0111-KDIB3-2.4012.572.2026.2.SR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.

Uzupełnili go Państwo pismem z 25 sierpnia 2026 r. (wpływ 27 sierpnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Gmina (...) jest miastem na prawach powiatu. Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina jest wraz ze swoimi jednostkami budżetowymi, w tym placówkami oświatowymi oraz zakładem budżetowym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Gmina posiada odrębny od Urzędu Miasta NIP.

Do zadań własnych Gminy wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 4 i pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 z późn. zm.) należą sprawy dot. lokalnego transportu zbiorowego oraz utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych. W związku z powyższym Rada Miasta (...) podjęła Uchwałę nr (…) Rady Miasta (...) z dnia (…) r. w sprawie (...) i ustanowiła Regulamin korzystania z przystanków komunikacyjnych na terenie miasta (...). Zgodnie z ww. regulaminem uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych dokonuje się w formie umowy zawieranej z Miastem (...).

Gmina (...) za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych oraz dworca autobusowego pobiera opłaty ustalone przez Radę Miasta (...) w Uchwale nr (…) Rady Miasta (...) z dnia (…) r. w sprawie (...), wydanej na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 16 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 z późn. zm.). Zgodnie z przedmiotową uchwałą stawka opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika za korzystanie z przystanków wynosi (…) zł brutto (łącznie z podatkiem od towarów i usług). Opłaty te stanowią dochód gminy z przeznaczeniem m.in. na utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworca autobusowego (sprzątanie, opróżnianie koszy na śmieci, zimowe odśnieżanie, mycie wiat przystankowych, naprawy i remonty wiat przystankowych, zakup mediów związanych z eksploatacją dworca autobusowego itp.). Gmina zawarła z przewoźnikami umowy cywilno-prawne określające szczegółowe zasady odpłatności za korzystanie z przystanków.

Na przedmiotowe należności Gmina wystawia faktury VAT, w których ustalona stawka opłaty jest traktowana jako cena brutto. Należności te wykazywane są w plikach JPK VAT 7 jako sprzedaż opodatkowana stawką podstawową podatku VAT. Takie postępowanie wynika z otrzymanej interpretacji indywidualnej nr (…) z dnia (…) 2013 r., gdyż opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych położonych na terenie Gminy podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych i Gminie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od zakupów towarów i usług związanych z utrzymaniem przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo następujące informacje:

Na pytanie „Czy w związku z utrzymaniem przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego, otrzymują Państwo faktury, w których figurują Państwo jako nabywca towarów i usług?”, wskazali Państwo, że „W związku z utrzymaniem przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego Gmina (...) Urząd Miasta (...) otrzymuje faktury, w których figuruje jako nabywca towarów i usług.”

Na pytanie „Czy mają Państwo możliwość przypisania nabywanych towarów i usług odrębnie do przystanków komunikacyjnych oraz odrębnie do dworca autobusowego?”, podali Państwo, że „Nabywane towary i usługi są przypisywane odrębnie dla przystanków komunikacyjnych oraz odrębnie do dworca autobusowego. Faktury zakupowe są wystawiane odrębnie dla przystanków komunikacyjnych (wszystkich) oraz odrębnie dla dworca autobusowego.”

Na pytanie „Czy oprócz udostępniania przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego na rzecz operatorów i przewoźników za opłatą pobieraną przez Państwa na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 ze zm.), wykorzystują Państwo ww. przystanki komunikacyjne i dworzec autobusowy do innych czynności? Jeżeli tak, proszę jednoznacznie wskazać:

a)  do jakich kategorii czynności wykorzystują Państwo ww. przystanki komunikacyjne i dworzec autobusowy, tj.:

-     do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać również jakie to czynności);

-     do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług (proszę wskazać również jakie to czynności i na jakiej podstawie prawnej korzystają ze zwolnienia);

-     do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (proszę wskazać również jakie to czynności);

b)  jeżeli przystanki komunikacyjne i/lub dworzec autobusowy są wykorzystywane przez Państwa do różnych kategorii czynności (np. opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i niepodlegających opodatkowaniu albo opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i zwolnionych od podatku albo opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku i niepodlegających opodatkowaniu, itp.), to proszę wskazać czy są Państwo w stanie przypisać nabywane towary i usługi związane z utrzymaniem przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego odrębnie do poszczególnych kategorii czynności, tj. odrębnie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, odrębnie do czynności zwolnionych od tego podatku oraz odrębnie do czynności niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem?

Proszę odnieść się odrębnie do przystanków komunikacyjnych oraz odrębnie do dworca autobusowego.”, odpowiedzieli Państwo, że „Przystanki komunikacyjne są udostępniane wyłącznie na rzecz operatorów i przewoźników za opłatą pobieraną na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 ze zm.), natomiast dworzec autobusowy jest udostępniany na rzecz operatorów i przewoźników za opłatą pobieraną na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 ze zm.), a także do czynności związanych z dzierżawą pomieszczeń oraz odpłatnym udostępnianiem toalety publicznej, czyli do czynności opodatkowanych.”

Pytanie oznaczone we wniosku nr 1 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego, położonych na terenie Gminy, pobierane na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 ze zm.) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych i pobierane winny być na podstawie wystawianych faktur VAT zgodnie z podjętą przez Radę Miasta (...) Uchwałą nr (…) Rady Miasta (...) z dnia (…) r. w sprawie (...) i zawartymi z przewoźnikami umowami, czy też przedmiotowe opłaty należy traktować jak świadczenie o charakterze publicznoprawnym, czyli daninę publiczną poza systemem VAT, gdyż należy to do publicznych zadań własnych gminy i jest formą sprawowania władztwa publicznego, i przewoźnicy winni być obciążani opłatami na podstawie not obciążających, a nie faktur?

Państwa stanowisko w sprawie oznaczone we wniosku nr 1 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

W myśl art. 7 ust. 2 pkt 4 i pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 z późn. zm.), do zadań własnych gminy należą sprawy dot. lokalnego transportu zbiorowego i utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych.

Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 z późn. zm.), w transporcie drogowym za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców mogą być pobierane opłaty.

W związku z powyższym pobieranie przez Gminę opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych jest przejawem wykonywania władztwa publicznego. Organ pobiera należność o charakterze daniny publicznej, a dochód uzyskany z jej poboru służy celom publicznym. Gmina działa jako organ władzy publicznej, a więc nie jest w tym przypadku podatnikiem podatku od towarów i usług i w konsekwencji pobierane opłaty od przewoźników za korzystanie z przystanków nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Opłaty winny być pobierane na podstawie wystawianych not obciążeniowych, a nie faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Z analizy przywołanego art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Przy czym, do uznania czynności za usługę, konieczne jest istnienie odbiorcy usługi. Tak więc usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Usługa jest czynnością opodatkowaną, co do zasady, w sytuacji, kiedy jest odpłatna. Związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

W świetle postanowień art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:

-     podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz

-     podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że do Państwa zadań własnych należą sprawy dot. lokalnego transportu zbiorowego oraz utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych. W związku z powyższym podjęli Państwo uchwałę w sprawie (…) i ustanowili Państwo regulamin korzystania z przystanków komunikacyjnych na terenie miasta. Za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych oraz dworca autobusowego pobierają Państwo opłaty ustalone w uchwale w sprawie (…), wydanej na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 16 ust. 4 i 5 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Opłaty te stanowią Państwa dochód z przeznaczeniem m.in. na utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworca autobusowego (sprzątanie, opróżnianie koszy na śmieci, zimowe odśnieżanie, mycie wiat przystankowych, naprawy i remonty wiat przystankowych, zakup mediów związanych z eksploatacją dworca autobusowego itp.).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego położonych na terenie Gminy, pobierane na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych i pobierane winny być na podstawie wystawianych faktur VAT, czy też przedmiotowe opłaty należy traktować jak świadczenie o charakterze publicznoprawnym, czyli daninę publiczną poza systemem VAT, gdyż należy to do publicznych zadań własnych gminy i jest formą sprawowania władztwa publicznego, i przewoźnicy winni być obciążani opłatami na podstawie not obciążających, a nie faktur.

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga ustalenia, czy w związku z wykonywaniem ww. czynności, tj. odpłatnego udostępniania przystanków i dworca operatorom i przewoźnikom, działają Państwo jako organ władzy publicznej, a w konsekwencji, czy w tej sytuacji znajdzie zastosowanie przepis art. 15 ust. 6 ustawy.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.):

Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 4 i pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym:

Jak stanowi art. 9 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym:

W rozpatrywanej sprawie należy przywołać również przepisy ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285 ze zm.).

Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Na mocy art. 8 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

W myśl art. 15 ust. 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Z kolei art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:

Przepisy ww. ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wprowadzają pojęcie operatora publicznego transportu zbiorowego. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 8 tej ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Stosownie do art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

Zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

W myśl art. 16 ust. 7 ww. ustawy:

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że w przypadku gdy właściwa jednostka samorządowa ustanowi – w drodze uchwały wydanej na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym – opłatę za korzystanie z przystanków oraz dworców, jednym z warunków korzystania z tych obiektów, określonych uchwałą wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, powinien być obowiązek ponoszenia przez podmioty świadczące usługi przewozowe tej opłaty.

Dodatkowo należy zauważyć, że jednostka samorządu terytorialnego nie ma swobody wydatkowania dochodów uzyskanych z opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych oraz dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Środki uzyskane w ww. sposób mogą być wydatkowane wyłącznie na cele wskazane w ustawie o publicznym transporcie drogowym.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że czynności prawne polegające na udostępnianiu przystanków oraz dworców na rzecz operatorów i przewoźników należą do imperium uprawnionego organu zarządzającego daną drogą publiczną i infrastrukturą jej towarzyszącą, który wyposażony w kompetencje do orzekania w tych sprawach, realizuje zadania publiczne, wynikające z ustawowego powołania do pełnienia funkcji zarządcy dróg.

Zatem należy stwierdzić, że Państwo – jako jednostka samorządu terytorialnego – spełniają obie przesłanki wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym pobieranie przez Państwa opłat (daniny publicznej) za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego jest bez wątpienia przejawem wykonywania władztwa publicznego. Podmiot sprawujący zarząd nad lokalnym transportem zbiorowym przy wykonywaniu tych czynności działa na ustawowo uregulowanych zasadach, a zatem nie jest w stanie dokonywać modyfikacji, dopuszczalnych w stosunkach cywilnoprawnych w ramach swobody zawierania umów. Organ taki, co istotne, pobiera należność o charakterze daniny publicznej, zaś dochód uzyskany z jej poboru służy celom publicznym. Tak więc, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy, nie są Państwo w tym przypadku podatnikiem podatku od towarów i usług i w konsekwencji świadczona za opłatą czynność udostępniania operatorom i przewoźnikom przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

Zatem z ww. przepisów wynika, że do wystawienia faktury zobowiązany jest podmiot, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak rozstrzygnięto wyżej, pobierając opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego nie działają Państwo jako podatnik VAT. W związku z powyższym czynności te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem do dokumentowania dochodów uzyskiwanych przez Państwa z tytułu odpłatności za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego, nie znajdą zastosowania przepisy art. 106b ustawy. W związku z tym ww. dochody uzyskiwane przez Państwa mogą być dokumentowane innymi dokumentami księgowymi, w tym chociażby notami księgowymi, obciążającymi.

Należy jednak zaznaczyć, że nota księgowa, obciążająca, nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów, brak jest jednakże przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług dla takiego sposobu dokumentowania.

Podsumowując, otrzymywane przez Państwa opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego położonych na terenie Gminy, pobierane na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, mają charakter publicznoprawny i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Kwot jakie przysługują Państwu z tytułu opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworca autobusowego nie należy dokumentować fakturą. Powyższe kwoty mogą być dokumentowane przez Państwa na podstawie innych dokumentów księgowych, w tym not obciążających.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania nr 1, natomiast w zakresie pytania nr 2 wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego oraz we własnym stanowisku, które nie zostało objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej, należy wskazać, że Organ jest uprawniony do zajęcia odmiennego, niż w uprzednio wydawanych interpretacjach stanowiska. Winno to być uzasadnione weryfikowalnymi przesłankami, takimi choćby jak zmiana dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, czy Trybunałów. Wyjaśnić należy, że właśnie taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.