0112-KDIL1-2.4012.345.2026.2.MR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe w zakresie braku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży działki (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz prawidłowe w zakresie braku możliwości zastosowania zwolnienia – w przypadku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

·     braku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży działki (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz

·     braku możliwości zastosowania zwolnienia – w przypadku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 września 2026 r. (wpływ 25 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z małżonką (równocześnie składa równoległy wniosek w tym samym zakresie) są na prawach wspólności małżeńskiej ustawowej właścicielami nieruchomości (działki) oznaczonej nr ewid. A/13 (…), która jest przedmiotem niniejszego wniosku, wobec której zawarto Umowę Przedwstępną Sprzedaży pod warunkiem.

Wnioskodawca jest rolnikiem, w przeszłości prowadził działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem działalności było (…). Jednym spośród dodatkowych kodów PKD wskazanych w CEiDG był również „68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi”. Działalności przedsiębiorcy zaprzestano zgodnie z zapisami Rejestru (…). Z tytułu prowadzonej działalności był zarejestrowanym czynnym Podatnikiem VAT. Aktualnie nadal posiada status czynnego podatnika VAT z uwagi na prowadzenie prywatnego wynajmu nieruchomości – (…).

Wnioskodawca prawo własności nieruchomości (oznaczonej wówczas innym numerem ewidencyjnym oraz mającej inną – większą – powierzchnię) nabył w drodze zakupu (…) 1997 r., a transakcja ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W akcie notarialnym nabycia działki nie wskazano, jakoby działkę nabywano na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Przedmiotowa działka powstała na mocy postanowienia sądowego z czerwca 2026 r. Podział działki przeprowadzono za pośrednictwem sądu z powodów formalnych wynikających z uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (…). Celem przeprowadzenia podziału, Wnioskodawca z małżonką darowali (…) udziału we własności istniejącej pierwotnie działki gruntu o nr A/7 synowi, który w wyniku rzeczonego postanowienia stał się właścicielem działki nr ewid. A/14.

Istniejąca pierwotnie działka o nr ewid. A/7 nie była zabudowana żadnymi obiektami budowlanymi stanowiącymi budynki w rozumieniu Ustawy Prawo Budowlane. W istocie składała się z dwóch części. W południowej (…) posadowiona jest (…) (stanowiąca wraz z całością techniczno-użytkową budowlę w rozumieniu Ustawy Prawo Budowlane) oraz utwardzenie terenu wykonane za pomocą kostki brukowej. Oba wyżej wymienione służą do prowadzenia działalności gospodarczej, która w latach (…) prowadzona była przez synową Wnioskodawcy, a następnie (…) przez syna Wnioskodawcy. Teren ten był prowadzącym omawianą działalność gospodarczą wynajmowany, co było dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Po podziale działki A/7 teren (…) w całości znajduje się na działce A/14. Pozostała część pierwotnie istniejącej działki, zgodnie z podziałem oznaczonej nr ewid. A/13 w istocie leży odłogiem, z wyjątkiem 6-miesięcznego okresu w 2025 r., kiedy to na niewielkiej części działki stała (…) na mocy umowy dzierżawy. Z tytułu wydzierżawienia części terenu pod prowadzenie działalności gospodarczej w postaci (…) wystawiano najemcy faktury VAT. Poza wyżej opisanymi sytuacjami, działka nie była nigdy (do momentu zawarcia Umowy, o której w dalszej części) przedmiotem dzierżaw, najmów czy też użyczeń. Wnioskodawca nie dokonywał w przeszłości transakcji dostaw nieruchomości.

Działka numer A/13 jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość nie jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, nie znajduje się w obszarze zdegradowanym, nie jest objęta obszarem rewitalizacji oraz nie leży w Specjalnej Strefie Rewitalizacji. Nie podejmowano żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości działki celem sprzedaży. Teren nie był w tym celu ogradzany, uzbrajany, zabudowywany. Nie podejmowano żadnych działań związanych z pozycjonowaniem działki na rynku nieruchomości, w tym nie zamieszczano ogłoszeń jej sprzedaży i nie składano ofert jej sprzedaży. W przeszłości co prawda uzbrojono działkę w wodę, prąd i kanalizację celem budowy (…), na którego budowę Wnioskodawca uzyskał pozwolenie, jednak inwestycji ostatecznie zaniechano.

Wnioskodawca zawarł umowę przedwstępną sprzedaży pod warunkiem z (…), w której zobowiązał się do sprzedaży przedmiotowej działki nr A/13 (nie wymieniono jej z numeru w akcie, a jedynie wzmiankowano o wydzieleniu gruntu z większej całości celem utworzenia działki w konkretnym miejscu o konkretnej powierzchni) pod warunkiem spełnienia określonych w umowie wymagań (wymieniono poniżej). Kontakt nastąpił z inicjatywy nabywcy działającego poprzez wyspecjalizowanego agenta poszukującego nieruchomości pod inwestycje Spółki. Jednocześnie udzielono Nabywcy pełnomocnictwa do występowania w imieniu sprzedających przed organami administracji publicznej celem uzyskania wszelkich zgód i pozwoleń zmierzających do uzyskania końcowego, ostatecznego i wykonalnego pozwolenia na budowę obiektu handlowego w standardzie (…) wraz z towarzyszącą infrastrukturą zgodnie z planami inwestycyjnymi Nabywcy. Nie jest przy tym wykluczone, że przyszły Nabywca w imieniu sprzedających wykona/wykonał także inne czynności – prawne bądź faktyczne – jak na przykład reprezentowanie mocodawcy przed osobami fizycznymi, prawnymi, w urzędach administracji rządowej i samorządowej, sądach i innych instytucjach w tym przed urzędem skarbowym we wszelkich sprawach oraz czynnościach prawnych, składania oświadczeń, wyjaśnień i wniosków, w istocie zmierzające do uzyskania zgód/pozwoleń/decyzji wymienionych we wniosku. Nabywcy nie wydzierżawiono terenu objętego umową. Zezwolono jednak na dysponowanie działką do celów budowlanych, w tym np. na lokalizację tymczasowego przyłącza energetycznego. Warunki, niezbędne do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży działki to:

1.  Uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy;

2.  Uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej przez właściwy organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na przedmiotową nieruchomość lub pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu według koncepcji Spółki, a także uzyskania zapewnienia zarządcy drogi o niewprowadzeniu ograniczeń tonażowych utrudniających obsługę komunikacyjną nieruchomości;

3.  Niestwierdzenie ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego koniecznością jej rekultywacji;

4.  Potwierdzenie badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nieruchomości obiektu handlowego przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych;

5.  Uzyskanie warunków technicznych przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego;

6.  Uzyskanie warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowym;

7.  Rozwiązanie do dnia przyrzeczonej sprzedaży umowy dzierżawy, w części terenu, którą objęto nowowydzieloną działkę gruntu, będącą przedmiotem sprzedaży;

8.  Uzyskania przez nabywcę zgód na wycinkę drzew zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy oraz zastosowania nasadzeń zamiennych;

9.  Uzyskanie interpretacji indywidualnych dotyczących opodatkowania przedmiotowej transakcji podatkiem VAT;

10.  Wydanie przez właściwy organ decyzji o podziale działki nr A/7 zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy.

Należy przy tym wskazać, że z uwagi na uwarunkowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie będzie wymagane uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy zezwalającej na posadowienie obiektu handlowego na przedmiotowej nieruchomości.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Teren, na którym zlokalizowana jest działka będąca przedmiotem wniosku został nabyty jako lokata prywatnego kapitału. Była dostępna do nabycia w okazyjnej w atrakcyjnej okolicy, stąd Wnioskodawca z małżonką uznali taki sposób zarządzenia własnym majątkiem za racjonalny.

Poza opisanymi we wniosku sytuacjami działka w całym okresie od nabycia stała pusta i w żaden sposób nie była wykorzystywana. Po podziale działka będąca przedmiotem wniosku, przeznaczona na podstawie umowy przedwstępnej do sprzedaży zainteresowanej Spółce nie była przez Wnioskodawcę ani małżonkę Wnioskodawcy w żaden sposób wykorzystywana. Wszystkie przypadki wykorzystywania wcześniej istniejącej działki opisano we wniosku.

Działka nie była przez Wnioskodawcę wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy polegała na prowadzeniu (…), a kod PKD wynika z prowadzenia przez Wnioskodawcę wynajmu (…) w innym powiecie. Jedyne sposoby wykorzystywania w ogóle działki opisano we wniosku.

Działka będąca przedmiotem wniosku nie była wykorzystywana w celach osobistych Wnioskodawcy ani małżonki Wnioskodawcy. Zaspokajała cele osobiste wyłącznie jako lokata kapitału prywatnego. Wnioskodawca planował wykorzystanie jej do celów posadowienia (…), jednak zrezygnował z tych planów jeszcze przed podjęciem jakichkolwiek prac budowlanych, tak, jak opisano to we wniosku. Działania te podejmował jednak prywatnie, bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Transakcja nabycia pierwotnie istniejącej działki nie była opodatkowana VAT oraz nie wystawiono faktury. Nabycie działki będącej przedmiotem wniosku (w wyniku podziału istniejącej pierwotnie działki) również nie podlegało opodatkowaniu VAT oraz nie udokumentowano tego fakturą VAT.

Nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego.

Działka będąca przedmiotem wniosku nie była nigdy wykorzystywane do działalności zwolnionej z opodatkowania VAT.

Ani Wnioskodawca, ani małżonka Wnioskodawcy nie byli rolnikami ryczałtowymi ani zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT z tyt. prowadzenia gospodarstwa rolnego. Działka będąca przedmiotem wniosku nie była nigdy wykorzystywana do działalności rolniczej, ani żadnej innej, w związku z tym nie pozyskiwano z niej również płodów rolnych, w związku z tym nie dokonywano również dostaw takich produktów.

W odpowiedzi na pytanie o to kto był stroną zawartej umowy dzierżawy Wnioskodawca wskazał, iż był Stroną zawartej umowy. Z tego tytułu wystawiał faktury VAT oraz dokonywał rozliczenia podatku należnego.

O podział działki występował Wnioskodawca wraz z małżonką. Działka została podzielona na dwie mniejsze działki, jak to opisano we wniosku. Poza wymienionymi w wyniku podziału nie zostały wyodrębnione żadne inne działki.

Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa działka jest przeznaczony pod „zabudowę usługową i rzemieślniczą”. Ani Wnioskodawca, ani małżonka Wnioskodawcy nigdy nie mieli wpływu na przeznaczenie działki w Miejscowym Planie Zagospodarowania przestrzennego. Na moment sprzedaży z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego będzie wynikała możliwość zabudowy działki.

Wnioskodawca nie występował nigdy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Planowane (i zaniechane) wybudowanie (…) było możliwe na mocy istniejącego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.

Działka będąca przedmiotem sprzedaży nie jest i nigdy nie była zabudowana.

Nie są planowane tego typu nakłady ani inne działania mające na celu zwiększenie atrakcyjności działki. Nabywca na mocy udzielonego pełnomocnictwa postawił jedynie skrzynkę z przyłączem energetycznym do celów budowlanych (planowana budowa zostanie przeprowadzona dopiero po ostatecznej transakcji zbycia działki).

Wnioskodawca nie posiada żadnych innych nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż. Nawet działka będąca przedmiotem wniosku nie była przeznaczona do sprzedaży, jednak nabywca sam zgłosił się z atrakcyjną w mniemaniu Wnioskodawcy i jego małżonki ofertą.

Pytania

1.  Czy transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT?

2.  W przypadku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT – czy będzie możliwe zastosowanie wobec transakcji zwolnienia z opodatkowania?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy przedmiotowa transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a w konsekwencji tego nie będzie możliwe zastosowanie zwolnienia z opodatkowania.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a)  określone udziały w nieruchomości;

b)  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

c)  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu. Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.

Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291 /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki nr A/13 istotne jest, czy w celu dokonania jego dostawy podjęto aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Wnioskodawcy za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Działka będąca przedmiotem dostawy od momentu jej nabycia nie była nigdy wykorzystywana w działalności gospodarczej ani też działalności rolniczej Wnioskodawcy. Była co prawda przedmiotem umów z osobami trzecimi, rozliczając które Wnioskodawca wystawiał faktury VAT jako przedsiębiorca, jednak wynikało to z praktyki życia gospodarczego, nie stanowiąc działalności gospodarczej jako takiej. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy polegała na prowadzeniu sklepu z artykułami przemysłowymi, a Wnioskodawca nie dokonywał w przeszłości żadnych transakcji dostaw nieruchomości. Nieruchomość uzbrojono i planowano budowę (…), jednak zamierzenia nie zrealizowano. Nie ponoszono nakładów związanych z ulepszaniem nieruchomości celem sprzedaży. Działka nie była przedmiotem działań marketingowych pozycjonujących ją na rynku nieruchomości. Inicjatywa jej nabycia wyszła ze strony agenta nabywcy. Także kwestia dokonywanych przez nabywcę w imieniu Wnioskodawcy czynności wynika wyłącznie z przyczyn racjonalności prowadzonego biznesu nabywcy oraz minimalizowania ryzyk związanych z prowadzoną działalnością (np. ryzyko nieuzyskania wymaganych pozwoleń budowlanych już po nabyciu nieruchomości). Zatem czynności te w istocie wykonywane są w interesie nabywcy. Podkreślić należy, że podjęte przez kupującą Spółkę działania nie prowadzą do podwyższenia atrakcyjności działki lecz przyszły nabywca wykonuje te czynności we własnym interesie, w celu przystosowania działki do zrealizowania własnych potrzeb. Ponadto działalność gospodarcza Wnioskodawcy na dzień składania wniosku jest już wykreślona z rejestru CEiDG. Zatem nie można uznać, że wszystkie opisane wyżej działania wykraczają poza zwykłe zarządzanie własnym mieniem przez Wnioskodawcę.

Konkludując, sprzedaż działki o nr ewid. A/13 nie będzie wyczerpywała przywoływanych wcześniej przesłanek koniecznych do uznania jej za wystarczającą do uznania za dokonywaną jak w przypadku działalności gospodarczej. Zatem transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednak w przypadku, gdyby Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydając Interpretację w odpowiedzi na niniejszy Wniosek uznał Wnioskodawcę za Podatnika w rozumieniu Ustawy o Podatku od Towarów i Usług, to zdaniem Wnioskodawcy nie będzie mu przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnień od opodatkowania.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Na dzień planowanej dostawy wobec przedmiotowej działki wydana będzie decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego, zatem działka A/13 będzie stanowiła teren budowlany, zatem zwolnienie na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy nie będzie możliwe do zastosowania.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Również te przesłanki nie są spełnione w omawianym przypadku. Zatem Wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać również z tego zwolnienia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie braku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży działki (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz prawidłowe w zakresie braku możliwości zastosowania zwolnienia – w przypadku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, nieruchomości spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno gruntu, jak też udziału w gruncie traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:

Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu cywilnego oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

·      po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

·      po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania tej nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

Potwierdzone to zostało również w wyr. TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego.

W przedmiotowej sprawie zasadnym jest też przywołanie innego orzecznictwa TSUE (w tym wyroku z 1 marca 2012 r. w sprawie C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawetyn, jak również w wyroku z 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-400/98 Breitshol), z którego wynika, że poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy uznać za działalność gospodarczą. Sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.

W wyroku w sprawie C-280/10 Trybunał zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału na działalność gospodarczą może składać się wiele następujących po sobie czynności, a czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być zaliczane do działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził również, że zasada neutralności podatku VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego przedsiębiorstwa wymaga, aby pierwsze wydatki inwestycyjne dokonane na potrzeby i cele przedsiębiorstwa były uznawane za działalność gospodarczą, oraz że z ową zasadą byłoby sprzeczne, gdyby rzeczona działalność rozpoczynała się dopiero w chwili, gdy towar jest faktycznie wykorzystywany, to znaczy gdy powstaje dochód podlegający opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja prowadziłaby do obciążenia podmiotu gospodarczego podatkiem VAT w ramach jego działalności gospodarczej, nie stwarzając możliwości odliczenia tego podatku, i wprowadzałaby arbitralne rozróżnienie między wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przed faktycznym wykorzystywaniem nieruchomości i w jego trakcie. W konsekwencji TSUE powołując się na wyrok z 14 lutego 1985 r. w sprawie D.A. Rompelman and E.A. Rompelman – Van Deeln w sprawie C-268/83 uznał, że ktokolwiek dokonuje takich działań inwestycyjnych ściśle związanych z przyszłym wykorzystywaniem nieruchomości i koniecznych do tego celu, powinien być uważany za podatnika w rozumieniu szóstej dyrektywy.

Zatem istotne jest, czy zbywający w celu dokonania zbycia nieruchomości podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też zbycie nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pan właścicielem działki nr A/13 położonej (…), będącej we współwłasności małżeńskiej. Do (…) prowadził Pan działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem było prowadzenie (…), a jednym spośród dodatkowych kodów PKD wskazanych w CEiDG był również „68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi”. Z tytułu prowadzonej działalności był Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i aktualnie z uwagi na prowadzenie prywatnego wynajmu nieruchomości (…) nadal posiada Pan status czynnego podatnika podatku od towarów i usług. Prawo własności nieruchomości (oznaczonej wówczas innym numerem ewidencyjnym oraz mającej większą powierzchnię) nabył w drodze zakupu (…) 1997 r. Teren, na którym zlokalizowana jest działka będąca przedmiotem planowanej sprzedaży został nabyty jako lokata prywatnego kapitału. Transakcja nabycia pierwotnie istniejącej działki nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług oraz nie wystawiono faktury. Działka będąca przedmiotem planowanej sprzedaży powstała w wyniku podziału działki A/7 na mocy postanowienia sądowego z czerwca 2026 r. Wraz z małżonką darował Pan (…) udziału we własności istniejącej pierwotnie działki gruntu nr A/7 synowi, który w wyniku rzeczonego postanowienia stał się właścicielem działki nr A/14 (powstałej po podziale). Istniejąca pierwotnie działka nr A/7 składała się z dwóch części – w południowej (…) posadowiona jest (…) (stanowiąca wraz z całością techniczno-użytkową budowlę w rozumieniu Ustawy Prawo Budowlane) oraz utwardzenie terenu wykonane za pomocą kostki brukowej, które służą do prowadzenia działalności gospodarczej, prowadzonej (…) przez Pana synową, a następnie (…) przez Pana syna. Teren ten był prowadzącym omawianą działalność gospodarczą wynajmowany, co było dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez Pana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Po podziale działki A/7 teren (…) w całości znajduje się na działce A/14. Pozostała część pierwotnie istniejącej działki, zgodnie z podziałem oznaczonej nr A/13 – jak Pan wskazuje – leży odłogiem, nie była wykorzystywana w Pana celach osobistych, a wyłącznie jako lokata kapitału prywatnego. Planował Pan wykorzystanie ww. działki do celów posadowienia (…), jednak zrezygnował Pan z tych planów jeszcze przed podjęciem jakichkolwiek prac budowlanych. Działka będąca przedmiotem wniosku nie była nigdy wykorzystywane do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług oraz nie była nigdy wykorzystywana do działalności rolniczej. W roku 2025 przez 6 miesięcy dzierżawił Pan część działki. Z tytułu wydzierżawienia części terenu pod prowadzenie działalności gospodarczej (…) wystawiał Pan najemcy faktury VAT oraz dokonywał rozliczenia podatku należnego. Jak Pan wskazuje działka będąca przedmiotem sprzedaży nie jest i nigdy nie była zabudowana. Nie występował Pan nigdy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Działka objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym przeznaczona jest pod „zabudowę usługową i rzemieślniczą”. Nie miał Pan wpływu na przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie podejmował Pan żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości działki celem sprzedaży oraz żadnych działań związanych z pozycjonowaniem działki na rynku nieruchomości, w tym ogłoszeń jej sprzedaży. Nie planuje Pan nakładów ani innych działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności działki. Zawarł Pan umowę przedwstępną sprzedaży, w której zobowiązał się do sprzedaży przedmiotowej działki nr A/13. Jak Pan wskazuje kontakt nastąpił z inicjatywy nabywcy działającego poprzez wyspecjalizowanego agenta poszukującego nieruchomości pod inwestycje Spółki. Jednocześnie udzielił Pan Nabywcy pełnomocnictwa do występowania w imieniu sprzedających przed organami administracji publicznej celem uzyskania wszelkich zgód i pozwoleń zmierzających do uzyskania końcowego, ostatecznego i wykonalnego pozwolenia na budowę obiektu handlowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą zgodnie z planami inwestycyjnymi Nabywcy. Nie jest przy tym wykluczone, że przyszły Nabywca w imieniu sprzedających wykona/wykonał także inne czynności – prawne bądź faktyczne – jak na przykład reprezentowanie mocodawcy przed osobami fizycznymi, prawnymi, w urzędach administracji rządowej i samorządowej, sądach i innych instytucjach w tym przed urzędem skarbowym we wszelkich sprawach oraz czynnościach prawnych, składania oświadczeń, wyjaśnień i wniosków, w istocie zmierzające do uzyskania zgód/pozwoleń/decyzji wymienionych we wniosku. Nabywcy nie wydzierżawiono terenu objętego umową. Zezwolono jednak na dysponowanie działką do celów budowlanych, w tym np. na lokalizację tymczasowego przyłącza energetycznego. Warunki, niezbędne do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży działki to:

1)  uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy;

2)  uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej przez właściwy organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na przedmiotową nieruchomość lub pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu według koncepcji Spółki, a także uzyskania zapewnienia zarządcy drogi o niewprowadzeniu ograniczeń tonażowych utrudniających obsługę komunikacyjną nieruchomości;

3)  niestwierdzenie ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego koniecznością jej rekultywacji;

4)  potwierdzenie badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nieruchomości obiektu handlowego przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych;

5)  uzyskanie warunków technicznych przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego;

6)  uzyskanie warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowym;

7)  rozwiązanie do dnia przyrzeczonej sprzedaży umowy dzierżawy, w części terenu, którą objęto nowowydzieloną działkę gruntu, będącą przedmiotem sprzedaży;

8)  uzyskania przez nabywcę zgód na wycinkę drzew zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy oraz zastosowania nasadzeń zamiennych;

9)  uzyskanie interpretacji indywidualnych dotyczących opodatkowania przedmiotowej transakcji podatkiem VAT oraz

10)  wydanie przez właściwy organ decyzji o podziale działki nr A/7 zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy.

Wskazuje Pan, że nie dokonywał w przeszłości transakcji dostaw nieruchomości oraz nie posiada żadnych innych nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż.

Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą braku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży działki (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.

Analiza opisanego we wniosku zdarzenia oraz powołanych regulacji, prowadzi do wniosku, że w związku ze sprzedażą wskazanej działki należy Pana uznać za podatnika podatku od towarów i usług.

Z przedstawionych okoliczności wynika, że działka A/7 nabyta w celu lokaty kapitału była przez Pana wynajmowana Pana synowej oraz synowi prowadzącym działalność, co – jak Pan wskazuje – było dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez Pana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W odniesieniu do część pierwotnie istniejącej działki, zgodnie z podziałem oznaczonej nr A/13 wskazał Pan, że była również dzierżawiona w 2025 r. Z tytułu wydzierżawienia części terenu pod prowadzenie działalności gospodarczej wystawiał Pan najemcy faktury VAT oraz dokonywał Pan rozliczenia podatku należnego. W 2026 r. dokonano podziału działki, w wyniku którego Pana syn stał się właścicielem działki nr A/14. Drugą powstałą w wyniku tego podziału działkę nr A/13 zamierza Pan sprzedać i w tym celu podpisana została umowa przedwstępna oraz udzielił Pan nabywcy pełnomocnictwa do występowania przed organami administracji publicznej celem uzyskania wszelkich zgód i pozwoleń zmierzających do uzyskania końcowego, ostatecznego i wykonalnego pozwolenia na budowę obiektu handlowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą zgodnie z planami inwestycyjnymi Nabywcy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:

Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Nie bez znaczenia pozostaje również to, że poniósł Pan nakłady inwestycyjne w związku z zamiarem budowy na działce (…). W tym celu uzyskał Pan pozwolenie na budowę, jak i uzbroił działkę w wodę, prąd i kanalizację. Zatem nie można uznać, że Pana zamiarem było wykorzystywanie działki wyłącznie do celów prywatnych. Podjęte przez Pana działania wskazują na to, iż intencją Pana było wykorzystywanie gruntu w działalności gospodarczej.

Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z powyższego w niniejszej sprawie nie miało to miejsca.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar wykorzystywania danej nieruchomości czy jej części, w ramach majątku osobistego.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności należy wskazać, że dokonując sprzedaży wskazanej działki nie będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, z uwagi na to, że podjęta aktywność nie jest to typowa (zwykłe) dla rozporządzania prawem własności.

W przedmiotowej sprawie wystąpią bowiem przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z czym czynność dostawy działki nr A/13 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Podsumowując stwierdzam, że przy sprzedaży działki nr A/13 będzie działał Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a konsekwencji transakcja sprzedaży będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 uznano za nieprawidłowe.

Kolejne Pana wątpliwości dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia – w przypadku podlegania opodatkowaniu transakcji sprzedaży nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem, ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym itp.

W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:

Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE:

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538 ze zm.):

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług, w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT przy sprzedaży gruntu, nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

We wniosku wskazał Pan, że działka będąca przedmiotem sprzedaży nie jest i nigdy nie była zabudowana. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka nr A/13 przeznaczona jest pod „zabudowę usługową i rzemieślniczą” zatem na moment sprzedaży z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie wynikała możliwość jej zabudowy. Wskazuje Pan również, że z uwagi na uwarunkowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie będzie wymagane uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy zezwalającej na posadowienie obiektu handlowego na przedmiotowej nieruchomości.

W konsekwencji, dostawa niezabudowanej działki A/13 nie będzie objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ działka ta na moment sprzedaży stanowić będzie teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.

W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·     towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·     brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że transakcja nabycia działki nie była opodatkowana podatkiem VAT oraz nie została udokumentowana fakturą. Nie można zatem uznać, że nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. nieruchomości lub, że takie prawo Panu nie przysługiwało, skoro przy nabyciu nieruchomości nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać przez Pana odliczeniu.

Ponadto – jak Pan wskazuje – działka będąca przedmiotem planowanej sprzedaży nie była nigdy wykorzystywana do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Oznacza to, że nie zostaną spełnione warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem przy nabyciu nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu oraz działka nie była wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Zatem, sprzedaż wskazanej działki nie będzie również objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Podsumowując stwierdzam, że wobec transakcji sprzedaży niezabudowanej działki nr A/13 nie będzie możliwe zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 uznano za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo należy wskazać, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej. Nie wywołuje skutków prawnych dla Pana małżonki.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.