0111-KDIB3-1.4012.541.2026.3.IK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo pismem z 8 lipca 2026 r oraz w odpowiedzi na wezwanie pismem z 11 sierpnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

- Zainteresowany będący stroną postępowania:

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

(Wnioskodawca)

- Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

(Zainteresowany)

Opis zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2022 roku A. spółka z o.o. („A.”; „Wnioskodawca”) oraz B. spółka z o.o. („B.”; „Zainteresowany”) zawarły umowę nazwaną „Financing Agreement” („Porozumienie”), na podstawie, której B. zobowiązała się do opracowania gry (…) („Gra”), stylizowaną na (…), możliwą do uruchomienia na (...) platformach (...).

B. przyjęła na siebie wszystkie obowiązki związane z wyprodukowaniem Gry oraz wprowadzeniem jej na rynek i sprzedażą, a także kwestie prawne, marketingowe i pozostałe. Planowaną datę wprowadzenia Gry na rynek określono pierwotnie na (...) 2024, nie później jednak niż (...) 2025 (terminy te zostały przesunięte mocą aneksu nr 1 z (...) 2025 na odpowiednio (...) 2025 i (...) 2026, a mocą aneksu nr 2 na (...) 2026 i (...) 2026). Porozumienie nie tworzy między Wnioskodawcą i Zainteresowanym stosunku spółki regulowanego przepisami kodeksu cywilnego ani kodeksu spółek handlowych.

W ramach przedsięwzięcia każda ze stron realizuje leżące po jej stronie obowiązki na swój koszt. Rola A. ogranicza się do (i) finansowania przedsięwzięcia poprzez wypłatę poszczególnych transz przeznaczonych na pokrycie kosztów opracowania Gry i wprowadzenia jej na rynek, (ii) udzielenia B. licencji na posługiwanie się nazwą i logo A. (zakres opisany niżej) oraz (iii) udzielania porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu. Pozostałe obowiązki – w szczególności produkcję, wprowadzenie na rynek, sprzedaż, obsługę prawną i marketingową Gry - realizuje B. na własny koszt. Odpowiedzialność wobec osób trzecich w związku z wprowadzeniem Gry na rynek i jej sprzedażą ponosi wyłącznie B.

Warunki finansowe Porozumienia określono następująco: A. zobowiązała się zapłacić B. kwotę określną jako „recoupable amount” (dosłownie: „kwota odzyskiwalna”) w wysokości (…) (także Development Funding; „Fundusz Rozwoju”; podwyższoną mocą aneksu nr 1 do kwoty (…), a mocą aneksu nr 2 do kwoty (…)), początkowo płatną na żądanie B. w transzach w terminie do (...) 2025 roku, a mocą aneksu nr 2 – płatną w ten sposób, że środki pieniężne zostaną wypłacone B. w kwotach i w terminach żądanych przez B., w terminie 3 dni od otrzymania wniosku przez A.. Finansowanie będzie dostępne do wykorzystania przez B. najpóźniej do (...) 2026 roku lub 30 dni od pełnego wprowadzenia komercyjnego Gry na rynek.

A. zastrzegła dla siebie uprawnienie do kontroli sposobu, w jaki B. wydatkuje otrzymane pieniądze, a niewykorzystane przez B. kwoty Funduszu Rozwoju, uprzednio przekazane przez A., podlegać miały zwrotowi w terminie 30 dni od pierwszego komercyjnego wprowadzenia gry na rynek. Porozumienie finansowe nie traktuje kwot przekazywanych na Fundusz Rozwoju jako pożyczek udzielanych B. przez A.. Oznacza to, że w przypadku niepowodzenia przedsięwzięcia, A. nie ma roszczenia o zwrot przekazanych B. kwot, pod warunkiem, że zostały wydatkowane zgodnie z Porozumieniem. A. przyjmuje w ten sposób na siebie ekonomiczne ryzyko niepowodzenia tego przedsięwzięcia.

Podział przychodu (Dochodu netto) nie jest pochodną bieżącej analizy zakresu zadań zrealizowanych przez każdą ze stron, lecz wynika ze sztywnych progów określonych w Porozumieniu i opisanych niżej (25%/75%, 50%/50%, 75%/25%, a po trzech latach 100% na rzecz B.). Dla weryfikacji prawidłowości rozliczeń A. zastrzegła sobie uprawnienie do kontroli sposobu wydatkowania środków oraz prawo przeprowadzenia audytu sprawdzającego, czy B. stosuje uzgodniony podział przychodu. Rozliczenia są dokumentowane miesięcznymi notami księgowymi wystawianymi przez B.

Porozumienie określa zasady podziału sumy określonej jako Net Revenue („Dochód netto”; pojęcie zdefiniowane w Terms and Conditions jako Gross Revenue („Dochód brutto”) minus dopuszczalne potrącenia), tj. jako wszystkie faktycznie uzyskane przychody z komercyjnej eksploatacji Gry (jednakże z wyjątkiem otrzymanych nagród w konkursach, w których prezentowano Grę) pomniejszone o opłaty dystrybucyjne narzucane przez platformy, zwroty i obniżki należne użytkownikom (nabywcom egzemplarzy Gry) oraz o opłaty bankowe.

Do chwili, gdy Dochód netto z gry nie przekroczy kwoty (...) USD, B. zatrzymuje dla siebie 25% tej kwoty, a 75% przypada A. Po przekroczeniu kwoty dochodu z gry w wysokości (...) USD, ale przed zajściem zdarzenia opisanego jako „Development Funding is fully recouped” (Fundusz Rozwoju został w pełni odzyskany) obie strony dzielą się Dochodem netto po połowie. Po zajściu zdarzenia opisanego jako „Development Funding is fully recouped” (Fundusz Rozwoju został w pełni odzyskany), B. przypada 75% dochodu, a A. – 25% dochodu. Po trzech latach od pełnego komercyjnego wprowadzenia Gry na rynek całość dochodu przypada B.

Podział Dochodu netto nie odpowiada proporcjonalnie kosztom poniesionym przez A. i B. i nie stanowi mechanizmu zwrotu kosztów w stosunku 1:1. Ustalając parametry ekonomiczne Porozumienia strony dążyły do tego, aby - w miarę możliwości - A. odzyskała poniesione nakłady wraz z zyskiem, jednak nie zostało to zastrzeżone w sposób wiążący. Strony akceptowały i akceptują sytuację, w której A. (odpowiednio B.) osiągnie przychód proporcjonalnie wyższy lub niższy od poniesionych kosztów. Żadna ze stron nie ma zatem gwarancji odzyskania nakładów, a obie ponoszą ryzyko gospodarcze powodzenia przedsięwzięcia. Uprawnienie A. do otrzymywania Dochodu netto wygasa po 3 latach od pełnego komercyjnego wprowadzenia Gry na rynek; po tym czasie dochody z przedsięwzięcia należą wyłącznie do B..

Porozumienie precyzuje, że Fundusz Rozwoju uważa się za „odzyskany” (recouped) w chwili, gdy Dochód netto otrzymany przez A. zrówna się z kwotą Funduszu Rozwoju.

Udział A. w Dochodzie netto powinien być rozliczany miesięcznymi płatnościami przez B., na podstawie not księgowych w odpowiednich proporcjach (25%, 50% lub 75%), w terminie 14 dni od zakończenia danego miesiąca.

Porozumienie zawarto na 10 lat (pomimo tego, że uprawnienie A. do otrzymywania Dochodu netto wygasa po 3 latach od pełnego komercyjnego wprowadzenia Gry na rynek), określając jego zakres terytorialny na cały świat. Prawa własności intelektualnej do gry przynależą do B.. Strony udzieliły sobie wzajemnych licencji na posługiwanie się w związku z wykonaniem Porozumienia nazwą i znakiem towarowym drugiej strony. Ponadto początkowo B. udzieliła A. ograniczonej czasowo, niewyłącznej i odwoływalnej licencji na samą Grę, w tym prawa do jej komercyjnej eksploatacji (włączając w to sprzedaż poszczególnych egzemplarzy gier), na wszystkich polach eksploatacji, w tym określonych w art. 50 i art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Następnie na podstawie aneksu nr 2 sprecyzowano, że B. udziela na rzecz A. ograniczonej, ogólnoświatowej, podlegającej wypowiedzeniu, odwoływalnej i niewyłącznej licencji na okres obowiązywania Umowy, wyłącznie w zakresie niezbędnym do wykonywania przez A. uprawnień wynikających z licencji udzielonej B. na mocy niniejszej Umowy, w tym do korzystania z nazwy, marki i/lub logo B. w materiałach promocyjnych lub marketingowych, informacjach prasowych oraz innych materiałach informacyjnych A. Licencja nie obejmuje prawa do komercyjnej eksploatacji Utworu. Strony nie wyceniły wartości tak opisanych licencji (na posługiwanie się nazwą i znakiem towarowym drugiej strony), gdyż ich udzielenie jest całkowicie podporządkowane realizacji głównego celu: stworzenia gry i wprowadzeniu jej na rynek, a ponadto ma znaczenie uboczne i nie decyduje o ekonomicznej istocie transakcji. Zakres wzajemnie udzielonych licencji jest następujący:

a) A. udzielił B. ograniczonej, ogólnoświatowej, podlegającej wypowiedzeniu, odwoływalnej i niewyłącznej licencji na korzystanie z nazwy i logo A. w okresie obowiązywania Porozumienia, wyłącznie w celu realizacji zobowiązań z Porozumienia; korzystanie nie może mieć charakteru zniesławiającego, oszczerczego, obscenicznego ani w inny sposób bezprawnego, ani działać na szkodę reputacji lub renomy A..

b) B. udzieliła A. ograniczonej, ogólnoświatowej, podlegającej wypowiedzeniu, odwoływalnej i niewyłącznej licencji na korzystanie z nazwy i logo B. w okresie obowiązywania umowy, wyłącznie w celu wykonywania zobowiązań z Porozumienia, w tym do korzystania z nazwy, marki i/lub logo B. w materiałach promocyjnych, marketingowych, komunikatach prasowych i innych materiałach informacyjnych A..

c) Licencja nie obejmuje prawa do komercyjnej eksploatacji Gry.

d) Licencje nie mają charakteru odpłatnego. Strony nie ustaliły z ich tytułu żadnego wynagrodzenia ani nie dokonały ich wyceny.

Na podstawie Porozumienia A. nabywa od B. wyłącznie opisaną wyżej licencję na nazwę i logo (niewyłączną, odwoływalną, nieodpłatną, nieobejmującą prawa do komercyjnej eksploatacji Gry). Poza tą licencją nie dochodzi do nabycia przez A. od B. praw, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4–7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Początkowo transze uiszczane przez A. na poczet Funduszu Rozwoju były dokumentowane przez A. fakturami VAT. A. wykazywała ten podatek w deklaracjach VAT-7, a B. odliczała podatek naliczony wynikający z tych faktur na ogólnych zasadach. Mocą aneksu nr 2 ustalono, że transze na poczet Funduszu Rozwoju powinny być dokumentowane notami księgowymi i że nie należy do nich doliczać podatku od towarów i usług.

Jeżeli B. otrzyma lub stanie się uprawniona do otrzymania od podmiotów trzecich jakiegokolwiek finansowania, grantów itp. przysporzeń związanych z Grą, w ciągu 10 dni roboczych poinformuje o tym A. i strony wspólnie i w dobrej wierze podejmą decyzję o tym, czy takie finansowanie jest wpływem z komercjalizacji Gry (i czy zaliczane jego do Dochodu brutto) czy jest tylko wsparciem finansowym w celu dokonania technicznych, produkcyjnych lub związanych z portowaniem (dostosowaniem do konkretnej platformy) modyfikacji Gry, które mają na celu jej dostosowanie do komercjalizacji na danej platformie (w takiej sytuacji nie jest zaliczane do Dochodu brutto).

Nie było to jedyne finansowanie udzielone przez A. na rzecz B.. Na podstawie umowy pożyczki z  (...) 2022 roku, A. udzielił dodatkowo B. pożyczki w wysokości (…), oprocentowanej w wysokości 5% w skali roku. Pożyczkę wypłacono w pełnej kwocie na rachunek bankowy B. w dniu (...) 2022 roku. Aneksem z dnia (...) 2025 roku strony umowy pożyczki postanowiły o przesunięciu terminu jej spłaty do (...) 2026 roku. B. dokonało całkowitej spłaty pożyczki wraz z należnymi odsetkami w dniu (...) 2026 roku.

Strony nie zawarły umowy nazwanej „konsorcjum” ani nie zatytułowały Porozumienia jako umowy konsorcjalnej; nie zawarły też umowy spółki cywilnej ani spółki handlowej. W ujęciu ekonomicznym Porozumienie ma następujące cechy: (i) strony podejmują skoordynowane działania w jednym wspólnym celu gospodarczym - opracowaniu Gry, wprowadzeniu jej na rynek i czerpaniu przychodów z jej eksploatacji; (ii) A. finansuje koszty niezbędne B. do realizacji tego celu, a B. odpowiada za stronę merytoryczną, produkcyjną i rynkową; (iii) każda ze stron ponosi koszty realizacji Porozumienia we własnym zakresie, z zastrzeżeniem finansowania w postaci „kwoty odzyskiwalnej”, której zwrot następuje z przychodów B. po wprowadzeniu Gry na rynek, na zasadach opisanych wyżej; (iv) obie strony ponoszą ryzyko gospodarcze, a podział przychodu nie odpowiada proporcjonalnie poniesionym kosztom; (v) współpraca nie tworzy odrębnego podmiotu gospodarczego podlegającego rejestracji.

Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (numeracja jak we wniosku)

1.   Czy transze płacone przez Wnioskodawcę na Fundusz Rozwoju z przeznaczeniem do wykorzystania przez Zainteresowanego na opracowanie Gry stanowiły i będą stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług czy też jako świadczenia w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie podlegają przepisom o podatku od towarów i usług?

2.   Czy kwoty, które będą uiszczane przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy z tytułu udziału Wnioskodawcy w Dochodzie netto (zarówno do chwili spłaty Funduszu Rozwoju jak i po spłaceniu Funduszu Rozwoju przychodami z Dochodu netto) będą stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług czy też jako świadczenia w ramach rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia nie będą podlegać przepisom o podatku od towarów i usług?

3.   Czy wypłaty przez Wnioskodawcę transz na Fundusz Rozwoju powinny odbywać się na podstawie wystawionych not księgowych?

4.   Czy kwoty wypłacane Wnioskodawcy przez Zainteresowanego z tytułu udziału Wnioskodawcy w Dochodzie netto powinny odbywać się na podstawie wystawionych not księgowych?

9.   Czy świadczenia wykonywane przez strony w związku z zawartą umową, tj. udzielenie przez Wnioskodawcę porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu; udzielenie Zainteresowanemu przez Wnioskodawcę licencji na logo i nazwę Wnioskodawcy oraz udzielenie przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy licencji na nazwę, logo i znak towarowy Zainteresowanego stanowią odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i w związku z tym wymagają udokumentowania fakturami VAT?

Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług

Ad. 1-2:

W ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego Porozumienie - z uwagi na opisane wyżej cechy ekonomiczne (wspólny cel gospodarczy, finansowanie po jednej stronie i wkład merytoryczny po drugiej, wspólne ryzyko, brak proporcjonalności podziału przychodu do kosztów, brak wzajemnego wynagrodzenia, brak odrębnego podmiotu) - stanowi wspólne przedsięwzięcie, a materialnie odpowiada konstrukcji umowy konsorcjum (umowy nienazwanej, dopuszczalność której wynika z zasady swobody umów art. 353¹ k.c.), mimo że strony nie posłużyły się nazwą „konsorcjum”.

Jak wskazano wyżej, Wnioskodawca i Zainteresowany nie zawarli między sobą umowy spółki cywilnej ani tym bardziej umowy spółki regulowanej przepisami kodeksu spółek handlowych. Oceniając ekonomiczną treść porozumienia między stronami Porozumienia dojść należy do wniosku, że udział Wnioskodawcy sprowadza się do zapewnienia finansowania przedsięwzięcia (bez prawnej ani ekonomicznej gwarancji otrzymania zwrotu przekazanych kwot Funduszu Rozwoju), natomiast Zainteresowany bierze na siebie stronę koncepcyjną, organizacyjną i merytoryczną opracowania produktu (Gry) i wprowadzenia jej na rynek. Tego rodzaju ułożenie relacji między stronami transakcji gospodarczej wskazuje, że zawarte Porozumienie to w istocie wspólne przedsięwzięcie. W praktyce polskich organów podatkowych i sądów utrwalony jest pogląd, że rozliczenia między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia (np. konsorcjum) co do zasady nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż z reguły lider konsorcjum nie świadczy żadnych usług na rzecz uczestnika konsorcjum, a uczestnik nie świadczy usług na rzecz lidera. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych oraz interpretacje indywidualne. Tytułem przykładu wskazać można na wyrok NSA z 8.02.2016 (I FSK 546/16). NSA uznał w tej sprawie, że pomiędzy usługami świadczonymi przez wykonawców na rzecz partnerów umowy o współpracy, reprezentowanych na zewnątrz przez lidera, z przeniesieniem na partnerów proporcjonalnej części kosztów, brak jest takiego stosunku prawnego, z którego wynikałaby wzajemność świadczenia lidera wobec partnera. To, że partner i lider zachowują odrębny status podatników podatku od towarów i usług nie może przesądzać, że lider wykonując swoje obowiązki wynikające z umowy wobec partnera świadczy odpłatną i ekwiwalentną usługę dystrybucji kosztów. Rozliczenie kompleksowe całej inwestycji w zakresie podatku od towarów i usług odbywa się na linii pomiędzy stronami umowy współpracy (reprezentowanymi przez lidera), a wykonawcami i to właśnie w tym stosunku prawnym dochodzi do świadczenia usług i dostaw towarów objętych podatkiem VAT. Rozliczenia pieniężne między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia, jeśli nie towarzyszy im świadczenie usługi, nie mogą być bowiem same przez się potraktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Innymi słowy, dychotomiczny podział w ustawie o VAT na dostawy towarów i usługi nie może być interpretowany w ten sposób, że każde przesunięcie finansowe czy rozliczenie między dwoma podatnikami może zostać uznane za wynagrodzenie za świadczenie usług – jeżeli nie stanowi dostawy towarów. W przypadku wspólnych przedsięwzięć czy konsorcjów lider działa w imieniu stron umowy. Obciążenie partnera częścią kosztów nie jest „odsprzedażą usług” i nie podlega VAT. Rozliczenia pieniężne między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia, jeśli nie towarzyszy im świadczenie usługi, nie mogą być same przez się potraktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Mówiąc jeszcze inaczej, umowy o realizację wspólnego przedsięwzięcia czy umowy konsorcjum muszą być badane z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość, dlatego nie jest możliwe „wyłuskanie” podziału kosztów między partnerami i uznanie, że przekazanie „wkładu własnego” stanowi zapłatę za usługi odsprzedawane przez lidera. Powyższą argumentację wspiera ugruntowane orzecznictwo (wyroki: z 12 czerwca 2013 r., I FSK 1128/12, z 4 czerwca 2014 r., I FSK 1012/13, z 25 czerwca 2014 r., I FSK 1108/13, z 29 lutego 2012 r., I FSK 526/11, z 23 kwietnia 2008 r., I FSK 1788/07, z 9 października 2008 r., I FSK 291/08, z 6 sierpnia 2014 r., I FSK 1288/13, z 25 czerwca 2014 r., I FSK 1072/13, z 12 sierpnia 2015 r. I FSK 1373/14). Przy ustalaniu na gruncie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jako przedmiotu opodatkowania - świadczenia usług o złożonym charakterze, jakie stanowią umowy o współpracy (kooperacyjne lub konsorcjalne), należy uwzględniać podstawowy cel wynikający z takich porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębniania na potrzeby podatkowe w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego poszczególnych czynności służących realizacji tego celu. Na uwagę zasługuje również wywód NSA zamieszczony w wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 r. I FSK 961/16: „NSA rozpoznający niniejszą sprawę podziela (…) pogląd dotyczący opodatkowania umów takich jak umowa konsorcjum, a w zasadzie sytuacji, kiedy podmioty wchodzące w skład konsorcjum, dokonują względem siebie rozliczeń wewnętrznych. W przypadku zatem, gdy rozliczeniom pieniężnym między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia (konsorcjum), nie towarzyszy świadczenie usług lub dostawa towarów, rozliczenia te nie są traktowane same przez się jako czynności”. Wykonywane przez podatników czynności w ramach działalności gospodarczej, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT, jeżeli są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. W orzecznictwie TSUE i polskim wypracowano przesłanki warunkujące uznanie danych czynności za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT (m.in. wyrok NSA z dnia 29.02.2012, I FSK 562/11, wyroki TSUE w sprawach C-498/99 Town&Country Factor LTd, C-16/93 Tolsma, C-154/80 Hoge Raad):

-     istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne;

-     otrzymane wynagrodzenie stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy;

-     istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi;

-     odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem;

-     istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

W konsekwencji, dla uznania danego świadczenia za opodatkowane na gruncie ustawy o VAT, konieczne jest istnienie stosunku prawnego pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, w ramach którego istnieje świadczenie wzajemne. W wyroku w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council, TSUE stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem. Wreszcie w wyroku z 29 kwietnia 2004 roku, C-77/01, Empresa de Desenvolvimento Mineiro SGPS SA (EDM) v. Fazenda Pública, TSUE wypowiedział pogląd, że działania wykonywane przez członków konsorcjum na podstawie postanowień umowy ustalającej zasady działania konsorcjum oraz zgodnie z ustalonym udziałem w konsorcjum każdego przedsiębiorstwa, nie stanowią dostawy towaru lub usługi świadczonej odpłatnie w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy VAT, ani nie są, w związku z tym, transakcją podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem w rozumieniu przywołanej dyrektywy. Innymi słowy, sam fakt istnienia umowy, z której wynika przepływ środków finansowych nie oznacza automatycznie, że następuje odpłatne świadczenie usług. W przypadku umów o współpracy (umów kooperacyjnych) przyjmuje się, że strony takiej umowy nie wykonują wzajemnie usług, choć może dochodzić do wykonywania różnych czynności między stronami. Poprzez skoordynowane działania uczestnicy wspólnego przedsięwzięcia dążą do realizacji własnych celów - w szczególności zwiększenia obrotów każdego z uczestników. W razie zawarcia takiej umowy, nie wyodrębnia się dla celów VAT czynności uczestników. Charakterystyczne dla tego rodzaju umów jest wspólne działanie stron dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub też szeroki zakres przedmiotowy przekracza możliwości jednego tylko podmiotu. W niniejszej sprawie nie było celem ani zamiarem stron wzajemne świadczenie sobie usług. Transfery pieniężne pomiędzy Wnioskodawcą a Zainteresowanym miały na celu wyłącznie zapewnienie finansowania oraz jego zwrot (z zyskiem, jeżeli takowy nastąpi). Przytoczyć warto w tym miejscu interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 30.01.2025 (0114-KDIP4-2.4012.786.2024.1.AS). W stanie faktycznym tej sprawy, wnioskodawca zawarł umowę o wspólne przedsięwzięcie z niepowiązaną spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (Liderem). Umowa o wspólne przedsięwzięcie dotyczyła procesu zakupu od osoby trzeciej i późniejszej możliwie szybkiej odsprzedaży z zyskiem nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego. Nawiązanie współpracy w ramach Przedsięwzięcia wynikało z faktu, że obie Strony są w stanie zrealizować Przedsięwzięcie wyłącznie wspólnie, gdyż jedna ze stron posiada potrzebne doświadczenie w czynnościach, które obejmuje Przedsięwzięcie, zaś druga dysponuje kapitałem. W ramach umowy wspólnego przedsięwzięcia Strony podzieliły ciążące na każdej z nich obowiązki oraz ustaliły podział zysków i zasady ponoszonych wydatków. Umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym podlegającym rejestracji. Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT. Podkreślić należy przy tym, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność (tj. dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność. Zatem należy ustalić, czy przekazywane w ramach przedsięwzięcia środki pieniężne stanowią wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług realizowane pomiędzy Stronami w ramach wspólnego przedsięwzięcia. W ramach umowy o wspólne przedsięwzięcie Lider konsorcjum zobowiązał się ponieść wydatki związane z zakupem, sprzedażą, remontem i przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży. Natomiast uczestnik konsorcjum zobowiązał się do ponoszenia wydatków związanych z negocjacjami sprzedażowymi i negocjacjami zakupowymi. W ramach wspólnego przedsięwzięcia uczestnik nie dokonywał dostaw towarów ani nie świadczył usług na rzecz Lidera. Podobnie Lider nie dokonywał dostaw towarów ani nie świadczył usług na rzecz uczestnika. Strony nie przewidziały żadnego wynagrodzenia wobec siebie. Jeżeli transakcja sprzedaży nieruchomości będzie musiała być opodatkowana fakturą (np. na żądanie nabywcy), wówczas wystawi ją Lider. Podział zysków zostanie przeprowadzony w ten sposób, że w pierwszej kolejności Strony odliczą od ceny sprzedaży nieruchomości netto cenę zakupu tej nieruchomości oraz wydatki poniesione przez Lidera, na podstawie zestawienia wydatków. Następnie Strony odliczą kwotę wydatków poniesionych przez uczestnika na podstawie zestawienia wydatków. Kwota ta zostanie przekazana uczestnikowi przez Lidera tytułem zwrotu wydatków na rachunek bankowy w ciągu 3 dni od dnia sprzedaży nieruchomości. Do kwoty wydatków podlegającej rozliczeniu nie będzie doliczone żadne wynagrodzenie ani żadna marża. Rozliczenie wydatków ma za zadanie wyłącznie ustalenie kwoty zysku podlegającemu podziałowi. Zysk należny Liderowi zostanie obliczony jako 50% kwoty zysku całkowitego. Zysk należy uczestnikowi będzie stanowić różnicę między zyskiem całkowitym a zyskiem należnym Liderowi. Zdaniem organu interpretacyjnego, relacji występujących pomiędzy uczestnikiem a Liderem w ramach umowy wspólnego przedsięwzięcia nie można traktować jako odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W ramach umowy Strony nie wykonują czynności na swoją rzecz. Celem podejmowanych działań jest wyłącznie uzyskanie zysku ze sprzedaży nieruchomości, w którym Strony partycypują w równych częściach, a także ponoszą w równym stopniu ryzyko, że zysk będzie niższy od założonego lub nie wystąpi w ogóle. Nie dochodzi tu ani do dostawy towarów, ani też do wzajemnego świadczenia usług pomiędzy uczestnikiem a Liderem. Przekazane uczestnikowi środki finansowe przez Lidera tytułem zwrotu wydatków i podziału zysku nie stanowią wynagrodzenia za jakiekolwiek świadczenia na jego rzecz. Przekazanie tych środków ma charakter techniczny i jest dokonywane w celu odzwierciedlenia partycypacji poszczególnych uczestników przedsięwzięcia w zysku i kosztach generowanych przez wspólne przedsięwzięcie. Sama czynność podziału wydatków i podziału zysku nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu. W konsekwencji, należy uznać, że środki pieniężne przekazywane w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie pozostają w bezpośrednim związku z czynnością podlegającą opodatkowaniu i nie stanowią wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów lub świadczeniem usług pomiędzy uczestnikiem a Liderem. Zatem rozliczenie wydatków i zysku pomiędzy uczestnikiem a Liderem w ramach umowy o wspólne przedsięwzięcie pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Tym samym, skoro rozliczenia pomiędzy uczestnikiem a Liderem w ramach przedsięwzięcia, nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu, uczestnik nie wystawia faktury z tego tytułu. Czynności będące przedmiotem wniosku mogą być dokumentowane na podstawie innych dokumentów, w tym dowodów wewnętrznych i not księgowych.

Opisana wyżej argumentacja nadaje się wprost do oceny Porozumienia między Wnioskodawcą a Zainteresowanym. Wnioskodawca poczynił określone przysporzenie na rzecz Zainteresowanego w celu zapewnienia Zainteresowanemu wystarczających środków finansowych na realizację przedsięwzięcia (opracowanie Gry). Jeżeli Gra przyniesie komercyjne dochody, zyski z tego płynące przypadać będą w pierwszej kolejności Zainteresowanemu, który będzie zawierać stosowne umowy z nabywcami egzemplarzy Gier/platformami. Dochód brutto po pomniejszeniu o określone Porozumieniem potrącenia podlega podziałowi między strony Porozumienia, których celem nie jest świadczenie sobie nawzajem usług. Nie taka jest też ekonomiczna istota opisanej transakcji, a jej charakteru jako wspólnego przedsięwzięcia nie zmienia okoliczność, że strony udzieliły sobie wzajemnie licencji na posługiwanie się dla celów realizacji umowy swoimi firmami i znakami towarowymi. W szczególności nie uprawnia to do przyjęcia, że mamy do czynienia z usługą udzielenia licencji wyodrębnioną sztucznie ze wspólnego przedsięwzięcia, względnie że udzielenie licencji w tak ograniczonym zakresie powoduje, że wspólne przedsięwzięcie takowym być przestaje zamieniając się w typowe świadczenie usług za wynagrodzeniem. Reasumując:

- transze płacone przez Wnioskodawcę na Fundusz Rozwoju z przeznaczeniem do wykorzystania przez Zainteresowanego na opracowanie Gry nie stanowiły i nie będą stanowić wynagrodzenia za świadczenie usług przez Zainteresowanego, lecz jako świadczenia w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie podlegają przepisom o podatku od towarów i usług;

- kwoty, które będą uiszczane przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy z tytułu udziału Wnioskodawcy w Dochodzie netto (zarówno do chwili spłaty Funduszu Rozwoju jak i po spłaceniu Funduszu Rozwoju przychodami z Dochodu netto) nie będą stanowić wynagrodzenia za świadczenie usług przez Wnioskodawcę, lecz jako świadczenia w ramach rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia nie będą podlegać przepisom o podatku od towarów i usług.

Ad. 3-4:

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, fakturę wystawia się dla dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu, w szczególności dostawy towarów i świadczenia usług. Ponieważ Wnioskodawca przekazując środki pieniężne (w przeszłości i w przyszłości) na rzecz Zainteresowanego nie czyni tego w zamian za żadną z katalogu czynności opodatkowanych, przekazanie tych środków nie powinno być dokumentowane fakturą VAT przez Zainteresowanego. Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku, gdy Zainteresowany przekaże w przyszłości na rzecz Wnioskodawcy środki pieniężne tytułem rozliczenia Dochodu netto na zasadach i w proporcjach określonych w Porozumieniu (Zainteresowany nie czyni tego w zamian za żadną z katalogu czynności opodatkowanych). W konsekwencji, rozliczenia pieniężne między stronami Porozumienia nie podlegają fakturowaniu, tj. mogą być dokumentowane notami (uznaniowymi lub obciążeniowymi w zależności od ustaleń stron).

Ad. 9.

W ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego świadczenia wykonywane przez strony w związku zawartą umową, tj. (a) udzielanie przez Wnioskodawcę porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu, (b) udzielenie przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego licencji na logo i nazwę Wnioskodawcy oraz (c) udzielenie przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy licencji na nazwę, logo i znak towarowy Zainteresowanego - nie stanowią odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie znajduje do nich zastosowania również art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji świadczenia te nie wymagają udokumentowania fakturami, o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, ponieważ nie stanowią sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 tej ustawy; wystarczającym dokumentem pozostaje łącząca strony umowa, ewentualnie nota księgowa.

Uzasadnienie

1. Przesłanki opodatkowania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stwierdzenie, że dana czynność mieści się w definicji z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, nie jest zatem wystarczające - konieczna jest jej odpłatność. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE świadczenie jest odpłatne wtedy, gdy między stronami istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę i pozostaje z nią w bezpośrednim związku (TSUE: C-16/93). Konieczne jest ponadto istnienie bezpośredniego beneficjenta świadczenia, odnoszącego z niego indywidualną, dającą się wyodrębnić korzyść.

2. Brak odpłatności. Strony nie ustaliły wynagrodzenia z tytułu żadnego ze świadczeń wskazanych w pytaniu nr 9, nie dokonały ich wyceny ani nie przewidziały jakiegokolwiek rozliczenia z tego tytułu. Nie istnieje więc kwota należna, która mogłaby stanowić podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

3. Świadczenia nie mają charakteru wymiany barterowej. Żadne z opisanych świadczeń nie zostało uzgodnione przez strony jako zapłata (świadczenie wzajemne) za inne. Licencje nie są udzielane „w zamian" za siebie ani „w zamian" za porady - ich udzielenie jest warunkiem umożliwiającym realizację wspólnego przedsięwzięcia, tj. oznaczanie Gry oraz materiałów z nią związanych oznaczeniami obu stron. Licencje mają różny przedmiot i zakres, nie są wzajemnie ekwiwalentne i nie zostały im przypisane żadne wartości. Tymczasem wynagrodzenie w postaci innej niż pieniężna podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy jest wyrażalne w pieniądzu i odpowiada wartości subiektywnej, jaką odbiorca przypisuje otrzymanemu świadczeniu (TSUE: C-33/93; z 2 czerwca 1994 r.). Brak takiej wartości wyklucza uznanie świadczeń za odpłatne.

4. Charakter wspólnego przedsięwzięcia. Korzyść ekonomiczna każdej ze stron nie wynika ze świadczeń wskazanych w pytaniu nr 9, lecz z wyprodukowania Gry, jej komercjalizacji i z przypadającego danej stronie udziału w przychodach. Żadna ze stron nie występuje wobec drugiej w roli konsumenta jej świadczeń - obie zmierzają do wspólnego rezultatu. Przy kwalifikacji usług o złożonym charakterze (umowy kooperacyjne/konsorcjalne) należy uwzględniać podstawowy cel porozumienia gospodarczego, a nie wyodrębniać poszczególne czynności w oderwaniu od ich sensu gospodarczego (por. wyrok NSA z 15.04.2025, I FSK 1891/21).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.

Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council, EU:C:1988:120:

„czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.

Należy też zwrócić uwagę na wyrok w sprawie C-16/93 Tolsma, EU:C:1994:80, gdzie Trybunał zauważył, że czynność:

„podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

Natomiast w wyroku w sprawie C-90/20 w sprawie Apcoa Parking Danmark TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.

Zatem, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

‒ istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

‒ wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

‒ istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

‒ odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

‒ istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Wobec powyższego należy wskazać, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Należy stwierdzić, że czynności podlegają opodatkowaniu wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę.

Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem, jest określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towarów lub świadczącego usługę oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

A zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej, zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

‒ po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

‒ po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, s. 1, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot wykorzystuje swój majątek w sposób ciągły w celach zarobkowych.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Jednocześnie w myśl art. 106b ust. 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Z powyższych przepisów wynika, że faktura dokumentuje dokonanie sprzedaży, przez którą rozumie się odpłatne wydanie towaru lub odpłatne świadczenie usług, czyli czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podatnik wykonujący czynności w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi.

Fakturę wystawia się tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Zatem podatnik nie może z tytułu wykonania czynności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wystawić faktury.

Ponadto wskazać należy, że zawieranie porozumień w postaci umowy o współpracę jest dopuszczalne, w ramach swobody umów.

Stosownie do art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami umownymi. Umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym podlegającym rejestracji. Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT.

W konsekwencji w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. Należy podkreślić, że w tego rodzaju przypadkach wszystkie strony umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem innego podmiotu w ramach zawartej umowy.

Państwa wątpliwości dotyczą między innymi ustalenia, czy przekazywane przez Wnioskodawcę środki pieniężne w ramach opisanego przedsięwzięcia oraz czy wypłacanie przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy kwot z tytułu udziału Wnioskodawcy w Dochodzie netto pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a zatem nie ma obowiązku dokumentowania tych czynności fakturą oraz czy udzielenie przez Wnioskodawcę porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu, udzielenie Zainteresowanemu przez Wnioskodawcę licencji na logo i nazwę Wnioskodawcy oraz udzielenie przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy licencji na nazwę, logo i znak towarowy Zainteresowanego pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT a zatem nie ma obowiązku dokumentowania tych czynności fakturą.

Z opisu sprawy wynika, że w 2022 roku Wnioskodawca oraz Zainteresowany zawarli umowę - Porozumienie, na podstawie, której Zainteresowany zobowiązał się do opracowania gry, możliwą do uruchomienia na wszystkich popularnych platformach (...). Zainteresowany przejął na siebie wszystkie obowiązki związane z wyprodukowaniem Gry oraz wprowadzeniem jej na rynek i sprzedażą, a także kwestie prawne, marketingowe i pozostałe. Porozumienie nie tworzy między Wnioskodawcą i Zainteresowanym stosunku spółki regulowanego przepisami kodeksu cywilnego ani kodeksu spółek handlowych.

W ramach przedsięwzięcia każda ze stron realizuje leżące po jej stronie obowiązki na swój koszt. Rola Wnioskodawcy ogranicza się do finansowania przedsięwzięcia poprzez wypłatę poszczególnych transz przeznaczonych na pokrycie kosztów opracowania Gry i wprowadzenia jej na rynek, udzielenia Zainteresowanemu licencji na posługiwanie się nazwą i logo Wnioskodawcy oraz udzielania porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu. Pozostałe obowiązki – w szczególności produkcję, wprowadzenie na rynek, sprzedaż, obsługę prawną i marketingową Gry - realizuje Zainteresowany na własny koszt. Odpowiedzialność wobec osób trzecich w związku z wprowadzeniem Gry na rynek i jej sprzedażą ponosi wyłącznie Zainteresowany.

Warunki finansowe Porozumienia określono następująco: Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić Zainteresowanemu określoną kwotę, początkowo płatną na żądanie Zainteresowanego w transzach, a mocą aneksu – płatną w ten sposób, że środki pieniężne zostaną wypłacone Zainteresowanemu w kwotach i w terminach żądanych przez Zainteresowanego.

Wnioskodawca zastrzegł dla siebie uprawnienie do kontroli sposobu, w jaki Zainteresowany wydatkuje otrzymane pieniądze, a niewykorzystane przez Zainteresowanego kwoty Funduszu Rozwoju, uprzednio przekazane przez Wnioskodawcę, podlegać miały zwrotowi w terminie 30 dni od pierwszego komercyjnego wprowadzenia gry na rynek. Porozumienie finansowe nie traktuje kwot przekazywanych na Fundusz Rozwoju jako pożyczek udzielanych Zainteresowanemu przez Wnioskodawcę. Oznacza to, że w przypadku niepowodzenia przedsięwzięcia, Wnioskodawca nie ma roszczenia o zwrot przekazanych Zainteresowanemu kwot, pod warunkiem, że zostały wydatkowane zgodnie z Porozumieniem. Wnioskodawca przyjmuje w ten sposób na siebie ekonomiczne ryzyko niepowodzenia tego przedsięwzięcia.

Porozumienie określa zasady podziału sumy określonej jako Dochód netto. Do chwili, gdy Dochód netto z gry nie przekroczy kwoty (...) USD, Zainteresowany zatrzymuje dla siebie 25% tej kwoty, a 75% przypada Wnioskodawcy. Po przekroczeniu kwoty dochodu z gry w wysokości (...) USD, ale przed zajściem zdarzenia opisanego jako „Fundusz Rozwoju został w pełni odzyskany”) obie strony dzielą się Dochodem netto po połowie. Po zajściu zdarzenia opisanego jako „Fundusz Rozwoju został w pełni odzyskany”, Zainteresowanemu przypada 75% dochodu, a Wnioskodawcy – 25% dochodu. Po trzech latach od pełnego komercyjnego wprowadzenia Gry na rynek całość dochodu przypada Zainteresowanemu.

Podział Dochodu netto nie odpowiada proporcjonalnie kosztom poniesionym przez strony porozumienia i nie stanowi mechanizmu zwrotu kosztów w stosunku 1:1. Ustalając parametry ekonomiczne Porozumienia strony dążyły do tego, aby - w miarę możliwości - Wnioskodawca odzyskał poniesione nakłady wraz z zyskiem, jednak nie zostało to zastrzeżone w sposób wiążący. Strony akceptowały i akceptują sytuację, w której Wnioskodawca (odpowiednio Zainteresowany) osiągnie przychód proporcjonalnie wyższy lub niższy od poniesionych kosztów. Żadna ze stron nie ma zatem gwarancji odzyskania nakładów, a obie ponoszą ryzyko gospodarcze powodzenia przedsięwzięcia. Uprawnienie Wnioskodawcy do otrzymywania Dochodu netto wygasa po 3 latach od pełnego komercyjnego wprowadzenia Gry na rynek; po tym czasie dochody z przedsięwzięcia należą wyłącznie do B.

Prawa własności intelektualnej do gry przynależą do Zainteresowanemu. Strony udzieliły sobie wzajemnych licencji na posługiwanie się w związku z wykonaniem Porozumienia nazwą i znakiem towarowym drugiej strony. Ponadto początkowo Zainteresowany udzielił Wnioskodawcy ograniczonej czasowo, niewyłącznej i odwoływalnej licencji na samą Grę, w tym prawa do jej komercyjnej eksploatacji (włączając w to sprzedaż poszczególnych egzemplarzy gier), na wszystkich polach eksploatacji, w tym określonych w art. 50 i art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Następnie na podstawie aneksu sprecyzowano, że Zainteresowany udziela na rzecz Wnioskodawcy ograniczonej, ogólnoświatowej, podlegającej wypowiedzeniu, odwoływalnej i niewyłącznej licencji na okres obowiązywania Umowy, wyłącznie w zakresie niezbędnym do wykonywania przez Wnioskodawcę uprawnień wynikających z licencji, w tym do korzystania z nazwy, marki i/lub logo Zainteresowanego w materiałach promocyjnych lub marketingowych, informacjach prasowych oraz innych materiałach informacyjnych Wnioskodawcy.

Wnioskodawca udzieli Zainteresowanemu ograniczonej, ogólnoświatowej, podlegającej wypowiedzeniu, odwoływalnej i niewyłącznej licencji na korzystanie z nazwy i logo Wnioskodawcy w okresie obowiązywania Porozumienia, wyłącznie w celu realizacji zobowiązań z Porozumienia; korzystanie nie może mieć charakteru zniesławiającego, oszczerczego, obscenicznego ani w inny sposób bezprawnego, ani działać na szkodę reputacji lub renomy Wnioskodawcy.

Zainteresowany udzielił Wnioskodawcy ograniczonej, ogólnoświatowej, podlegającej wypowiedzeniu, odwoływalnej i niewyłącznej licencji na korzystanie z nazwy i logo Zainteresowanego w okresie obowiązywania umowy, wyłącznie w celu wykonywania zobowiązań z Porozumienia, w tym do korzystania z nazwy, marki i/lub logo Zainteresowanego w materiałach promocyjnych, marketingowych, komunikatach prasowych i innych materiałach informacyjnych Wnioskodawcy.

Licencja nie obejmuje prawa do komercyjnej eksploatacji Gry. Licencje nie mają charakteru odpłatnego. Strony nie ustaliły z ich tytułu żadnego wynagrodzenia ani nie dokonały ich wyceny.

Odnosząc opis sprawy do przepisów prawa podatkowego, należy stwierdzić, że przekazanie środków pieniężnych na Fundusz Rozwoju z przeznaczeniem do wykorzystania przez Zainteresowanego na opracowanie gry powinno być rozumiane jako zapłata za odpłatne świadczenie usług (wykonanie ustaleń umownych przez Zainteresowanego).

Analizując umowne ustalenia stron dostrzec można, że Wnioskodawca jest beneficjentem w realizowanym przez Zainteresowanego opracowaniem gry. Przede wszystkim w zamian za przekazanie środków pieniężnych Wnioskodawca jest/będzie uprawniony do czerpania pożytków i korzyści z tytułu zrealizowanej inwestycji. Rola Wnioskodawcy to:

- finansowanie przedsięwzięcia poprzez wypłatę poszczególnych transz przeznaczonych na pokrycie kosztów opracowania Gry i wprowadzenie jej na rynek,

- udzielenie Zainteresowanemu licencji na posługiwanie się nazwą i logo Wnioskodawcy,

- udzielanie porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu.

Natomiast Zainteresowany jest beneficjentem wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności.

Rola Zainteresowanego to produkcja, wprowadzenie na rynek, sprzedaż i obsługa prawna i marketingowa Gry.

Zainteresowany działa niejako na zlecenie Wnioskodawcy, gdyż:

·       Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić Zainteresowanemu kwotę początkowo płatną na żądanie Zainteresowanego w transzach, a następnie płatna w ten sposób, że środki pieniężne zostaną wypłacone Zainteresowanemu w kwotach i terminach żądanych przez Zainteresowanego, w terminie 3 dni od otrzymania wniosku przez Wnioskodawcę.;

·       Wnioskodawca w zamian otrzymał od Zainteresowanego ograniczoną, ogólnoświatową, podlegającą wypowiedzeniu, odwoływalną i niewyłączną licencję na okres obowiązywania Umowy, wyłącznie w zakresie niezbędnym do wykonywania przez Wnioskodawcę uprawnień wynikających z licencji udzielonej Zainteresowanemu na mocy Umowy, w tym do korzystania z nazwy, marki i/lub logo Zainteresowanego w materiałach promocyjnych lub marketingowych, informacjach prasowych oraz innych materiałach informacyjnych Wnioskodawcy.

Natomiast Wnioskodawca udzielając porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu, udzielając Zainteresowanemu licencji na logo i nazwę Wnioskodawcy świadczy usługi Zainteresowanemu otrzymując w zamian korzyści w postaci udziału w Dochodzie.

Środki pieniężne przekazywane są w transzach na żądanie Zainteresowanego, co powoduje, że środki pieniężne przekazywane przez Wnioskodawcę mają bezpośrednie odzwierciedlenie w świadczeniach, które wykonuje Zainteresowany.

Zasady współpracy określone w umowie wskazują na wykonywanie działań na zlecenie Wnioskodawcy (tj. przygotowanie inwestycji, z której Wnioskodawca będzie czerpał określone zyski).

Jeśli wpłacający otrzymuje określone korzyści oznacza to, że tego rodzaju finansowanie projektów, co do zasady nie stanowi darowizny, lecz jest świadczeniem wzajemnym.

Jednocześnie, należy wskazać, że fakt, iż wykonywanie przez Zainteresowanego umowy o współpracy odbywa się w ramach wspólnego przedsięwzięcia (współpracy) nie stoi na przeszkodzie uznania takiego działania za świadczenie usług.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie dochodzi do wzajemnych świadczeń pomiędzy stronami umowy, tj. Wnioskodawca a Zainteresowanym. Należy bowiem zauważyć, że z zawartej pomiędzy stronami umowy wynika, iż w zamian za wniesiony przez Wnioskodawcę wkład (pieniężny oraz porady w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu, udzielenie Zainteresowanemu licencji na logo i nazwę Wnioskodawcy) Zainteresowany zobowiązuje się do produkcji Gry, udzielenie Wnioskodawcy licencji na nazwę, logo i znak towarowy Zainteresowanego oraz przekazanie Wnioskodawcy udziału w Dochodzie netto. Zainteresowany ma nie tylko wyprodukować Grę, ale też wprowadzić ja na rynek i sprzedać. Tym samym Zainteresowany działa/będzie działać niejako na zlecenie Wnioskodawcy przekazującego środki finansowe na produkcję Gry, podejmując określone działania związane z produkcją i eksploatacją Gry. Jednocześnie Wnioskodawca posiada udział w Dochodzie netto, który jest rozliczany przez Zainteresowanego. Mamy więc do czynienia ze zindywidualizowanym świadczeniem ze strony Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy, który osiąga z tego tytułu określone korzyści. Wnioskodawca bowiem jako finansujący produkcję Gry jest/będzie uprawniony do czerpania pożytków i korzyści ze zrealizowanej Gry, uzyskując określonej wysokości wpłaty z osiągniętego zysku. Jak wskazano w opisie sprawy – po odzyskaniu kwoty finansującej Grę do chwili upływu 3 lat od pełnego komercyjnego wprowadzenia Gry na rynek obie strony dzielą się Dochodem po połowie, czyli Wnioskodawca uzyska korzyść materialną w postaci udziału w zyskach.

Powyższe okoliczności świadczą o tym, że w zamian za przekazanie środków pieniężnych Wnioskodawca osiąga korzyść w postaci prawa do udziału w zysku. Dodatkowo czynności, do których zobowiązany jest Zainteresowany na podstawie ww. umowy świadczą o tym, że Zainteresowany w ramach ich wykonywania działa niejako na zlecenie Wnioskodawcy.

Należy więc stwierdzić, że przekazanie środków pieniężnych na rzecz Zainteresowanego na produkcję Gry stanowi dla Zainteresowanego wynagrodzenie za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Odpłatne świadczenie usług rodzi zatem po stronie Zainteresowanego obowiązek podatkowy w podatku VAT. Usługi te zgodnie z art. 106b ustawy o VAT należy udokumentować fakturami.

Podobnie sytuacja ma się do kwestii (a) udzielanie przez Wnioskodawcę porad w zakresie biznesowym, projektowania oraz marketingu, (b) udzielenie przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego licencji na logo i nazwę Wnioskodawcy oraz (c) udzielenie przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy licencji na nazwę, logo i znak towarowy Zainteresowanego.

W sytuacji tej dochodzi do wzajemnych świadczeń pomiędzy stronami umowy, tj. Wnioskodawcą a Zainteresowanym. Z zawartej pomiędzy stronami umowy wynika, iż m. in. w zamian za porady w zakresie marketingu Zainteresowany wyprodukuje Grę, a Wnioskodawca w zamian za udzielenie licencji na nazwę, logo i znak towarowy Zainteresowanego w celu umieszczania nazwy, logo, marki Zainteresowanego w materiałach promocyjnych, marketingowych, komunikatach prasowych otrzyma udziały w Dochodzie.

Zatem w tej kwestii mamy do czynienia ze świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT zarówno po stronie Wnioskodawcy jak i po stronie Zainteresowanego. Usługi te zgodnie z art. 106b ustawy o VAT należy udokumentować fakturami.

Tym samym kwoty, które będą uiszczane przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy z tytułu udziału Wnioskodawcy w Dochodzie netto (zarówno do chwili spłaty Funduszu Rozwoju jak i po spłaceniu Funduszu Rozwoju przychodami z Dochodu netto) będą stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 8 ust. 1 pkt 1, które należy udokumentować fakturą VAT zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług

Tym samym stanowisko Zainteresowanych jest całościowo nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

- stanu faktycznego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,

- zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie. Odnosząc się natomiast do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji należy zauważyć, że odnosi się ona do innego zdarzenia niż to opisane przez Zainteresowanych.

Interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie sformułowanych pytań, stąd wszelkie inne kwestie poruszone we wniosku a nieobjęte pytaniem nie były przedmiotem rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-       Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

-       Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a ;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.