatkowego badania technicznego, przy czym powyższe winno wynikać również z dowodu rejestracyjnego zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Wykonanie dodatkowego badania technicznego potwierdzonego zaświadczeniem okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz posiadanie stosownej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu staje się obowiązkiem podatnika, w sytuacji, gdy podatnik chce dokonać obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego od nabywanych przez podatnika wydatków związanych z samochodami wymienionymi w art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy. Dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu poniesienia takich wydatków jest prawem podatnika, z którego to prawa podatnik może, lecz nie musi skorzystać. Zatem, jeżeli podatnik chce z powyższego prawa skorzystać powinien być w posiadaniu stosownych dokumentów (zaświadczenia i adnotacji w dowodzie rejestracyjnym), które by to prawo do odliczenia potwierdzały.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Posiada Pan samochód oznaczony w dowodzie rejestracyjnym jako samochód ciężarowy. Przedmiotowy samochód to pojazd samochodowy mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od przeznaczonej do przewodu ładunków trwałą przegrodą (art. 86a ust. 9 pkt 1). Jest on wykorzystywany wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tylko i wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Umowa leasingowa na przedmiotowy samochód została podpisana w maju 2018 r., a wykup miał miejsce w kwietniu 2022 r. Dodatkowe badanie techniczne zostało przeprowadzone 29 czerwca 2022 r. i zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem. Uznaje Pan, że przedmiotowy samochód nie jest wykorzystywany do użytku prywatnego, na podstawie art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT. Dla przedmiotowego samochodu nie była prowadzona ewidencja przebiegu. Nie zostały określone zasady użytkowania pojazdu. Pojazd nie posiada GPS, a ilość zużytego paliwa weryfikuje Pan osobiście z ilością przejechanych kilometrów. Nie złożył Pan informacji VAT-26 w Urzędzie Skarbowym.

Pana wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia, czy przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację i jego odnotowanie w dowodzie rejestracyjnym jest warunkiem, którego niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem skutkuje utratą prawa do 100% odliczenia podatku naliczonego od wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana pytań, trzeba mieć na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, przedstawione w przedmiotowej sprawie w wyroku z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 891/22 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 13 maja 2026 r. sygn. akt I FSK 1091/23.

W zakresie rozstrzygnięcia zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ww. wyroku z 22 lutego 2023 r. stwierdził, że:

(…) podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 czerwca 2018 r. sygn. akt I FSK 965/16 (CBOSA) na tle okoliczności pozwalających na przyjęcie, że znajduje ono odniesienie również w rozpoznawanej sprawie. NSA przyjął w nim, że warunkiem zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego jest spełnienie określonych cech konstrukcyjnych pojazdu, które potwierdza badanie techniczne. Jednakże istnienie tych cech konstrukcyjnych jest kryterium obiektywnym, a badanie techniczne to wymóg jedynie formalny, dowodowy, potwierdzający ich istnienie, ale nie samoistnie kreujący prawo do odliczenia. Należy przy tym wziąć pod uwagę cel i sens regulacji, a wymogi formalne określone w przepisach (takie jak, np. badanie techniczne) nie mogą naruszać zasady proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na poglądy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wskazał na znaczenie zasady proporcjonalności. Zgodnie z tą zasadą legalność środków nakładających ciężary finansowe na przedsiębiorców uzależniona jest od tego, że środki te będą właściwe i konieczne dla realizacji celów, do których zmierza zgodnie z prawem dana regulacja, przy czym, jeżeli istnieje możliwość wyboru spośród wielu właściwych środków, należy stosować najmniej restrykcyjne oraz czuwać nad tym, aby nałożone ciężary nie były nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. NSA wskazał, że o prawie do dokonywania takich odliczeń, dzięki uznaniu za pojazd samochodowy wykorzystywany wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej podatnika, decyduje posiadanie przez pojazdy samochodowe określonych przepisami cech. Skoro zaś cechy konstrukcyjne pojazdu wskazują, że może on być wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, należy przyjąć, że nałożenie na podatnika obowiązku wynikającego z art. 86a ust. 10 u.p.t.u., tj. wykonania dodatkowego badania technicznego ma na celu umożliwienie podatnikowi wykazanie spełnienia wymagań określonych w art. 86a ust. 9 u.p.t.u., a nie jest warunkiem dającym uprawnienie do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z tym pojazdem. Potwierdzenie cech konstrukcyjnych pojazdu, które wykluczają jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą wydane przez stację kontroli pojazdów powinno być traktowane jako środek dowodowy do wykazania wymaganych cech pojazdu, a nie jako warunek, którego niespełnienie powoduje pozbawienie podatnika prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług. W tej sytuacji stanowisko organu, że niedopełnienie obowiązku dokonania badania technicznego skutkuje utratą prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy pojazd posiada cechy konstrukcyjne uprawniające do pełnego odliczenia, prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności i wykracza poza zakres restrykcji dozwolonych powołanymi na wstępie decyzjami wykonawczymi Rady Unii Europejskiej.

Zdaniem Sądu:

(…) należy podkreślić, że opisany we wniosku pojazdy posiadał cechy konstrukcyjne wykluczające jego używanie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Skarżący w uzupełnieniu wniosku podał, że jest to samochód ciężarowy którego DMC wynosi 3.600 kg, mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od przeznaczonej do przewozu ładunków trwałą przegrodą, konstrukcja samochodu wyklucza jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz, że jest wykorzystywany do celów związanych wyłącznie z działalnością gospodarczą.

W tak opisanej sytuacji, jeśli skarżący korzysta prowadząc działalność gospodarczą z pojazdu, którego konstrukcja faktycznie uniemożliwia wykorzystywanie go na cele osobiste podatnika, naruszeniem zasady neutralności i proporcjonalności byłoby uzależnienie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zawartej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu adnotacji o spełnieniu tych wymagań, poprzedzonej dodatkowym badaniem technicznym, potwierdzonym stosownym zaświadczeniem. Tego rodzaju wykładnia sprzeczna byłaby również z ograniczeniami wprowadzonymi decyzją wykonawczą Rady Unii Europejskiej 2013/805/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. W podanych okolicznościach, spełnienie wymogów formalnych takich jak przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego i uzyskanie stosownego zaświadczenia oraz posiadanie adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, nie może decydować o istnieniu pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Powyższe stanowisko potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 13 maja 2026 r., sygn. akt I FSK 1091/23 wskazując, że:

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w tak zarysowanym sporze słusznie Sąd pierwszej instancji przyznał rację skarżącemu, w wyniku czego uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

NSA wyjaśnił również, że:

W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle spornego w niniejszej sprawie zagadnienia jednolicie przyjmuje się, iż warunkiem zastosowania pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego jest spełnienie określonych cech konstrukcyjnych pojazdu, które potwierdza badanie techniczne. Jednakże istnienie tych cech konstrukcyjnych jest kryterium obiektywnym, a badanie techniczne to wymóg jedynie formalny, dowodowy, potwierdzający ich istnienie, ale nie samoistnie kreujący prawo do odliczenia. O prawie do dokonywania odliczeń, dzięki uznaniu za pojazd samochodowy wykorzystywany wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej podatnika, decyduje posiadanie przez pojazdy samochodowe określonych przepisami cech. Skoro zaś cechy konstrukcyjne pojazdu wskazują, że może on być wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, należy przyjąć, że nałożenie na podatnika obowiązku wynikającego z art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, tj. wykonania dodatkowego badania technicznego ma na celu umożliwienie podatnikowi wykazanie spełnienia wymagań określonych w art. 86a ust. 9 tej ustawy, a nie jest warunkiem dającym uprawnienie do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z tym pojazdem. Potwierdzenie cech konstrukcyjnych pojazdu, które wykluczają jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą wydane przez stację kontroli pojazdów powinno być traktowane jako środek dowodowy do wykazania wymaganych cech pojazdu, a nie jako warunek, którego niespełnienie powoduje pozbawienie podatnika prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług. W tej sytuacji stanowisko organu, że niedopełnienie obowiązku dokonania badania technicznego skutkuje utratą prawa do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy pojazd posiada cechy konstrukcyjne uprawniające do pełnego odliczenia, prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności (tak wyroki NSA: z 11 maja 2023 r., sygn. akt IFSK 929/20, z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 965/16, z 14 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1787/22 − dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pojazd opisany przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej posiadał cechy konstrukcyjne wykluczające jego używanie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Skarżący podał, że jest to samochód ciężarowy którego DMC wynosi 3.600 kg, mający jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od przeznaczonej do przewozu ładunków trwałą przegrodą, konstrukcja samochodu wyklucza jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz, że jest wykorzystywany do celów związanych wyłącznie z działalnością gospodarczą.

W tak opisanej sytuacji, jeśli skarżący korzysta, prowadząc działalność gospodarczą, z pojazdu, którego konstrukcja faktycznie uniemożliwia wykorzystywanie go na cele osobiste, naruszeniem zasady neutralności i proporcjonalności byłoby uzależnienie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zawartej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu adnotacji o spełnieniu tych wymagań, poprzedzonej dodatkowym badaniem technicznym, potwierdzonym stosownym zaświadczeniem.

W konsekwencji skarżącemu przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w wysokości 100% kwoty podatku naliczonego od wydatków związanych z tym pojazdem także za okres poprzedzający dokonanie odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, o której mowa w art. 86a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT.

Tym samym, mając na względzie wyrok WSA z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 891/22 oraz wyrok NSA z 13 maja 2026 r. sygn. akt I FSK 1091/23 zapadłe w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że w podanych okolicznościach, spełnienie wymogów formalnych takich jak przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego i uzyskanie stosownego zaświadczenia oraz posiadanie adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, nie może decydować o istnieniu pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego, zatem niedopełnienie lub spełnienie z opóźnieniem nie skutkuje utratą prawa do 100% odliczenia podatku naliczonego od wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Podsumowując, stwierdzam, że niedopełnienie przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego lub spełnienie go z opóźnieniem, nie skutkuje utratą prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z zakupem oraz wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Kolejna Pana wątpliwość dotyczy prawa do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od zakupu i wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego w okresie między przyjęciem samochodu ciężarowego do użytkowania a wykonaniem badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy.

Odpowiadając na Pana wątpliwości w powyższym zakresie, powtórzyć tu należy, że mając na względzie wyrok WSA z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 891/22 oraz wyrok NSA z 13 maja 2026 r. sygn. akt I FSK 1091/23, spełnienie wymogów formalnych takich jak przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego i uzyskanie stosownego zaświadczenia oraz posiadanie adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, nie może decydować o istnieniu pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Zatem, w okresie między przyjęciem samochodu ciężarowego do użytkowania a wykonaniem badania technicznego, o którym mowa w art. 86a ust. 10 ustawy o VAT, ma Pan prawo do 100%-ego odliczenia podatku naliczonego od zakupu i wydatków eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem samochodu ciężarowego.

Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2, należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.

Kontakt z biurem