0111-KDIB3-3.4012.397.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

Państwa wniosek z 27 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy uznania realizowanego świadczenia za dostawę towarów oraz miejsca opodatkowania tego świadczenia - wpłynął 30 sierpnia 2026 r.

Uzupełnił go Państwo pismem z 12 października 2026 r. (wpływ 12 października 2026 r.).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy. Podatnik jest spółką prawa handlowego. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca planuje sprzedaż towarów za pośrednictwem strony internetowej Wnioskodawcy, w modelu określanym jako „dropshipping”, który polega na tym, że: Klient wybiera produkt i składa zamówienie, za pośrednictwem strony internetowej Wnioskodawcy, a następnie dokonuje zapłaty na rzecz Wnioskodawcy, za pośrednictwem operatora płatności.

Środki pieniężne wpłyną najpierw do operatora płatności, a następnie na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Klientami Wnioskodawcy będą głównie osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej: „Klienci”). Klientami mogą być również podmioty prowadzące działalność gospodarczą zarówno w formie spółek jak również jednoosobowych działalności gospodarczych, tym niemniej przedmiotem wniosku jest sprzedaż wyłącznie na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów) zamieszkałych w Polsce.

Po otrzymaniu zamówienia, Wnioskodawca zamówi dany towar u zagranicznego dostawcy, a następnie dostawca wyśle towar bezpośrednio do Klienta końcowego. Towar nie trafi do Wnioskodawcy przed wysyłką do Klienta, a Wnioskodawca nie będzie utrzymywał magazynu towarów dla tego modelu sprzedaży.

Wartość poszczególnych zamówień składanych przez Klientów nie przekroczy równowartości 150 euro.

Wnioskodawca samodzielnie dobierze towary oferowane na jego stronie internetowej, ustali ceny detaliczne, zaprezentuje oferty oraz będzie kierował ruch na stronę internetową Wnioskodawcy.

Zagraniczni dostawcy przedstawią Wnioskodawcy cenę zakupu towaru wraz z kosztem dostawy, natomiast Wnioskodawca samodzielnie ustali cenę sprzedaży widoczną na swojej stronie internetowej, którą zapłaci Klient, jeśli zdecyduje się na zakup. Wnioskodawca nie będzie wyodrębniał osobnej pozycji obejmującej prowizji za pośrednictwo.

W przypadku, gdy Klient zdecyduje się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawca przyjmie zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji Klient otrzyma zwrot pełnej kwoty, którą uprzednio zapłacił za zamówienie.

Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie transakcji objętych niniejszym wnioskiem, importerem towaru będzie klient końcowy, tj. ostateczny odbiorca przesyłki (Klient), a nie Wnioskodawca. Wnioskodawca nie będzie figurował jako importer w dokumentach importowych dotyczących dostaw towarów, nie będzie dokonywał zgłoszeń celnych we własnym imieniu oraz nie będzie podatnikiem z tytułu importu tych towarów. Ewentualne obowiązki celno-podatkowe związane z importem towaru będą obciążały klienta końcowego jako odbiorcę przesyłki. Wnioskodawca nie będzie korzystał w tym modelu sprzedaży z procedury IOSS ani OSS.

Sprzedawcy będą posiadać siedzibę działalności w Chinach, natomiast Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości będą to również inne kraje trzecie.

Wnioskodawca będzie składał zamówienia u zagranicznego dostawcy za pośrednictwem dedykowanego konta założonego na stronie internetowej (platformie) tego dostawcy. Jest to własny serwis dostawcy, a nie ogólnodostępna platforma sprzedażowa typu (…), na której oferty wystawia wielu niezależnych sprzedawców.

Sklep internetowy Wnioskodawcy jest zintegrowany technicznie z systemem dostawcy. Gdy klient złoży zamówienie w sklepie Wnioskodawcy, jego dane zostają przekazane do systemu dostawcy. Dostawca przystępuje do realizacji zamówienia dopiero po dokonaniu przez Wnioskodawcę płatności za towar. Bez zapłaty ze strony Wnioskodawcy zamówienie nie jest realizowane.

Po opłaceniu zamówienia dostawca wysyła towar bezpośrednio na adres klienta Wnioskodawcy. Zagraniczni sprzedawcy będą mieli świadomość, że Wnioskodawca nie jest ostatecznym nabywcą towarów.

Składając zamówienie u zagranicznego sprzedawcy (lub sprzedawców), Wnioskodawca nie będzie się posługiwał swoimi danymi, a danymi adresowymi klienta końcowego, które umożliwią wysyłkę towarów.

W ocenie Wnioskodawcy, wobec tego, że Wnioskodawca zorganizuje i zrealizuje sprzedaż na własnym kanale handlowym, to z ekonomicznego punktu widzenia dysponuje towarem jak właściciel. Okoliczność, że nie obejmuje towaru fizycznie w posiadanie przed jego wysyłką do Klienta, nie wyklucza uznania, że posiada nad nim ekonomiczne władztwo. Uzupełniająco, w przypadku, gdy Klient zdecyduje się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawca przyjmie zwracany produkt, a zatem dysponuje towarem jak właściciel.

Zagraniczni sprzedawcy nie będą mieli prawa dokonywania zmian w opisie towarów na stronie internetowej Wnioskodawcy lub do jakiejkolwiek ingerencji po umieszczeniu towaru na stronie internetowej.

Wnioskodawca będzie stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość.

Ostateczni klienci będą reklamować uszkodzony towar do Wnioskodawcy. Reklamacja zostanie rozpatrzona zgodnie z zasadami przyjętymi przez Wnioskodawcę, w oparciu o przepisy prawa w tym zakresie. W przypadku uznania reklamacji towar zostanie wymieniony na nowy lub klient otrzyma zwrot środków. W przypadku uznania reklamacji, Wnioskodawca będzie kontaktował się z zagranicznym sprzedawcą o zwrot środków lub wysyłkę nowego towaru.

Według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy, dopuszczenie towarów do obrotu na terenie Unii Europejskiej odbywa się albo w Polsce, albo w innym państwie członkowskim UE, w zależności od tego, którędy przebiega transport przesyłki wysyłanej przez chińskiego sprzedawcę.

Pytania

 

   1. Czy planowane czynności, w opisanym modelu sprzedaży internetowej, należy dla celów podatku od towarów i usług kwalifikować jako odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT?

   2. Czy w przypadku uznania, że Wnioskodawca dokonuje odpłatnej dostawy towarów i przy założeniu, że importerem towaru jest klient końcowy, a wysyłka rozpoczyna się na terytorium państwa trzeciego i kończy się bezpośrednio u Klienta, dostawa ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski?

 

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.    Zdaniem Wnioskodawcy, czynności wykonywane w opisanym modelu należy kwalifikować na gruncie ustawy o VAT jako odpłatną dostawę towarów, a niejako odpłatne świadczenie usług.

Ad 2.    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli w opisanym modelu importerem towaru jest Klient końcowy, a towar jest wysyłany bezpośrednio z państwa trzeciego do Klienta, odpłatne dostawy realizowane przez Wnioskodawcę nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, ponieważ miejscem dostawy jest miejsce rozpoczęcia wysyłki towaru, tj. terytorium państwa trzeciego.

A. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: „ustawa o podatku od towarów i usług” lub „ustawa o VAT”) opodatkowaniu podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

„Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:

„Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7”.

Dla prawidłowej kwalifikacji czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę decydujące znaczenie ma rzeczywisty charakter gospodarczy tych czynności. Samo posługiwanie się pojęciem „dropshippingu” nie o tym, że są świadczone usług pośrednictwa.

W przedstawionym modelu planowanej działalności, to Wnioskodawca zadecyduje, jakie towary będą oferowane na jego stronie internetowej, ustali ceny sprzedaży, zaprezentuje ofertę, przyjmie od Klientów zapłatę i pozostanie podmiotem, z którym będzie się kontaktował Klient. Wnioskodawca nie otrzyma wyodrębnionej prowizji, lecz samodzielnie określi cenę sprzedaży towaru. Wnioskodawca będzie uczestniczył również w obsłudze posprzedażowej, w tym w procesie zwrotów i reklamacji.

Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że Wnioskodawca nie będzie działał jak klasyczny pośrednik, którego rola ogranicza się wyłącznie do doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy Klientem a dostawcą. Wnioskodawca zorganizuje i zrealizuje sprzedaż we własnym kanale handlowym, a z ekonomicznego punktu widzenia dysponuje towarem jak właściciel. Okoliczność, że nie obejmuje towaru fizycznie w posiadanie przed jego wysyłką do Klienta, nie wyklucza uznania, że posiada nad nim ekonomiczne władztwo.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

- interpretacja z dnia 15 kwietnia 2026 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.102.2026.1.KM,

- interpretacja z dnia 1 kwietnia 2026 r., nr 0113-KD1PT1 -2.4012.1204.2025.2.SM,

- interpretacja z dnia 17 lutego 2026 r., nr 0113-KD1PT1-2.4012.1175.2025.2.AB,

- interpretacja z dnia 17 lutego 2026 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.56.2026.1.KT,

- interpretacja z dnia 11 lutego 2026 r., nr 0114-KD1 PI-2.4012.792.2025.1.RST,

- interpretacja z dnia 23 stycznia 2026 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.845.2025.2.MR,

- interpretacja z dnia 30 października 2025 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.706.2025.1.SR,

- interpretacja z dnia 23 października 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.546.2025.2.RST,

- interpretacja z dnia 23 września 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.471.2025.2.RST,

- interpretacja z dnia 26 czerwca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.201.2025.2.RST,

- interpretacja z dnia 22 kwietnia 2025 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.3.2025.2.KK,

- interpretacja z dnia 16 kwietnia 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.690.2024.2.GK,

- interpretacja z dnia 8 kwietnia 2025 r., nr 0111-KDIB3-3.4012.16.2025.2.AW.

Ad. 2. W opisanym zdarzeniu przyszłym towary będą wysyłane z państwa trzeciego bezpośrednio do Klienta końcowego, a importerem towaru będzie klient końcowy, a nie Wnioskodawca.

W takim przypadku należy powołać się na treść art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:

„Miejscem dostawy towarów jest w przypadku:

1) towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy”.

W myśl tego przepisu, jeśli towar rozpoczyna transport na terytorium państwa trzeciego, a Wnioskodawca nie występuje jako importer, miejscem dostawy pozostaje terytorium państwa trzeciego.

Oznacza to, że dostawy realizowane w planowanym modelu działalności, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski, zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Tym samym, w transakcjach będących przedmiotem planowanego zdarzenia przyszłego, nie zostanie naliczony polski VAT należny od tej konkretnej kategorii dostaw realizowanych z państwa trzeciego bezpośrednio do klienta końcowego, przy założeniu, że importerem pozostaje Klient końcowy.

Przedstawione stanowisko znajduje szerokie potwierdzenie w aktualnej linii interpretacyjnej Dyrektora KIS:

- interpretacja z dnia 15 kwietnia 2026 r., nr 0112-KD1L1-3.4012.102.2026.1.KM,

- interpretacja z dnia 1 kwietnia 2026 r., nr 0113-KDIPT 1-2.4012.1204.2025.2.SM,

- interpretacja z dnia 17 lutego 2026 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.1175.2025.2.AB,

- interpretacja z dnia 17 lutego 2026 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.56.2026.1.KT,

- interpretacja z dnia 11 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.792.2025.1.RST,

- interpretacja z dnia 23 stycznia 2026 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.845.2025.2.MR,

- interpretacja z dnia 30 października 2025 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.706.2025.1.SR,

- interpretacja z dnia 23 października 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.546.2025.2.RST,

- interpretacja z dnia 23 września 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.471.2025.2.RST,

- interpretacja z dnia 26 czerwca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.201.2025.2.RST,

- interpretacja z dnia 22 kwietnia 2025 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.3.2025.2.KK,

- interpretacja z dnia 16 kwietnia 2025 r., nr 0114-KD1P1-2.4012.690.2024.2.GK,

- interpretacja z dnia 8 kwietnia 2025 r., nr 0111-KDIB3-3.4012.16.2025.2.AW.

 

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1263) – zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)    eksport towarów;

3)    import towarów na terytorium kraju;

4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 2 pkt 3 i 5 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…).

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)    przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)    świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi planuje sprzedaż towarów za pośrednictwem strony internetowej Wnioskodawcy, w modelu określanym jako „dropshipping”. Klientami mogą być również podmioty prowadzące działalność gospodarczą zarówno w formie spółek jak również jednoosobowych działalności gospodarczych, tym niemniej przedmiotem wniosku jest sprzedaż wyłącznie na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów) zamieszkałych w Polsce.

Po otrzymaniu zamówienia, Wnioskodawca zamówi dany towar u zagranicznego dostawcy, a następnie dostawca wyśle towar bezpośrednio do Klienta końcowego. Towar nie trafi do Wnioskodawcy przed wysyłką do Klienta, a Wnioskodawca nie będzie utrzymywał magazynu towarów dla tego modelu sprzedaży.

Wnioskodawca samodzielnie dobierze towary oferowane na jego stronie internetowej, ustali ceny detaliczne, zaprezentuje oferty oraz będzie kierował ruch na stronę internetową Wnioskodawcy. Zagraniczni dostawcy przedstawią Wnioskodawcy cenę zakupu towaru wraz z kosztem dostawy, natomiast Wnioskodawca samodzielnie ustali cenę sprzedaży widoczną na swojej stronie internetowej, którą zapłaci Klient, jeśli zdecyduje się na zakup. Zagraniczni sprzedawcy nie będą mieli prawa dokonywania zmian w opisie towarów na stronie internetowej Wnioskodawcy lub do jakiejkolwiek ingerencji po umieszczeniu towaru na stronie internetowej. Wnioskodawca nie będzie wyodrębniał osobnej pozycji obejmującej prowizji za pośrednictwo.

Wnioskodawca będzie składał zamówienia u zagranicznego dostawcy za pośrednictwem dedykowanego konta założonego na stronie internetowej (platformie) tego dostawcy. Sklep internetowy Wnioskodawcy jest zintegrowany technicznie z systemem dostawcy. Gdy klient złoży zamówienie w sklepie Wnioskodawcy, jego dane zostają przekazane do systemu dostawcy. Dostawca przystępuje do realizacji zamówienia dopiero po dokonaniu przez Wnioskodawcę płatności za towar.

Wobec tego, że Wnioskodawca zorganizuje i zrealizuje sprzedaż na własnym kanale handlowym, to z ekonomicznego punktu widzenia dysponuje towarem jak właściciel. Okoliczność, że nie obejmuje towaru fizycznie w posiadanie przed jego wysyłką do Klienta, nie wyklucza uznania, że posiada nad nim ekonomiczne władztwo.

W przypadku, gdy Klient zdecyduje się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawca przyjmie zwracany produkt bezpośrednio do siebie. W takiej sytuacji Klient otrzyma zwrot pełnej kwoty, którą uprzednio zapłacił za zamówienie. W przypadku, gdy Klient zdecyduje się na zwrot towaru po jego zakupie, Wnioskodawca przyjmie zwracany produkt, a zatem dysponuje towarem jak właściciel. Wnioskodawca będzie stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia klienta od umowy zawartej na odległość.

Sprzedawcy będą posiadać siedzibę działalności w Chinach, natomiast Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości będą to również inne kraje trzecie.

Dopuszczenie towarów do obrotu na terenie Unii Europejskiej odbywa się albo w Polsce, albo w innym państwie członkowskim UE, w zależności od tego, którędy przebiega transport przesyłki wysyłanej przez chińskiego sprzedawcę. Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie transakcji objętych niniejszym wnioskiem, importerem towaru będzie klient końcowy, tj. ostateczny odbiorca przesyłki (Klient), a nie Wnioskodawca. Wnioskodawca nie będzie korzystał w tym modelu sprzedaży z procedury IOSS ani OSS.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy:

   1. planowane czynności, w opisanym modelu sprzedaży internetowej, należy dla celów podatku od towarów i usług kwalifikować jako odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT?

   2. w przypadku uznania, że Wnioskodawca dokonuje odpłatnej dostawy towarów i przy założeniu, że importerem towaru jest klient końcowy, a wysyłka rozpoczyna się na terytorium państwa trzeciego i kończy się bezpośrednio u Klienta, dostawa ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski?

Mając na uwadze Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

Transakcja opisana we wniosku wpisuje się w dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Czynności wykonywane przez Spółkę w ramach planowanej działalności wypełniają znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez klientów są konkretne towary oferowane przez Spółkę w sklepach internetowych, zatem Spółka posiada władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel. Bowiem to wyłącznie ona decyduje o tym jakie towary umieszczane są na stronie. To Spółka decyduje o asortymencie i cenie sprzedawanych towarów. Dodatkowo to Wnioskodawca jest podmiotem odpowiedzialny za reklamacje.

Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że choć Spółka nie ma fizycznego kontaktu z towarem, który jest dostarczany bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta, co jednak istotne, Spółka posiada prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, ponieważ posiada praktyczną możliwość dysponowania towarami oferowanymi na stronie internetowej i możliwość oferowania towarów do sprzedaży. Tym samym to Spółka przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel i w konsekwencji transakcja realizowana przez Spółkę wpisuje się w definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

Natomiast mając na uwadze wątpliwości odnoszące się do miejsca opodatkowania sprzedaży realizowanej przez Spółkę na rzecz klientów indywidualnych z miejscem zamieszkania w Polsce wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

 

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

 1. W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

                 2a. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

                 2b. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

                 2c. W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

                 2d. Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

 

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

 

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

 

Jednocześnie w myśl art. 22 ust. 3b ustawy:

Przepisy ust. 2-2d nie mają zastosowania do dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego podatnika.

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy o VAT w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy o VAT powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Jak wynika z opisu sprawy Klienci zamawiają towar od Wnioskodawcy. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia nie posiadają Państwo danego towaru i zamawia go u Sprzedawców z Chin. Dokonują więc Państwo zamówienia u chińskiego Sprzedawcy i zleca też temu Sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres klienta w Polsce. Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane są trzy następujące podmioty: chiński Sprzedawca, Wnioskodawca oraz Klienci (konsumenci). Przy czym każdorazowo transport towaru rozpoczyna się na terytorium Chin, a następnie towary albo są importowane bezpośrednio na terytorium Polski i dostarczane do Klienta w Polsce, albo są importowane w innym kraju Unii Europejskiej, po czym dostarczane do Klienta na terytorium Polski. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji chińskiego Sprzedawcy dokonującego sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (B2B), a Wnioskodawcą dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (relacja B2C).

Dodatkowo wskazali Państwo, że nie jesteście importerem towaru. Importerem jest ostateczny Klient.

A zatem w sytuacji, gdy podatnikiem z tytułu importu towarów, jest ostateczny odbiorca nabywający od Państw towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Spółkę na rzecz tego Klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy jest miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Spółkę na rzecz klientów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski, a miejscem opodatkowania jest terytorium państwa trzeciego.

W konsekwencji stanowisko Państwa, w odniesieniu do obu zagadnień objętych pytaniami we wniosku, należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy darzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponosicie ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

 

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.