0112-KDIL2-2.4011.769.2026.4.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 5 września 2026 r. (wpływ 5 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

1. Wnioskodawca jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca posługuje się numerem identyfikacji podatkowej NIP (…).

2. Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, w ramach której wykonuje równolegle zawód adwokata (Kancelaria Adwokacka) oraz zawód doradcy podatkowego (Kancelaria Doradcy Podatkowego). Przeważającym przedmiotem działalności są usługi prawne (PKD 69.10.Z – Działalność prawnicza). Działalność Wnioskodawcy podlega regulacjom ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze oraz ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, w tym obowiązkom w zakresie należytej staranności zawodowej i terminowości czynności.

3. Dochody z działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT (podatek liniowy według stawki 19%). Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, a wykonywane przez niego czynności podlegają w całości opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej; Wnioskodawcy nie dotyczy obowiązek stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a lub art. 90 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”).

4. Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników ani nie korzysta ze stałej współpracy osób trzecich uprawnionych do prowadzenia pojazdów. Wszystkie czynności zawodowe, w tym czynności wymagające osobistego stawiennictwa poza siedzibą, Wnioskodawca wykonuje osobiście.

5. Siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy znajduje się w A, w (…). Lokalizacja ta objęta jest jednocześnie:

(…).

6. Model biznesowy Wnioskodawcy obejmuje dwa równoległe strumienie przychodów:

a)   stałą współpracę z dużą kancelarią prawną, w ramach której świadczone są usługi na rzecz podmiotu prowadzącego działalność w zakresie eksploatacji stacji paliw;

b)   obsługę własnych klientów, w tym podmiotów z branży hotelowej i retail. Usługi te rozliczane są według stawek godzinowych – tj. w modelu, w którym podstawą wynagrodzenia jest liczba godzin faktycznie poświęconych na czynności zawodowe podlegające zafakturowaniu na klienta.

7. Obsługa klientów wymaga od Wnioskodawcy częstych wyjazdów służbowych, w tym w szczególności do miejscowości znacznie oddalonych od siedziby – przykładowo (…) lub miejsc niedostępnych za pośrednictwem komunikacji (np. (…)). Wyjazdy te mają charakter powtarzalny i stanowią element normalnego toku świadczenia usług.

8. Obecnie Wnioskodawca wykorzystuje w działalności gospodarczej jeden samochód osobowy z napędem spalinowym, ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz amortyzowany zgodnie z art. 22a–22o ustawy o PIT. Samochód ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych przed dniem 1 stycznia 2026 r.

9. Wnioskodawca planuje nabyć drugi pojazd – samochód osobowy w pełni elektryczny (BEV) w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, tj. pojazd wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania. Pojazd zostanie nabyty na własność za gotówkę, ze środków własnych Wnioskodawcy – bez korzystania z kredytu, pożyczki, leasingu ani jakiejkolwiek innej formy finansowania zewnętrznego; będzie kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, a przewidywany okres jego używania na potrzeby działalności gospodarczej Wnioskodawcy przekroczy rok. Wnioskodawca wprowadzi ten pojazd do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i będzie dokonywał od niego odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa pojazdu elektrycznego nie przekroczy kwoty 225 000 zł. Nabycie i wprowadzenie pojazdu do ewidencji nastąpi po dniu 31 grudnia 2025 r.

9a. Pojazd będzie samochodem używanym. Przedmiotem nabycia będzie pojazd uprzednio zarejestrowany i wykorzystywany, przy czym Wnioskodawca będzie w stanie wykazać – na podstawie dokumentacji pojazdu, w szczególności dowodu rejestracyjnego, historii serwisowej oraz raportu z Centralnej Ewidencji Pojazdów — że przed jego nabyciem przez Wnioskodawcę pojazd był wykorzystywany przez okres co najmniej 6 miesięcy przez podmiot inny niż Wnioskodawca. Pojazd zostanie po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez Wnioskodawcę.

9b. Sposób nabycia – nabycie do majątku prywatnego, a następnie przekazanie na potrzeby działalności gospodarczej. Wnioskodawca planuje, że nabędzie pojazd jako osoba fizyczna, do majątku prywatnego – tj. nie działając przy tej czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług – a następnie, po podjęciu decyzji o wykorzystywaniu pojazdu w prowadzonej działalności gospodarczej, przekaże go na potrzeby tej działalności i wprowadzi do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia pojazdu i Wnioskodawca nie będzie występował o odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu. Między dniem nabycia pojazdu a dniem przekazania go na potrzeby działalności gospodarczej i wprowadzenia do ewidencji środków trwałych może upłynąć pewien okres, w którym pojazd pozostawał będzie w majątku prywatnym Wnioskodawcy. Po wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych pojazd będzie wykorzystywany w sposób opisany w pkt 10–12, tj. w użytku mieszanym, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

10. Podział funkcjonalny obu pojazdów będzie miał charakter trwały, zamierzony i uzasadniony różnicami technologicznymi, a nie dublowaniem tego samego zasobu.

10.1. Samochód spalinowy – głównie trasy dalekobieżne. Wnioskodawca będzie wykorzystywał pojazd spalinowy do wyjazdów służbowych poza aglomerację (...), w szczególności na trasach opisanych w pkt 7. Decyzja ta jest podyktowana dwiema przyczynami o charakterze obiektywnym:

-     stan infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych na trasach objazdowych oraz w miejscowościach docelowych nie zapewnia Wnioskodawcy pewności wykonania czynności zawodowej w umówionym terminie, co w działalności prawniczej – związanej z terminami procesowymi i materialnoprawnymi o charakterze zawitym – generuje ryzyko zawodowe i odpowiedzialnościowe;

-     czas konieczny na uzupełnienie energii w trasie stanowi czas, którego Wnioskodawca nie może zafakturować na klienta, ponieważ nie jest to czas poświęcony czynnościom zawodowym. Przy modelu rozliczeń opartym na stawce godzinowej każda godzina spędzona na ładowaniu pojazdu oznacza wymierny, dający się skwantyfikować ubytek przychodu.

Wykorzystywanie pojazdu elektrycznego na trasach dalekobieżnych byłoby zatem dla Wnioskodawcy działaniem ekonomicznie nieracjonalnym.

10.2. Samochód elektryczny – ruch miejski i okołomiejski. Wnioskodawca będzie wykorzystywał pojazd elektryczny — z zastrzeżeniem sytuacji opisanych w pkt 10.3 – głównie do przemieszczania się w obrębie A i najbliższych okolic, tj. do dojazdów do sądów, organów administracji, urzędów skarbowych, siedzib klientów oraz na spotkania zawodowe. Wybór pojazdu elektrycznego dla tego zakresu zadań uzasadniają następujące okoliczności:

-     uprawnienie do korzystania z pasów ruchu dla autobusów (art. 148a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym), przysługujące pojazdom elektrycznym co najmniej do 31 grudnia 2027 r., co w warunkach kongestii komunikacyjnej w centrum A skraca czas przejazdu i – przy rozliczeniu godzinowym – bezpośrednio zwiększa liczbę godzin możliwych do zafakturowania na klienta;

-     zwolnienie pojazdów elektrycznych z opłat za postój w strefie płatnego parkowania, obejmujące obszar siedziby Wnioskodawcy oraz obszary, w których zlokalizowane są sądy i urzędy, co obniża koszty prowadzenia działalności;

-     (…);

-     istotnie niższy jednostkowy koszt przejazdu w ruchu miejskim w porównaniu z pojazdem spalinowym, którego zużycie paliwa w warunkach ruchu miejskiego jest najwyższe;

-     wyższy limit amortyzacyjny — zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r., dla pojazdów elektrycznych limit wynosi 225 000 zł, podczas gdy dla pojazdu spalinowego o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g/km – 100 000 zł; nabycie pojazdu elektrycznego jest zatem dla Wnioskodawcy rozwiązaniem efektywniejszym również z perspektywy rachunku podatkowego;

-     realizacja celów środowiskowych, spójna z kierunkiem polityki publicznej wyrażonym w ustawie o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w uchwale o (…).

10.3. Wzajemna funkcja rezerwowa obu pojazdów. Niezależnie od opisanego wyżej podstawowego podziału funkcjonalnego, każdy z pojazdów będzie pełnił wobec drugiego funkcję rezerwową (zastępczą) – Wnioskodawca będzie wykorzystywał go doraźnie w razie wystąpienia okoliczności uniemożliwiających lub istotnie utrudniających korzystanie z pojazdu przypisanego do danego zakresu zadań, w szczególności w przypadku:

-     awarii, kolizji, uszkodzenia lub kradzieży pojazdu podstawowego;

-     planowego lub nieplanowego przekazania pojazdu do serwisu, przeglądu okresowego, naprawy blacharskiej lub sezonowej wymiany ogumienia;

-     okoliczności zewnętrznych ograniczających użyteczność danego pojazdu (warunki atmosferyczne, czasowe zamknięcie dróg, awaria infrastruktury ładowania lub jej niedostępność).W takich sytuacjach Wnioskodawca będzie mógł wykonać czynność zawodową przy użyciu drugiego pojazdu — w szczególności odbyć wyjazd o charakterze pozamiejskim pojazdem elektrycznym, jeżeli pojazd spalinowy będzie niedostępny, albo odbyć przejazd miejski pojazdem spalinowym, jeżeli niedostępny będzie pojazd elektryczny.

Funkcja ta ma charakter subsydiarny i doraźny: nie modyfikuje ona podstawowego, opisanego wyżej podziału funkcjonalnego, lecz stanowi jego zabezpieczenie. Znaczenie tej funkcji dla Wnioskodawcy wynika z charakteru wykonywanego zawodu.

Czynności adwokata i doradcy podatkowego są w znacznej części powiązane z terminami o charakterze zawitym i nieprzywracalnym (terminy rozpraw i posiedzeń, terminy do wniesienia środków zaskarżenia, terminy procesowe i materialnoprawne w postępowaniach podatkowych). Niemożność stawienia się na czynność wskutek unieruchomienia jedynego pojazdu rodzi po stronie Wnioskodawcy nie tylko ryzyko utraty przychodu, lecz także ryzyko odpowiedzialności odszkodowawczej wobec klienta oraz odpowiedzialności dyscyplinarnej, a w dalszej perspektywie – ryzyko utraty klienta i związanego z nim źródła przychodów. Wnioskodawca, nie zatrudniając pracowników ani nie korzystając ze stałej współpracy innych osób uprawnionych do prowadzenia pojazdów, nie dysponuje żadnym alternatywnym mechanizmem zapewnienia ciągłości mobilności; posiadanie drugiego pojazdu jest zatem jedynym dostępnym mu sposobem zabezpieczenia tego ryzyka.

11. Oba pojazdy będą wykorzystywane w tzw. użytku mieszanym, tj. zarówno na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i – potencjalnie i ubocznie – na cele niezwiązane z tą działalnością. Wnioskodawca nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 pkt 1 i ust. 7 ustawy o VAT, ani nie złoży informacji VAT-26, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy o VAT. Decyzja ta wynika z oceny Wnioskodawcy, że obciążenie administracyjne związane z prowadzeniem takiej ewidencji przez podatnika wykonującego czynności zawodowe osobiście przewyższa korzyść podatkową możliwą do osiągnięcia, a jednocześnie generuje ryzyko sporu z organem co do rzetelności ewidencji. Wnioskodawca przyjmuje w konsekwencji reżim właściwy dla użytku mieszanego, tj. odliczenie 50% podatku naliczonego oraz zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków z tytułu kosztów używania pojazdów.

12. W gospodarstwie domowym Wnioskodawcy – poza samym Wnioskodawcą – zamieszkuje wyłącznie małżonka Wnioskodawcy, która nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami (prawa jazdy). W konsekwencji nie występuje ryzyko wykorzystywania któregokolwiek z pojazdów do celów prywatnych przez osoby trzecie; potencjalny użytek prywatny może być realizowany wyłącznie osobiście przez Wnioskodawcę i ma charakter marginalny wobec zakresu wykorzystania służbowego.

13. Wnioskodawca zamieszkuje w budynku wielorodzinnym, przy którym funkcjonuje garaż wielostanowiskowy. Wnioskodawcy przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, obejmujący prawo do wyłącznego korzystania z oznaczonego miejsca postojowego w tym garażu (podział do korzystania – quoad usum). Miejsce to nie stanowi odrębnego przedmiotu własności ani odrębnego środka trwałego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy i nie jest przedmiotem niniejszego wniosku. Na tym miejscu postojowym parkowany będzie samochód elektryczny, o którym mowa w pkt 9. Energia elektryczna na potrzeby ładowania tego pojazdu nabywana będzie na ogólnodostępnych stacjach ładowania, na podstawie faktur wystawianych na Wnioskodawcę, w tym z wykorzystaniem kart i aplikacji operatorów tych stacji lub w przyszłości z ładowarki zamontowanej przy miejscu parkowania w garażu wielostanowiskowym.

14. Wydatki związane z oboma pojazdami będą finansowane ze środków Wnioskodawcy i nie zostaną mu w jakiejkolwiek formie zwrócone. Wydatki będą właściwie udokumentowane, w szczególności fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę. Wydatki te obejmować będą w szczególności: zakup paliw silnikowych (pojazd spalinowy), zakup energii elektrycznej na potrzeby ładowania (pojazd elektryczny), opłaty za korzystanie z ogólnodostępnych stacji ładowania, przeglądy i naprawy, wymianę i przechowywanie ogumienia, materiały eksploatacyjne, opłaty za przejazd autostradami, opłaty parkingowe, mycie i utrzymanie czystości pojazdów oraz składki ubezpieczeniowe (OC, AC, NNW, assistance).

15. Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie oddawania pojazdów w odpłatne używanie, o której mowa w art. 23 ust. 5b ustawy o PIT oraz w art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT. Żaden z pojazdów nie będzie stanowił pojazdu, o którym mowa w art. 86a ust. 4 pkt 2 i ust. 9 ustawy o VAT (pojazd o konstrukcji wykluczającej użytek prywatny).

16. Wnioskodawca oświadcza, że na dzień złożenia wniosku w sprawie objętej wnioskiem nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa, a sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

Uzupełnienie wniosku

Czy opisany we wniosku „samochód z napędem spalinowym” oraz „samochód elektryczny” spełniają definicję samochodu osobowego, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Ad II.1. Definicja samochodu osobowego

Wnioskodawca wyjaśnia, że zarówno opisany we wniosku samochód z napędem spalinowym, jak i samochód elektryczny, który Wnioskodawca zamierza nabyć, spełniają definicję samochodu osobowego, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT. Każdy z tych pojazdów:

·   jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;

·   ma dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony;

·   jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

·   nie należy do żadnej z kategorii pojazdów wyłączonych z definicji samochodu osobowego na podstawie art. 5a pkt 19a lit. a–d ustawy o PIT — w szczególności nie jest pojazdem mającym jeden rząd siedzeń oddzielony od części ładunkowej ścianą lub trwałą przegrodą, nie posiada kabiny kierowcy i nadwozia przeznaczonego do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielnych elementów, nie jest pojazdem specjalnym ani pojazdem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o VAT.

Oba pojazdy są (odpowiednio: będą) zarejestrowane jako samochody osobowe (kategoria homologacyjna M1).

Co należy rozumieć pod pojęciem „opłat za korzystanie z kart”, do których odnosiło się pytanie nr 5 wynikające z wniosku przed jego uzupełnieniem – proszę wskazać czego dotyczą te opłaty?

Ad II.2. Pojęcie „opłat za korzystanie z kart”

Przez „opłaty za korzystanie z kart” Wnioskodawca rozumie opłaty związane z korzystaniem z kart identyfikacyjnych (kart RFID) wydawanych przez operatorów ogólnodostępnych stacji ładowania lub przez dostawców usług ładowania. Karta identyfikacyjna służy do autoryzacji sesji ładowania na stacji – jej zbliżenie do czytnika stacji identyfikuje Wnioskodawcę jako nabywcę energii i uruchamia proces ładowania, a pobrana energia jest przypisywana do konta Wnioskodawcy u danego operatora lub dostawcy.

Opłaty ponoszone w związku z korzystaniem z kart obejmują:

1) cenę pobranej energii elektrycznej – ustalaną według stawki za kilowatogodzinę (kWh) albo, w przypadku niektórych operatorów, według stawki za minutę ładowania, naliczaną odrębnie dla każdej sesji ładowania autoryzowanej kartą;

2) opłatę za rozpoczęcie sesji ładowania – stałą opłatę pobieraną przez niektórych operatorów za uruchomienie każdej sesji, niezależnie od ilości pobranej energii;

3) opłatę za postój pojazdu na stanowisku ładowania po zakończeniu ładowania (tzw. opłatę za blokowanie stanowiska) – naliczaną za czas, w którym pojazd pozostaje podłączony do stacji po osiągnięciu pełnego naładowania lub po upływie czasu wolnego od opłaty;

4) opłatę abonamentową – stałą opłatę okresową (miesięczną) uiszczaną na rzecz operatora lub dostawcy usług ładowania, uprawniającą do korzystania z obniżonej stawki za kWh w danej sieci stacji;

5) opłatę za wydanie karty identyfikacyjnej – jednorazową opłatę pobieraną przy wydaniu fizycznej karty RFID.

Wszystkie powyższe opłaty są rozliczane przez operatora lub dostawcę usług ładowania zbiorczo za okres rozliczeniowy (zwykle miesięczny) i dokumentowane fakturą wystawianą na Wnioskodawcę, zawierającą wyszczególnienie sesji ładowania, ilości pobranej energii oraz poszczególnych opłat.

Co należy rozumieć pod pojęciem „opłat za korzystanie z aplikacji ładowania”, do których odnosiło się pytanie nr 5 wynikające z wniosku przed jego uzupełnieniem – proszę wskazać czego dotyczą te opłaty?

Ad II.3. Pojęcie „opłat za korzystanie z aplikacji ładowania”

Przez „opłaty za korzystanie z aplikacji ładowania” Wnioskodawca rozumie opłaty związane z korzystaniem z aplikacji mobilnych udostępnianych przez operatorów ogólnodostępnych stacji ładowania oraz przez dostawców usług ładowania (w tym dostawców oferujących dostęp do stacji wielu operatorów w ramach tzw. roamingu ładowania). Aplikacja mobilna pełni funkcję alternatywnego wobec karty identyfikacyjnej narzędzia autoryzacji sesji ładowania – umożliwia zlokalizowanie stacji, uruchomienie i zakończenie sesji, podgląd jej przebiegu oraz rozliczenie płatności; pobrana energia jest przypisywana do konta Wnioskodawcy u danego operatora lub dostawcy.

Samo pobranie i korzystanie z aplikacji jest co do zasady nieodpłatne. Opłaty ponoszone „za korzystanie z aplikacji ładowania” są zatem opłatami za świadczenia nabywane za jej pośrednictwem i mają charakter tożsamy z opłatami opisanymi w punkcie Ad II.2 pkt 1-4, tj. obejmują cenę pobranej energii elektrycznej, opłatę za rozpoczęcie sesji, opłatę za postój po zakończeniu ładowania oraz – w przypadku wykupienia planu abonamentowego w aplikacji – opłatę abonamentową. Różnica między „kartą” a „aplikacją” sprowadza się wyłącznie do technicznego sposobu autoryzacji sesji ładowania; przedmiot nabycia (energia elektryczna wraz z opłatami towarzyszącymi) i sposób dokumentowania (zbiorcza faktura operatora lub dostawcy za okres rozliczeniowy, wystawiana na Wnioskodawcę) są w obu przypadkach identyczne.

Wnioskodawca podkreśla, że zarówno karty identyfikacyjne, jak i aplikacje mobilne będą wykorzystywane wyłącznie do ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy; w gospodarstwie domowym Wnioskodawcy nie występuje inny pojazd elektryczny (por. pkt 12 opisu zdarzenia przyszłego).

Jeżeli w wyniku uzupełnienia wniosku wskaże Pan, że zadane pytanie nr 5 dotyczy również wydatków na nabycie energii elektrycznej przeznaczonej do ładowania samochodu elektrycznego z ładowarki zamontowanej przy miejscu parkowania w garażu wielostanowiskowym, proszę również wskazać:

a)  w jaki sposób udokumentuje Pan koszty ładowania samochodu elektrycznego z ładowarki zamontowanej przy miejscu parkowania w garażu wielostanowiskowym;

b)  czy dokument ten będzie odzwierciedlał koszty faktycznego zużycia energii do ładowania Pana samochodu elektrycznego;

c)  czy faktycznie poniesie Pan wydatki na ładowanie samochodu elektrycznego z ładowarki zamontowanej przy miejscu parkowania w garażu wielostanowiskowym?

Ad II.4. Ładowanie z punktu ładowania zamontowanego przy miejscu postojowym w garażu wielostanowiskowym

W związku z tym, że pytanie nr 5 dotyczy również energii elektrycznej pobieranej z punktu ładowania w garażu wielostanowiskowym, Wnioskodawca uzupełnia opis zdarzenia przyszłego (pkt 13 wniosku) o następujące okoliczności oraz udziela odpowiedzi na pytania organu zawarte w pkt II.4 lit. a-c wezwania.

Okoliczności uzupełniające opis zdarzenia przyszłego:

Punkt ładowania (ładowarka typu x) o mocy nieprzekraczającej 11 kW nie został jeszcze zamontowany. Wnioskodawca zamierza zamontować go – po nabyciu samochodu elektrycznego – na przypisanym mu miejscu postojowym w garażu wielostanowiskowym budynku wielorodzinnego, w którym zamieszkuje, w trybie art. 12b ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, tj. po uzyskaniu zgody zarządu wspólnoty mieszkaniowej poprzedzonej ekspertyzą dopuszczalności instalacji. Punkt ładowania będzie służył wyłącznie ładowaniu samochodu elektrycznego stanowiącego środek trwały w działalności gospodarczej Wnioskodawcy i nie będzie udostępniany osobom trzecim. Wydatki na nabycie i montaż samego urządzenia nie są przedmiotem wniosku.

Punkt ładowania będzie zasilany z odrębnego, dedykowanego obwodu elektrycznego, wyposażonego w odrębny układ pomiarowy. Wnioskodawca wyklucza zasilanie punktu ładowania z instalacji elektrycznej swojego lokalu mieszkalnego (spod licznika lokalu). Sposób opomiarowania i rozliczania energii zostanie ustalony z zarządem wspólnoty mieszkaniowej i przyjmie jedną z dwóch postaci:

·   Wariant A — odrębny licznik i umowa bezpośrednia: punkt ładowania zostanie podłączony do odrębnego przyłącza wyposażonego w licznik energii elektrycznej zainstalowany przez operatora systemu dystrybucyjnego, a Wnioskodawca zawrze we własnym imieniu umowę kompleksową sprzedaży energii elektrycznej ze sprzedawcą energii. Faktury za energię elektryczną będą wystawiane przez sprzedawcę energii bezpośrednio na Wnioskodawcę i będą dokumentowały wyłącznie energię pobraną przez punkt ładowania;

·   Wariant B — podlicznik i rozliczenie przez wspólnotę mieszkaniową: punkt ładowania zostanie podłączony do instalacji części wspólnych nieruchomości poprzez podlicznik dedykowany wyłącznie dla tego punktu, a wspólnota mieszkaniowa (zarządca) będzie obciążała Wnioskodawcę kosztem energii pobranej przez punkt ładowania na podstawie wskazań tego podlicznika oraz ceny jednostkowej energii wynikającej z faktury sprzedawcy energii wystawionej na wspólnotę. Dokument rozliczeniowy (faktura albo nota obciążeniowa) będzie wystawiany przez wspólnotę na Wnioskodawcę za okres rozliczeniowy i będzie wskazywał ilość pobranej energii (kWh), cenę jednostkową oraz kwotę do zapłaty.

Ad II.4 lit. a) – sposób udokumentowania kosztów ładowania z punktu ładowania w garażu

Koszty ładowania z punktu ładowania w garażu Wnioskodawca udokumentuje:

·   w Wariancie A – fakturami sprzedawcy energii elektrycznej wystawionymi na Wnioskodawcę, obejmującymi energię zmierzoną odrębnym licznikiem dedykowanym dla punktu ładowania, wraz z dowodami zapłaty;

·   w Wariancie B – dokumentami rozliczeniowymi wspólnoty mieszkaniowej (fakturami albo notami obciążeniowymi) wystawionymi na Wnioskodawcę, sporządzonymi na podstawie protokolarnego odczytu wskazań podlicznika dedykowanego dla punktu ładowania, wraz z dowodami zapłaty; Wnioskodawca będzie ponadto dysponował kopią faktury sprzedawcy energii wystawionej na wspólnotę, z której wynika zastosowana cena jednostkowa.

Niezależnie od wariantu Wnioskodawca będzie dysponował rejestrem sesji ładowania generowanym przez samo urządzenie (wbudowany licznik energii punktu ładowania oraz aplikacja producenta), pozwalającym na weryfikację ilości energii pobranej przez pojazd w danym okresie z wskazaniami licznika lub podlicznika.

Ad II.4 lit. b) – czy dokument będzie odzwierciedlał koszty faktycznego zużycia energii do ładowania samochodu elektrycznego Wnioskodawcy

Tak. W obu wariantach układ pomiarowy (odrębny licznik operatora systemu dystrybucyjnego albo podlicznik) będzie dedykowany wyłącznie dla obwodu zasilającego punkt ładowania i nie będzie mierzył zużycia energii przez jakiekolwiek inne odbiorniki. Punkt ładowania będzie z kolei służył wyłącznie ładowaniu samochodu elektrycznego Wnioskodawcy — jest to jedyny pojazd elektryczny w gospodarstwie domowym Wnioskodawcy, a jedyna poza Wnioskodawcą osoba w tym gospodarstwie (małżonka) nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami (pkt 12 opisu zdarzenia przyszłego). W konsekwencji ilość energii wykazana w dokumencie będzie tożsama z ilością energii faktycznie zużytej na ładowanie samochodu elektrycznego Wnioskodawcy, a kwota wynikająca z dokumentu — z faktycznym kosztem tej energii. Wnioskodawca nie będzie stosował żadnych szacunków, ryczałtów ani proporcji.

Ad II.4 lit. c) – czy Wnioskodawca faktycznie poniesie wydatki na ładowanie z punktu ładowania w garażu

Tak. Wnioskodawca będzie faktycznie ponosił wydatki na energię elektryczną pobieraną przez punkt ładowania – dokonując zapłaty, ze środków własnych, kwot wynikających z faktur sprzedawcy energii (Wariant A) albo z dokumentów rozliczeniowych wspólnoty mieszkaniowej (Wariant B). Wydatki te będą miały charakter definitywny i nie zostaną Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie zwrócone.

Pytania

1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca – mimo posiadania w działalności gospodarczej samochodu osobowego z napędem spalinowym oraz mimo niezatrudniania pracowników – będzie uprawniony do wprowadzenia nabytego samochodu osobowego w pełni elektrycznego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz do dokonywania od jego wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2, art. 22d ust. 2, art. 22h ust. 1 pkt 1 oraz art. 22i ust. 1 ustawy o PIT?

2. Czy – przy założeniu, że wartość początkowa samochodu elektrycznego nie przekroczy kwoty 225 000 zł – odpisy amortyzacyjne od tego pojazdu będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości?

3. Czy w odniesieniu do samochodu osobowego z napędem spalinowym, wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przed dniem 1 stycznia 2026 r., Wnioskodawca będzie nadal stosował limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2025 r., tj. limit 150 000 zł, a nie limity wprowadzone z dniem 1 stycznia 2026 r.?

4. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków z tytułu kosztów używania każdego z dwóch pojazdów (zarówno spalinowego, jak i elektrycznego), stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a w związku z art. 23 ust. 5f i 5g ustawy o PIT, w sytuacji gdy oba pojazdy będą wykorzystywane w użytku mieszanym, a Wnioskodawca nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o VAT?

5. Czy wydatki na nabycie energii elektrycznej przeznaczonej do ładowania samochodu elektrycznego, obejmujące:

a) wydatki ponoszone na rzecz operatorów ogólnodostępnych stacji ładowania oraz dostawców usług ładowania, tj. cenę pobranej energii elektrycznej wraz z opłatami towarzyszącymi nabyciu tej energii (opłatą za rozpoczęcie sesji ładowania, opłatą za postój pojazdu na stanowisku ładowania po zakończeniu ładowania, opłatą abonamentową oraz opłatą za wydanie karty identyfikacyjnej), autoryzowanymi za pomocą karty identyfikacyjnej albo aplikacji mobilnej, oraz

b) wydatki na energię elektryczną pobraną za pośrednictwem punktu ładowania zamontowanego przy miejscu postojowym Wnioskodawcy w garażu wielostanowiskowym, udokumentowane fakturą wystawioną przez sprzedawcę energii elektrycznej na podstawie wskazań odrębnego układu pomiarowego albo dokumentem rozliczeniowym wystawionym przez wspólnotę mieszkaniową na podstawie wskazań podlicznika dedykowanego dla tego punktu ładowania,

-   stanowią wydatki z tytułu kosztów używania samochodu osobowego w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT, a w konsekwencji podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%?

6. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wartość początkową samochodu elektrycznego – nabytego do majątku prywatnego, a następnie przekazanego na potrzeby działalności gospodarczej i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych – stanowić będzie cena jego nabycia w rozumieniu art. 22g ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22g ust. 3 ustawy o PIT, obejmująca całą kwotę należną zbywcy, w tym zawarty w niej podatek od towarów i usług?

7. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym składki na ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC), następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) oraz assistance — jako składki niezależne od wartości pojazdu — stanowią koszt uzyskania przychodów bez ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT, natomiast składka na ubezpieczenie autocasco (AC) podlega ograniczeniu wynikającemu z tego przepisu przy zastosowaniu kwoty 150 000 zł – również w odniesieniu do samochodu elektrycznego, dla którego limit odpisów amortyzacyjnych wynosi 225 000 zł?

Pytanie nr 5 wynika z uzupełnienia wniosku.

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy:

Ad pytanie 1 — Wnioskodawca będzie uprawniony do wprowadzenia samochodu elektrycznego do ewidencji środków trwałych i dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów.

Ad pytanie 2 — odpisy amortyzacyjne będą stanowiły koszt uzyskania przychodów w pełnej wysokości, ponieważ wartość początkowa pojazdu nie przekroczy limitu 225 000 zł.

Ad pytanie 3 — do samochodu spalinowego wprowadzonego do ewidencji przed 1 stycznia 2026 r. znajduje zastosowanie limit 150 000 zł.

Ad pytanie 4 — Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków z tytułu kosztów używania każdego z pojazdów.

Ad pytanie 5 — wydatki na energię elektryczną do ładowania stanowią wydatki z tytułu kosztów używania samochodu osobowego i podlegają limitowi 75%.

Ad pytanie 6 — wartość początkową stanowi cena nabycia obejmująca cały podatek od towarów i usług (art. 22g ust. 8 nie znajduje zastosowania).

Ad pytanie 7 — składki OC, NNW i assistance stanowią koszt bez ograniczenia kwotowego; składka AC podlega ograniczeniu przy zastosowaniu kwoty 150 000 zł również dla pojazdu elektrycznego.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.W utrwalonym orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej przyjmuje się, że wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu, gdy łącznie spełnia następujące przesłanki:

1)  został poniesiony przez podatnika i ma charakter definitywny (rzeczywisty);

2)  pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;

3)  został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła;

4)  został właściwie udokumentowany;

5)  nie znajduje się w katalogu wyłączeń z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT.

Kluczowe znaczenie ma przesłanka celowości, przy czym – co należy podkreślić – ustawodawca posłużył się sformułowaniem „w celu”, a nie „ze skutkiem”. Ocena spełnienia tej przesłanki dokonywana jest zatem ex ante, z perspektywy stanu wiedzy i racjonalnego przewidywania podatnika w momencie ponoszenia wydatku, nie zaś przez pryzmat następczo zweryfikowanego rezultatu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 829/18, wskazał, że „każdy wydatek poniesiony przez podatnika dla oceny, czy mieścił się w kategorii kosztów podatkowych wymaga wszechstronnego rozważenia w aspekcie celowości (racjonalności działań)”, a „ponoszone koszty powinny cel realizować lub co najmniej zakładać realnie jego osiągnięcie”. Test racjonalności ma zatem charakter obiektywny i odnosi się do racjonalności zamiaru, nie zaś do gwarancji rezultatu. Wnioskodawca podkreśla, że decyzja o strukturze zasobów wykorzystywanych w działalności gospodarczej – w tym o liczbie i rodzaju środków transportu — mieści się w zakresie swobody gospodarczej przedsiębiorcy, gwarantowanej art. 22 Konstytucji RP oraz art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Rolą organu podatkowego nie jest zastępowanie przedsiębiorcy w ocenie optymalnego sposobu organizacji jego przedsiębiorstwa, lecz weryfikacja, czy wydatek pozostaje w racjonalnym, obiektywnie stwierdzalnym związku z przychodem lub źródłem przychodu.

Ani ustawa o PIT, ani ustawa o VAT nie zawierają przepisu ograniczającego liczbę środków transportu, które podatnik może wykorzystywać w działalności gospodarczej, ani przepisu uzależniającego prawo do rozliczenia kosztów lub odliczenia podatku naliczonego od liczby zatrudnionych pracowników. Wykładnia przeciwna stanowiłaby niedopuszczalne – w świetle zasady wyłączności ustawowej w prawie daninowym (art. 84 i art. 217 Konstytucji RP) – tworzenie normy prawnej pozaustawowej.

Stanowisko to jest jednolicie potwierdzane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Wnioskodawca powołuje w szczególności następującą, korzystną i ugruntowaną linię interpretacyjną:

(1) Interpretacja indywidualna z dnia 23 maja 2024 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.182.2024.1.AA – wydana na wniosek prawnika prowadzącego jednoosobową kancelarię (PKD 69.10.Z), opodatkowanego podatkiem liniowym, będącego czynnym podatnikiem VAT, który wykorzystywał pojazd większy na trasy krajowe i zamierzał pozyskać pojazd mniejszy do ruchu miejskiego. Organ wskazał: „brak jest przeszkód prawnych, aby w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał Pan kilka samochodów osobowych, o ile jest to uzasadnione rodzajem [prowadzonej działalności]”.

(2) Interpretacja indywidualna z dnia 25 czerwca 2025 r., nr 0113-KDIPT2- 1.4011.389.2025.3.MGR – wydana na wniosek radcy prawnego (PKD 69.10.Z) posiadającego jeden pojazd w ewidencji środków trwałych i planującego pozyskanie drugiego. Organ stwierdził: „Ustawa o PIT nie zawiera ograniczeń co do liczby pojazdów wykorzystywanych w jednoosobowej działalności gospodarczej”, zastrzegając jedynie, że „wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem samochodu a osiągniętym przychodem spoczywa na podatniku”.

(3) Interpretacja indywidualna z dnia 20 listopada 2024 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.641.2024.4.HJ – dotycząca nabycia drugiego pojazdu jako środka trwałego (a nie w leasingu). Organ potwierdził prawo do zaliczania do kosztów odpisów amortyzacyjnych w ramach limitu oraz 75% wydatków eksploatacyjnych, wskazując: „Przepisy ustawy o PIT nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych”.

(4) Interpretacja indywidualna z dnia 9 maja 2025 r., nr 0115-KDIT3.4011.245.2025.3.RS – drugi pojazd jako środek trwały; potwierdzono odpisy amortyzacyjne, 75% wydatków eksploatacyjnych, składkę OC bez ograniczenia kwotowego oraz prawo do odliczenia 50% VAT.

(5) Interpretacja indywidualna z dnia 22 września 2022 r., nr 0115-KDIT3.4011.503.2022.3.KP – wydana na wniosek przedsiębiorcy niezatrudniającego pracowników, wykorzystującego pojazd spalinowy i zamierzającego pozyskać drugi pojazd hybrydowy lub elektryczny w celu obniżenia kosztów dojazdów do klientów. Organ uznał stanowisko za prawidłowe, formułując regułę o charakterze ogólnym: „rozliczenie kosztów dwóch samochodów jest możliwe wyłącznie w tych przypadkach, gdy charakter prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu”.

(6) Interpretacja indywidualna z dnia 17 listopada 2023 r., nr 0115-KDIT3.4011.599.2023.2.AD – przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność, drugi pojazd o niższych kosztach eksploatacji; stanowisko uznane za prawidłowe.

(7) Interpretacja indywidualna z dnia 9 marca 2021 r., nr 0113- KDIPT2-1.4011.982.2020.2.MGR – „przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu”.

(8) Interpretacja indywidualna z dnia 2 lutego 2026 r., nr 0115-KDIT3.4011.940.2025.1.DP – potwierdzająca prawo do rozliczania kosztów dwóch pojazdów przy jednoczesnym zastosowaniu nowych limitów obowiązujących od 1 stycznia 2026 r.; interpretacja ta dowodzi, że zmiana stanu prawnego nie wpłynęła na dopuszczalność rozliczania więcej niż jednego pojazdu. Ponadto – z zastrzeżeniem konieczności potwierdzenia pełnej treści przed ostatecznym powołaniem (por. Część V.2) – do tożsamej linii należą interpretacje: nr 0113- KDIPT2-1.4011.521.2024.2.MZ z 3 października 2024 r. (wprost: jeden pojazd do jazdy miejskiej, drugi na długie dystanse), nr 0113-KDIPT2-1.4011.485.2024.2.MZ z 23 września 2024 r. (drugi pojazd na wypadek awarii pierwszego), nr 0112-KDIL2-2.4011.494.2024.2.AG z 19 września 2024 r. (zróżnicowanie funkcjonalne pojazdów), nr 0114-KDIP3-1.4011.358.2021.2.AC z 22 lipca 2021 r. (zabezpieczenie ciągłości świadczenia usług) oraz nr 0115-KDIT3.4011.49.2020.3.AWO („przepisy ustaw podatkowych nie wprowadzają limitu samochodów wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej”).

Z przytoczonej linii wynika jednoznaczna reguła: dopuszczalność rozliczania kosztów dwóch pojazdów zależy od wykazania, że charakter działalności uzasadnia ich równoległe wykorzystywanie – nie zaś od liczby zatrudnionych osób ani od faktu posiadania już innego pojazdu. Wnioskodawca zwraca przy tym szczególną uwagę, że interpretacje wskazane w pkt (1) i (2) powyżej zostały wydane na wnioski podatników wykonujących tożsamą z Wnioskodawcą działalność prawniczą sklasyfikowaną pod symbolem PKD 69.10.Z, w zbliżonym stanie faktycznym (jednoosobowa kancelaria, brak pracowników, podział pojazdów według kryterium miasto/trasa), zaś interpretacja wskazana w pkt (5) – na wniosek podatnika, który tak jak Wnioskodawca zamierzał uzupełnić posiadany pojazd spalinowy o pojazd o napędzie alternatywnym w celu obniżenia kosztów przejazdów. Stan faktyczny niniejszego wniosku mieści się zatem w ramach już ukształtowanej i jednolitej praktyki interpretacyjnej organu.

IV.2.3. Uzasadnienie gospodarcze podziału funkcjonalnego pojazdów w stanie Wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreśla, że w jego przypadku nie zachodzi sytuacja dublowania tego samego zasobu, lecz komplementarne wykorzystanie dwóch pojazdów o odmiennej charakterystyce technologicznej, przypisanych do rozłącznych zakresów zadań. Odmienność ta ma charakter obiektywny i wynika z właściwości technicznych samych pojazdów, nie zaś z preferencji Wnioskodawcy:

(a)  Kryterium technologiczne.

Pojazd elektryczny – z uwagi na zasięg jednostkowy oraz czas i dostępność uzupełniania energii – jest technicznie optymalny dla ruchu miejskiego i suboptymalny dla tras dalekobieżnych. Pojazd spalinowy – z uwagi na czas tankowania i gęstość sieci stacji paliw – jest optymalny dla tras dalekobieżnych i suboptymalny (wyższe zużycie, ograniczenia SCT) w ruchu miejskim. Podział zadań między pojazdy odzwierciedla zatem obiektywne właściwości technologiczne, a nie arbitralny wybór.

(b) Kryterium ekonomiczne o charakterze mierzalnym.

Model rozliczeń Wnioskodawcy z częścią klientów opiera się na stawce godzinowej. W takim modelu czas jest bezpośrednim nośnikiem przychodu.

W konsekwencji: czas poświęcony na ładowanie pojazdu w trasie jest czasem nieprodukcyjnym, którego Wnioskodawca nie może zafakturować – jego wystąpienie oznacza wymierny ubytek przychodu, – skrócenie czasu przejazdu w ruchu miejskim dzięki uprawnieniu do korzystania z buspasów zwiększa pulę godzin dostępnych do zafakturowania – a zatem bezpośrednio zwiększa przychód.

Związek między wydatkiem a przychodem ma zatem w niniejszej sprawie charakter bezpośredni i dający się skwantyfikować, nie zaś jedynie ogólny czy pośredni. Jest to okoliczność wzmacniająca kwalifikację obu wydatków w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o PIT ponad standard wymagany przez ten przepis.

(c)   Kryterium zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów.

Niezależnie od funkcji przychodotwórczej, nabycie pojazdu elektrycznego realizuje przesłankę zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów:

-  harmonogram zaostrzania wymagań emisyjnych w SCT (etapy 2028, 2030, 2032) generuje realne, dające się przewidzieć ryzyko utraty przez Wnioskodawcę możliwości dojazdu pojazdem spalinowym do własnej siedziby oraz do sądów i urzędów zlokalizowanych w Śródmieściu. Pojazd elektryczny – wyłączony z ograniczeń SCT na każdym etapie – zabezpiecza ciągłość dostępu do miejsca prowadzenia działalności;

-  wzajemna funkcja rezerwowa obu pojazdów (pkt 10.3 zdarzenia przyszłego) zabezpiecza ciągłość świadczenia usług w razie awarii, kolizji, przeglądu lub naprawy pojazdu przypisanego do danego zakresu zadań.

Wnioskodawca podkreśla, że jako podmiot niezatrudniający pracowników nie dysponuje żadnym alternatywnym mechanizmem zapewnienia ciągłości mobilności – nie może powierzyć czynności innej osobie ani skorzystać z pojazdu pozostającego w dyspozycji przedsiębiorstwa. Okoliczność braku pracowników, wskazywana niekiedy jako argument przeciwko rozliczaniu dwóch pojazdów, w realiach niniejszej sprawy przemawia zatem na korzyść Wnioskodawcy: to właśnie jednoosobowy charakter działalności czyni ryzyko przerwy w mobilności ryzykiem niezabezpieczonym w żaden inny sposób. W działalności prawniczej, obwarowanej terminami procesowymi i materialnoprawnymi o charakterze zawitym i nieprzywracalnym, przerwa w mobilności może skutkować nie tylko utratą przychodu z konkretnej czynności, lecz również odpowiedzialnością odszkodowawczą wobec klienta, odpowiedzialnością dyscyplinarną oraz utratą stałego źródła przychodów. Wydatek na drugi pojazd realizuje zatem wprost przesłankę zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT – a więc przesłankę samodzielną, niezależną od przesłanki osiągnięcia przychodu.

Argument oparty na funkcji rezerwowej drugiego pojazdu został wprost zaakceptowany przez organ interpretacyjny w interpretacjach nr 0113-KDIPT2-1.4011.485.2024.2.MZ (drugi pojazd na wypadek awarii pierwszego) oraz nr 0114-KDIP3-1.4011.358.2021.2.AC (zabezpieczenie ciągłości świadczenia usług na wypadek awarii lub serwisowania pojazdu podstawowego); w tej ostatniej sprawie wnioskodawcą był – podobnie jak Wnioskodawca – podmiot wykonujący wolny zawód w formie jednoosobowej działalności gospodarczej.

(d)   Brak przesłanki użytku prywatnego przez osoby trzecie.

Okoliczność, że jedyną – poza Wnioskodawcą – osobą zamieszkującą w gospodarstwie domowym jest małżonka nieposiadająca uprawnień do kierowania pojazdami, wyklucza typowy zarzut organów, zgodnie z którym drugi pojazd w jednoosobowej działalności służy w istocie zaspokojeniu potrzeb transportowych członków rodziny podatnika. Wnioskodawca podkreśla przy tym, że okoliczność ta ma znaczenie wyłącznie wzmacniające – Wnioskodawca nie wywodzi z niej prawa do odliczenia 100% podatku naliczonego ani do zaliczenia 100% wydatków eksploatacyjnych, lecz przyjmuje reżim właściwy dla użytku mieszanego.

IV.3. Uzasadnienie stanowiska – pytania szczegółowe

Ad pytanie nr 1 – wprowadzenie BEV do ewidencji i amortyzacja.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Samochód elektryczny opisany w zdarzeniu przyszłym spełni wszystkie te przesłanki: będzie stanowił własność Wnioskodawcy, zostanie nabyty, będzie kompletny i zdatny do użytku, przewidywany okres używania przekroczy rok, a pojazd będzie wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej. Ustawa nie uzależnia uznania składnika majątku za środek trwały od tego, czy podatnik posiada już inny składnik majątku o zbliżonym przeznaczeniu, ani od liczby zatrudnianych pracowników. Wobec spełnienia przesłanek z art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, Wnioskodawca będzie obowiązany wprowadzić pojazd do ewidencji środków trwałych najpóźniej w miesiącu przekazania go do używania (art. 22d ust. 2 ustawy o PIT), a odpisów amortyzacyjnych dokonywać począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia do ewidencji (art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT), przy zastosowaniu stawki wynikającej z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych (art. 22i ust. 1 ustawy o PIT; samochody osobowe – rodzaj 741 KŚT, stawka 20%). Odpisy amortyzacyjne stanowią koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o PIT.

Ad pytanie nr 2 — limit 225 000 zł dla pojazdu elektrycznego

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a–22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

-   225 000 zł — w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem;

-   150 000 zł — w przypadku samochodu osobowego innego niż wskazany powyżej, jeżeli emisja CO₂ silnika spalinowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, wynosi mniej niż 50 g/km;

-   100 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.

Skoro planowany do nabycia pojazd będzie pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, a jego wartość początkowa nie przekroczy kwoty 225 000 zł, wyłączenie z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o PIT nie znajdzie zastosowania w jakiejkolwiek części. Odpisy amortyzacyjne będą zatem stanowiły koszt uzyskania przychodów w pełnej wysokości.

Ad pytanie nr 3 — prawa nabyte dla pojazdu spalinowego

Nowe limity wprowadzone z dniem 1 stycznia 2026 r. ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2269) – zgodnie z przepisem przejściowym tej ustawy – mają zastosowanie do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika od dnia 1 stycznia 2026 r. Samochód spalinowy Wnioskodawcy został wprowadzony do ewidencji przed tą datą. W konsekwencji do odpisów amortyzacyjnych od tego pojazdu Wnioskodawca stosuje nadal limit 150 000 zł, wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2025 r.

Rozwiązanie to stanowi realizację zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do organów podatkowych (art. 2 Konstytucji RP, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej).

Ad pytanie nr 4 – 75% wydatków eksploatacyjnych dla obu pojazdów

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej — jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Stosownie do art. 23 ust. 5f ustawy o PIT, w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Przepis art. 23 ust. 5g ustawy o PIT wyłącza stosowanie tego domniemania w przypadkach, w których podatnik na podstawie ustawy o VAT nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji. Wnioskodawca – nie prowadząc ewidencji przebiegu pojazdu i nie składając informacji VAT–26 – świadomie i zgodnie z prawem sytuuje oba pojazdy w reżimie użytku mieszanego. W konsekwencji do kosztów uzyskania przychodów zaliczy 75% wydatków z tytułu kosztów używania każdego z pojazdów.

Podkreślenia wymaga, że przepis art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT odnosi się do „samochodu osobowego” w liczbie pojedynczej, lecz w kontekście normatywnym oznacza to, że limit stosuje się odrębnie do każdego pojazdu, a nie że podatnik może rozliczać wydatki wyłącznie dla jednego pojazdu.

Wykładnia odmienna byłaby sprzeczna z brzmieniem przepisu i nie znajduje oparcia w praktyce interpretacyjnej – por. w szczególności interpretacje nr 0113-KDIPT2-1.4011.641.2024.4.HJ oraz 0115-KDIT3.4011.245.2025.3.RS, w których organ potwierdził prawo do zaliczenia 75% wydatków eksploatacyjnych w odniesieniu do obu pojazdów.

Ad pytanie nr 5 – energia elektryczna jako wydatek eksploatacyjny.

Ustawa o PIT nie definiuje pojęcia „kosztów używania samochodu osobowego”. W Objaśnieniach podatkowych Ministra Finansów z dnia 9 kwietnia 2020 r. pt. „Wykorzystywanie samochodu osobowego w prowadzonej działalności – zmiany w podatkach dochodowych od 2019 r.” wskazano, że katalog wydatków z tytułu kosztów używania ma charakter otwarty i obejmuje wydatki ponoszone w związku z bieżącą eksploatacją pojazdu. Energia elektryczna zużywana do napędu pojazdu elektrycznego pełni funkcję gospodarczo i normatywnie tożsamą z paliwem silnikowym w pojeździe spalinowym – jest nośnikiem energii niezbędnym do przemieszczania pojazdu.

Brak jest przy tym jakiejkolwiek podstawy normatywnej do różnicowania sytuacji podatników w zależności od rodzaju napędu: art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT posługuje się pojęciem „samochodu osobowego” zdefiniowanym w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT, które obejmuje pojazdy niezależnie od rodzaju napędu.

Stanowisko to potwierdza praktyka interpretacyjna organu, zgodnie z którą limitem 75% objęte są „w szczególności wydatki związane z zakupem energii elektrycznej do ładowania pojazdu”. Na marginesie Wnioskodawca zauważa, że kwalifikacja świadczenia realizowanego na ogólnodostępnej stacji ładowania jako dostawy towarów (energii elektrycznej) została przesądzona wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2023 r. w sprawie C-282/22 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. w W.), w którym Trybunał uznał, że kompleksowe świadczenie obejmujące udostępnienie urządzeń ładowania, przesył energii, wsparcie techniczne i usługi informatyczne stanowi jednolitą dostawę towarów, w której elementem dominującym jest dostawa energii elektrycznej. Okoliczność ta nie zmienia jednak kwalifikacji tego wydatku na gruncie ustawy o PIT jako wydatku z tytułu kosztów używania samochodu osobowego.

W ocenie Wnioskodawcy wydatki na energię elektryczną pobraną za pośrednictwem punktu ładowania w garażu stanowią – na równi z wydatkami na energię nabywaną na ogólnodostępnych stacjach ładowania — wydatki z tytułu kosztów używania samochodu osobowego w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT i podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%.

Energia elektryczna zużyta do napędu pojazdu elektrycznego pełni funkcję tożsamą z paliwem silnikowym – jest nośnikiem energii konsumowanym w toku używania pojazdu. Miejsce jej pobrania (ogólnodostępna stacja ładowania czy punkt ładowania przy miejscu postojowym) ani podmiot, od którego jest nabywana (operator stacji, sprzedawca energii czy wspólnota mieszkaniowa dokonująca rozliczenia), nie zmieniają jej charakteru jako wydatku eksploatacyjnego bezpośrednio związanego z używaniem pojazdu. Wydatek ten spełnia przesłanki art. 22 ust. 1 ustawy o PIT: jest ponoszony definitywnie ze środków Wnioskodawcy, pozostaje w bezpośrednim związku z wykorzystywaniem środka trwałego w działalności gospodarczej, jest właściwie udokumentowany (dokumentem wskazującym nabywcę, ilość energii, cenę i kwotę, opartym na wskazaniach dedykowanego układu pomiarowego) i nie został wymieniony w art. 23 ustawy o PIT jako wydatek wyłączony z kosztów. Z uwagi na wykorzystywanie pojazdu w użytku mieszanym i nieprowadzenie ewidencji przebiegu, zastosowanie znajduje ograniczenie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT – tj. do kosztów uzyskania przychodów podlega zaliczeniu 75% kwoty wydatku ustalonej zgodnie z art. 23 ust. 5a tej ustawy.

Ad pytanie nr 6 – wartość początkowa oraz nieodliczony VAT w kwocie wydatku.

Zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy o PIT za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, pomniejszoną o podatek od towarów i usług – z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony.

Skoro Wnioskodawca nabędzie pojazd do majątku prywatnego, nie działając przy tej czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu tego nabycia w ogóle mu nie przysługiwało. W konsekwencji cała kwota należna zbywcy – łącznie z zawartym w niej podatkiem od towarów i usług – stanowi cenę nabycia, a tym samym wartość początkową pojazdu. W razie nabycia od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej podatek ten w ogóle nie wystąpi, a wartość początkową stanowić będzie cena wynikająca z umowy sprzedaży.

Artykuł 22g ust. 8 ustawy o PIT nie znajdzie w niniejszej sprawie zastosowania.

Przepis ten – pozwalający ustalić wartość początkową w drodze wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji – stanowi wyjątek i może być stosowany wyłącznie wówczas, gdy nie można ustalić ceny nabycia środka trwałego nabytego przed dniem założenia ewidencji. Skoro Wnioskodawca będzie dysponował dokumentem nabycia (umową sprzedaży albo fakturą), cena nabycia będzie możliwa do ustalenia.

Wnioskodawca zaznacza, że przedmiotem pytania nie jest ustalenie zakresu prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu pojazdu – prawo to, wobec nabycia do majątku prywatnego, nie powstaje – lecz wyłącznie sposób ustalenia wartości początkowej na gruncie ustawy o PIT.

Ad pytanie nr 7 – składki ubezpieczeniowe

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Ograniczenie to – zgodnie z jednolitą wykładnią – dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości pojazdu przyjętej dla celów ubezpieczenia, tj. w praktyce ubezpieczenia autocasco (AC) oraz ubezpieczeń pochodnych typu GAP. Nie obejmuje natomiast składek na ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC), następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) ani assistance, których wysokość nie jest funkcją wartości pojazdu – te stanowią koszt uzyskania przychodów w pełnej wysokości.

Wnioskodawca zwraca szczególną uwagę, że nowelizacja obowiązująca od 1 stycznia 2026 r. nie objęła art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o PIT.

Limit dla składek ubezpieczeniowych pozostaje zatem na poziomie 150 000 zł niezależnie od rodzaju napędu pojazdu — również w odniesieniu do pojazdów elektrycznych, dla których limit amortyzacyjny wynosi 225 000 zł.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie tej wykładni, jako że rozbieżność między limitem amortyzacyjnym (225 000 zł) a limitem ubezpieczeniowym (150 000 zł) stanowi realne źródło ryzyka w rozliczeniach.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte w tym przepisie oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie stwierdzić, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychody).

Dlatego kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z tego źródła bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien – w myśl powołanego przepisu – spełniać łącznie następujące warunki:

-  pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

-  nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

-  być właściwie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Z podanych przez Pana w opisie zdarzenia informacji wynika, że:

• Prowadzi pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną tzw. podatkiem liniowym.
• Wykorzystuje Pan w działalności gospodarczej jeden samochód osobowy z napędem spalinowym, ujęty w ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2026 r. Samochód ten jest amortyzowany zgodnie z art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
• Planuje Pan nabyć drugi samochód w pełni elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych.
• Zarówno opisany we wniosku samochód z napędem spalinowym, jak i samochód elektryczny, który zamierza Pan nabyć, spełniają definicję samochodu osobowego, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

• Powody zakupu drugiego samochodu elektrycznego zostały szczegółowo wskazane przez Pana w przedstawionym opisie sprawy. Wskazał Pan także, że każdy z pojazdów będzie pełnił wobec drugiego funkcję rezerwową (zastępczą).
• Wartość samochodu elektrycznego nie przekroczy kwoty 225 000 zł. Nabycie tego samochodu nastąpi po 31 grudnia 2025 r. Będzie to samochód używany.
• Samochód elektryczny nabędzie Pan do majątku prywatnego, a następnie przekaże na potrzeby działalności gospodarczej.
• Nie będzie Panu przysługiwało obniżenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia pojazdu elektrycznego.
• Samochód elektryczny, który zamierza Pan kupić na własność za gotówkę, będzie kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, a przewidywany okres jego używania na potrzeby Pana działalności gospodarczej przekroczy rok. Wprowadzi Pan ten pojazd do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i będzie dokonywał od niego odpisów amortyzacyjnych.
• Oba samochody będą używane w sposób mieszany.
• Samochód elektryczny przed nabyciem będzie wykorzystywany co najmniej 6 miesięcy przez inny podmiot. Wprowadzi go Pan po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych.
• Jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, jednak nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu.
• W związku z używaniem samochodu elektrycznego będzie Pan ponosił wydatki na rzecz operatorów ogólnodostępnych stacji ładowania oraz dostawców usług ładowania, tj. obejmujące cenę pobranej energii elektrycznej wraz z opłatami towarzyszącymi nabyciu tej energii (opłatą za rozpoczęcie sesji ładowania, opłatą za postój pojazdu na stanowisku ładowania po zakończeniu ładowania, opłatą abonamentową oraz opłatą za wydanie karty identyfikacyjnej) oraz wydatki na energię elektryczną pobraną za pośrednictwem punktu ładowania zamontowanego przy Pana miejscu postojowym w garażu wielostanowiskowym, a także ubezpieczenie OC, AC, NWW oraz assistance.
• Punkt ładowania będzie służył wyłącznie ładowaniu wskazanego we wniosku samochodu elektrycznego i nie będzie udostępniany osobom trzecim. Punkt ładowania będzie zasilany z odrębnego, dedykowanego obwodu elektrycznego, wyposażonego w odrębny układ pomiarowy. Wyklucza Pan zasilanie punktu ładowania z instalacji elektrycznej swojego lokalu mieszkalnego (spod licznika lokalu). Sposób opomiarowania i rozliczania energii zostanie ustalony z zarządem wspólnoty mieszkaniowej i przyjmie jedną z dwóch postaci:

·      Wariant A — odrębny licznik i umowa bezpośrednia ze sprzedawcą energii,

·      Wariant B — podlicznik i rozliczenie przez wspólnotę mieszkaniową,

Koszty ładowania z punktu ładowania w garażu udokumentuje Pan w Wariancie A – fakturami sprzedawcy energii elektrycznej wystawionymi na Pana, obejmującymi energię zmierzoną odrębnym licznikiem dedykowanym dla punktu ładowania, wraz z dowodami zapłaty, natomiast w Wariancie B – dokumentami rozliczeniowymi wspólnoty mieszkaniowej (fakturami albo notami obciążeniowymi) wystawionymi na Pana, sporządzonymi na podstawie protokolarnego odczytu wskazań podlicznika dedykowanego dla punktu ładowania, wraz z dowodami zapłaty. Będzie Pan ponadto dysponował kopią faktury sprzedawcy energii wystawionej na wspólnotę, z której wynika zastosowana cena jednostkowa. Niezależnie od wariantu będzie Pan dysponował rejestrem sesji ładowania generowanym przez samo urządzenie (wbudowany licznik energii punktu ładowania oraz aplikacja producenta), pozwalającym na weryfikację ilości energii pobranej przez pojazd w danym okresie z wskazaniami licznika lub podlicznika.

W odniesieniu do kwestii będących przedmiotem Pana wątpliwości w pierwszej kolejności wskazuję, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie występują ograniczenia co do liczby lub rodzajów posiadanych w przedsiębiorstwie pojazdów – z wyjątkiem ograniczeń wynikających z ogólnych warunków, jakie musi spełniać dany wydatek – by wydatek poniesiony na nabycie danego składnika majątku mógł zostać uznany za koszt działalności gospodarczej. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają również możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących posiadanych pojazdów od liczby zatrudnionych pracowników.

Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.

Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem samochodu a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z nabyciem samochodu osobowego i jego eksploatacją do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Brak jest przeszkód prawnych, aby w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał Pan kilka samochodów osobowych, o ile jest to uzasadnione rodzajem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania usług) uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu (samochodów), to (co do zasady) wydatki związane z tymi pojazdami – w ustawowych granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.

Ponadto, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

Stosownie bowiem do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały, musi:

·   stanowić własność lub współwłasność podatnika,

·   zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

·   być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·   jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,

·   być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy:

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych, określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jednocześnie, jak wynika z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a omawianej ustawy:

W kwestii dotyczącej możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w odniesieniu do wskazanych samochodów osobowych oraz zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów dotyczących używania tych samochodów oraz składek na ich ubezpieczenie wskazuję na następujące przepisy. 

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.

Zatem zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Natomiast z art. 30 ustawy o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że:

Zatem ci podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują zasady obowiązujące przed 1 stycznia 2026 r. (limity sprzed 1 stycznia 2026 r.). Natomiast do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. – stosuje się nowe limity amortyzacyjne określone w ustawie nowelizującej.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku należy wskazać również na art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego innego niż określony w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych służącego podatnikowi – tak jak w sytuacji przedstawionej przez Pana we wniosku – także do innych celów niż działalność gospodarcza, podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.

W myśl art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Z tym, że przewidziane ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC). Nie dotyczy to zatem składek OC, NNW i assistance.

Wobec tego – mając na uwadze powołane uprzednio przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia – stwierdzam, co następuje.

• W opisanym zdarzeniu przyszłym – mimo posiadania w działalności gospodarczej samochodu osobowego z napędem spalinowym oraz mimo niezatrudniania pracowników – będzie Pan uprawniony do wprowadzenia nabytego samochodu osobowego w pełni elektrycznego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz do dokonywania od jego wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów.
• W sytuacji, gdy wartość początkowa samochodu elektrycznego nie przekroczy kwoty 225 000 zł – odpisy amortyzacyjne od tego pojazdu będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości.
• W odniesieniu do samochodu osobowego z napędem spalinowym, wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2026 r., będzie mógł Pan nadal stosować limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2025 r., tj. limit 150 000 zł.
• Będzie Pan uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków z tytułu kosztów używania każdego z dwóch pojazdów (zarówno spalinowego, jak i elektrycznego), stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdy samochody te będą wykorzystywane w użytku mieszanym, a Pan nie będzie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu.
• Wydatki na nabycie energii elektrycznej przeznaczonej do ładowania samochodu elektrycznego, obejmujące:

a) wydatki ponoszone na rzecz operatorów ogólnodostępnych stacji ładowania oraz dostawców usług ładowania, tj. cenę pobranej energii elektrycznej wraz z opłatami towarzyszącymi nabyciu tej energii (opłatą za rozpoczęcie sesji ładowania, opłatą za postój pojazdu na stanowisku ładowania po zakończeniu ładowania, opłatą abonamentową oraz opłatą za wydanie karty identyfikacyjnej), autoryzowane za pomocą karty identyfikacyjnej albo aplikacji mobilnej, oraz

b) wydatki na energię elektryczną pobraną za pośrednictwem punktu ładowania zamontowanego przy miejscu postojowym w garażu wielostanowiskowym udokumentowane fakturą wystawioną przez sprzedawcę energii elektrycznej na podstawie wskazań odrębnego układu pomiarowego albo dokumentem rozliczeniowym wystawionym przez wspólnotę mieszkaniową na podstawie wskazań podlicznika dedykowanego dla tego punktu ładowania

stanowią wydatki z tytułu kosztów używania samochodu osobowego w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

• Wartość początkową samochodu elektrycznego – nabytego do majątku prywatnego, a następnie przekazanego na potrzeby działalności gospodarczej i wprowadzonego do ewidencji środków trwałych – stanowić będzie cena jego nabycia w rozumieniu art. 22g ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmująca całą kwotę należną zbywcy, w tym zawarty w niej podatek od towarów i usług.
• Składki na ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC), następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) oraz assistance – jako składki niezależne od wartości pojazdu – stanowią koszt uzyskania przychodów bez ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast składka na ubezpieczenie autocasco (AC) podlega ograniczeniu wynikającemu z tego przepisu przy zastosowaniu kwoty 150 000 zł – również w odniesieniu do samochodu elektrycznego, dla którego limit odpisów amortyzacyjnych wynosi 225 000 zł.

Zatem Pana stanowisko w zakresie zadanych pytań w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.

·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.