0111-KDIB3-2.4012.657.2026.1.SR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 8 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.B.;

2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

C.D.

Opis zdarzenia przyszłego

(…) 2026 r. Państwo A.B. i C.D. (dalej: „Sprzedający”) zawarli umowę przedwstępną sprzedaży gruntów w formie aktu notarialnego. Po stronie kupującej w ww. umowie występuje Spółka, jako Kupujący 1, oraz Prezes Zarządu Spółki, działający w imieniu własnym, jako Kupujący 2, który jest zainteresowany zakupem jednej z działek objętych ww. umową przedwstępną.

Sprzedający są osobami fizycznymi, zamieszkałymi w Polsce, nie prowadzącymi pozarolniczej działalności gospodarczej. Sprzedający nie prowadzili również, ani nie prowadzą gospodarstwa rolnego.

Sprzedający nie są też, ani nigdy nie byli, zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT.

Nieruchomość będąca przedmiotem planowanych nabyć obejmuje dwie działki ewidencyjne gruntu, o łącznej powierzchni 1,188 ha. Nieruchomość jest objęta jedną księgą wieczystą, łączny obszar całej nieruchomości objętej księgą to 1,4507 ha (5 działek ewidencyjnych gruntu).

Działki ewidencyjne gruntu z ww. księgi wieczystej będące przedmiotem planowanego nabycia:

-     Działka ewid. nr 1 (Działka nr 1) ma powierzchnię 1,0480 ha i obejmuje (…) – grunt pod rowem oraz (…) – grunt rolny zadrzewiony i zakrzewiony.

-     Działka ewid. nr 2 (Działka nr 2) ma powierzchnię 0,1400 ha i obejmuje (…) – grunt rolny zadrzewiony i zakrzewiony.

Działki ewidencyjne gruntu z ww. księgi wieczystej nie będące przedmiotem planowanego nabycia, to działki gruntu nr 3, 4 i 5, mające powierzchnię odpowiednio 0,0827 ha i dwie po 0,0900 ha, obejmujące (…) – grunty rolne zadrzewione i zakrzewione.

Wszystkie ww. działki są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z nim:

-     Działka nr 1 zlokalizowana jest na terenie zabudowy usługowo-produkcyjnej o wielofunkcyjnym przeznaczeniu o symbolu (…), terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej o symbolu (…), terenie komunikacji – drogi dojazdowe (drogi gminne) o symbolach (…) oraz (…).

-     Działki nr 2-5 zlokalizowane są na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej o symbolu (…).

Sprzedający nie występowali, ani działając osobno, ani razem, o uchwalenie lub zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Działek nr 1 i 2.

Wszystkie ww. działki są niezabudowane. Nie są one także przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia, ani innych umów dających prawo do korzystania z nich. I do dnia sprzedaży nie będą przedmiotem takich umów.

W przeszłości (w 2009 roku) Sprzedający sprzedali jednym aktem notarialnym 4 niezabudowane działki gruntu, dwie o powierzchni po 0,0900 ha i dwie po 0,0800 ha. Działki te nabyli także w ramach dziedziczenia/darowizny opisanych wyżej w tym wniosku.

Sprzedający są jedynymi właścicielami działek, jako współwłaściciele w udziałach wynoszących po 1/2 części każde z nich; wchodzą one w skład majątku osobistego każdego z nich. Uprzednio właścicielami działek byli Rodzice Sprzedających, na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, na podstawie postanowienia sądu z 1963 roku o zniesieniu współwłasności. Matka Sprzedających zmarła w lutym 2007 roku, a spadek po niej na podstawie ustawy nabyli Sprzedający, po 1/2 części spadku każde z nich, co zostało potwierdzone prawomocnym postanowieniem sądu rejonowego z maja 2007 roku. Nie był dokonywany podział majątku wspólnego Rodziców Sprzedających po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej Rodziców. Nie był też dokonywany dział spadku po Matce Sprzedających. Następnie, na podstawie aktu notarialnego zatytułowanego: „Oświadczenie o przyjęciu darowizny” z października 2007 roku, Sprzedający przyjęli od Ojca, w równych częściach, darowiznę w postaci należącego do niego udziału w ww. Działkach. Na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z (…) 2016 roku, wydanej przez Wojewodę (…), zezwolono na realizację inwestycji drogowej, w tym zatwierdzono podział jednej działki ewidencyjnej na dwie działki, na działkę X i na ww. Działkę nr 1. Na podstawie tej decyzji własność nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną X przeszła na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym ww. decyzja stała się ostateczna.

Działki nie były wykorzystywane przez Sprzedających w działalności rolniczej (działki leżały odłogiem odkąd Sprzedający stali się ich współwłaścicielami), nie były też wykorzystywane w pozarolniczej działalności gospodarczej (bo Sprzedający jej nie prowadzili i nie prowadzą), w szczególności nie były składnikiem działalności polegającej na profesjonalnym obrocie nieruchomościami. Sprzedający w szczególności:

-     nie dokonywali uzbrojenia działek,

-     nie ponosili nakładów inwestycyjnych mających na celu zwiększenie atrakcyjności działek dla potencjalnych nabywców,

-     nie dokonywali ich działu w celu sukcesywnej sprzedaży poszczególnych działek.

Działki nr 1 i 2 nie były w przeszłości udostępniane przez Sprzedających, ani działających osobno, ani razem, osobom trzecim (w tym na cele rolnicze).

Sprzedający postanowili sprzedać wszystkie działki do nich należące, dlatego zwrócili się do profesjonalnej agencji pośrednictwa celem znalezienia nabywców na te działki.

W ten sposób agencja ta skontaktowała Spółkę ze Sprzedającymi. Spółka chce kupić Działkę nr 1, a Prezes Zarządu Spółki Działkę nr 2. Zarówno zobowiązania Sprzedających (z jednej strony) jak i zobowiązania Kupujących (z drugiej strony) z ww. umowy przedwstępnej mają charakter solidarny, a zawarcie umowy przyrzeczonej co do Działki nr 1 i umowy przyrzeczonej co do Działki nr 2 nastąpi jednocześnie. Jednocześnie Prezes Zarządu Spółki ma prawo przenieść całość swoich praw i obowiązków wynikających z ww. umowy przedwstępnej na rzecz Spółki, co Kupujący biorą pod uwagę, a Sprzedający wyrazili na to zgodę. Prezes Zarządu Spółki kupuje Działkę nr 2 dla celów prywatnych.

Agencja nadal poszukuje nabywców na pozostałe działki nr 3-5.

W ww. umowie przedwstępnej sprzedaży Działek nr 1 i 2 zawartej między Spółką, jako Kupującym 1 i Prezesem Zarządu Spółki, jako Kupującym 2, a Sprzedającymi wskazano, że ceny sprzedaży działek zostaną powiększone o ewentualny należny podatek od towarów i usług, jeżeli taki obowiązek będzie wynikał z treści ostatecznej i prawomocnej interpretacji podatkowej. Stąd Sprzedający postanowili wystąpić o wspólną interpretację podatkową, aby wiedzieć czy transakcja będzie podlegać VAT (stosowny zapis znalazł się w umowie przedwstępnej). Kwestia opodatkowania sprzedaży Działki nr 1 była przedmiotem odrębnego wniosku o interpretację.

Strony postanowiły również, że wydanie sprzedawanych Działek nr 1 i 2 w posiadanie odpowiednio Spółki oraz Prezesa Zarządu Spółki oraz przejście na nich korzyści i ciężarów związanych z tymi działkami nastąpi w dniu zawarcia umów przyrzeczonych. Jednocześnie w umowie przedwstępnej Sprzedający wyrazili zgodę na przeprowadzenie przez Kupujących na Działkach nr 1 i 2 badań gruntu, w tym stanu jakości gleby w zakresie zanieczyszczeń oraz warunków hydrogeologicznych, a także innych niezbędnych badań środowiskowych oraz na wstęp na opisany wyżej grunt przez odpowiednie służby techniczne oraz przez podmioty wskazane przez którekolwiek z Kupujących, w celu m.in. wykonania niezbędnych pomiarów geodezyjnych, inwentaryzacji przyrodniczych, badań geotechnicznych, na warunkach uzgodnionych ze Sprzedającymi. Jednocześnie uzgodniono, że Kupujący mają prawo odstąpić od umów przedwstępnych w określonym umową terminie, jeżeli wykonane na koszt któregokolwiek z Kupujących badania geotechniczne lub geologiczno-inżynierskie wykażą, że warunki gruntowo-wodne Działki 1 lub Działki 2 uniemożliwiają lub czynią ekonomicznie nieuzasadnioną realizację planowanej przez Kupujących inwestycji polegającej na budowie hali serwisowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.

Sprzedający zobowiązali się przy tym do niepodejmowania działań, które mogłyby utrudnić lub uniemożliwić realizację inwestycji, w szczególności do nieobciążania nieruchomości hipotekami ani nieustanawiania innych praw lub ograniczeń mogących wpłynąć na możliwość skutecznego nabycia nieruchomości przez Kupujących.

Pytanie

Czy sprzedaż Działki nr 2 będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a tym samym, czy Sprzedający powinni do ceny sprzedaży doliczyć należny podatek VAT, w sytuacji, gdy działka ta będzie sprzedana na rzecz Kupującego 2?

Państwa stanowisko w sprawie

Sprzedaż Działki nr 2 nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a tym samym Sprzedający nie powinni do ceny sprzedaży doliczyć należnego podatku VAT, w sytuacji, gdy działka ta będzie sprzedana na rzecz Kupującego 2. Wynika to z tego, że Sprzedający dokonują sprzedaży majątku prywatnego (w ich przekonaniu, Działka ta przez cały okres posiadania stanowiła składnik ich majątku prywatnego) i nie działają tutaj w charakterze podatników VAT, w tym nie nabyli tej Działki w celu odsprzedaży, ani nie wykorzystywali tej Działki w działalności podlegającej opodatkowaniu VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem według art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.):

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:

Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE.

Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy sprzedaż Działki nr 2 będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a tym samym, czy Sprzedający powinni do ceny sprzedaży doliczyć należny podatek VAT, w sytuacji, gdy działka ta będzie sprzedana na rzecz Kupującego 2.

Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić, czy z tytułu planowanej transakcji sprzedaży Działki nr 2, Sprzedający będą podatnikami podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT i czy czynność dostawy będzie opodatkowana tym podatkiem.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do planowanej sprzedaży Działki nr 2 Sprzedający spełnią przesłanki do uznania ich za podatników podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że planowana przez Sprzedających dostawa Działki nr 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na uznanie Sprzedających za podatników tego podatku. Z wniosku wynika, że Sprzedający są jedynymi właścicielami Działki nr 2, jako współwłaściciele w udziałach wynoszących po 1/2 części każde z nich. Uprzednio właścicielami działek byli rodzice Sprzedających. Matka Sprzedających zmarła w lutym 2007 roku, a spadek po niej na podstawie ustawy nabyli Sprzedający. Następnie, na podstawie aktu notarialnego zatytułowanego: „Oświadczenie o przyjęciu darowizny” z października 2007 roku, Sprzedający przyjęli od Ojca, w równych częściach, darowiznę w postaci należącego do niego udziału w ww. Działce nr 2. Jak wynika z okoliczności sprawy, Działka nr 2 leżała odłogiem odkąd Sprzedający stali się jej współwłaścicielami. Działka nr 2 nie była wykorzystywana przez Sprzedających w działalności rolniczej, nie była też wykorzystywana w pozarolniczej działalności gospodarczej (bo Sprzedający jej nie prowadzili i nie prowadzą), w szczególności nie była składnikiem działalności polegającej na profesjonalnym obrocie nieruchomościami. Nie jest także przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia, ani innych umów dających prawo do korzystania z niej. I do dnia sprzedaży nie będzie przedmiotem takich umów. Działka nr 2 nie była w przeszłości udostępniana przez Sprzedających, ani działających osobno, ani razem, osobom trzecim (w tym na cele rolnicze). Ponadto Sprzedający nie występowali, ani działając osobno, ani razem, o uchwalenie lub zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Działki nr 2. Sprzedający w szczególności nie dokonywali uzbrojenia działek, nie ponosili nakładów inwestycyjnych mających na celu zwiększenie atrakcyjności działek dla potencjalnych nabywców, nie dokonywali ich działu w celu sukcesywnej sprzedaży poszczególnych działek.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży Działki nr 2 nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że opisana sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Sprzedający nie podjęli takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że aktywność Sprzedających w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Dokonując sprzedaży Działki nr 2, Sprzedający będą korzystali z przysługującego im prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy stwierdzić, że podjęte i planowane przez Sprzedających działania do momentu dostawy Działki nr 2, nie mieszczą się w zakresie art. 15 ustawy o VAT i nie wywołują skutku w postaci uznania Sprzedających za podatników VAT zdefiniowanych w ust. 1 ww. artykułu, prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Brak tego statusu pozbawia Sprzedających cech podatników podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie opisanej sprzedaży Działki nr 2, a dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem planowana sprzedaż Działki nr 2 na rzecz Kupującego 2 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym Sprzedający nie powinni do ceny sprzedaży doliczać należnego podatku VAT.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu zdarzenia przyszłego oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

-     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną
(art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.