0111-KDIB3-3.4012.368.2026.2.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 5 sierpnia 2026 r., który dotyczy nie posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą systemu KSeF, wpłynął 5 sierpnia 2026 r. Wniosek – w odpowiedzi na wezwanie Organu – uzupełnili Państwo pismem z 8 września 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1.  Wnioskodawca

A (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa niemieckiego z siedzibą w (...) ((...)).

Wnioskodawca jest niemieckim rezydentem podatkowym i podlega w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Na podstawie niemieckiego kodeksu inwestycji kapitałowych, stanowiącego podstawowy akt prawodawstwa niemieckiego regulujący zasady wspólnego inwestowania, Wnioskodawca posiada status spółki zarządzającej.

Celem Spółki jest w szczególności tworzenie i zarządzanie niemieckimi funduszami inwestycyjnymi. Fundusze stanowią wyodrębniony majątek, którego cywilnoprawnym właścicielem – z uwagi na specyficzną konstrukcję prawną funduszu oraz uwarunkowania polskiego systemu prawnego – jest w Polsce Wnioskodawca.

Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny (również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych – VAT-UE) i składa w Polsce deklaracje JPK_V7M. Wnioskodawca rozlicza również w Polsce podatek dochodowy od osób prawnych od dochodów z położonych w Polsce nieruchomości.

2. Nieruchomości położone w Polsce

W ramach zarządzanych funduszy Wnioskodawca jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) pięciu nieruchomości komercyjnych położonych na terytorium Polski:

-     dwóch nieruchomości magazynowo logistycznych, położonych odpowiednio w (...) i (...), oraz

-     trzech nieruchomości komercyjnych o funkcji biurowo-usługowej, położonych w (...) (dalej łącznie: „Nieruchomości”).

Nieruchomości zostały nabyte jako lokaty zarządzanych przez Wnioskodawcę funduszy i są przez Wnioskodawcę wynajmowane, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na rzecz podmiotów trzecich na cele komercyjne (biurowe, usługowe, magazynowe i logistyczne).

Czynsze najmu podlegają opodatkowaniu polskim podatkiem od towarów i usług (miejsce świadczenia usług najmu ustalane jest zgodnie z art. 28e ustawy o VAT - według miejsca położenia nieruchomości), a Wnioskodawca wykazuje podatek należny z tego tytułu w polskich rozliczeniach VAT. Wnioskodawca nie świadczy usług najmu ani dzierżawy na cele mieszkaniowe.

3. Brak zaplecza personalnego i technicznego Wnioskodawcy w Polsce

Charakter obecności Wnioskodawcy w Polsce jest wyłącznie pasywny (majątkowy) i sprowadza się do posiadania Nieruchomości oraz pobierania pożytków z ich najmu. W szczególności:

-     Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników ani osób współpracujących na podstawie umów cywilnoprawnych; żaden pracownik Wnioskodawcy nie wykonuje pracy na terytorium Polski w sposób stały; ewentualne wizyty przedstawicieli Wnioskodawcy w Polsce mają charakter sporadyczny (np. oględziny Nieruchomości, spotkania biznesowe);

-     Wnioskodawca nie posiada w Polsce biura, oddziału, przedstawicielstwa ani innej stałej placówki, z której prowadziłby działalność; nie wynajmuje w Polsce powierzchni na własne potrzeby i nie zastrzegł na swoją rzecz prawa do korzystania z powierzchni w Nieruchomościach na potrzeby własnego personelu;

-     poza samymi Nieruchomościami (które w całości przeznaczone są na wynajem na rzecz najemców) Wnioskodawca nie posiada w Polsce infrastruktury technicznej, maszyn, urządzeń ani innych aktywów służących prowadzeniu działalności;

-     wszystkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące działalności Wnioskodawcy, w tym decyzje dotyczące nabywania i zbywania Nieruchomości, akceptacji warunków komercyjnych i zawierania umów najmu, wyboru i zatwierdzania usługodawców, zatwierdzania budżetów oraz nakładów na Nieruchomości, podejmowane są w siedzibie Wnioskodawcy w (...), przez personel Wnioskodawcy znajdujący się w Niemczech.

4. Korzystanie z niezależnych usługodawców zewnętrznych

Bieżąca obsługa Nieruchomości oraz obsługa administracyjna działalności Wnioskodawcy w Polsce zapewniana jest wyłącznie przez niezależnych, zewnętrznych usługodawców, w tym w szczególności:

-     zarządcę nieruchomości (property management) odpowiedzialnego za bieżącą obsługę Nieruchomości, kontakty z najemcami w sprawach operacyjnych, utrzymanie techniczne, sprzątanie, ochronę itp., kontakt z podmiotami świadczącymi usługi utrzymania nieruchomości;

-     podmioty świadczące usługi utrzymania nieruchomości (dostawcy mediów, dostawcy usług remontowych, usług budowlanych, usług utrzymania technicznego, sprzątania, ochrony, itp.);

-     podmioty świadczące usługi księgowe, usługi związane z rozliczeniami podatkowymi (tax compliance) oraz usługi doradztwa podatkowego;

-     kancelarie prawne oraz innych doradców zewnętrznych (np. rzeczoznawców, pośredników w najmie powierzchni).

Wszyscy wskazani usługodawcy są podmiotami niepowiązanymi z Wnioskodawcą, prowadzącymi własną działalność gospodarczą na własny rachunek i własne ryzyko, oferującymi, świadczącymi analogiczne usługi również na rzecz innych klientów.

Wnioskodawca:

-     nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym usługodawców, nie wydaje poleceń poszczególnym pracownikom usługodawców, nie decyduje o ich doborze, czasie i miejscu pracy ani o wykorzystywanych przez nich zasobach technicznych; uprawnienia Wnioskodawcy ograniczają się do standardowej kontroli rezultatu usług wynikającej z umów o świadczenie usług;

-     nie udzielił żadnemu z usługodawców pełnomocnictwa do samodzielnego negocjowania i zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy; ewentualne pełnomocnictwa mają charakter zasadniczo techniczny (np. pełnomocnictwo do składania deklaracji podatkowych, do reprezentacji przed organami podatkowymi, do czynności administracyjnych), a warunki umów najmu są każdorazowo negocjowane i zatwierdzane przez personel Wnioskodawcy w Niemczech.

Pytania

1)  Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 oraz przepisów ustawy o VAT posługujących się tym pojęciem (w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT)?

2)  Czy Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 i 2 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 rozporządzenia 282/2011 oraz przepisów ustawy o VAT.

Ad 2. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, ponieważ nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Uzasadnienie Ad 1 (brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej)

Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Definicję tę zawiera art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011, zgodnie z którym na użytek stosowania art. 44 dyrektywy VAT stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia sam fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. wyroki: z 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Berkholz, z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease, z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg, z 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory) wynika, że powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności wymaga łącznego spełnienia przesłanek: (i) wystarczającej stałości obecności w danym państwie, (ii) istnienia odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego oraz (iii) zdolności tej struktury do odbioru i wykorzystywania usług dla własnych potrzeb (samodzielności). Niespełnienie którejkolwiek z przesłanek wyklucza istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności.

Kluczowe znaczenie dla sytuacji Wnioskodawcy ma wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 Titanium Ltd, wydany w stanie faktycznym tożsamym co do istoty z sytuacją Wnioskodawcy (zagraniczny podmiot wynajmujący nieruchomość położoną w innym państwie członkowskim, korzystający wyłącznie z usług zewnętrznego zarządcy i niezatrudniający w tym państwie własnego personelu). Trybunał orzekł, że nieruchomość wynajmowana w państwie członkowskim nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem. Struktura pozbawiona własnych zasobów ludzkich, umożliwiających samodzielne działanie, nie spełnia w sposób oczywisty kryteriów stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Linię orzeczniczą tę potwierdzają i rozwijają kolejne wyroki TSUE: z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini (zaplecze personalne i techniczne usługodawcy może być uwzględnione tylko wtedy, gdy nabywca dysponuje nim jak własnym), z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium (korzystanie z usług niezależnego usługodawcy, nawet na wyłączność, nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności) oraz z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22 Adient (samo nabywanie usług od podmiotu w danym państwie, w tym od podmiotu powiązanego, nie oznacza posiadania w tym państwie stałego miejsca prowadzenia działalności; to samo zaplecze nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i odbioru tych samych usług).

Odnosząc powyższe do sytuacji Wnioskodawcy:

-     Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnego zaplecza personalnego - nie zatrudnia w Polsce pracowników ani współpracowników, a wszystkie decyzje dotyczące działalności (w tym umów najmu) podejmowane są w Niemczech;

-     Nieruchomości stanowią wyłącznie przedmiot działalności Wnioskodawcy (przedmiot najmu), a nie zaplecze techniczne służące jej prowadzeniu; zgodnie z wyrokiem w sprawie C-931/19 Titanium sama nieruchomość, bez personelu, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności;

-     zaplecze personalne i techniczne niezależnych usługodawców (zarządca nieruchomości - property management, dostawcy mediów, dostawcy innych usług związanych z utrzymaniem czy bieżącą obsługą nieruchomości, dostawcy usług księgowych, doradczych, prawnych) nie może być przypisane Wnioskodawcy, ponieważ Wnioskodawca nie sprawuje nad nim kontroli porównywalnej z kontrolą nad zapleczem własnym, tj. nie wydaje poleceń poszczególnym pracownikom usługodawców, nie decyduje o ich doborze, czasie i miejscu pracy ani o wykorzystywanych przez nich zasobach technicznych; uprawnienia Wnioskodawcy ograniczają się do standardowej kontroli rezultatu usług wynikającej z umów o świadczenie usług (C-333/20 Beriin Chemie, C-232/22 Cabot Plastics, C-533/22 Adient);

-     rejestracja Wnioskodawcy dla celów VAT w Polsce pozostaje bez znaczenia dla oceny (art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011).

Powyższe stanowisko odpowiada jednolitej, aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ukształtowanej na gruncie przywołanego orzecznictwa TSUE. Przykładowo w interpretacjach indywidualnych:

-     z 24 listopada 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.608.2025.2.JO oraz z 25 listopada 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.610.2025.2.RST - Dyrektor KIS potwierdził, że posiadanie w Polsce nieruchomości oddanych w najem, obsługiwanych wyłącznie przez zewnętrznych usługodawców, nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej;

-     z 2 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.94.2026.1 AP - Dyrektor KIS, powołując wyrok C-931/19 Titanium, potwierdził, że nieruchomość pozbawiona zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności jej właściciela;

-     z 3 listopada 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.5612025.2.JO oraz z 13 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.789.2025.2.JO - Dyrektor KIS potwierdził, że podmiot zagraniczny nieposiadający realnej kontroli nad zasobami ludzkimi i technicznymi w Polsce nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności, a w konsekwencji nie jest objęty obowiązkiem korzystania z KSeF od 1 lutego 2026 r.;

-     z 23 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.403.2023.1 .SST - Dyrektor KIS wskazał, że brak własnego personelu w kraju położenia wynajmowanej nieruchomości wyklucza uznanie posiadania przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Uzasadnienie Ad 2 (brak obowiązku korzystania z KSeF)

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Stosownie jednak do art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT obowiązek ten nie dotyczy m.in. wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju oraz przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, którego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju nie uczestniczy w dokumentowanych czynnościach.

Ponieważ Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i - jak wykazano w uzasadnieniu do pytania nr 1 - nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest on objęty obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, który dla największych podatników wszedł w życie 1 lutego 2026 r. Wnioskodawca może nadal wystawiać faktury (w tym za pośrednictwem usługodawców) poza KSeF.

Stanowisko to potwierdzają interpretacje indywidualne Dyrektora KIS z 3 listopada 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.561.2025.2.JO, oraz z 13 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.789.2025.2.JO.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest niemieckim rezydentem podatkowym i podlega w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Na podstawie niemieckiego kodeksu inwestycji kapitałowych stanowiącego podstawowy akt prawodawstwa niemieckiego regulujący zasady wspólnego inwestowania, Wnioskodawca posiada status spółki zarządzającej.

Celem Spółki jest w szczególności tworzenie i zarządzanie niemieckimi funduszami inwestycyjnymi. Fundusze stanowią wyodrębniony majątek, którego cywilnoprawnym właścicielem – z uwagi na specyficzną konstrukcję prawną funduszu oraz uwarunkowania polskiego systemu prawnego – jest w Polsce Wnioskodawca.

Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny (również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych – VAT-UE) i składa w Polsce deklaracje JPK_V7M. Wnioskodawca rozlicza również w Polsce podatek dochodowy od osób prawnych od dochodów z położonych w Polsce nieruchomości.

W ramach zarządzanych funduszy Wnioskodawca jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) pięciu nieruchomości komercyjnych położonych na terytorium Polski:

-     dwóch nieruchomości magazynowo logistycznych, położonych odpowiednio w (...) i (...), oraz

-     trzech nieruchomości komercyjnych o funkcji biurowo-usługowej, położonych w (...) (dalej łącznie: „Nieruchomości”).

Nieruchomości zostały nabyte jako lokaty zarządzanych przez Wnioskodawcę funduszy i są przez Wnioskodawcę wynajmowane, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na rzecz podmiotów trzecich na cele komercyjne (biurowe, usługowe, magazynowe i logistyczne).

Czynsze najmu podlegają opodatkowaniu polskim podatkiem od towarów i usług (miejsce świadczenia usług najmu ustalane jest zgodnie z art. 28e ustawy o VAT - według miejsca położenia nieruchomości), a Wnioskodawca wykazuje podatek należny z tego tytułu w polskich rozliczeniach VAT. Wnioskodawca nie świadczy usług najmu ani dzierżawy na cele mieszkaniowe.

Charakter obecności Wnioskodawcy w Polsce jest wyłącznie pasywny (majątkowy) i sprowadza się do posiadania Nieruchomości oraz pobierania pożytków z ich najmu. W szczególności:

-     Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników ani osób współpracujących na podstawie umów cywilnoprawnych; żaden pracownik Wnioskodawcy nie wykonuje pracy na terytorium Polski w sposób stały; ewentualne wizyty przedstawicieli Wnioskodawcy w Polsce mają charakter sporadyczny (np. oględziny Nieruchomości, spotkania biznesowe);

-     Wnioskodawca nie posiada w Polsce biura, oddziału, przedstawicielstwa ani innej stałej placówki, z której prowadziłby działalność; nie wynajmuje w Polsce powierzchni na własne potrzeby i nie zastrzegł na swoją rzecz prawa do korzystania z powierzchni w Nieruchomościach na potrzeby własnego personelu;

-     poza samymi Nieruchomościami (które w całości przeznaczone są na wynajem na rzecz najemców) Wnioskodawca nie posiada w Polsce infrastruktury technicznej, maszyn, urządzeń ani innych aktywów służących prowadzeniu działalności;

-     wszystkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące działalności Wnioskodawcy, w tym decyzje dotyczące nabywania i zbywania Nieruchomości, akceptacji warunków komercyjnych i zawierania umów najmu, wyboru i zatwierdzania usługodawców, zatwierdzania budżetów oraz nakładów na Nieruchomości, podejmowane są w siedzibie Wnioskodawcy w (...), przez personel Wnioskodawcy znajdujący się w Niemczech.

Bieżąca obsługa Nieruchomości oraz obsługa administracyjna działalności Wnioskodawcy w Polsce zapewniana jest wyłącznie przez niezależnych, zewnętrznych usługodawców, w tym w szczególności:

-     zarządcę nieruchomości odpowiedzialnego za bieżącą obsługę Nieruchomości, kontakty z najemcami w sprawach operacyjnych, utrzymanie techniczne, sprzątanie, ochronę itp., kontakt z podmiotami świadczącymi usługi utrzymania nieruchomości;

-     podmioty świadczące usługi utrzymania nieruchomości (dostawcy mediów, dostawcy usług remontowych, usług budowlanych, usług utrzymania technicznego, sprzątania, ochrony, itp.);

-     podmioty świadczące usługi księgowe, usługi związane z rozliczeniami podatkowymi oraz usługi doradztwa podatkowego;

-     kancelarie prawne oraz innych doradców zewnętrznych (np. rzeczoznawców, pośredników w najmie powierzchni).

Wszyscy wskazani usługodawcy są podmiotami niepowiązanymi z Wnioskodawcą, prowadzącymi własną działalność gospodarczą na własny rachunek i własne ryzyko, oferującymi, świadczącymi analogiczne usługi również na rzecz innych klientów.

Wnioskodawca:

-     nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym usługodawców, nie wydaje poleceń poszczególnym pracownikom usługodawców, nie decyduje o ich doborze, czasie i miejscu pracy ani o wykorzystywanych przez nich zasobach technicznych; uprawnienia Wnioskodawcy ograniczają się do standardowej kontroli rezultatu usług wynikającej z umów o świadczenie usług;

-     nie udzielił żadnemu z usługodawców pełnomocnictwa do samodzielnego negocjowania i zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy; ewentualne pełnomocnictwa mają charakter zasadniczo techniczny (np. pełnomocnictwo do składania deklaracji podatkowych, do reprezentacji przed organami podatkowymi, do czynności administracyjnych), a warunki umów najmu są każdorazowo negocjowane i zatwierdzane przez personel Wnioskodawcy w Niemczech.

Przy tak przedstawionym opisie stanu faktycznego, wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy posiada on na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.

Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały).

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12) Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Z kolei również istotną kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści wniosku wynika, że Spółka wynajmuje w Polsce pięć nieruchomości, których jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym). Nieruchomości zostały nabyte jako lokaty zarządzanych przez Wnioskodawcę funduszy i są przez Wnioskodawcę wynajmowane, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na rzecz podmiotów trzecich na cele komercyjne (biurowe, usługowe, magazynowe i logistyczne).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada w Polsce własnego personelu, jak również nie posiada żadnego stałego zaplecza technicznego umożliwiającego samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej, w szczególności Wnioskodawca nie posiada w Polsce biura, oddziału, przedstawicielstwa ani innej stałej placówki, z której prowadziłby działalność. Nie wynajmuje również w Polsce powierzchni na własne potrzeby i nie zastrzegł na swoją rzecz prawa do korzystania z powierzchni w Nieruchomościach na potrzeby własnego personelu. Co jednak istotne, Spółka jest użytkownikiem wieczystym Nieruchomości zlokalizowanych w (...), (...) oraz w (...), które są przedmiotem wynajmu. Należy jednak wskazać, że jak wynika z cytowanego powyżej wyroku C-931/19 z 3 czerwca 2021 r., brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się wynajmowana nieruchomość, do świadczenia usług związanych z najmem, wyklucza uznanie posiadania przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie bieżąca obsługa Nieruchomości oraz obsługa administracyjna działalności Wnioskodawcy w Polsce zapewniana jest wyłącznie przez niezależnych, zewnętrznych usługodawców, w tym w szczególności:

-     zarządcę nieruchomości odpowiedzialnego za bieżącą obsługę Nieruchomości, kontakty z najemcami w sprawach operacyjnych, utrzymanie techniczne, sprzątanie, ochronę itp., kontakt z podmiotami świadczącymi usługi utrzymania nieruchomości;

-     podmioty świadczące usługi utrzymania nieruchomości (dostawcy mediów, dostawcy usług remontowych, usług budowlanych, usług utrzymania technicznego, sprzątania, ochrony, itp.);

-     podmioty świadczące usługi księgowe, usługi związane z rozliczeniami podatkowymi oraz usługi doradztwa podatkowego, usługi doradztwa podatkowego;

-     kancelarie prawne oraz innych doradców zewnętrznych (np. rzeczoznawców, pośredników w najmie powierzchni).

Wszyscy wskazani usługodawcy są podmiotami niepowiązanymi z Wnioskodawcą, prowadzącymi własną działalność gospodarczą na własny rachunek i własne ryzyko, oferującymi, świadczącymi analogiczne usługi również na rzecz innych klientów. Podkreślenia jednak wymaga, że Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym usługodawców, nie wydaje poleceń poszczególnym pracownikom usługodawców, nie decyduje o ich doborze, czasie i miejscu pracy ani o wykorzystywanych przez nich zasobach technicznych. Uprawnienia Wnioskodawcy ograniczają się do standardowej kontroli rezultatu usług wynikającej z umów o świadczenie usług. Zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.

Jak wykazano w niniejszej interpretacji, Wnioskodawca nie posiada na stałe w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych. Natomiast wynajmowane Nieruchomości nie posiadają własnego personelu do świadczenia usług. Dodatkowo warunki umów najmu są każdorazowo negocjowane i zatwierdzane przez personel Wnioskodawcy w Niemczech. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności ww. zasobów.

Tym samym, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy, a także orzecznictwo TSUE szczególnie w kontekście wyroku C-931/19 z 3 czerwca 2021 r., należy uznać, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest także ustalenie czy Spółka nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak rozstrzygnięto w niniejszej interpretacji, w ramach udzielenia odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, co jednoznacznie przesądza o tym, że Spółka zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodatkowo zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.