0112-KDIL2-2.4011.744.2026.3.WS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·       nieprawidłowe – w części dotyczącej zaliczania do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych oraz składek AC i GAP w odniesieniu do samochodów osobowych użytkowanych na podstawie umów leasingu operacyjnego,

·       prawidłowe – w pozostałej części.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 16 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 7 września 2026 r. (wpływ 14 września 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

Zakres prowadzonej działalności gospodarczej został rozszerzony o usługi krótkoterminowego wynajmu samochodów osobowych sklasyfikowane pod kodem PKD 77.11.Z – Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek. Odpłatny wynajem samochodów stanowi obecnie jeden z przedmiotów prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca posiada samochody osobowe stanowiące środki trwałe przedsiębiorstwa. Samochody te są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej. Dla wszystkich tych pojazdów została złożona informacja VAT-26 oraz prowadzona jest ewidencja przebiegu pojazdu zgodnie z przepisami ustawy o VAT, co uprawnia Wnioskodawcę do odliczania 100% podatku VAT od wydatków związanych z tymi pojazdami.

Samochody te są amortyzowane zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednak odpisy amortyzacyjne są obecnie zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, tj. limitu 150 000 zł dotyczącego samochodów osobowych.

Wnioskodawca zamierza przeznaczyć wskazane samochody wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie samochodów osobowych. Po zmianie sposobu ich wykorzystania samochody nie będą wykorzystywane do żadnych innych czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej ani do celów prywatnych. Będą służyły wyłącznie świadczeniu usług odpłatnego najmu.

Ponadto Wnioskodawca planuje nabywanie nowych samochodów osobowych, które od momentu zakupu będą przeznaczone wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie.

Jednocześnie Wnioskodawca planuje zawieranie umów leasingu operacyjnego dotyczących nowych samochodów osobowych, które od początku będą wykorzystywane wyłącznie do świadczenia usług odpłatnego krótkoterminowego wynajmu i nie będą wykorzystywane do innych celów prowadzonej działalności ani do celów prywatnych.

W celu zapewnienia wyłącznego wykorzystania pojazdów do działalności polegającej na odpłatnym wynajmie Wnioskodawca wprowadzi odpowiednie procedury organizacyjne oraz dokumentację potwierdzającą sposób wykorzystywania pojazdów.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwości dotyczące stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od towarów i usług.

Uzupełnienie wniosku

Jaka jest forma opodatkowania Pana działalności gospodarczej (np. zasady ogólne, podatek liniowy)?

Wnioskodawca opodatkowuje dochody z prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem liniowym.

Czy samochody:

• będące środkami trwałymi w Pana firmie,

• które zamierza Pan kupić,

• które będzie Pan wykorzystywał na podstawie leasingu operacyjnego

przeznaczone do świadczenia usług najmu, są/będą samochodami osobowymi, o których mowa w art. 5a pkt 19a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.)?

Tak. Samochody będące środkami trwałymi, samochody, które Wnioskodawca zamierza nabywać, oraz samochody użytkowane na podstawie umów leasingu operacyjnego, przeznaczone do świadczenia usług najmu, są samochodami osobowymi w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o PIT.

Czy umowy leasingu, które planuje Pan zawierać, będą spełniać wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Tak. Zawierane przez Wnioskodawcę umowy leasingu operacyjnego spełniają i będą spełniały warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o PIT.

Jakie dokładnie „pozostałe wydatki” związane z pojazdami użytkowanymi na podstawie umów leasingu, o które pyta Pan w pytaniu nr 4, będzie Pan ponosił; czy są to wydatki, które wymienił Pan we własnym stanowisku, tj. paliwo, serwis, naprawy, ubezpieczenie:

·        jeśli tak – proszę wskazać jakie to ubezpieczenie (np. OC, AC, NW, inne – jakie),

·        jeśli nie – proszę wymienić te wydatki oraz przeformułować własne stanowisko, tak aby było adekwatne do wskazanych przez Pana wydatków mających być przedmiotem interpretacji?

Przez „pozostałe wydatki” związane z pojazdami użytkowanymi na podstawie umów leasingu Wnioskodawca rozumie wydatki na ubezpieczenia pojazdów, w szczególności OC, AC, NNW oraz ubezpieczenie GAP.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

1.    Czy w przypadku nowych samochodów osobowych nabywanych na własność i przeznaczonych wyłącznie do odpłatnego krótkoterminowego wynajmu, stanowiącego przedmiot działalności gospodarczej Wnioskodawcy, przysługuje prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych, bez stosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT (limit 100 000/225 000 zł)?

2.    Czy w przypadku samochodów osobowych stanowiących środki trwałe przedsiębiorstwa, które obecnie są amortyzowane z zastosowaniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, po przeznaczeniu ich wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie samochodów osobowych Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych, bez stosowania tego ograniczenia?

3.    Czy zmiana przeznaczenia samochodów osobowych będących środkami trwałymi przedsiębiorstwa z wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej na wykorzystywanie ich wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie powoduje możliwość niestosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT?

4.    Czy w przypadku nowych samochodów osobowych użytkowanych na podstawie umów leasingu operacyjnego, które od początku będą przeznaczone wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnej wartości rat leasingowych oraz pozostałych wydatków związanych z tymi pojazdami, bez stosowania ograniczeń przewidzianych dla samochodów osobowych?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy – w przypadku nowych samochodów osobowych nabywanych na własność i przeznaczonych wyłącznie do odpłatnego krótkoterminowego wynajmu stanowiącego przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej, przysługuje mu prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych, bez stosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami rozdziału dotyczącego amortyzacji środków trwałych.

Co do zasady art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT przewiduje ograniczenie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych przekraczających ustawowy limit wartości pojazdu. Jednocześnie ustawodawca przewidział wyjątek od tej zasady. Zgodnie z art. 23 ust. 5b ustawy o PIT ograniczenie to nie ma zastosowania do samochodów osobowych oddawanych przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli oddawanie ich do odpłatnego używania stanowi przedmiot działalności podatnika.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym oba warunki wskazane w tym przepisie będą spełnione.

Po pierwsze, odpłatny krótkoterminowy wynajem samochodów stanowi przedmiot prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Po drugie, nabywane samochody od momentu zakupu będą przeznaczone wyłącznie do świadczenia usług odpłatnego najmu i nie będą wykorzystywane ani do innych czynności wykonywanych w działalności gospodarczej, ani do celów prywatnych.

Celem wprowadzenia art. 23 ust. 5b ustawy o PIT było wyłączenie spod limitów tych podatników, dla których samochód nie stanowi narzędzia pomocniczego prowadzonej działalności, lecz jest podstawowym składnikiem majątku wykorzystywanym do osiągania przychodów z jego odpłatnego udostępniania.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT nie znajdzie zastosowania, a odpisy amortyzacyjne będą mogły być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy analogiczne zasady będą miały zastosowanie do samochodów już znajdujących się w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa.

Obecnie odpisy amortyzacyjne od tych pojazdów są rozliczane z zastosowaniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, ponieważ samochody wykorzystywane są ogólnie w działalności gospodarczej.

Po zmianie sposobu ich wykorzystania samochody będą jednak przeznaczone wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie.

Od tego momentu spełnione zostaną przesłanki określone w art. 23 ust. 5b ustawy o PIT.

Przepisy ustawy nie uzależniają możliwości zastosowania tego wyjątku od chwili nabycia środka trwałego ani od momentu jego wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Decydujące znaczenie ma faktyczny sposób wykorzystywania pojazdu.

Skoro od momentu zmiany przeznaczenia samochody będą wykorzystywane wyłącznie do odpłatnego najmu, brak jest podstaw do dalszego stosowania limitu amortyzacji.

W konsekwencji odpisy amortyzacyjne dokonywane po zmianie przeznaczenia pojazdów powinny stanowić koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy sama zmiana przeznaczenia samochodów osobowych na wykorzystywanie ich wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie powoduje możliwość stosowania wyłączenia określonego w art. 23 ust. 5b ustawy o PIT.

Przepisy ustawy nie przewidują obowiązku nabycia samochodu już z przeznaczeniem do wynajmu. Nie wskazują również, że wyjątek ma zastosowanie wyłącznie do nowych środków trwałych.

Warunkiem zastosowania przepisu jest jedynie to, aby samochód był oddawany do odpłatnego używania, a działalność polegająca na takim udostępnianiu stanowiła przedmiot działalności podatnika.

Zmiana sposobu wykorzystywania środka trwałego jest zatem dopuszczalna i wywołuje skutki podatkowe od momentu, w którym pojazd faktycznie zostaje przeznaczony wyłącznie do działalności najmu.

Ad 4

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku nowych samochodów osobowych użytkowanych na podstawie umów leasingu operacyjnego, które od początku będą przeznaczone wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnej wartości rat leasingowych (w tym opłaty wstępnej), bez stosowania ograniczenia kwotowego, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy oPIT.

Zgodnie z art. 23 ust. 5b ustawy o PIT ograniczenia zaliczania do kosztów opłat wynikających z umowy leasingu nie stosuje się do samochodów osobowych oddawanych przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli oddawanie ich do odpłatnego używania stanowi przedmiot działalności podatnika. Ponieważ krótkoterminowy wynajem pojazdów stanowi oficjalny i faktyczny przedmiot działalności Wnioskodawcy, limit wartościowy (100 000 zł / 225 000 zł) dla rat leasingowych nie znajdzie zastosowania.

W zakresie pozostałych wydatków związanych z eksploatacją i użytkowaniem tych pojazdów (np. paliwo, serwis, naprawy, ubezpieczenie), Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%), bez stosowania limitu 75% określonego w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT. Warunek ten zostanie spełniony poprzez prowadzenie dla tych pojazdów szczegółowej ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 23 ust. 7 ustawy o PIT (zbieżnej z ewidencją dla celów podatku VAT), oraz wprowadzenie wewnętrznych procedur i regulaminów organizacyjnych, które w sposób bezwzględny wyłączą możliwość wykorzystywania tych samochodów na cele prywatne Wnioskodawcy lub jego działalności ogólnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:

·       nieprawidłowe – w części dotyczącej zaliczania do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych oraz składek AC i GAP w odniesieniu do samochodów osobowych użytkowanych na podstawie umów leasingu operacyjnego,

·       prawidłowe – w pozostałej części.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów ze źródła przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

·       wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·       jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·       pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·       poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·       został właściwie udokumentowany,

·       nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na mocy powołanej regulacji podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem że nie zostały one wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodów. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której między kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Natomiast w przepisie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.

Ponadto należy mieć na względzie, że podatnik – uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów – odnosi ewidentne korzyści, gdyż o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła.

Przepis art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wynika z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przewidziane ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodów osobowych, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, dotyczą wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC, GAP). Nie dotyczy to zatem składek OC i NNW.

Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 23 ust. 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z treści art. 23 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

W myśl art. 23 ust. 5e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przywołane powyżej przepisy zawierają szereg unormowań, które w określony sposób limitują możliwość zaliczania przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z samochodem osobowym.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, opodatkowaną podatkiem liniowym, polegającą m.in. na odpłatnym wynajmie samochodów. Posiada Pan samochody osobowe stanowiące środki trwałe przedsiębiorstwa, które zamierza Pan przeznaczyć wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie samochodów osobowych. Samochody te nie będą wykorzystywane do żadnych innych czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej ani do celów prywatnych. Będą służyły wyłącznie świadczeniu usług odpłatnego najmu. Ponadto planuje Pan nabywanie nowych samochodów osobowych, które od momentu zakupu będą przeznaczone wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie. Jednocześnie planuje Pan zawieranie umów leasingu operacyjnego spełniających warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących nowych samochodów osobowych, które od początku będą wykorzystywane wyłącznie do świadczenia usług odpłatnego krótkoterminowego wynajmu i nie będą wykorzystywane do innych celów prowadzonej działalności ani do celów prywatnych. Wszystkie ww. samochody są/będą samochodami osobowymi, o których mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z użytkowaniem samochodów na podstawie umów leasingu będzie Pan ponosił wydatki na ubezpieczenia pojazdów, w szczególności OC, AC, NNW oraz ubezpieczenie GAP.

W związku z powyższym, odnosząc się do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych nabytych przez Pana na własność i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych, których wartość początkowa przekracza limity określone w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyjaśniam, że skoro:

·       nabyte (kupione) przez Pana pojazdy są/będą samochodami osobowymi w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·       są/będą stanowić środki trwałe ujęte przez Pana w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

·       będą przeznaczone wyłącznie do odpłatnego wykorzystywania na podstawie umowy najmu,

·       przedmiotem Pana działalności jest wynajem krótkoterminowy samochodów osobowych,

to będzie Pan spełniać warunki do wyłączenia z limitu kosztów uzyskania przychodów w tym zakresie na podstawie art. 23 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem odpisy amortyzacyjne od tych samochodów będzie Pan mógł ujmować w podatkowych kosztach w pełnej wysokości – bez względu na ich wartość – na podstawie art. 23 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie podkreślam, że art. 23 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się wyłącznie do odpisów amortyzacyjnych (odpisów z tytułu zużycia samochodów osobowych), w związku z tym nie można go zastosować na zasadzie analogii do innych kosztów, w szczególności do kosztów wynikających z umowy leasingu operacyjnego.

Literalna wykładnia tego przepisu, która nie budzi żadnych wątpliwości, wskazuje jedynie na art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tym samym nie ma podstaw, aby zastosować go także do ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a tej ustawy dotyczącego kosztów ponoszonych z tytułu umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów szczególnych, które wyłączałyby stosowanie art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla pewnych grup podatników, jak to ma miejsce w związku z art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy i art. 23 ust. 5b tej ustawy.

Tym samym w przypadku umowy leasingu, o której mowa w art. 23b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, samochodu osobowego, którego wartość będzie przekraczać 150 000 zł lub 100 000 zł (w zależności od emisji CO₂ silnika spalinowego), znajdzie zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od przedmiotu prowadzonej przez podatnika działalności.

Podobnie art. 23 ust. 1 pkt 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odnosi się do art. 23 ust. 1 pkt 47 tej ustawy.

Zatem w przypadku opłacania składek na ubezpieczenie samochodów osobowych, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC, GAP), składki te nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Natomiast składki na ubezpieczenie samochodów, które nie zależą od wartości samochodów, tj. OC i NNW, może Pan zaliczyć do kosztów w pełnej wysokości.

Podsumowanie: w przypadku nowych samochodów osobowych nabywanych na własność i przeznaczonych wyłącznie do odpłatnego krótkoterminowego wynajmu, stanowiącego przedmiot Pana działalności gospodarczej, przysługuje Panu prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych, bez stosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku samochodów osobowych stanowiących środki trwałe przedsiębiorstwa, które są amortyzowane z zastosowaniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po przeznaczeniu ich wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie samochodów osobowych, będzie Pan uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów pełnych odpisów amortyzacyjnych.

Zmiana przeznaczenia samochodów osobowych będących środkami trwałymi przedsiębiorstwa z wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej na wykorzystywanie ich wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie powoduje możliwość niestosowania ograniczenia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku nowych samochodów osobowych użytkowanych na podstawie umów leasingu operacyjnego, które od początku będą przeznaczone wyłącznie do działalności polegającej na odpłatnym krótkoterminowym wynajmie, art. 23 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdzie zastosowania do kosztów wynikających z umowy leasingu operacyjnego ani do składek na ubezpieczenie tych samochodów.

W odniesieniu do zaliczania wydatków związanych z opłatami leasingowymi do kosztów uzyskania przychodów zastosowanie znajdzie ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie składki na ubezpieczenie samochodów osobowych, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC, GAP), nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, co wynika z art. 23 ust. 1 pkt 47 ww. ustawy. Natomiast składki na ubezpieczenie samochodów, które nie zależą od wartości samochodów, tj. OC i NNW, może Pan zaliczyć do kosztów w pełnej wysokości.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie zaznaczam, że w interpretacji odniosłem się tylko do kwestii będących przedmiotem Pana pytań.

Ponadto informuję, że wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozpatrzeniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.