0111-KDIB2-2.4015.192.2026.2.DR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nabycia spadku. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni jest obywatelką Białorusi.

Współspadkobierczynią po zmarłym jest również małoletnia córka Wnioskodawczyni, obywatelka Białorusi.

W 2022 roku Wnioskodawczyni przyjechała do Polski z mężem i córką. Wnioskodawczyni z mężem i córką zamieszkali na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, przy czym Wnioskodawczyni uzyskała zezwolenie ze względu na pracę, natomiast mąż i córka – jako członkowie rodziny Wnioskodawczyni.

Wydane zezwolenia na pobyt czasowy były ważne:

1. dla Wnioskodawczyni: (...) - (...)

2. dla córki Wnioskodawczyni: (...) - (...)

3. dla męża Wnioskodawczyni: (...) - (...) - przestało obowiązywać z chwilą śmierci, tj. (...)

W dniu (...) 2025 r. Wnioskodawczyni oraz jej córka złożyły wnioski o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. Po upływie ważności dotychczasowych zezwoleń ich pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pozostawał legalny na czas trwania postępowania. Wnioskodawczyni otrzymała nową kartę pobytu z dostępem do rynku pracy, ważną od (...) do (...). Córka Wnioskodawczyni nadal oczekuje na wydanie karty pobytu jako członek rodziny Wnioskodawczyni i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie.

Ani w powyższych okresach, ani na dzień złożenia niniejszego wniosku Wnioskodawczyni oraz jej córka nie posiadały i nie posiadają zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawczyni od 2022 roku corocznie składa w Polsce zeznanie roczne w podatku dochodowym od osób fizycznych i uiszcza ten podatek.

W dniu (...) r. zmarł mąż Wnioskodawczyni, obywatel Białorusi, nie pozostawiając testamentu. W związku małżeńskim Wnioskodawczyni obowiązywał ustrój wspólności majątkowej. Między Wnioskodawczynią a jej zmarłym mężem nie została zawarta żadna umowa majątkowa małżeńska.

W dniu (…) 2026 r. notariusz (…) wydał białoruski akt (…) – „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”, w którym poświadczył, że na podstawie punktu 1 artykułu 1057 Kodeksu Cywilnego Republiki Białorusi spadkobiercami spadku po zmarłym mężu Wnioskodawczyni, niezależnie od jego składu i lokalizacji, są: (...).

Na podstawie wyżej wskazanego dokumentu Wnioskodawczyni odziedziczyła wraz z córką oraz teściami spadek po zmarłym w udziałach wynoszących po (...) masy spadkowej.

Przedmiotem dziedziczenia na terytorium Polski są wyłącznie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych: (…).

Wskazane rachunki bankowe były rachunkami wspólnymi Wnioskodawczyni i jej zmarłego męża. W skład spadku nie wchodzą nieruchomości ani inne składniki majątku położone na terytorium Polski.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią wierzytelności przysługujące posiadaczowi rachunku wobec banku, a zatem prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Do stosunków majątkowych między Wnioskodawczynią a jej zmarłym mężem, jako obywatelami Republiki Białoruś, zastosowanie miało prawo białoruskie.

Zgodnie z art. 23 Kodeksu Republiki Białoruś o małżeństwie i rodzinie (Kodeks Republiki Białoruś nr 278-Z z 9 lipca 1999 r.) majątek nabyty przez małżonków w trakcie trwania małżeństwa stanowi ich wspólną własność, niezależnie od tego, na kogo został nabyty lub przez kogo wpłacone zostały środki – instytucja analogiczna do polskiej wspólności majątkowej małżeńskiej.

Natomiast art. 24 tegoż Kodeksu wskazuje, iż przy podziale majątku wspólnego udziały małżonków uznaje się za równe, jeżeli nie zawarto umowy majątkowej małżeńskiej – a zatem, wobec braku takiej umowy, przysługuje Wnioskodawczyni z mocy prawa udział w wysokości 1/2 środków zgromadzonych na wspólnych rachunkach.

Postępowanie spadkowe w Polsce nie zostało przeprowadzone.

Zgodnie z prawem białoruskim nabycie spadku po osobie najbliższej – po mężu – nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn ani żadnym innym podatkiem.

Wnioskodawczyni nie składała przed żadnym polskim organem formalnego oświadczenia o przyjęciu spadku, nie zostało sporządzone orzeczenie sądu o nabyciu spadku, nie został również sporządzony ani zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia oraz nie zostało wydane europejskie poświadczenie spadkowe.

Nabycie spadku zostało potwierdzone prawomocnym dokumentem, sporządzonym zgodnie z prawem Białorusi, w postaci „Świadectwa prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”. Na podstawie takiego świadectwa spadkobierca może rozporządzać masą spadkową.

Nabycie praw majątkowych wchodzących w skład spadku nastąpiło z mocy prawa (art. 924 i art. 925 Kodeksu cywilnego), bez czynności jakiegokolwiek podmiotu i bez oświadczenia woli Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni wyjaśnia, że jako współposiadacz rachunków bankowych zachowała dostęp do zgromadzonych na nich środków. Uprawnienie to wynikało z jej statusu współposiadacza rachunku oraz z przysługującego jej udziału w majątku wspólnym małżonków, nie zaś z tytułu dziedziczenia. Udziały spadkowe nie zostały natomiast przed dniem (...) 2026 r. określone ani wyodrębnione. „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy” to według prawa białoruskiego dokument potwierdzający nabycie spadku. Świadectwo to jest zatem dokumentem odpowiadającym postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktowi poświadczenia dziedziczenia. Informację o jego wydaniu Wnioskodawczyni uzyskała w dniu (...) 2026 r.

„Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy” zostało sporządzone na wniosek spadkobierców, tj. rodziców zmarłego.

Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość co do skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego.

Pytanie

Czy nabycie tytułem dziedziczenia praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, objęte zakresem przedmiotowym art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.), podlega opodatkowaniu tym podatkiem, czy też jest wyłączone spod opodatkowania na podstawie art. 3 pkt 1 ww. ustawy? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Pani stanowisko w sprawie

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż nabycie tytułem dziedziczenia praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, objęte zakresem przedmiotowym art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.), nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 3 pkt 1 ww. ustawy.

Uzasadnienie

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.) podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.

Zdaniem Wnioskodawczyni w opisanym stanie faktycznym warunki określone w tym przepisie zostały przez nią spełnione: prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – wierzytelności z rachunków bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę w Polsce – zostały nabyte przez Wnioskodawczynię, osobę fizyczną, tytułem dziedziczenia.

Natomiast zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn podatkowi nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani też spadkodawca lub darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyłączenie przewidziane w art. 3 pkt 1 wskazanej ustawy, wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek: przedmiotem nabycia są rzeczy ruchome znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na tym terytorium; nabywca nie posiada obywatelstwa polskiego ani miejsca stałego pobytu w Polsce; spadkodawca lub darczyńca również nie posiada obywatelstwa polskiego ani miejsca stałego pobytu w Polsce. Oceny tych przesłanek dokonuje się według stanu na dzień nabycia.

Podkreślić należy, że przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy nie można utożsamiać z miejscem stałego pobytu.

Kwestie pobytu cudzoziemców reguluje ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2026 r. poz. 1784 ze zm.).

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach: Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo – w przypadkach, o których mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 – można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Według art. 195 ust. 1 ww. ustawy: Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli: (...).

W myśl art. 210 ust. 1 ww. ustawy: Decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje się w terminie 6 miesięcy.

Poniżej wskazane zostały przykładowe interpretacje indywidualne, w których Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdza, że zezwolenie na pobyt czasowy nie jest tożsame z miejscem stałego pobytu:

1. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 stycznia 2023 r., Znak: 0111-KDIB2-2.4015.140.2022.1.PB;

2. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 lipca 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4015.193.2025.1.JKU;

3. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 maja 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-2.4015.55.2025.1.DR.

Posiadanie przez Wnioskodawczynię miejsca zamieszkania w Polsce oraz rozliczanie przez nią podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest tożsame z posiadaniem miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Są to odrębne pojęcia prawne oparte na innych kryteriach: pierwsze – na faktycznym centrum interesów życiowych i ekonomicznych, drugie – zgodnie z ugruntowaną praktyką organów podatkowych – na posiadaniu zezwolenia na pobyt stały w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach.

Wnioskodawczyni wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 6 ust. 1c ustawy o podatku od spadków i darowizn, jeżeli stwierdzenie nabycia spadku jest dokonywane przez inny niż sąd organ państwa obcego, za zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia w rozumieniu ustawy uważa się również wydanie dokumentu stwierdzającego nabycie spadku przez ten organ. Ustawodawca zrównał zatem wprost dokument wydany przez zagraniczny organ niesądowy z zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”, wydane przez notariusza (…), jest właśnie takim dokumentem. Konkludując, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż nie wystąpi po jej stronie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn, gdyż niezależnie od tego, czy za dzień nabycia w rozumieniu art. 3 pkt 1 ww. ustawy uznać chwilę otwarcia spadku ((...) 2024 r.), czy dzień wydania Świadectwa ((…)2026 r.), w żadnej z tych dat nie była ona obywatelką polską i nie miała miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zmarły spadkodawca również nie był obywatelem polskim i nie miał miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

W myśl art. 2 ww. ustawy:

Spadek na gruncie polskiego prawa jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 922 § 1 tej ustawy:

Zgodnie z art. 924 ww. ustawy:

Natomiast stosownie do przepisu art. 925 ww. ustawy:

Zatem nabycie spadku przez spadkobiercę następuje z chwilą śmierci spadkodawcy. Moment, z jakim następuje nabycie spadku w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych, określony został w art. 925 Kodeksu cywilnego. Stosownie do tego przepisu, spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, mimo iż nie złożył jeszcze oświadczenia o przyjęciu spadku, ani też nie uzyskał stwierdzenia nabycia spadku.

Dodatkowo należy wskazać, że postanowienie o nabyciu spadku potwierdza jedynie nabycie spadku (prawo spadkobiercy do spadku), które z mocy art. 925 Kodeksu cywilnego nastąpiło już wcześniej z chwilą otwarcia spadku, tj. śmierci spadkodawcy.

Stosownie do treści art. 1025 § 1 i 2 ww. ustawy:

Tym samym, prawomocne postanowienie sądu lub akt poświadczenia dziedziczenia mają charakter deklaratoryjny i stwierdzają jedynie nabycie spadku przez spadkobiercę.

Zgodnie zatem z zacytowanymi powyżej przepisami i wyjaśnieniami, nabycie przez Panią spadku nastąpiło z chwilą śmierci spadkodawcy, tj. (...) r.

Opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn – co do zasady – podlega nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych znajdujących się/wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże w art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn ustawodawca przewidział wyjątek od tej zasady.

Stosownie do art. 3 pkt 1 ww. ustawy:

Podstawą wyłączenia od obowiązku podatkowego na gruncie powyższego przepisu jest kumulatywne spełnienie trzech warunków:

1)  przedmiotem nabycia są rzeczy ruchome znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)  spadkobierca nie posiada obywatelstwa polskiego ani miejsca stałego pobytu w Polsce oraz

3)  spadkodawca nie posiada obywatelstwa polskiego ani miejsca stałego pobytu w Polsce.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jest Pani obywatelką Białorusi. W 2022 roku przyjechała Pani do Polski z mężem i córką i zamieszkali Państwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy. Wydane zezwolenia na pobyt czasowy były ważne: dla Pani (...), dla Pani męża (...) - przestało obowiązywać z chwilą śmierci, tj. (...) r. Nie posiadała Pani i nie posiada zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu (...) r. zmarł Pani mąż, obywatel Białorusi, nie pozostawiając testamentu. W związku małżeńskim obowiązywał ustrój wspólności majątkowej, nie została zawarta żadna umowa majątkowa małżeńska. W dniu (...) 2026 r. notariusz (…) wydał białoruski akt (…)– „Świadectwo prawa do nabycia spadku na podstawie ustawy”. Na podstawie tego dokumentu i odziedziczyła Pani wraz z córką oraz teściami spadek po zmarłym w udziałach wynoszących po (...) masy spadkowej. Przedmiotem dziedziczenia na terytorium Polski są wyłącznie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych. Wskazane rachunki bankowe były rachunkami wspólnymi Wnioskodawczyni i jej zmarłego męża. W skład spadku nie wchodzą nieruchomości ani inne składniki majątku położone na terytorium Polski. Środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią wierzytelności przysługujące posiadaczowi rachunku wobec banku, a zatem prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Do stosunków majątkowych między Panią a Pani zmarłym mężem, jako obywatelami Republiki Białoruś, zastosowanie miało prawo białoruskie.

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że środki pieniężne wchodzące w skład spadku, w chwili nabycia spadku znajdowały się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści wniosku jasno wynika, że przedmiotem dziedziczenia na terytorium Polski są wyłącznie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przedmiotowej sprawie znajdzie zatem zastosowanie – co do zasady – ogólna reguła opodatkowania określona w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Przepis ten dotyczy bowiem rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W analizowanej sprawie istotne znaczenie ma jednak regulacja zawarta w art. 3 pkt 1 cytowanej ustawy. Według jego postanowień, nie podlega opodatkowaniu nabycie tytułem dziedziczenia własności rzeczy ruchomych (a takimi są środki pieniężne, o których mowa w treści wniosku), jeżeli w dniu nabycia ani nabywca (spadkobierca), ani spadkodawca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak wynika z treści wniosku, Pani mąż był obywatelem Białorusi i przebywał w Polsce do chwili śmierci na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy. Pani jest obywatelką Białorusi, która ma miejsce zamieszkania w Polsce i posiada zezwolenie na pobyt czasowy. Nie posiadała Pani, ani nie posiada zezwolenia na pobyt stały.

W tym miejscu podkreślić należy, że przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy – nie można utożsamiać z miejscem stałego pobytu.

Kwestie stałego pobytu cudzoziemców reguluje ustawa z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm.). Warunki udzielania zezwolenia na pobyt stały zostały wymienione w art. 195 i następnych ustawy o cudzoziemcach.

I tak zgodnie z art. 195 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 210 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie natomiast z art. 98 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach:

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że nabycie przez Panią środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych prowadzonych przez banki mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze dziedziczenia po mężu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, z uwagi na treść art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Ponadto, należy zaznaczyć, że zgodnie z ukształtowanym w judykaturze poglądem zarówno pieniądz gotówkowy, jak i bezgotówkowy traktowany jest jak rzecz ruchoma.

Dlatego Pani stanowisko należy uznać z prawidłowe z zastrzeżeniem, że przedmiotem nabycia nie były – jak Pani twierdzi – prawa majątkowe (wierzytelności z rachunków bankowych), lecz rzeczy ruchome.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Pani stanowiska tylko w zakresie podatku od spadków i darowizn. W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie pytania nr 3 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 również zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.