0111-KDWB.4014.175.2026.1.HK

Skutki podatkowe zawarcia umowy pożyczki poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Sygnatura: 0111-KDWB.4014.175.2026.1.HK
Rodzaj dokumentu: Interpretacja indywidualna
Data wydania: 13 października 2026
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Status: Aktualna

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 września 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X (…), jest fundacją rodzinną utworzoną przez fundatora Y na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej, wpisaną do Rejestru Fundacji Rodzinnych pod numerem (…). Y jest obywatelem polskim, a X podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Y jako fundator udzielił fundacji rodzinnej X pożyczki pieniężnej w wysokości (…) EUR (…). Środki na udzielenie pożyczki pochodziły z majątku osobistego fundatora. Pożyczka nie została udzielona w ramach działalności gospodarczej pożyczkodawcy.

Fundację rodzinną przy umowie pożyczki reprezentował pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia beneficjentów. Umowa pożyczki została zawarta w (…) z uwagi na stałe miejsce pobytu pełnomocnika w (…). Pożyczkodawca i pożyczkobiorca w chwili zawarcia umowy znajdowali się poza terytorium Polski, a oświadczenie fundacji rodzinnej o przyjęciu przedstawionych przez Pożyczkodawcę warunków umowy zostało mu doręczone poza terytorium Polski.

Przedmiot umowy pożyczki, tj. środki pieniężne pożyczkodawcy, zarówno przed jak i w chwili zawarcia umowy znajdowały się poza terytorium Polski, tj. na rachunku bankowym należącym do fundatora, prowadzonym przez bank (…). Po zawarciu umowy środki zostały przekazane z zagranicznego rachunku pożyczkodawcy fundatora, za pośrednictwem rachunku technicznego, na rachunek bankowy fundacji rodzinnej prowadzony przez bank w Polsce.

Z ostrożności materialno-podatkowej, zgodnie z regułą wynikającą z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych fundacja rodzinna złożyła deklarację PCC-3 oraz zapłaciła podatek 0,5% od umowy pożyczki. Dla wyliczenia podstawy podatku od czynności cywilnoprawnych przyjęto kurs euro z dnia zawarcia umowy.

Pytania

1. Czy umowa pożyczki zawarta przez fundację rodzinną w warunkach opisanych w stanie faktycznym podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w Polsce?

2. Czy fundacja rodzinna prawidłowo złożyła deklarację PCC-3 oraz zapłaciła podatek 0,5% od umowy pożyczki?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, zawarcie opisanej umowy pożyczki pomiędzy fundatorem (pożyczkodawcą), a fundacją rodzinną (pożyczkobiorcą) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych co do zasady podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Sam fakt, że określony rodzaj czynności został wymieniony w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie przesądza jednak jeszcze o jego opodatkowaniu w Polsce. Konieczne jest dodatkowo spełnienie przesłanek terytorialnych określonych w art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek zapłaty podatku spoczywa na biorącym pożyczkę (pożyczkobiorcy).

Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, jeżeli ich przedmiotem są:

1) rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W chwili zawarcia umowy środki pieniężne przeznaczone na udzielenie pożyczki znajdowały się na należącym do pożyczkodawcy rachunku prowadzonym przez bank (…), tj. poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie umowa pożyczki została zawarta poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (…). Dopiero po jej skutecznym zawarciu środki zostały przekazane z zagranicznego rachunku pożyczkodawcy na rachunek bankowy pożyczkobiorcy-Wnioskodawcy prowadzony przez bank w Polsce.

W opisanym zaistniałym zdarzeniu fundacja rodzinna ma siedzibę w Polsce, ale umowa pożyczki została zawarta poza terytorium Polski (…). Zatem nie zachodzi łączne spełnienie przesłanek art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zdaniem Wnioskodawcy dla powyższej oceny nie ma znaczenia, że po zawarciu umowy środki zostaną przekazane na rachunek fundacji rodzinnej prowadzony w Polsce. Dla ustalenia skutków w podatku od czynności cywilnoprawnych należy bowiem oceniać okoliczności istniejące w momencie dokonania czynności cywilnoprawnej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy powstaje co do zasady z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki terytorialne opodatkowania określone w art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Okoliczność, że Wnioskodawca ma siedzibę na terytorium Polski, nie jest sama w sobie wystarczająca do objęcia pożyczki obowiązkiem podatku od czynności cywilnoprawnych, ponieważ przy przedmiocie znajdującym się za granicą konieczne byłoby jednoczesne dokonanie czynności cywilnoprawnej na terytorium Polski.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy opisana umowa pożyczki nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych w Polsce, a po stronie X nie zaistniał z tego tytułu obowiązek uiszczenia ani złożenia deklaracji na podatek od czynności cywilnoprawnych – oznacza to, że Wnioskodawca może złożyć wniosek o zwrot wpłaconego w całości z tego tytułu podatku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191):

Podatkowi podlegają: umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Ponieważ w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych brak jest definicji umowy pożyczki, w tym zakresie należy posiłkować się uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi:

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 70 Kodeksu cywilnego:

W razie wątpliwości umowę poczytuje się za zawartą w chwili otrzymania przez składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagane - w chwili przystąpienia przez drugą stronę do wykonania umowy.

W razie wątpliwości umowę poczytuje się za zawartą w miejscu otrzymania przez składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagane albo oferta jest składana w postaci elektronicznej - w miejscu zamieszkania albo w siedzibie składającego ofertę w chwili zawarcia umowy.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 7 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

Podstawę opodatkowania przy umowie pożyczki – stanowi kwota lub wartość pożyczki, a w przypadku umowy określającej, że wypłata środków pieniężnych nastąpi niejednokrotnie i ich suma nie jest znana w chwili zawarcia umowy – kwota każdorazowej wypłaty środków pieniężnych.

Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Stawka podatku od umowy pożyczki wynosi – 0,5%, z zastrzeżeniem ust. 5.

W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika, oraz przypadków, o których mowa w ust. 1a.

W związku z powyższymi regulacjami prawnymi należy stwierdzić, że umowa pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.

Zgodnie z art. 1 ust. 4 ww. ustawy:

Czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich przedmiotem są:

1) rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

Z treści powołanego przepisu wynika, że w przypadku umowy pożyczki, umowa ta podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeżeli w chwili zawarcia tej umowy jej przedmiot, tj. pieniądze znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa zostanie zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy.

Umowa pożyczki podlega również podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeśli pieniądze będące przedmiotem pożyczki w chwili jej zawarcia znajdują się za granicą, ale nabywca – pożyczkobiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność zostanie dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w chwili zawarcia umowy środki pieniężne przeznaczone na udzielenie pożyczki znajdowały się na należącym do pożyczkodawcy rachunku prowadzonym przez bank (…), tj. poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie umowa pożyczki została zawarta poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (…).

Państwa zdaniem, opisana umowa pożyczki nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych w Polsce, a po stronie X nie zaistniał z tego tytułu obowiązek uiszczenia ani złożenia deklaracji na podatek od czynności cywilnoprawnych – oznacza to, że mogą Państwo złożyć wniosek o zwrot wpłaconego w całości z tego tytułu podatku.

Z takim stanowiskiem należy się zgodzić.

Z przedstawionego przez Państwa stanu faktycznego wynika, że umowa pożyczki została zawarta poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (…). Środki pieniężne będące przedmiotem umowy pożyczki, w momencie zawarcia umowy pożyczki również znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (…).

Zatem Umowa Pożyczki nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i tym samym nie ciążył na Państwu obowiązek złożenia z tego tytułu deklaracji PCC-3, ani obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej jako: „Ordynacja podatkowa”):

Za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Zgodnie z art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej:

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, w zakresie zobowiązań spółki, chyba że nadpłata wynika ze skorygowanej deklaracji składanej po upływie terminu do jej złożenia. Równocześnie z wnioskiem należy złożyć umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

Jeśli zatem podatek był zapłacony nienależnie, to przysługuje Państwu prawo do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Interpretacja a sytuacja podatnika

Stanowisko organu przedstawione w interpretacji dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Ocena, czy odnosi się ono do sytuacji innego podatnika, wymaga analizy jego dokumentów — w ramach obsługi księgowej zajmuje się tym biuro.

Kontakt z biurem