0112-KDIL1-2.4012.454.2026.1.MR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 7 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący:

·     uznania Pana za podatnika z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);

·     ustalania wartości sprzedaży z tytułu najmu lokalu użytkowego uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) oraz

·     nie uwzględniania wartości świadczonych usług medycznych oraz wliczania wartości czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego przy ustalaniu wartości sprzedaży na potrzeby limitu zwolnienia podmiotowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną pozostającą w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustawowy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Wraz z małżonką jest współwłaścicielem lokalu użytkowego nabytego w trakcie trwania małżeństwa do majątku wspólnego. Lokal użytkowy został sfinansowany z majątku wspólnego małżonków.

Wnioskodawca jest lekarzem dentystą i w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzi podmiot leczniczy. W ramach prowadzonej działalności wykonuje usługi medyczne korzystające ze zwolnienia przedmiotowego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku od towarów i usług. Działalność ta stanowi odrębny rodzaj aktywności gospodarczej i nie jest związana z planowanym najmem lokalu użytkowego będącego przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawca wraz z małżonką zamierzają zawrzeć umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego z podmiotem prowadzącym działalność leczniczą. Najemca będzie wykorzystywał lokal wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności leczniczej (gabinetów lekarskich). Umowa najmu zostanie zawarta przez oboje małżonków. Każdy z małżonków będzie wykonywał usługę najmu we własnym imieniu jako wynajmujący, natomiast czynsz najmu będzie należny obojgu małżonkom w równych częściach.

Podatnik nie dokonuje dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, których wykonywanie wyklucza zastosowanie zwolnienia podmiotowego.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwości co do swojego statusu jako podatnika podatku od towarów i usług w związku ze świadczeniem usług najmu lokalu użytkowego oraz sposobu ustalenia wartości sprzedaży uprawniającej go do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca będzie odrębnym od swojej małżonki podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art.15 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny małżonków?

2.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, wartość sprzedaży uprawniająca Wnioskodawcę do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być ustalana wyłącznie w odniesieniu do części czynszu należnej Wnioskodawcy (tj. połowy czynszu z umowy najmu), a nie od całkowitej wartości czynszu wynikającej z umowy zawartej przez oboje małżonków?

3.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, przy ustalaniu wartości sprzedaży Wnioskodawcy na potrzeby limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawca nie powinien uwzględniać wartości świadczonych przez niego usług medycznych zwolnionych z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem do kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego powinna wliczać się wyłącznie wartość czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego przypadająca na Wnioskodawcę?

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o podatku VAT), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W świetle powyższych przepisów najem nieruchomości stanowi świadczenie usług. Przez umowę najmu – zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (k.c.) – wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Umówiony czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z rzeczy, a więc świadczeniem wzajemnym należnym za usługę najmu.

Zatem najem nieruchomości na gruncie ustawy o podatku VAT wypełnia definicję odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT, podatnikami są m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W opinii Wnioskodawcy planowany najem lokalu użytkowego spełnia przesłanki działalności gospodarczej: ma charakter ciągły (umowa najmu jest zawierana na dłuższy okres) oraz zarobkowy (celem jest uzyskiwanie czynszu).

Ustawa o podatku VAT nie przewiduje kategorii „małżonków” jako jednego podatnika; określa ,że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne.

Oznacza to, że każdy z małżonków może być podatnikiem podatku VAT samodzielnie, o ile wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT. Nie istnieje przepis, który nakazywałby traktować małżonków pozostających w ustawowym ustroju wspólności majątkowej jako jednego podatnika podatku VAT.

Podobne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej 0113-KDIPT1-1.4012.244.2025.5.MGO z 25 czerwca 2025 r. , w której stwierdził, że: „Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa”.

Wspólność majątkowa małżeńska została uregulowana w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje wspólność ustawowa obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty nieobjęte wspólnością należą do majątku osobistego. Istotą wspólności ustawowej jest współwłasność łączna składników majątku wspólnego, bez określenia udziałów. Jednocześnie art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przewiduje obowiązek współdziałania w zarządzie majątkiem wspólnym oraz możliwość samodzielnego zarządzania tym majątkiem przez każdego z małżonków.

W ocenie Wnioskodawcy z powyższych regulacji wynika, że o statusie podatnika podatku VAT decyduje nie sam fakt przynależności rzeczy do majątku wspólnego, lecz to, kto faktycznie dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu – tj. kto zawiera umowę najmu, kto świadczy usługę we własnym imieniu i kto uzyskuje wynagrodzenie. Jeżeli umowa najmu jest zawierana wspólnie przez oboje małżonków, każdy z nich – jako strona czynności prawnej – świadczy usługę najmu w swoim imieniu. Każdy z małżonków w takim przypadku spełnia definicję podatnika z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT w zakresie przypadającej na niego części świadczenia (najmu).

W interpretacji indywidualnej 0112-KDIL1-2.4012.648.2025.1.DM z 7 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził iż: „W konsekwencji podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług”.

W niniejszej sprawie lokal użytkowy stanowi składnik majątku wspólnego małżonków, umowa najmu zostanie zawarta przez oboje małżonków, a czynsz najmu będzie należny każdemu z nich w równych częściach. Wnioskodawca będzie zatem samodzielnie wykorzystywał część składnika majątku wspólnego (lokalu) dla celów zarobkowych, wykonując usługę najmu we własnym imieniu i uzyskując połowę wynagrodzenia (czynszu). W ocenie Wnioskodawcy spełnia to przesłanki samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1-2 ustawy o podatku VAT.

Reasumując, na podstawie analizy przepisów prawa podatkowego i analizy interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych stanach faktycznych, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca uważa, iż będzie odrębnym od swojej małżonki podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art.15 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny małżonków.

Ad. 2

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł. Podatnik nie dokonuje dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, których wykonywanie wyklucza zastosowanie zwolnienia podmiotowego. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że skoro na gruncie art. 15 ustawy o podatku VAT zarówno on, jak i jego małżonka są odrębnymi podatnikami podatku VAT z tytułu świadczenia usług najmu (każde z nich wykonuje usługę najmu we własnym imieniu i uzyskuje wynagrodzenie w postaci części czynszu), to obrót realizowany przez każdego z nich powinien być badany osobno pod kątem spełnienia warunków zwolnienia podmiotowego. Wartość sprzedaży Wnioskodawcy, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT, obejmuje zatem wyłącznie tę część czynszu najmu, która jest należna Wnioskodawcy jako wynajmującemu.

W interpretacji indywidualnej 0113-KDIPT1-1.4012.244.2025.5.MGO z 25 czerwca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził iż: „Małżonkowie widnieją jako wynajmujący, to oboje Małżonkowie będą również osobami dokonującymi najmu nieruchomości, zatem będą oboje podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy. W konsekwencji powyższego, Małżonkowie będą zobowiązani do rozliczenia jedynie części przypadającego na każdego z małżonków z osobna wynagrodzenia za wykonanie przedmiotowej usługi najmu nieruchomości. Jednocześnie w takiej sytuacji limit zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przysługuje każdemu z Małżonków osobno”.

Podsumowując, na podstawie analizy przepisów prawa podatkowego i analizy interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych stanach faktycznych, w opisanym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca uważa, że wartość sprzedaży uprawniająca Wnioskodawcę do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być ustalana wyłącznie w odniesieniu do części czynszu należnej Wnioskodawcy (tj. połowy czynszu z umowy najmu), a nie od całkowitej wartości czynszu wynikającej z umowy zawartej przez oboje małżonków.

Ad. 3

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy o podatku VAT, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się m.in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o podatku VAT lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Podatnik nie dokonuje dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, których wykonywanie wyklucza zastosowanie zwolnienia podmiotowego. Wnioskodawca świadczy usługi medyczne w ramach działalności leczniczej, które są zwolnione z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku VAT jako usługi w zakresie opieki medycznej służącej profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.

W konsekwencji, zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy o podatku VAT, wartość sprzedaży z tytułu świadczenia tych usług nie powinna być wliczana do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT. Jednocześnie planowany najem lokalu użytkowego stanowi odrębną czynność związaną z nieruchomością, która nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku VAT.

Z tego względu czynsz z tytułu najmu lokalu użytkowego, w części przypadającej na Wnioskodawcę jako wynajmującego, powinien być uwzględniany przy ustalaniu wartości sprzedaży na potrzeby zwolnienia podmiotowego z art. 113 ustawy o podatku VAT. Podsumowując, na podstawie analizy przepisów prawa podatkowego, w opisanym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, zgodnie z którym, przy ustalaniu wartości sprzedaży Wnioskodawcy na potrzeby limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawca nie powinien uwzględniać wartości świadczonych przez niego usług medycznych zwolnionych z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem do wartość sprzedaży o której mowa art. 113 ust. 1 ustawy powinna wliczać się wyłącznie wartość czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego przypadająca na Wnioskodawcę.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Z przedstawionych okoliczności wynika, że jest Pan lekarzem dentystą i w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzi podmiot leczniczy. W ramach prowadzonej działalności wykonuje usługi medyczne korzystające ze zwolnienia przedmiotowego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku od towarów i usług. Wraz z małżonką jest Pan współwłaścicielem lokalu użytkowego nabytego w trakcie trwania małżeństwa do majątku wspólnego. Lokal użytkowy został sfinansowany z majątku wspólnego Pana i Pana małżonki. Wraz z małżonką zamierza Pan zawrzeć umowę najmu przedmiotowego lokalu użytkowego z podmiotem prowadzącym działalność leczniczą. Najemca będzie wykorzystywał lokal wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności leczniczej (gabinetów lekarskich). Umowa najmu zostanie zawarta przez Pana i Pana małżonkę. Jak Pan wskazuje każdy z małżonków będzie wykonywał usługę najmu we własnym imieniu jako wynajmujący, natomiast czynsz najmu będzie należny Pani u Pana małżonce w równych częściach. Nie dokonuje Pan dostaw towarów i nie świadczy usług opisanych w art. 113 ust. 13 ustawy.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest uznanie Pana za podatnika z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz ustalanie wartości sprzedaży z tytułu najmu lokalu użytkowego uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Odnosząc się do Pana wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze. zm.):

Na podstawie art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Zatem, najem jako usługa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W myśl art. 31 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236 ze zm.), zwany dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym:

W związku z powyższym, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Stosownie do treści art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Jak wynika z ww. przepisów, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.

W konsekwencji podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skoro właścicielem wskazanego we wniosku lokalu użytkowego jest Pan wraz z małżonką, podatnikiem będzie ten, który faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje czynsz. Jak wynika z przedstawionych okoliczności umowa najmu zostanie zawarta przez Pana i Pana małżonkę, a czynsz najmu będzie należny Panu i Pana małżonce w równych częściach.

Zatem, skoro będzie świadczyć Pan usługi najmu lokalu za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, wynajem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, będzie Pan podatnikiem w myśl art. 15 ust. 1 ustawy z tytułu ww. najmu.

Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział m.in. zwolnienie od podatku VAT sprzedaży dokonywanej przez podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:

Z kolei przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że:

Jak stanowi art. 113 ust. 4 ustawy:

W myśl natomiast art. 113 ust. 5 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:

Na podstawie art. 113 ust. 10 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 13 ustawy:

Mając na uwadze, iż w związku ze świadczeniem usługi najmu lokalu użytkowego będzie Pan uznany za podatnika w myśl art. 15 ust. 1 ustawy, wskazać należy, że limit zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przysługuje Panu osobno, wobec czego będzie Pan zobowiązany do rozliczenia jedynie części przypadającego na Pana wynagrodzenia za wykonanie przedmiotowej usługi najmu nieruchomości.

Podsumowując stwierdzam, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, będzie Pan odrębnym od swojej małżonki podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego stanowiącego majątek wspólny Pana i Pana małżonki. Wartość sprzedaży uprawniająca Pana do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy, powinna być ustalana wyłącznie w odniesieniu do części czynszu należnej Panu (tj. połowy czynszu z umowy najmu).

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytanie oznaczonego nr 1 i nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Kolejna Pana wątpliwość dotyczy nie uwzględniania wartości świadczonych usług medycznych oraz wliczania wartości czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego przy ustalaniu wartości sprzedaży na potrzeby limitu zwolnienia podmiotowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Odnosząc się do Pana wątpliwości wskazać należy, iż ustawodawca przewidział zwolnienie niektórych czynności od podatku VAT. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Natomiast we wskazanym powyżej art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy został wymieniony katalog usług, których nie wlicza się do limitu sprzedaży pozwalającego na korzystanie ze zwolnienia podmiotowego. Przy obliczaniu limitu obrotów określonych w art. 113 ust. 1 ustawy nie uwzględnia się m.in. odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy.

Jak wynika z przedstawionych okoliczności w ramach prowadzonej działalności wykonuje Pan usługi medyczne korzystające ze zwolnienia przedmiotowego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy.

W konsekwencji, do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy nie powinien Pan wliczać wartości świadczonych przez Pana usług medycznych, które jak Pan wskazał objęte są zwolnieniem podmiotowym o którym mowa a art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy.

Natomiast odnosząc się do usługi najmu lokalu użytkowego, z tytułu której jak rozstrzygnięto powyżej występuje Pan w roli podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, wskazać należy, że odpłatne świadczenie usług polegające wynajmie lokalu o charakterze użytkowym nie zostało przez ustawodawcę wymienione wśród usług zwolnionych od podatku.

Zatem wobec braku zastosowania zwolnienia podmiotowego do ww. usługi oraz mając na uwadze wskazany w art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy katalog usług, których nie wlicza się do limitu sprzedaży, powinien Pan do kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego wliczać wyłącznie przypadającą na Pana wartość czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego.

Podsumowując stwierdzam, że przy ustalaniu wartości Pana sprzedaży na potrzeby limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy nie powinien Pan uwzględniać wartości świadczonych przez Pana usług medycznych zwolnionych z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy. Do kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia podmiotowego powinna wliczać się wyłącznie przypadająca na Pana wartość czynszu z tytułu najmu lokalu użytkowego.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytanie oznaczonego nr 3 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo należy wskazać, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej. Nie wywołuje skutków prawnych dla Pana małżonki.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.