0112-KDIL2-1.4011.703.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 31 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 9 października 2026 r. (wpływ 9 października 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W 2007 roku Wnioskodawca zawarł z „(…)” (dalej jako: „Bank”) umowę kredytu hipotecznego przeznaczonego na pokrycie części kosztów zakupu działki gruntu zabudowanej budynkiem mieszkalnym, to jest kredytu udzielonego na realizację własnego celu mieszkaniowego kredytobiorcy.

Zgodnie z umową Wnioskodawcy został udzielony kredyt w walucie polskiej, indeksowany kursem franka szwajcarskiego (CHF). Kwota kredytu została wypłacona Wnioskodawcy w złotych polskich (PLN). Spłata rat kredytu wraz z odsetkami dokonywana była do roku 2011 przez Wnioskodawcę w walucie polskiej (PLN), a w okresie późniejszym na podstawie tzw. ustawy antyspreadowej w walucie obcej (CHF). Jednocześnie wysokość zadłużenia wynikającego z umowy była określana przez Bank w walucie CHF.

Kwota kredytu została wykorzystana przez Wnioskodawcę zgodnie z celem określonym w umowie kredytu.

Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej i umowa kredytu hipotecznego nie została zawarta w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W związku z zawarciem w umowie postanowień, które w ocenie Wnioskodawcy miały charakter abuzywny, Wnioskodawca wniósł przeciwko Bankowi pozew o ustalenie nieważności umowy kredytu hipotecznego oraz o zapłatę.

Postępowanie było prowadzone przez Sąd Okręgowy w (...) pod sygnaturą akt (…). W 2025 roku Sąd wydał wyrok, w którym ustalił nieważność umowy kredytu hipotecznego oraz zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawcy kwotę (…) zł oraz kwotę (…) CHF, co po przeliczeniu na złotówki wynosi (…) zł. Wyrok nie był prawomocny, w związku z czym, Bank wniósł od niego apelację.

Równolegle, w reakcji na kroki prawne podjęte przez Wnioskodawcę, Bank złożył w Sądzie Okręgowym w (...) pozew o zapłatę kwoty (…) PLN tytułem zwrotu kapitału wypłaconego na podstawie umowy kredytu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W momencie składania niniejszego wniosku, postępowanie to nie zostało zakończone i toczy się pod sygn. akt (…). Wnioskodawca zakłada, że ww. postępowanie nie zostanie rozstrzygnięte do momentu podpisania ugody, choć nie może tego zupełnie wykluczyć.

Bank zamierza zawrzeć z Wnioskodawcą ugodę pozasądową. Na podstawie tej ugody Bank zobowiąże się do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty (…) zł. Kwota ta będzie stanowić zwrot nienależnego świadczenia oraz ewentualnie odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności.

Zgodnie z planowanymi postanowieniami ugody strony zgodnie wskażą, że w związku z istniejącą niepewnością co do ważności umowy kredytu hipotecznego z 2007 roku oraz skutków prawnych ewentualnej nieważności tej umowy, postanawiają kompleksowo i ostatecznie uregulować wszelkie wzajemne rozliczenia wynikające z jej zawarcia i wykonywania. W wyniku planowanej treści ugody, Wnioskodawca zrzeknie się dalszego dochodzenia roszczeń wobec Banku zasądzonych w nieprawomocnym wyroku (…), a Bank w pełni zrzeknie się dochodzenia własnych roszczeń, w tym kwoty (…) zł wobec Wnioskodawcy.

Kwota (…) zł wypłacona przez Bank będzie stanowić zwrot części świadczeń pieniężnych uprzednio spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego oraz ewentualnie odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności.

Ugoda nie będzie przewidywać wypłaty na rzecz Wnioskodawcy odszkodowania, zadośćuczynienia, premii, wynagrodzenia za zrzeczenie się roszczeń ani jakiegokolwiek innego świadczenia o charakterze dodatkowego przysporzenia majątkowego.

Zgodnie z planowanymi postanowieniami ugody Bank dokona na rzecz Wnioskodawcy zapłaty kwoty (…) zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz ewentualnie odsetek ustawowych za opóźnienie związanych z rozliczeniem roszczeń wynikających z umowy kredytu hipotecznego.

W przypadku, gdy na podstawie ugody Wnioskodawca otrzyma od Banku również odsetki ustawowe za opóźnienie, będą one związane z nieterminowym spełnieniem przez Bank świadczenia pieniężnego polegającego na zwrocie świadczeń uprzednio spełnionych przez Wnioskodawcę w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego.

W treści ugody Bank potwierdza, że nie wystawi informacji PIT-11 w związku z zawarciem niniejszej Ugody. Dodatkowo Bank wskazał Wnioskodawcy, że uzyskał w dniu (...) 2023 roku interpretację podatkową o sygnaturze (...), potwierdzającą brak konieczności wystawienia PIT-11 wobec niepowstania przychodu po stronie kredytobiorcy z tytułu zawieranych ugód.

Jednocześnie Bank zrzeknie się wobec Wnioskodawcy wszelkich dalszych roszczeń wynikających z umowy kredytu hipotecznego z 2007 roku lub związanych z jej zawarciem oraz zobowiąże się do ich niedochodzenia w przyszłości.

W ramach ugody strony ustalą również, że po jej wykonaniu nie będą występować wobec siebie z żadnymi dalszymi roszczeniami wynikającymi z umowy kredytu hipotecznego z 2007 roku lub związanymi z jej zawarciem i wykonywaniem. Kwota (…) zł otrzymana przez Wnioskodawcę na podstawie ugody będzie stanowić zwrot części środków pieniężnych uprzednio przekazanych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku podczas wykonywania umowy kredytu hipotecznego oraz ewentualnie odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności.

W związku z zawarciem ugody Wnioskodawca cofnie powództwo wniesione przeciwko Bankowi.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że w zakresie świadczeń, które Wnioskodawca może otrzymać od Banku na podstawie planowanej ugody, Wnioskodawca wyjaśnia, że kwota (…) zł będzie stanowiła zwrot świadczenia nienależnego spełnionego uprzednio przez Wnioskodawcę na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie, które mogą zostać wypłacone przez Bank, będą związane wyłącznie z opóźnieniem w zwrocie tego świadczenia nienależnego i będą miały charakter akcesoryjny względem roszczenia o jego zwrot.

Tym samym Wnioskodawca potwierdza, że:

a)  kwota otrzymana od Banku na podstawie ugody będzie stanowiła zwrot świadczenia nienależnego spełnionego uprzednio na rzecz Banku;

b)  ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie będą stanowiły odsetki za opóźnienie w zwrocie przez Bank tego świadczenia nienależnego.

Wszelkie świadczenia pieniężne, które Wnioskodawca może otrzymać od Banku na podstawie planowanej ugody, będą zatem związane z rozliczeniem świadczenia nienależnego wynikającego z wykonywania umowy kredytu hipotecznego.

Pytanie

Czy kwota (…) zł, którą Wnioskodawca ma otrzymać od Banku na podstawie ugody pozasądowej, stanowiąca zwrot świadczeń nienależnie spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego, a także ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie związane z rozliczeniem tych świadczeń, oraz wzajemne umorzenie roszczeń pomiędzy Wnioskodawcą a Bankiem wynikających z rozliczenia nieważnej umowy kredytu, będą skutkowały powstaniem po stronie Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji powstanie obowiązek zapłaty tego podatku?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy kwota (…) zł, którą Wnioskodawca otrzyma od Banku na podstawie ugody pozasądowej planowanej do zawarcia z Bankiem oraz rozliczenie wzajemnych świadczeń pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą nie będą stanowić przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Wnioskodawcy ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie, które mogą zostać wypłacone przez Bank w związku z rozliczeniem roszczeń wynikających z umowy kredytu hipotecznego, nie będą powodowały obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ będą korzystały ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzgodniona kwota będzie stanowić częściowy zwrot świadczeń pieniężnych uprzednio spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku podczas wykonywania umowy kredytu hipotecznego, która jest przedmiotem sporu sądowego i której dotyczą planowane postanowienia ugody. Otrzymane przez Wnioskodawcę świadczenie nie będzie prowadzić do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego, lecz będzie stanowić odzyskanie części własnych środków pieniężnych wcześniej przekazanych Bankowi. W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy nie dojdzie do zwiększenia majątku, które mogłoby zostać uznane za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym kwota (…) zł otrzymana przez Wnioskodawcę na podstawie planowanej ugody pozasądowej będzie pozostawać neutralna podatkowo i nie będzie powodować powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji:

·      kwota odpowiadająca zwrotowi świadczeń uprzednio spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku nie będzie stanowiła przychodu podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      natomiast część odpowiadająca (ewentualnym) odsetkom ustawowym za opóźnienie będzie wprawdzie stanowiła przychód podatkowy, jednak będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy PIT.

Tym samym ani otrzymanie kwoty (…) zł, ani potrącenie wzajemnych roszczeń oraz otrzymanie ewentualnych odsetek ustawowych za opóźnienie uwzględnionych w kwocie (…) zł nie będą skutkowały obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: „Ustawa PIT”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają co do zasady wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wskazanych przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku lub objęte zaniechaniem poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy PIT przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w praktyce organów podatkowych jednolicie przyjmuje się, że nie każde otrzymanie środków pieniężnych prowadzi do powstania przychodu podatkowego. Dla uznania danego świadczenia za przychód konieczne jest bowiem wystąpienie po stronie podatnika rzeczywistego i definitywnego przysporzenia majątkowego skutkującego trwałym zwiększeniem jego aktywów lub zmniejszeniem jego pasywów.

Oznacza to, że nie każda kwota otrzymana przez podatnika stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Sam fakt przepływu środków pieniężnych na rzecz podatnika nie jest wystarczający do uznania, że powstał przychód podatkowy. Konieczne jest bowiem ustalenie, czy dane świadczenie prowadzi do rzeczywistego wzbogacenia podatnika, tj. czy powoduje definitywny przyrost jego majątku.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych.

Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: „NSA”) w wyroku z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, stwierdził, że: „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny (Państwa podkreślenie)”.

Analogiczne stanowisko zostało przedstawione przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: „KIS”) w interpretacji indywidualnej z dnia z 3 marca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP, w której organ wyjaśnił, że: „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy”.

Przywołane orzecznictwo oraz praktyka interpretacyjna potwierdzają, że pomimo szerokiego zakresu stosowania art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, nie każda kwota otrzymana przez podatnika stanowi przychód podatkowy. Warunkiem powstania przychodu jest bowiem wystąpienie definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie podatnika.

Jednocześnie zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy PIT źródłem przychodów są m.in. przychody z innych źródeł. Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy PIT za przychody z innych źródeł uważa się w szczególności wymienione w tym przepisie świadczenia.

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” oznacza, że katalog ten ma charakter otwarty. Nie oznacza to jednak, że każde otrzymane świadczenie stanowi przychód podatkowy. Także w przypadku przychodów kwalifikowanych do innych źródeł konieczne jest wcześniejsze ustalenie, czy po stronie podatnika doszło do definitywnego przysporzenia majątkowego.

W szczególności, do powstania przychodu skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków uprzednio poniesionych przez podatnika. W takiej sytuacji określone koszty są w pierwszej kolejności finansowane z majątku podatnika, a następnie dochodzi do ich zwrotu. W konsekwencji po stronie podatnika nie powstaje nowe przysporzenie majątkowe, lecz jedynie następuje odzyskanie środków pieniężnych, które wcześniej zostały wydatkowane, a więc wyrównanie wcześniejszego uszczuplenia jego majątku.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, sąd wskazał: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: „WSA”) w Poznaniu w wyroku z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 336/19, w którym WSA potwierdził, że zwrot uprzednio poniesionych przez podatnika wydatków nie prowadzi do powstania przychodu podatkowego, ponieważ nie skutkuje definitywnym wzrostem majątku podatnika.

Powyższe orzecznictwo jednoznacznie wskazuje, że nie każdy przepływ środków pieniężnych na rzecz podatnika może zostać uznany za przychód w rozumieniu ustawy PIT. Przychodem jest wyłącznie takie świadczenie, które skutkuje realnym, wymiernym i definitywnym przyrostem majątkowym. Natomiast zwrot wydatków wcześniej poniesionych przez podatnika nie prowadzi do jego wzbogacenia, lecz jedynie przywraca stan majątkowy istniejący przed poniesieniem tych wydatków.

W przedstawionym stanie przyszłym Bank wypłaci Wnioskodawcy kwotę (…) zł na podstawie ugody zawartej pomiędzy Bankiem, a Wnioskodawcą. Kwota ta stanowi zwrot części świadczeń uprzednio spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku podczas wykonywania umowy kredytu hipotecznego z 2007 roku.

W ocenie Wnioskodawcy, otrzymanie wskazanej kwoty nie będzie skutkować powstaniem nowego przysporzenia majątkowego. Wnioskodawca nie uzyska bowiem żadnego dodatkowego świadczenia prowadzącego do wzrostu jego majątku, lecz odzyska część własnych środków pieniężnych wcześniej przekazanych Bankowi. W rezultacie wypłata dokonana przez Bank będzie miała charakter restytucyjny, gdyż będzie prowadzić jedynie do częściowego przywrócenia stanu majątkowego istniejącego przed spełnieniem przez Wnioskodawcę świadczeń na rzecz Banku.

Należy podkreślić, że zawarcie ugody jest związane z istniejącym pomiędzy stronami sporem dotyczącym ważności umowy kredytu hipotecznego. Wcześniej Sąd Okręgowy w (...) ustalił nieważność tej umowy i zasądził na rzecz Wnioskodawcy zwrot świadczeń spełnionych na rzecz Banku. Chociaż wyrok nie był prawomocny, strony zamierzają zakończyć spór poprzez zawarcie ugody i wzajemne rozliczenie roszczeń wynikających z zawarcia i wykonywania umowy kredytu.

W konsekwencji środki otrzymane przez Wnioskodawcę należy traktować jako zwrot części kwot uprzednio zapłaconych przez niego Bankowi, a nie jako nowe świadczenie skutkujące wzbogaceniem Wnioskodawcy. Otrzymana kwota nie będzie miała charakteru wynagrodzenia, odszkodowania, premii, nagrody ani innego świadczenia prowadzącego do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego.

Skoro zatem otrzymana przez Wnioskodawcę kwota (…) zł będzie stanowić wyłącznie zwrot części własnych środków pieniężnych wcześniej przekazanych Bankowi, nie dojdzie do zwiększenia aktywów ani zmniejszenia zobowiązań Wnioskodawcy. Tym samym nie zostanie spełniona podstawowa przesłanka uznania danego świadczenia za przychód podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy PIT.

W ocenie Wnioskodawcy kwota otrzymana od Banku na podstawie ugody będzie zatem pozostawać neutralna podatkowo i nie będzie stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Przykładowo Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 24 października 2025 r. o sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.773.2025.2.DA stwierdził: „Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania proponowanej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego”.

Stanowisko to zostało potwierdzone w interpretacji z dnia 1 marca 2024 r. o sygn. 0112-KDIL2-1.4011.6.2024.1.JK: „Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego świadczenia (nienależnie zawyżonych rat kapitałowo-odsetkowych), to należy uznać, że zwrot ten nie stanowi dla Pana przychodu. W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo”.

Analogiczne stanowisko zaprezentował organ w interpretacji z dnia 1 marca 2024 r. o sygn. 0112-KDIL2-1.4011.75.2024.1.MKA: „Zatem w analizowanej sprawie po Pana stronie nie doszło do powstania przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymał Pan zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzymał Pan środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pana majątku. Wypłata ta będzie dla Pana neutralna podatkowo. W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych”.

Podobnie w interpretacji indywidualnej z dnia 24 lipca 2025 r. o sygn. 0112-KDIL2-1.4011.556.2025.2.KP: „(...) skoro kwota, którą otrzyma Pan od banku w wyniku zawartej ugody, będzie mieściła się w kwocie wpłacanej przez Pana podczas spłaty kredytu hipotecznego to jej otrzymanie nie spowoduje po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało (...) obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego”.

Analogiczne do powyższych stanowisko Dyrektor KIS zajął również m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 1 marca 2024 r. 0113-KDIPT2-2.4011.1.2024.1.KR: „(...) za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego świadczenia (nienależnie zawyżonych rat kapitałowo-odsetkowych), to należy uznać, że zwrot ten nie stanowi dla Pani przychodu. W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo”.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z (...) 2023 r., sygn. (...), wydanej na rzecz Banku w związku z ugodami zawieranymi z kredytobiorcami posiadającymi kredyty hipoteczne indeksowane lub denominowane do walut obcych. W interpretacji tej, Dyrektor KIS potwierdził, że kwoty zwracane kredytobiorcom przez Bank na podstawie ugód nie stanowią dla nich przychodu podatkowego, ponieważ kredytobiorca otrzymuje jedynie ekwiwalent środków pieniężnych wcześniej przekazanych na rzecz Banku. W konsekwencji organ potwierdził również brak obowiązku sporządzania przez Bank informacji PIT-11 w związku z wypłatą takich świadczeń.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z planowanymi postanowieniami ugody, Bank może dokonać na rzecz Wnioskodawcy również wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie związanych z rozliczeniem roszczeń wynikających z umowy kredytu hipotecznego.

Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy PIT wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub takich, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie będą pozostawały w bezpośrednim związku ze świadczeniem głównym stanowiącym zwrot własnych środków wcześniej wpłaconych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku. Jak wykazano powyżej, zwrot tych środków nie stanowi przychodu podatkowego, ponieważ nie powoduje powstania definitywnego przysporzenia majątkowego.

Skoro zatem należność główna nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie związane z jej nieterminową wypłatą będą korzystały ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy PIT.

Stanowisko takie zostało potwierdzone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z 3 października 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.696.2025.2.KP, w której organ odniósł się do ugody zawieranej w związku ze sporem dotyczącym kredytu hipotecznego i wskazał, że: „Skoro zatem wynikająca z ugody kwota należności głównej (nadpłacona kwota kredytu) stanowi zwrot nienależnie pobranych przez bank świadczeń niepodlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone od niej odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

Analogiczne stanowisko Dyrektor KIS zajął w interpretacji indywidualnej z 20 maja 2026 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.232.2026.2.DB, stwierdzając, że: „W konsekwencji wypłacone Panu odsetki za opóźnienie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń dotyczą świadczenia niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wobec tego w. odsetki objęte są zwolnieniem od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w związku z ich wypłatą nie powstało u Pana zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych”.

Powyższe interpretacje potwierdzają, że odsetki ustawowe za opóźnienie związane z nieterminową wypłatą należności niepodlegającej opodatkowaniu korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jednocześnie kwota, która zostanie rozliczona w ramach wzajemnych świadczeń pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą w wyniku planowanej ugody, nie będzie stanowiła przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy, ponieważ stanowi świadczenie restytucyjne, którego celem jest przywrócenie stanu majątkowego sprzed zawarcia nieważnej umowy kredytowej. Wnioskodawca nie uzyskuje zatem nowego przysporzenia majątkowego, lecz odzyskuje wpłacone wcześniej środki. W związku z tym, że zwrot ten nie prowadzi do wzrostu wartości majątku Wnioskodawcy, nie powinien być traktowany jako przychód w rozumieniu ustawy o PIT.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji podatkowej Dyrektora KIS z dnia 18 kwietnia 2025 r. o sygn. 0115-KDIT1.4011.104.2025.2.DB: „W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu. Mając na uwadze powyższe, otrzymana przez Państwa kwota na podstawie porozumienia kompensacyjnego jest de facto zwrotem zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym nie mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych”.

Tożsame stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS również w interpretacji podatkowej z dnia 9 lipca 2026 r. o sygn. 0114-KDIP3-2.4011.502.2026.2.MT oraz z dnia 23 maja 2025 r. o sygn. 0112-KDIL2-1.4011.321.2025.1 AK.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, kwota (…) zł, którą Wnioskodawca otrzyma od Banku na podstawie planowanej ugody pozasądowej, tytułem zwrotu świadczeń nienależnie spełnionych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego, będzie stanowiła zwrot środków pieniężnych uprzednio przekazanych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku podczas wykonywania umowy kredytu hipotecznego.

Otrzymanie tej kwoty nie będzie prowadziło do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego, a tym samym nie będzie skutkowało powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie wzajemne rozliczenia świadczeń pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą nie będą skutkować osiągnięciem przychodu po stronie Wnioskodawcy, a ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie wypłacone przez Bank w związku z rozliczeniem roszczeń wynikających z umowy kredytu hipotecznego będą korzystały ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako odsetki związane z nieterminową wypłatą należności niepodlegającej opodatkowaniu.

W konsekwencji ani otrzymanie kwoty (…) zł, ani potrącenie wzajemnych roszczeń oraz otrzymanie ewentualnych odsetek ustawowych za opóźnienie uwzględnionych w kwocie (…) zł nie będą skutkowały obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wnioskodawca zwraca się o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592, ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795, ze zm.):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38, ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jak już wcześniej wskazano o uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem:

Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej strony.

Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.

Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).

W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

Z opisu sprawy wynika, że między Panią a Bankiem dojdzie do zrzeczenia się wzajemnych roszczeń, Bank dokona na Pani rzecz zapłaty kwoty (…) zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz ewentualnie odsetek ustawowych za opóźnienie związanych z rozliczeniem roszczeń wynikających z umowy kredytu hipotecznego.

Ugoda nie będzie przewidywać wypłaty na Pani rzecz odszkodowania, zadośćuczynienia, premii, wynagrodzenia za zrzeczenie się roszczeń ani jakiegokolwiek innego świadczenia o charakterze dodatkowego przysporzenia majątkowego.

Zatem wskazać należy, że skoro kwota (…) zł otrzymana przez Panią na podstawie ugody będzie stanowić zwrot części środków pieniężnych uprzednio przekazanych przez Panią na rzecz Banku podczas wykonywania umowy kredytu hipotecznego to operacja ta nie będzie spełniać celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika, ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Skoro więc otrzyma Pani w ramach ugody od Banku zwrot świadczeń nienależnych spełnionych przez Panią na rzecz Banku w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego, to otrzymany przez Panią zwrot nie będzie stanowić przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:

Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

Odsetki za zwłokę w wypłacie świadczeń stanowią – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca przewidział jednak w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skoro w związku z wypłatą na Pani rzecz kwoty (…) zł nie wystąpi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to ewentualne wypłacone odsetki od tej kwoty będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, należy zgodzić się z Pani stanowiskiem, że kwota którą otrzyma Pani od Banku oraz rozliczenie wzajemnych świadczeń pomiędzy Panią a Bankiem nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast ewentualne odsetki ustawowe za opóźnienie będą podlegały zwolnieniu od opodatkowania.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądowych stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się odnoszących.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.